W samym sercu morza

Minęło wiele lat od czasu, gdy pierwszy raz sięgnęłam po Jojo Moyes, a tu na liście nowości kolejna jej książka do tej pory nieobecna na polskim rynku. W samym sercu morza to książka, która będzie kusiła z witryn bo okładkę ma bardzo wakacyjną, założę się że ta kobietka na okładce, to niebieskie morze skusi niejedną osobę, żeby kupić ją na urlop i wyobrażać sobie, że jesteśmy na plaży. Chociaż może niektórzy poczytają na plaży, czego zazdroszczę bo jestem cykorem to raz, a dwa że wydałam ogrom pieniędzy na nowy barłóg i na miliardy książek, które miałam zapisane na listach, że muszę mieć i mam... Więc chociaż nie pojadę nad morze ani do Lwowa, to chociaż mam namiastkę wyjazdu w postaci tej książki, czy to kompensuje.

Książka zaczyna się w Indiach, są tam ludzie, my ich nie znamy, wśród nich jest starsza pani, która podczas chodzenia w mało turystycznych rejonach widzi cmentarz statków, miejsce gdzie okręty rdzewieją i są składowane ich szczątki, wywołuje lawinę skojarzeń.

Przenosimy się do połowy lat czterdziestych. Wojna się skończyła, a na Antypodach kobiety szukają się do podróży do Anglii. O co w tym chodzi, o to jest epizod o którym wcześniej nie słyszałam. Ta książka opowiada o akcji przewiezienia do Anglii kobiet, które w czasie wojny poślubiły angielskich żołnierzy. No brytyjskich. I poznajemy cztery zupełnie różne kobiety, młode mężatki, z różnych sfer. Jest bogata paniusia z wyższych sfer z aspiracjami, pielęgniarka po przejściach, normalna dziewczyna z farmy i młodziutka nastolatka ze społecznych nizin. Wszystkie trafiają na jeden okręt do jednej kajuty i przez kilkadziesiąt dni będziemy mogły poznawać je podczas podróży. Co ich czeka na drugim końcu świata.

Sam ten wątek transportu kobiet w nieznane jest tak przygnębiający. Bo oto na pokład ma się wejście, bo wyszło się za mąż a chociaż akcja dzieje się w XX wieku, to ci mężowie mogą oddalić te żony w trakcie, jeśli, któraś owdowieje ma robić wysiadkę i wraca do Australii, jedna z nich zostaje wykorzystana, gdy wypiła za dużo, dowiaduje się o tym jej mąż i wysyła wiadomość, że jej nie chce. To brzmi tak barbarzyńsko i budzi mój okrutny sprzeciw. Tak naprawdę, żadna z tych wybijających się na pierwszy plan bohaterek nie jest bez blizn, każda ma swoje brzemię, które musi dźwigać i przepracować, a że nie można cofnąć czasu, że nie można odciąć się od pewnych traum, to trzeba sobie z tym poradzić. Czy z popiołów może powstać coś dobrego? Hm... przeczytajcie i sprawdźcie!

Przyznam Wam szczerze, że uwielbiam tę kobietę! Jojo Moyes jest prawdziwą czarodziejką w tworzeniu emocjonujących i poruszających historii dla kobiet. Znowu to zrobiła! Urzekła mnie swoją najnowszą powieścią i jestem pod sporym wrażeniem. Owszem, nie jest to najlepsza książka autorki, jednak posiada ten charakterystyczny urok i ciepło, który zawsze odnajduję w jej twórczości.

Ponad sześćset kobiet, australijskich żon wchodzi na pokład Viktorii, lotniskowca którym popłyną do swoich mężów, do Wielkiej Brytanii. Jedna, sześciotygodniowa podróż zmieni diametralnie ówczesne życie tych niewiast. Ich walizki zostały wypchane nie tylko pięknymi sukniami, ale przede wszystkim wielkimi nadziejami na szczęśliwą przyszłość. Nie wszystkie ją osiągną, jednak w ich działaniach zdecydowanie nie zabraknie determinacji oraz oporu.

