Eden upadły. Prawdziwa historia zbrodni na rajskiej wyspie

W raju czai się śmierć! 🏝️

Dla doktora Friedricha Rittera ucieczka od cywilizacji miała być spełnieniem marzeń, dla Dore Strauch nadzieją na podreperowanie zdrowia. Dla obojga rajska wyspa stała się symbolem nowego życia. Nie wiedzieli tylko, że pośród tropikalnej roślinności, egzotycznych gatunków zwierząt i dzikiej natury spotkają innych ludzi i nie unikną tragedii. O tym, co może czyhać na człowieka na bezludnej wyspie przeczytacie w książce autorstwa Abbott Kahler pt. „Eden upadły. Prawdziwa historia zbrodni na rajskiej wyspie” z oferty Wydawnictwa Znak Horyzont, w przekładzie Magdaleny Kunz.

Fabuła tej opowieści rekonstruowana na postawie materiałów źródłowych, osobistych zapisków mieszkańców wyspy, artykułów prasowych, a nawet filmów na ich temat mogłaby zostać uznana za niebywale nieprawdopodobną gdyby nie fakt, że wszystkie przedstawione w „Edenie upadłym” wydarzenia zdarzyły się naprawdę.

Kahler opisuje wydarzenia z lat 30. XX wieku na wyspie Floreana w archipelagu Galapagos, gdzie dwoje ludzi postanawia zrealizować utopijną wizję rzeczywistości i stworzyć własny raj z dala od cywilizacji. Pomysł brzmi jak marzenie, jednak autorka szybko pokazuje, że nawet w najbardziej idyllicznym miejscu ludzkie słabości potrafią zatruć atmosferę. Z wizji pierwszych mieszkańców Floreany stopniowo zostają tylko wspomnienia, a kolejne ekspedycje, które przybijają do brzegów wyspy tylko potwierdzają smutną konstatację, że nie ma ucieczki przed drugim człowiekiem i sobą samym.

„Eden upadły” to wciągająca opowieść o ludzkiej naturze. Udowadnia czytelnikom, że nawet najpiękniejsze miejsce nie jest w stanie uleczyć człowieka z jego słabości. Izolacja, zamiast przynieść spokój, często wydobywa to, co w nas najciemniejsze. To książka, która skłania do refleksji nad tym, dlaczego marzenia o ucieczce od cywilizacji tak często kończą się katastrofą.

Polecam, bo plastyczne opisy widoków z rajskiej wyspy i portrety psychologiczne jej mieszkańców nie mają sobie równych. A po lekturze, zachęcam do obejrzenia filmu „Eden” w reżyserii Rona Howarda.👌

🔸 „𝓔𝓭𝓮𝓷 𝓾𝓹𝓪𝓭ł𝔂” 𝓐𝓫𝓫𝓸𝓽𝓽 𝓚𝓪𝓱𝓵𝓮𝓻 🔸𝓟𝓻𝓪𝔀𝓭𝔃𝓲𝔀𝓪 𝓱𝓲𝓼𝓽𝓸𝓻𝓲𝓪 𝔃𝓫𝓻𝓸𝓭𝓷𝓲 𝓷𝓪 𝓻𝓪𝓳𝓼𝓴𝓲𝓮𝓳 𝔀𝔂𝓼𝓹𝓲𝓮 🔸

 Raj, który stał się w miejscem zbrodni 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Bardzo szybko opowieść ta przybrała zupełnie nieoczekiwany obrót, dosyć mierny początek zamienił się w coś, od czego bardzo ciężko było mi się oderwać, co z każdą kolejną przewróconą kartką pochłaniało mnie coraz bardziej i sprawiło, że nim się zorientowałam w całą tę historię poczułam się zaskakująco mocno zaangażowana.

🔸 „Eden upadły” opowiada historię Friedrich i Dore, którzy decydują się na radykalny krok i wyruszają na wyspę Floreane, by tam stworzyć swoją nowa rzeczywistość. Ich iddyliczna wizja stworzenia swojego raju na ziemi, szybko zostaje zburzona poprzez pojawienie się nowych osobników na wyspie. Wyspa okazuje się za mała dla nich wszystkich. Kolejne kłótnie oraz dziwne wypadki naznaczają codzienność, która staje się nie do wytrzymania, a dodatkowe napięcie powoduje zniknięcie dwójki mieszkańców…

