Fauna północy

Mroczne, intrygujące i niepokojące opowiadania. Andrea Lundgren stworzyła sześć klimatycznych opowiadań, których akcja rozgrywa się w Szwecji. W opowiadaniach tych świat ludzi i zwierząt przenika się, a granica czasami zaciera się do tego stopnia, że sami już nie wiemy w którym świecie jesteśmy bardziej. A może jest tak dlatego, że ludziom wcale nie jest tak daleko do zwierząt. Warto dać się zahipnotyzować, polecam :)

Sześć opowiadań o ludzkim cierpieniu. O uczuciach duszących i dławiących. O czymś, co ciąży na sercu i co często pozostaje niezrozumiałe dla innych czy bagatelizowane.

Ptaki mogą stać się symbolem szaleństwa. Dobicie kota sprawia, że bohaterka rozpoczyna izolację. Spotkanie lisa zachęca do pokonanie leków. Wymyśleni przyjaciele podążają krok w krok za dziewczynką. Kobieta nienawidzi obrazu psa, bo sama zaczyna się do niego upodabniać. Morskie istoty można dostrzec na niebie.

„W środku wszyscy jesteśmy leśnymi wędrowcami."

Andrea Lundgren z dokładnością stara się kreślić psychikę swoich bohaterów. Ich kryzysy czy też momenty istotnych zmian często związane są z otaczającą fauną (ożywioną czy też nie). Jeden z bohaterów, gdy traci kontakt z rzeczywistością, potrafi widzieć jedynie lecące kluczem ptaki. Pewna kobieta gardzi uległością psa z obrazu, gdy sama zaczyna wpadać w paranoję i wyczekuje powrotu partnera niczym pies powrotu pana. Każdy z bohaterów targany jest silnymi emocjami, które próbuje w sobie zdusić, ale zdaje się być to niemożliwe. Niektóre ich stany są poważne, ale nie jesteśmy pewni, co tak naprawdę dolega ich psychice. Czasami tkwi to gdzieś między zdaniami, a czasami wychodzi na pierwszy plan. Przede wszystkim jednak bohaterowie są prawdziwi. Mają swoje wady i zalety, a wokół nich dominuje stateczna szarość. Dużo dzieje się w ich wnętrzu, ale na zewnątrz wychodzi niewiele. Opowiadania te więc charakteryzują się spokojem. Mogą stanowić spotkanie z szarą rzeczywistością, które w takim wydaniu zapewni oddech.

Jedyne, co zarzucić mogę Autorce to niejasne fragmenty. Zdanie lub dwa w opowiadaniu, których nie byłam pewna. Miałam problem z ich rozwikłaniem przy pierwszym podejściu i musiałam do nich wracać. Wina Autorki czy Tłumacza? Nie jestem pewna. Na pewno mam tutaj osiem osób, które zajmowały się przekładem, ale wszystkim udało się oddać podobny klimat. Choć były one nowicjuszami — dali radę. Gdyby tylko nie te wybiórcze zdania, na których całość traciła w moich oczach.

Andrea Lundgren nie przekonała mnie do siebie, ale w jej opowiadaniach było coś interesującego, więc nie wykluczam kolejnego z nią spotkania. Miałam wrażenie, że gdzieś na końcu stworzonych przez nią zdań czai się coś nadprzyrodzonego i brudnego. Żałuję, że nie poszła w tę stronę, ale dzięki temu jej opowiadania były dla mnie powiewem świeżości. W moim życiu bowiem bardzo mało jest literatury Skandynawskiej, a daje ona przyjemny spokój dla serca. Nawet gdy porusza tak bolesne kwestie.