Poznajemy cztery diametralnie różne kobiety- Margaret (polubiłam ją od samego początku, fajna, równa babka), Jane (trochę szalona, ale intrygująca postać), Avice (jedna z najbardziej irytujących bohaterek, jednak jej losy potoczyły się zaskakująco…) oraz Frances (uzdolniona pielęgniarka, nieśmiała oraz wycofana kobieta zagadka). Czy każda z nich zazna wymarzonego życia u boku męża? Niestety nie. Nie jest to cukierkowata, słodkopierdząca historia, gdyż mamy tutaj do czynienia z prawdziwym życiem, które bywa brutalne i niesprawiedliwe. Nie mam pojęcia jak rozłożone zostały proporcje między fikcją literacką, a prawdziwymi wspomnieniami babci Jojo Moyes, jednak całość wyszła moim zdaniem fenomenalnie.

Nie wszystkim „W samym sercu morza” może przypaść do gustu, gdyż powieść charakteryzuje mozolne tempo akcji. Były momenty, że również mnie to trochę irytowało, ale ostatecznie zaufałam autorce i popłynęłam powolnym rytmem Victorii. I zdecydowanie nie żałuję tej decyzji.

Mimo, że książka została zaszufladkowana jako literatura obyczajowa/romans, wątek miłosny jest bardzo subtelny i rozwija się w powolnym, nieśmiałym tempie. I to jest według mnie kwintesencja romantyzmu! Ukradkowe spojrzenia, wstydliwe gesty, niepewność czy druga osoba odczuwa podobnie. Szczerze urzekł mnie ten wątek, gdyż w dzisiejszych czasach zwyczajnie brakuje dawnej subtelności w relacjach damsko-męskich.

Dawno nie płakałam podczas lektury, a ta kilkakrotnie dostarczyła mi wzruszeń.

Idealna książka na lato, polecam!

Przed nami kolejna książka od Jojo Moyes. Miałam co do niej pewne obawy, bo nie jest to jej najnowsza powieść, a starsza, tylko niewydana jeszcze w Polsce. Ten wcześniejszy styl nie do końca mi odpowiadał, jednak tutaj czuć pióro Moyes, którą pokochały kobiety.

II wojna światowa. 600 kobiet zmierzające do Anglii na lotniskowcu. Płyną z Australii pełne nadzei, że po drugiej stronie świata czekają na nich mężowie, rozdzieleni przez wojnę.

Jeśli podobał Wam się klimat Titanica, to książka dla Was. Książka pełna tęsknoty, oczekiwania i wiary na lepsze jutro. Nie jest to też standardowa opowieść o miłości, ten wątek toczy się jakby obok innych wydarzeń. Subtelnie zarysowany pokazuje realia tamtego świata. Jest to powieść o trudnej przyjaźni kobiet, z jednej strony pełnej oddania, ale też rywalizacji. Autorka świetnie zarysowała tło historyczne, rzeczywistość wojenną i panujące normy społeczne. Według mnie książka jest trochę melancholijna, trochę smutna, jednak w niepowtarzalnym klimacie. Wzruszająca i pokazująca, że niczego nie można odkładać na jutro.

Powieść ma spory gabaryt, ale dobrze się ją czyta. Sama przeczytałam ją w jeden dzień. Akcja jest stateczna, trochę musimy się wczytać, poznać bohaterów, jednak zakończenie jest warte tych poczatkowych trudności. Mnie się bardzo podobała i będę ją z czystym sercem polecać.

„W samym sercu morza” to kolejna powieść Jojo Moyes, którą odkładam na półkę z ulubionymi książkami. Opowieść o młodych żonach płynących do swoich mężów na drugi koniec świata to historia wielkiej miłości i ogromnego rozczarowania na tle wojennej rzeczywistości. Jak wielka może być siła miłości? I co jesteśmy w stanie dla miłości zrobić? Bohaterki Moyes staną przed ważnymi wyborami i trudnymi decyzjami. A przed czytelnikami odsłoni się kawałek pięknie opowiedzianej historii, która jest w Polsce mało znana. „W samym sercu morza” to czytelnicza uczta. Szczerze polecam :)

Jojo Moyes powraca. "W samym sercu morza" nie jest wprawdzie jej najnowszą książką, tylko jedną z wcześniejszych, nigdy dotąd nie publikowanych w Polsce, ale wielbicielki autorki z pewnością nie odmówią sobie tej lektury.