Nawet w raju nie da się uciec przed ludzką naturą 🔸

Jak pewnie możecie się domyślać tematyka, jaka zostaje poruszona w tej książce w całości przekłada się na panującą w niej atmosferę, która totalnie mnie wciągnęła w swe sidła. Lektura tej historii wprowadziła mnie w stan lekkiego zdenerwowania przez historie jaką zawiera. Zmusiła mnie do wielu przemyśleń. To tego typu książka, która zdecydowanie wymaga od czytelnika większego zaangażowania w lekturę i która pozostaje na długo w głowie po odłożeniu jej na półkę. Abbott Kahler stworzyła reportaż, który od samego początku ciekawi czytelnika. Pełny konkretnej wiedzy i solidnego researchu. Na kartach tej powieści można dostrzec i docenić pracę autorki. Precyzyjnie połączyła reportaż z elementami psychologicznymi tworząc obraz ludzi, którzy niczym zakaźna choroba rozprzestrzeniali swój jad, tworząc na rajskiej wyspie konflikty, rywalizację i zazdrość. Raj zamienili w piekło. To doskonale obrazuje jak działają ludzkie mechanizmy. Nie mogę nie wspomnieć o barwnych opisach natury, które napawały mnie spokojem, jednak już ciężej czytało się o zniewolonych zwierzętach.

Lektura tej książki to totalna jazda bez trzymanki. To wbijająca w fotel opowieść o mroku ludzkiej psychiki. Nieustające napięcie, zwroty akcji i psychologiczne zagrywki sprawiają, że ta powieść jest tak dobra! Długo po skończeniu lektury o niej nie zapomnicie. Gwarantuje wam! 🔸Samo zakończenie książki zmusza czytelnika do analizowania całej książki. Autorka zostawiła nam możliwość zinterpretowania sobie swojej własnej hipotezy.

„Eden upadły. Prawdziwa historia zbrodni na rajskiej wyspie” to reportaż opowiadający, że nawet w raju nie da się uciec przed ludzką naturą.

Floreana w archipelagu Galapagos ma stać się ich nowym domem. Sam pomysł życia na bezludnej wyspie wydaje się ekstremalny i odważny. Na ten krok zdecydowali się Friedrich i Dore. Z wielkim zainteresowaniem czytałam jak wyglądały początki życia na wyspie, jak musieli się dostosować do panujących warunków, dzikiej przyrody, jak musieli zbudować schronienie. Wszystko wyglądało do pewnego momentu jak życie w raju, bez technologii, społeczeństwa, tylko ich dwoje. Kolejnymi mieszkańcami został weteran wojenny wraz z rodziną. Już wtedy pojawiają się pierwsze niezgodności i konflikty, ale najgorsze napięcia pojawiają się wraz z przybyciem ekscentrycznej baronessy i jej dwóch kochanków.

Reportaż niezwykle wnikliwie przygotowany, widać, że autorka włożyła mnóstwo pracy w przygotowanie tej publikacji. Książka oparta jest na niepublikowanych wcześniej rękopisach oraz archiwalnych materiałach, zawiera również zdjęcia, które wzbogacają całą historię. Z najwyższą dokładnością przedstawia wszystkie fakty nie tylko z życia samych mieszkańców wyspy, ale też osób, które przypływają na wyspę tylko na chwilę oraz zarysowuje sytuację polityczną i społeczną na świecie. Dramatyczna narracja oraz wnikliwa analiza psychologiczna postaci. Wraz z lekturą, pojawia się klimat sensacyjno-kryminalny, dziwne wypadki, samotność, pragnienia, kolejne kłótnie naznaczające ich codzienność stają się nie do wytrzymania, aż pewnego dnia dwójka mieszkańców znika z wyspy. Raj przeradza się w piekło. Reportaż, który przedstawia dramat, jak utopijna wizja może zostać zniszczona przez nie przewidywalne czynniki. Temat wciąż jest aktualny i zmusza do refleksji.

Niemcy, lata 30 poprzedniego wieku. Friedrich i Dora szukający swojego miejsca w świecie i mający dość cywilizacji postanawiają osiedlić się na jednej z wysp up wybrzeżu Ameryki Południowej. Wybór trafia na Floreanę, która ma to co powinna posiadać wyspa zdatna do życia, dobra gleba, bujna roślinność i źródło wody pitnej. Do tego spokój, minimalny kontakt ze światem zewnętrznym i życie w zgodzie z naturą...brzmi idyllicznie, ale jak się okazuje wcale takie nie jest.

Powieść jest oparta na faktycznych wydarzeniach. Całość ma swoje odzwierciedlenie w zebranych dowodach, może dlatego czyta się to tak dobrze. Autorka zgrabnie wplotła prawdziwe dialogi, opisy i sytuację aby czytelnik nie tylko poznał suche fakty ale i wczuł się w opowiadaną historię. Korzystała z wielu źródeł świetnie je fabularyzując.

