Emma

Emma Woodhouse jest młodą, dwudziestojednoletnią damą. Jest piękna i inteligentna, ale też zarozumiała i dumna. Dorastała w zamożnej szlacheckiej rodzinie pod troskliwą opieką ojca, w towarzystwie siostry i guwernantki. Z powodu braku jakichkolwiek zajęć postawiła sobie za cel swatanie innych ludzi. Za swój prywatny sukces uważała małżeństwo guwernantki. Gdy jednak ta po ślubie odchodzi z domu, a wcześniej opuszcza go siostra Emmy, dziewczyna czuje się samotna i zupełnie nie wie co począć z wolnym czasem. Wtedy właśnie poznaje Harriet. Dziewczyna jest młoda i podatna na manipulacje. Emma zaprzyjaźnia się z nią i postanawia znaleźć jej męża. Choć sama zupełnie nie planuje zamążpójścia jest święcie przekonana o tym iż potrafi ustawić małżeństwo innych. A że jej zdaniem Harriet pochodzi z zamożnej rodziny, choć nie wiadomo kto jest jej ojcem, szuka dla niej dobrej partii w towarzystwie w którym sama się obraca...

Postępowanie Emmy niesie za sobą pasmo pomyłek i skandali. Przysparza też dziewczynie wielu problemów. Staje się również źródłem cierpienia innych osób pośrednio bądź bezpośrednio zaangażowanych w jej pomysły. Sama natomiast dochodzi ostatecznie do wniosku, że nie do końca pomyślnie przewidziała skutki swoich działań. Nie jest bowiem osobą bez serca. Wbrew wszystkiemu to co robi uważa za słuszne i szlachetne. Nie jest jednak w stanie przewidzieć niektórych rzeczy. Nie zna się też tak dobrze jak sądziła na ludzkiej psychice. Sama bowiem w pewnej chwili zaczyna interesować się mężczyznom, który sprawia jej wielki zawód otwierając przy okazji oczy na tego, który zawsze był blisko i szczerze wyrażał wobec niej swoje poglądy.

Poprzez tę słodko-gorzką komedię obyczajową pisarka pokazuje zakłamanie i obłudę ówczesnych wyższych sfer. Powieść różni się od innych książek autorki tym, że tym razem opowiada o losach zamożnej młodej damy nie mającej w zamyśle zawarcia małżeństwa. Zazwyczaj pokazywała historię kobiet wywodzących się z rodzin niezamożnych, dla których znalezienie męża było niełatwe gdyż nie posiadały odpowiedniego posagu. Tutaj nie posag a właśnie duma i zarozumiałość bogatej panny oraz towarzystwo z jakim się spotyka napiętnowała uwypuklając jego przebiegłość, dwulicowość i nader wielkie przywiązanie do rzeczy materialnych i wygód. Nie można więc odmówić pisarce talentu do obserwacji ludzkich charakterów i zachowań. Robi to w sposób mistrzowski.

Jestem pewna, że miłośniczki twórczości Jane Austen będą tą książką oczarowane. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć i cofnąć się w czasie do XIX wieku aby spojrzeć na świat oczami pisarki. Jest to ostatnia powieść wydana za jej życia. Osobiście lubię ją niemniej niż te wydane wcześniej. Fantastyczny klimat jaki tworzy oczarował mnie już dawno. I choć książka nie jest napisana współczesnym językiem, który być może dla młodszych czytelniczek okaże się mniej atrakcyjnym jest według mnie tak naprawdę ogromnych atutem powieści. Czytało mi się ją fantastycznie i polecam każdemu ;)

Przypomnijcie sobie, co mieliście w głowie w wieku dwudziestu lat. Wiek ten niby wskazuje już na dorosłość, lecz czy rzeczywiście oznacza w pełni ukształtowanego, dojrzałego człowieka? Moim zdaniem nie, a dowodem na to jest główna bohaterka dzisiejszej recenzji - Emma Woodhouse.