Tym bardziej, że jest inspirowana prawdziwą historią babci Jojo Moyes.

W lipcu 1946 roku sześćset młodych, australijskich żon wsiada na lotniskowiec HMS Victoria, aby udać się do Anglii, do czekających na nie mężów, poślubionych w czasie wojny. Wśród kobiet są: Avice, Jean, Margaret i Frances. Przyjdzie im dzielić wspólną kajutę, a już na pierwszy rzut oka widać, jak bardzo się od siebie różnią.

Najbardziej zagadkową i tajemniczą wydaje się ta ostatnia.

Co tak naprawdę ukrywa i jaką przeszłość ma za sobą?

Mamy ponad 500 stron, aby się o tym przekonać. Ja przepadłam od pierwszego rozdziału.

I tym razem udało się autorce bez reszty wciągnąć czytelnika w swoją opowieść. Jej lekkie pióro porywa i tym razem.

To się naprawdę dobrze czyta.

I choć wcale nie uważam wszystkich książek, które napisała za genialne, tę mogę polecić z czystym sumieniem.

Z największą przyjemnością podjęłam się kolejnego wyzwania czytelniczego dotyczącego nowej powieści autorstwa Jojo Moyes w książce pt. '' W samym sercu morza''.

Opisując, ją zawarła w niej prawdziwą historię opartą o wydarzenia z lat młodości jej babci.

Poznając historię tychże występujących wszystkich bohaterek, których los ze sobą połączył, a dzieli jedynie tęsknota za ukochanymi mężami.

Najbardziej ze wszystkich bohaterek polubiłam Frances za to, że jako jedyna z nich była szczera, tajemnicza, pomocna w każdej sytuacji.

Początkowo powieść tę czytało mi się nie najlepiej, gdyż nie odnajdowałam się do końca w zbudowanej konstrukcji treści zdaniowej umieszczonej w I części.

Uważam, że dopiero w II części akcja nabiera właściwego tempa połączonego z momentami prawdziwej grozy, a jedynie temperament pozostawia wiele do życzenia w ogólnej ocenie postępowania zachowań występujących u tychże bohaterów.

Nie zabraknie w tej oto powieści chwil pełnych zaskoczeń, wzruszeń, emocjonalności, nieporozumień pojawiających się pomiędzy bohaterami.

Powieść ta składa się z 3 części.

Każda z napisanych powieści przez Jojo Moyes przyczynia się do tego, że Czytelnik może wyciągnąć odpowiednie wnioski dotyczące skonstruowanych treści w ujętych wątkach sytuacyjnych występujących u wszystkich opisywanych bohaterów, którzy muszą pokonać własne słabości i czy uda, się im je pokonać należy przeczytać tę powieść.

Jojo Moyes to pisarka, po której książki sięgam w ciemno i które mają u mnie swoje miejsce na półce :) Każda jej powieść ma swój niepowtarzalny klimat, zapada w pamięć na długo, a przy tym jest pełna emocji.

W samym sercu morza to powieść specyficzna i bardzo osobista dla autorki, bowiem opisana historia jest inspirowana prawdziwą historią babci Jojo Moyes. Ksiązka opowiada o australijskich żonach, które były transportowane wielkimi statkami do Wielkiej Brytanii w 1946 roku i trafiały do rodzin swych mężów, poślubionych w czasie wojny. Za tym stoją wielkie miłości, ale i wielkie tragedie. Wiele z nich nie dotarło do celu, ponieważ mąż się rozmyślił i były cofane ze statku. Wiele z nich przez długi czas było zmuszone do podróżowania będąc w ciąży, bez bliskich i wsparcia.

Tak też 2 lipca 1946 roku 655 młodych żon wsiadło na statek lotniskowiec HMS Victoria, aby odbyć swoją podróż życia. Towarzyszyło im ponad 1100 mężczyzn i 19 samolotów, które przewożono na pokładzie. Kobiety miały zakaz kontaktów z mężczyznami na statku i musiały przestrzegać wszelkich zasad. Najmłodsza pasażerka miała 15 lat, kilka z nich nie dotarło do celu, a kilka zdążyło owdowieć w trakcie trwania rejsu, który trwał prawie 6 tygodni....