Opowieść o chęci oderwania się od zgiełku, natłoku i powrotu do korzeni. Jednak czy możliwy jest całkowity powrót skoro zakosztowało się już troszkę luksusów?

W miarę upływu czasu i coraz większej ilości ludzi dowiadujacych się o tej parze wyspa zaczyna się zaludniać i staje się miejscem zbyt ciasnym dla nich wszystkim.

Człowiek ma w sobie coś co każe mu niszczyć piękno wokół siebie. Coś co sprawia,że postrzega drugiego jako swojego wroga. Prawdą jest powiedzenie,że mierzymy innych swoją miarą, przez co to co w nas złego dostrzegamy w osobie obok...

Kiedy na scenę wkracza baronessa, poczułam się jakby do rajskiego ogrodu wślizgnął się wąż i już nic nie było takie jak powinno...

Bardzo dobra opowieść o tym co mam się wydaje, a co jest na prawdę i jak wiele fałszu znajduje się na tym świecie. Może szczęścia wcale nie trzeba szukać gdzieś daleko?

Są miejsca na Ziemi, gdzie człowiek wierzy, że może rozpocząć wszystko od nowa – jak biała karta czekająca na pierwsze słowa nowej opowieści. Floreana, jedna z wysp archipelagu Galapagos, wydawała się takim właśnie miejscem. Jednak jak dowodzi Abbott Kahler w swojej fascynującej książce, nawet najbardziej odległe zakątki świata nie potrafią oczyścić ludzkiej duszy z jej najciemniejszych zakamarków.

Historia rozpoczyna się obrazem, który mógłby pochodzić z kryminału: lata trzydzieste XX wieku, członkowie ekspedycji naukowej odkrywają na bezludnej wyspie dwa ciała otoczone setkami wypalonych zapałek. To odkrycie staje się punktem wyjścia do opowieści o grupie ludzi, którzy szukając ucieczki od świata, stworzyli własne piekło w sercu Pacyfiku.

Główni bohaterowie – Friedrich i Dore – to para niemieckich intelektualistów, którzy, znudzeni cywilizacją i jej ograniczeniami, decydują się na radykalny krok. Porzucają wszystko, by na Floreanie stworzyć własną utopię, miejsce harmonii z naturą, wolne od społecznych konwenansji. Ich marzenie o raju na ziemi szybko jednak zostaje zakłócone przez przybycie kolejnych "osadników" – amerykańskiej rodziny z weteranem pierwszej wojny światowej na czele oraz tajemniczej baronessy z dwoma towarzyszami.

To, co miało być sielankowym odosobnieniem, przekształca się w teatr ludzkich namiętności, zazdrości i konfliktów. Wyspa, choć rozległa, okazuje się za mała dla tak różnych charakterów i ambicji. Napięcia rosną jak tropikalne burze – powoli, ale nieuchronnie, by w końcu wybuchnąć niszczycielską siłą.

Talent Abbott Kahler do budowania atmosfery przypomina umiejętność doświadczonego szamana – autorka wie, jak zaprząc czytelnika w swoje treści, jak sprawić, by każda strona ciągnęła za sobą następną. Tym trudniej się oderwać od przedstawionej historii, gdyż opiera się na prawdziwych wydarzeniach.

Szczególnie urzekające są opisy dziewiczej przyrody wyspy, gdzie zwierzęta – nieznające jeszcze człowieka – podchodzą do przybyszów z niewinną ciekawością. Te fragmenty tchną pierwotną magią miejsca, które jeszcze nie zostało skażone ludzką obecnością. Opisy fauny i flory śledziłam z niezwykłą przyjemnością. Jednak wzmianki o zniewoleniach zwierząt przyprawiały mnie o gęsią skórkę.

Napięcie w książce narasta stopniowo, jak powolne ukąszenie jadowitego węża – początkowo niemal niezauważalne, ale z czasem coraz bardziej paraliżujące. Nie dziwi więc, że ostatecznie doprowadziło do tragedii, która naznaczyła tę rajską wyspę piętnem tajemnicy.

Zakończenie książki nieco mnie oszołomiło – autorka pozostawia czytelnika z własnymi hipotezami na temat wydarzeń, jak detektyw, który przedstawia wszystkie poszlaki, ale pozwala nam samodzielnie wyciągnąć wnioski. To podejście sprawia, że książka żyje w naszych myślach długo po zamknięciu ostatniej strony.