"Emma" to jedyna powieść Jane Austen poświęcona jednej postaci, wokół której toczy się akcja powieści, na co wskazuje nam już sam tytuł. To właśnie przez pryzmat doświadczeń i przekonań Emmy czytelnik będzie poznawał świat XIX - wiecznej Anglii. No dobrze, ale kim właściwie jest główna bohaterka? Tutaj również czeka nas pewne zaskoczenie, bowiem panna Woodhouse jest jedyną kobiecą postacią w twórczości Jane Austen, która nie musi przejmować się tak prozaicznymi sprawami jak zamążpójście, którego nawiasem mówiąc Emma sobie nie życzy, czy majątek. Powodem tego jest specyficzna sytuacja życiowa bohaterki: jej matka umiera, starsza siostra wychodzi za mąż, a Emma, jako jedyna kobieta w domu, zostaje jego panią, dzieląc życie z ojcem. Emma jest atrakcyjna, inteligentna i bogata, niczego jej nie brakuje. Jednak życie na początku XIX wieku nie obfituje w zbyt wiele rozrywek, toteż bohaterka znajduje sobie zajęcie, które wymaga sporo czasu i zaangażowania.

Emma, odkrywszy swój rzekomy talent do swatania par, poświęca się swojemu nowemu hobby (jeśli można to tak nazwać). Wiadomo jednak, że z uczuciami nie wolno igrać, nawet jeśli zachowujemy wobec nich zdrowy dystans. Dlatego czytelnik nie będzie zbyt długo czekał na pierwsze uczuciowe tarapaty głównej bohaterki. Nie zawsze będą one oczywiste. Zaskoczy Was przede wszystkim komizm tej powieści, w moim odczuciu bardziej wyrafinowany niż ten znany z "Dumy i uprzedzenia". Trzeba tu podkreślić, że "Emma" jest uznawana za komedię obyczajową i rzeczywiście podczas lektury nie da się przeoczyć tego faktu. :)

Główna bohaterka momentami może być nudna, innym razem irytująca, nie zawsze będziemy jej kibicować. Myślę jednak, że takie reakcje są naturalne wobec tej postaci, ponieważ przez tę pejoratywną ocenę możemy dostrzec sedno powieści dotyczące tego, że człowiek czasami potrafi zgubić samego siebie, przez swoją dumę, pewność siebie, przesadną ufność we własne możliwości. Optymizmem napawa jednak wewnętrzna przemiana bohaterki, której obserwowanie było dla mnie prawdziwą przyjemnością. Warto czasami sięgnąć po nieco starszą literaturę i wyłuskać z niej to, co rozleje w naszych sercach przyjemne ciepełko. Dlatego nie pozostaje mi nic innego, jak polecić Waszej uwadze "Emmę" Jane Austen.

Główną bohaterką jest Emma Woodhouse, młoda kobieta z wyższych sfer, mająca pewność siebie i skłonność do ingerencji w życie innych ludzi. Choć Emma jest inteligentna i dobroduszna, jej próby zaaranżowania życia innych bywają nietrafione i prowadzą do licznych komplikacji. Autorka ukazuje jej uczenie się pokory i dostrzegania własnych błędów w procesie dojrzewania.

Austen kreuje bogatą galerię postaci, z których każda wnosi coś wyjątkowego do fabuły. Pan Knightley, przyjaciel rodziny Woodhouse, pełni rolę mentor i krytyka Emmy, pomagając jej zrozumieć własne błędy. Frank Churchill i Jane Fairfax wprowadzają elementy tajemnicy i romansu, zaś postać Harriet Smith stanowi źródło nieporozumień i zabawnych sytuacji.

Miłość jest centralnym motywem powieści. Austen bawi się konwencjami i wyśmiewa wyidealizowane wyobrażenia o romantycznych uczuciach, pokazując, że prawdziwa miłość wymaga zrozumienia, współpracy i akceptacji drugiej osoby. Za sprawą różnych wątków miłosnych, czytelnik ma okazję obserwować zarówno wzloty, jak i upadki relacji uczuciowych bohaterów.

Charakterystyczna dla Austen subtelna ironia wobec angielskiej gentry i panujących konwenansów jest obecna na każdym kroku. Autorka analizuje społeczne relacje, zwracając uwagę na pozorne konwenanse i ukryte emocje. Jej styl jest elegancki, pełen rozmów, które pozornie są błahe, ale zawierają głębsze przemyślenia.

Powieść "Emma" jest również portretem epoki, w której Austen żyła. Opisuje życie wsi i miasteczek, gdzie każda wizyta, przyjęcie czy spacer były okazją do nawiązania relacji społecznych. Austen precyzyjnie rysuje obraz hierarchii i obowiązków, jakie spoczywały na poszczególnych klasach społecznych.

Wnioski płynące z "Emmy" są uniwersalne i nadal aktualne. Powieść pokazuje, że samoocena i zrozumienie własnych słabości są kluczowe dla osiągnięcia prawdziwej dojrzałości emocjonalnej. Twórczość Jane Austen nieustannie przemawia do czytelników z różnych epok, oferując nie tylko pięknie napisane historie, ale również mądrość życiową.