Na tym statku znalazły się [Adres usunięty]. Advice, Jean, ciężarna Margaret i Frances. Każda z nich inna, a jednak musiały spędzić mnóstwo czasu we wspólnej kajucie i nauczyć się żyć razem na małej powierzchni. Podróż nie należała do łatwych, jednak każda z nich znalazła własny sposób na nudę, ale i na chwilę wytchnienia i samotności. Jak zakończyła sie ich podróż? Czy wszystkie dotarły do celu? Przeczytajcie sami - czeka was niezwykła morska przygoda!

Jojo Moyes po raz kolejny stanęła na wysokości zadania i zaserwowała nam niepowtarzalną opowieść, która porusza serca i pozostaje w pamięci na długo. Język, którym operuje pisarka jest niezwykle plastyczny i obrazowy, że wręcz czuje się na twarzy morską bryzę i ruch statku... Powieść wbija w fotel i pomimo słusznej objętości pochłania się ją na jednym wdechu. Polecam gorąco!

[Adres usunięty]

Bardzo dobrze napisana powieść, autorka ma lekkie pióro dzięki temu czytając powieść można z łatwością wyobrazić sobie miejsce akcji i znaleźć się na płynącym statku razem z bohaterami. Autorka w swoich książkach stwarza bardzo wyraźny i niepowtarzalny klimat i za każdym razem zabiera nas w fascynującą pełną emocji przygodę. Fabuła bardzo dobrze przemyślana jest ona inspirowana prawdziwą historią babci autorki. Jest to pełna uczuć historia o odnajdywaniu siebie, o miłości, przyjaźni. Oprócz Frances poznajemy również historię Maggie, Jean, Avice, nie dla wszystkich rejs do nowego życia zakończy się szczęśliwie. Autorka ukazuje nam w książce, że kobiety są silne ale mają chwile słabości lecz dzięki przyjaźni i pomocy od drugiej osoby, potrafią stanąć na nogi i pokonać przeciwności losu. Nie brak w tych kobietach lęku przed nowym życiem w obcym mieście lecz miłość i zaufanie może pokonać wszystkie lęki. Jest to bardzo poruszająca opowieść o złamanych obietnicach, trudnej przeszłości, utraconej nadziei. Bohaterowi powieści bardzo dobrze wykreowani, opisy dopracowane z łatwością można sobie wyobrazić miejsce akcji powieści co dla mnie jest dużym plusem, ponieważ lubię przenosić się w świat bohaterów czytanej historii.

Niedawno wydana na polskim rynku powieść Jojo Moyes ,,W samym sercu morza” nieco zaburza chronologię związaną z twórczością tej pisarki, bowiem wbrew pozorom nie jest to jej najnowsza powieść, lecz literacki debiut.

,,W samym sercu morza” to historia kilku Australijek, które po wyjściu za mąż za Brytyjczyków i wielu miesiącach rozłąki w czasie wojny wreszcie mogą się połączyć z ukochanymi. Na pokładzie lotniskowca zmierzającego na wyspy brytyjskie spotykają się zatem kobiety, które dzieli niemalże wszystko, począwszy od wieku, wykształcenia, czy środowiska, w którym się wychowały, ale łączy jedno – miłość do ukochanego mężczyzny, która przetrwała mimo dzielącej ich odległości. Przez 6 tygodni te tak odmienne kobiety zmuszone są do przebywania ze sobą w ograniczonej przestrzeni i w trudnych warunkach (upał, brak wody, ograniczenia w racjach żywnościowych itp.), więc nic dziwnego, że na pokładzie dochodzi do różnych nieporozumień, ale ani się one obejrzą, a podróż, która miała być dla nich utrudnieniem i próbą charakteru, staje się okazją do zacieśnienia więzów i narodzin przyjaźni, które wiele przetrwają.

Atrakcyjności tej powieści nadaje fakt, iż była ona inspirowana prawdziwymi wydarzeniami z życia babci autorki, która jako jedna z wielu kobiet tamtego okresu była wojenną żoną na odległość. Ona również tuż po zakończeniu II wojny światowej została wraz z innymi młodymi żona przewieziona do Europy, aby móc wreszcie spotkać się z mężem. Wykorzystanie przez panią Moyes fragmentów z życia jej rodziny sprawiło, że spojrzałam na tę powieść i opisane w niej bohaterki nieco bardziej przychylnie niż początkowo planowałam.

Kobiety mają swój głos, a morze jest ich powiernikiem

Tym, co sprawia, że naprawdę warto sięgnąć po powieść Jojo Moyes, jest ukazanie kobiet na przestrzeni wielu lat. Zderzenie okresu wojennego z teraźniejszością [tutaj to rok 2002] okazuje się zaskakujące. Przedstawicielką modernistycznego stylu życia opartego głównie na zaspokajaniu własnych potrzeb jest Jennifer, młoda studentka, która wraz z babcią i chłopakiem [status ich relacji jest skomplikowany, gdyż dziewczyna nie chce oficjalnie określić go mianem swojego chłopaka] podróżuje po Indiach. Podczas standardowej wycieczki, pod czas której zwiedza się zabytki i najpiękniejsze miejsca tego kraju, Jenny i jej babcia trafiają również do uboższych dzielnic, w których królują odrapane budynki, nędza i ubóstwo. Ale to cmentarzysko statków staje się dla tych kobiet znaczącym przystankiem, podczas którego do głosu dojdą nie tylko wypierane z pamięci wspomnienia, ale również ksenofobia i szowinizm.

Jennifer to nowoczesna dziewczyna, którego niczego się nie boi. Jest bardzo wyzwolona i pewna własnej wartości, nie ogranicza się, robi to na co ma ochotę.

Natomiast czasy wojenne to okres męskiej dominacji, kiedy to o przyszłości dziewcząt i kobiet decydują najpierw ich ojcowie, a potem mężowie. Rola kobiety ogranicza się zatem do roli posłusznej córki, żony, a potem matki. W tej dość szarej i ustabilizowanej codzienności ślub z mężczyzną, którego prawie się nie zna oraz rejs statkiem w nieznane jest przejawem niezwykłej odwagi. Tych 600 kobiet, których dotyczy ta opowieść, wykazało się niezwykłym hartem ducha, dzięki któremu miały odwagę porzucić swoje rodziny i popłynąć na spotkanie z mężem, którego widziały zaledwie kilka razy. Przez pryzmat kilku bohaterek można zatem poznać reprezentantki ówczesnego kobiecego świata.

Margaret to dziewczyna z farmy, która zostawia ojca i braci. Jest w ciąży, ale tak bardzo tęskni za ukochanym, że nie zważa na niewygody i swój stan.

Avice to rozpieszczona córka bogaczy, która z trudem porzuca luksusowe życie, a podróż lotniskowcem wydaje się uwłaczać jej godności

Jean to szesnastolatka, która żyje chwilą i zawsze znajduje okazję do dobrej zabawy

Frances – jedna z najbardziej intrygujących postaci, o której niewiele wiadomo. Jej przeszłość okryta jest zasłoną tajemnicy.

To właśnie te cztery kobiety i ich losy najbardziej zaprzątają uwagę czytelnika, który podpatrując, co się z nimi dzieje, jeszcze bardziej się do nich przywiązuje. Podczas obcowania z nimi nie tylko poznaje ich życiowe historie, ale przede wszystkim śledzi decyzje przez nie podejmowane, z którymi nie zawsze się zgadza. Okres, w którym przyszło im żyć jest niepewny i napawa lękiem. Kobiety nieustannie odczuwają strach przed utratą ukochanego męża, ale też mają nadzieję na jak najszybsze odzyskanie poczucia bezpieczeństwa. Ich obawy przed życiem w nowej powojennej rzeczywistości wydają się uzasadnione, gdyż na nieznanym terenie i z dala od rodziny będą musiały stworzyć swoją własną familię i poznać krewnych męża, o których do tej pory czytały tylko w listach lub wcale nie miały o nich pojęcia. Podczas podróży do Wielkiej Brytanii jedynie morze słucha ich bez słowa sprzeciwu i przyjmuje każdą ich skargę, niepewność, nadzieję i ból. Tylko w obecności wielkiej wody nieskalanej ludzkimi rządzami wojenne żony mogą dokonać spowiedzi i wyjawić emocje skrywane w najgłębszych zakamarkach duszy. Nikt im wówczas nie przeszkadza, nie upomina, nie przerywa, nie krępuje uwagami o przesadnej emocjonalności. Tylko w obecności morza te dziewczyny i kobiety mogą całkowicie się obnażyć i powiedzieć, co im leży na sercu.