„Emma” to jedyna powieść napisana przez Jane Austen, której bohaterka jest bogata. Tytułowa Emma nie musi martwic się o posag ani o to żeby znaleźć dobrego męża. Tak naprawdę to ona jest dobrą partią dla męskich bohaterów w powieści.

Jednak oprócz tego, że Emma jest bogata, wykształcona i dobra ma się wrażenie, że jest też najbardziej irytującą z bohaterek stworzonych przez Austen. Uważa, że wie wszystko najlepiej. Jednak za tym tak naprawdę kryje się jej dobre serce.

„Emma” to powieść nasycona humorem i ironią. Tu Jane Austen kolejny raz zaprezentowała swoje mistrzowskie pióro do tworzenia wyrazistych postaci.

Co tu dużo mówić, „Emma” to klasyk, który warto znać. A dodatkowo szata graficzna i opracowanie przez wydawnictwo MG uprzyjemnia czytanie.

Ze wszystkich klasycznych, znanych na cały świat autorów z Jane Austen docierałam się najdłużej. Ciężko było mi wgryźć się w styl autorki i przekonać do jej barwnych opowieści, ale jednocześnie powolnych i skupiających się na tu i teraz. Potrzebowałam czasu, ale kiedy już w końcu zaiskrzyło to na dobre.

"Emmę" czytałam kilkukrotnie i wciąż jestem miło zaskoczona nowymi wartościami, które z niej za każdym razem wyciągam. To niepozorna lektura, która nosi znamiona romansu, ale wystarczy przerzucić pierwsze kilka stron, żeby zrozumieć, że kryje w sobie wiele więcej. To opowieść o otaczającym nas świecie, o ludziach, którzy widzą więcej niż mówią , o indywidualności, pasji oraz wyzwaniach dnia codziennego, które kształtują nasz charakter. A to wszystko zamknięte w pięknym stylu, który maluje w naszej wyobraźni piękne obrazy i przybliża nas do postaci tak bardzo jak to tylko możliwe.

Tytułowa Emma ma dwadzieścia lat i życie o którym marzy wiele jej rówieśniczek. Bogata, dobrze wychowana i pewna siebie żyje jednak w przekonaniu, że nigdy nie wyjdzie za mąż. Woli natomiast skupić się na innych i zmienia się w rolę swatki mając na koncie kilka dobrze połączonych par. Teraz decyduje się pomóc swojej przyjaciółce Harriet Smith i będzie to dla niej nie lada wyzwanie, bo przecież kandydatem dla bliskiej jej osoby nie może być byle kto. Tylko czy w międzyczasie Emma sama nie ulegnie chwilom przyspieszonego bicia serca?

Oto powieść, którą czyta się z rosnącą przyjemnością! Zabawna, pełna optymizmu, szczera odpowiedź na potrzeby społeczeństwa, zmienia się nie tylko w przyjemną dla wyobraźni powieść obyczajową, ale i otwiera przed czytelnikami obraz elegancji utrzymanej na wielu etapach. Z jednej strony obserwujemy nieszablonową, charyzmatyczną postać głównej bohaterki, która jest świadoma swoich życiowych celów, z drugiej patrzymy na jej otoczenie pełne blichtru i dobrych manier a jednak poprzeplatane odrobiną ludzkiej zazdrości czy problemów związanych z postrzeganiem klas społecznych. Autorka w delikatny sposób nakreśliła wielowymiarowe, wielopoziomowe tło wydarzeń i chociaż podjęła się uroczego, lekkiego tematu o miłosnym zabarwieniu to zdecydowała się podpiąć pod to mocniejszy wydźwięk.

Uwielbiam "Emmę" za klasę, szyk i elegancję. To wyjątkowa powieść do której wracam z przyjemnością. Przywołuje na twarzy szczery uśmiech, rozbraja nastawieniem głównej bohaterki i przywiązuje nas do Emmy, w której dostrzegamy cząstkę siebie. Za każdym razem bawię się wybornie w jej towarzystwie, chętnie chłonę zachodzącą w niej przemianę i odpływam myślami do świata, w którym emocje odgrywają kluczową rolę. Jane Austen miała wyjątkowy literacki talent i to się czuje w każdym słowie o czym koniecznie polecam Wam przekonać się osobiście.