Debiut – to widać, słychać i czuć

Mimo tego, że losy wojennych żon pełne są dramatów, tęsknoty oraz ulotnych chwil szczęścia, to sposób, w jaki Jojo Moyes je opisuje pozostawia pewien niedosyt. Z przykrością muszę stwierdzić, że ledwo przebrnęłam przez początkowych 200 stron, bowiem są one pełne bardzo długich opisów i scen, które nie wnoszą niczego ważnego do całej fabuły. Zapewne autorce chodziło o to, aby np. w pełni ukazać życie kobiet przez pryzmat wykonywanych przez nie codziennych obowiązków domowych, jednakże takie sceny, jak na przykład rozwieszanie prania, naprawdę nie są czymś interesującym.

Czytając ,,W samym sercu miasta” widać, że są to pisarskie początki pani Moyes. Autorka postawiła na plastyczne, zawiłe, co prawda napisane pięknym słownictwem, ale niestety bardzo długie i nużące opisy, które wprowadzają stagnację w momentach, w których aż się prosi, aby uatrakcyjnić akcję powieści i ją nieco przyspieszyć. Czytelniczki lubiące żwawe, wartkie momenty i sprawnie toczącą się akcję, mogą być zatem nieco zawiedzione takim „zatrzymaniem”, jednakże wydarzenia, które rozgrywają się w dalszej części tej powieści są tak interesujące i zapierające dech w piersiach, że warto trochę się pomęczyć i dotrzeć do tych 200 stron.

Patrząc na tę powieść jako na całość widać brak pewności siebie autorki w poruszaniu się po literackim świecie. Szczególnie mogą zwracać uwagę nieco sztucznie napisane dialogi oraz niektóre sytuacje, które zostałyby napisane zupełnie inaczej przez doświadczoną pisarkę. Jestem przekonana, że gdyby pisarka zdecydowała się na skrócenie opisów i postawienie na żwawszą, dynamiczniejszą akcję, tak jak ma to miejsce w końcowych 150. stronach, to książka wiele by zyskała i na pewno nie znużyłaby mnie tak bardzo.

Podsumowanie

Mimo niezwykle nużącego początku, sztywnych dialogów oraz kilku scen, które pisarce niezbyt się udały, powieść ,,W samym sercu morza” okazuje się niezwykle emocjonującą opowieścią o kobietach silnych i odważnych, które dla ukochanego mężczyzny są zdolne poświecić bardzo wiele. Rozdzielone z rodzinami, z dala od domu, decydują się popłynąć za mężem w nieznane w celu uwicia nowego gniazda. Choć wiele dzieli pasażerki lotniskowca, to jednak łączy je chęć bycia z mężczyzną, którego kochają na tyle, aby zrezygnować z dotychczasowej stabilizacji i ruszyć w miejsce, o którym wiedzą niewiele lub prawie nic. Morska podróż staje się dla nich nie tylko okazją do obcowania z innymi kobietami i próbą sił w czasie powstawania kolejnych niesnasek, ale również okazją do poznania samych siebie i emocji, które nimi targają. Ich powiernikiem staje się wówczas morze, które bezkrytycznie przyjmuje każde ich słowa i daje ukojenie skołatanym nerwom. Losy tych dzielnych kobiet są tak przepełnione skrajnymi emocjami, że na pewno pozostaną na długo w każdej czytelniczce, dlatego z całego serca polecam tę powieść Jojo Moyes.

Czwarta z kolei powieść Jojo Moyes, wydana oryginalnie w 2005 roku, po raz pierwszy wydana w Polsce. Kiedy na stronach internetowych pojawiły się zapowiedzi tej powieści, patrząc na okładkę, byłam pewna, że to będzie lekka i przyjemna historia, w sam raz na lato. Kiedy już książka była w moich rękach, pierwsze na co zwróciłam uwagę, to oryginalny tytuł. The Ship of Brides - Statek Panien Młodych (wolne tłumaczenie). Kolejny raz polskie tłumaczenie tytułu odbiega od oryginalnego, który jest akurat idealny dla tej powieści. Wiem, że nie zawsze da się chwytliwie przetłumaczyć tytuł, ale dla mnie to tłumaczenie jest trochę nietrafione. Patrząc na okładkę, widząc tytuł można się nieźle zdziwić zawartością. I tak , wiem- nie ocenia się książki po okładce (ale przyznajmy się szczerze, ilu z nas właśnie z powodu okładki sięga po jakąś książkę - ja przyznaję bez bicia, że mnie się to czasami zdarza). Dlatego cieszę się, że chociaż na odwrocie jest lepszy opis fabuły i tego co nas czeka na kolejnych ponad pięciuset stronach.

Co do samej powieści - nie jest zła. Ale nie jest to też Moyes w szczytowej formie. Widać bardzo wyraźnie, że to jej pisarskie początki. Niektóre opisy ciągną się w nieskończoność i jeśli ktoś nie ma wystarczająco dużo silnej woli i samozaparcia, obawiam się, że w połowie stwierdzi, że to nie dla niego. I to byłby błąd, ponieważ jak już się "przebrnie" przez trochę nudne 200 stron, historia trochę się rozkręca i koniec końców okazuje się, że jest całkiem ciekawa i warto było cierpliwie czekać.

Cierpliwym polecam serdecznie. Mniej cierpliwym, mimo wszystko, życzę tego samozaparcia, które pozwoli poznać zakończenie historii Frances i wielu innych młodych kobiet, zebranych na statku, płynącym ku lepszej przyszłości.

REJS KU NOWEMU ŻYCIU

W 1946 roku z Australii do Anglii wyruszył statek, pełen młodych żon, zaślubionych angielskim żołnierzom i marynarzom, stacjonujących w czasie wojny na australijskim kontynencie. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie kilka istotnych faktów. Statek, którym płynęły przez sześć tygodni był lotniskowcem. Komandor, który nim dowodził, nigdy dotąd nie musiał dostarczyć tak osobliwego ładunku – ponad 600 młodych kobiet. Natomiast każde z tych kobiet łączyło jedno: niepewność, podenerwowanie i nieodparta chęć rozpoczęcia nowego życia.

Bywały sytuacje, w których żony otrzymywały telegram o treści: „Nie przyjeżdżaj. Nie chcę cię” i wtedy Czerwony Krzyż dokładał starań, aby transportować daną kobietę z powrotem do jej ojczyzny. Zawstydzoną, zrezygnowaną, ze złamanym sercem. „Skrawek papieru i kilka napisanych na nim szczerych słów nagle uświadomiły im brutalną prawdę o ich położeniu. Powiedziały im, że ich przyszłość niekoniecznie należy do nich samych, że inne niewidzialne siły już teraz wyznaczają bieg kolejnych miesięcy i lat. Przypomniały, że wiele z nich wyszło za mąż w pośpiechu i bez względu na to, co czuły oraz jak się poświęciły, teraz czekają niczym łatwy cel, aż ich mężowie w wolnej chwili pożałują decyzji o ślubie”.

Jojo Moyes w swojej powieści „W samym sercu morza”, zainspirowanej prawdziwymi doświadczeniami jej babci, zawarła historię czterech młodych żon: ciężarnej Margaret, młodziutkiej i nieco postrzelonej Jean, wyniosłej Avice oraz skrytej i tajemniczej, a przez to chyba najbardziej ciekawej, pielęgniarki Frances. Każda z nich znalazła się na pokładzie „Victorii” w jednym celu: płyną ku nowemu początkowi. Mimo różnic w ich charakterach i, nie raz, skomplikowanych przeszłościach, łączy je to samo, co z resztą pasażerek: odwaga, granicząca niemal z głupotą, miłość i nadzieja na lepsze, piękniejsze jutro.

Na pokładzie statku Margaret zmaga się z trudami daleko posuniętej ciąży oraz próbuje się pogodzić z tym, że zostawiła swój rodzinny dom i popłynęła na drugi koniec świata, by założyć własny. Szesnastoletnia Jean nie stroni od żartów i towarzystwa mężczyzn, przez co jej reputacja wisi na bardzo cienkim włosku. Avice, dama i dziewczyna z dobrego i bogatego domu, pragnie zachować klasę na nie raz brudnym od plam oleju statku i rywalizuje zacięcie o tytuł Miss ze swoją dawną przyjaciółką, Irene. Z kolej Frances… Frances po prostu chce dopłynąć do Anglii, a przy okazji robi to, co potrafi najlepiej – leczy i opatruje rannych na pokładzie oraz pomaga Margaret przejść przez trudy ciąży. Poznaje również pewnego marynarza, do którego, wbrew sobie, zaczyna czuć coś więcej, niż tylko sympatię. Nie wie jeszcze, że dokładnie to samo czuje Henry w stosunku do niej.

Na wielkiej, wszechogarniającej zewsząd wodzie, na pokładzie lotniskowca, niezbyt przystosowanego do transportu ludzi, dzieją się rzeczy dramatyczne i wzruszające. Pasażerki kierują swoje spowiedzi w kierunku morza, które chętnie i bezinteresownie przyjmuje ich ból, niepewność, radości, ale także radość i nadzieje.

„W samym sercu morza” to wyjątkowa opowieść, która sprawiła, że płakałam podczas lektury. Uwielbiam pióro Jojo Moyes i już z wytęsknieniem wypatruję kolejnej powieści tej znakomitej, niezastąpionej autorki, która rzeźbi słowem emocje i wylewa się swoimi powieściami w sercu czytelnika ciepłą, uspokajającą falą.

[Adres usunięty]

Sięgnęłam po wydaną w Polsce w lipcu tego roku (a napisaną w 2005r.) książkę Jojo Moyes z nadzieją, że będzie to lekka lektura, przy której odpocznę i się zrelaksuję

"W samym sercu morza" to książka oparta o prawdziwą historię babci autorki. Jennifer razem z babcią podróżują do Indii, gdzie trafiają na plażę pełną wraków statków. Znajdują tam Victorię, statek, który w swoim ostatnim rejsie płynie z Australii do Wielkiej Brytanii. Jedną z pasażerek była starsza pani. Wtedy przenosimy się na jego pokład do roku 1946. Francis to jedna z ponad sześciuset kobiet, które wyruszyły w sześciotygodniowy rejs w nieznane. Porzuciły swoje dotychczasowe życie i najbliższych, żeby w nowym, obcym kraju spotkać swojego ukochanego męża, i zacząć nowe życie. Autorka skupia się na historii czterech bohaterek Francis, Margaret, Avice oraz Jean. Mierzą się one z codziennym życiem na transportowcu, gdzie przeżywają mniejsze i większe dramaty, zawiedzione nadzieje, ale też zawierają nieoczywiste przyjaźnie czy niespodziewane uczucia. Doświadczają niepewności, rozterek przed nieznaną przyszłością, niektórzy mierzą się ze swoją historią, którą chcieliby ukryć.

Autorka dużą uwagę przywiązuje do opisania ówczesnych obyczajów. To kobieta ma prowadzić dom, zajmować się dziećmi oraz dobrze się prowadzić. Przyłapanie jej w nieodpowiedniej sytuacji z mężczyzną prowadzi do potępienia, okryta hańbą musi opuścić statek i wrócić do domu.

Uważam, że pomysł na fabułę jest naprawdę bardzo ciekawy, niestety według mnie książka jest zbyt długa, przegadana niekiedy nudna. Pomimo, że Jojo Moyes nadała swoim bohaterom różne charaktery a każdy z nich reprezentuje inne postawy to brak w wśród nich wyrazistych postaci.

Podsumowując nie jest to bardzo zła książka, dostrzegam elementy za które może się innym podobać jednak dla mnie jest to lekkie rozczarowanie.