Dziewczyny ze Słowaka

[współpraca reklamowa [Adres usunięty]anova]

Są takie książki, które nie są naszą strefą komfortu, ale mimo to po nie sięgamy. Dziewczyny ze Słowaka są niejako odpowiedzią na lekturę która wstrząsnęła moim życiem, potrząsnęła nim i sprawiła że nie zapomniałam. Najnowsza powieść Marii Paszyńskiej opowiada o bohaterkach zapomnianych, pokazuje siłę przyjaźni i tego, że choć świat pędzi coraz szybciej my będziemy pamiętać.

"Przyjaźnie, które rozpoczęły się na tym świecie, zostaną uniesione w górę i nigdy już nie będą zerwane".

Co znajdziecie w środku:

✤ narrację trzecioosobową oraz pov każdej bohaterki i ich losy, które wzajemnie się ze sobą przeplatają;

❡ kilka bardzo drastycznych scen, ale i takich chwytających za serce;

✤ niejako drugą stronę medalu, ale i to, że wydarzenia nie omijają bohaterów z Kamienie na Szaniec;

❡ inną stronę konspiracji, a także strach przed różnymi akcjami;

✤ książka jest oparta na faktach, w środku jest mini kronika ze zdjęciami osób przestawionych w fabule.

"Ciemność pozwala docenić światło".

Ta sama historia widziana zupełnie innymi oczami, pozwala dostrzec coś nowego. Dziewczyny znają się z Liceum, początek książki jest dość spokojny, mamy tu typową akcje dla nastolatków choć z tyłu pojawia się pewne ostrzeżenie. Nie sposób się nie wciągnąć w historię, nie przeżywać wraz z innymi tego co dzieje się wokół. A także przyznać, że akcje konspiracyjne przerażają i że może to nie jest nasza droga.

Dziewczyny ze Słowaka wykazały się ogromną odwagą, były nieustraszone. Książka porusza, a przede wszystkim skłania do refleksji czy my sami walczylibyśmy tak jak nasze rodaczki, czy strach by nas pokonał. Natalia królowa kanałów skradła moje serce i to, że jej los do dziś jest nieznany sprawia, że ciężko zapomnieć o tym co się wydarzyło i nie powracać do fabuły myślami.

Posłowie jest kopalnią wiedzy ale i łączy nas z bohaterkami. Nie jest to książka dla wszystkich, ale spróbujcie.Bolesna ale nie do zapomnienia.

Polecam ❤

Czytając tę książkę, serce dosłownie wyrywało mi się z piersi...

Podobnie jak powieść o Krzysztofie Baczyńskim, który jako młody chłopak zginął w Powstaniu, tak samo teraz "Dziewczyny ze Słowaka" wyryły we mnie ogromny ślad i długo tej lektury nie zapomnę... Myślę, iż każdy kto chociaż w minimalnym stopniu chciałby poczuć to, co czuły te dziewczyny powinien przeczytać tę książkę.

To przepiękne wydanie, którego już sama okładka zachęca do zgłębienia lektury, zostało dodatkowo opatrzone prawdziwymi fotografiami dziewcząt, ich liceum i wiele innych..

Czytanie tej książki to niesamowite przeżycie, a wrażenia i doznania pozostaną już w naszej głowie na zawsze ❤️

Myślę, że ta książka to pozycja obowiązkowa, zwłaszcza teraz gdy mamy sierpień...

Autorka przedstawia nam losy dziewcząt szkoły Juliusza Słowackiego z okupowanej Warszawy i podczas Powstania Warszawskiego. Te młode kobiety w innych warunkach po maturze korzystały by z uroków życia, realizowały swoje plany i marzenia, jednak wojenna rzeczywistość zmusiła je do podjęcia walki i nadludzkiego wysiłku. Drobna Natalia została ,,królową podziemi", Ada z Dziunią zostały sanitariuszkami, a Wandzia przeprowadziła ewakuację Szpitala Ujazdowskiego.

To trudna historia oparta na faktach, oczywiście autorka dodała od siebie parę drobiazgów, których nie udało jej się poznać, jak chodźby opis wojennej miłości Ady i imię mlodszej siostry Wandzi.

Bardzo bolało mnie czytanie tej książki, wylałam sporo łez, jednak uważam że takie lektury są bardzo potrzebne, przypominają nam czym jest wojna, jak ciężko żyło się ludziom w tamtym czasie i do jak nadludzkich czynów byli gotowi zwykli obywatele tylko po to żebyśmy my mogli żyć w wolnym kraju.

Ta opowieść poruszyła mnie dodatkowo, gdyż rzadko w książkach mamy opisaną wojnę z perspektywy kobiet, pokazującą ich wysiłki, walkę i poświęcenie do jakiego były zmuszone.

To historia która powinien przeczytać każdy, by nie zapomnieć...

„Wojna strzaskała jej świat, jakby był tylko pięknym kryształowym lustrem, w które ktoś uderzył mocno pięścią”. Tym cytatem można by opisać los dziewczyn ze Słowaka.

Wandzia, Helena, Ewka, Dziunia, Ada, Janka, Natalia. To dziewczyny, którym przyszło żyć w ciężkich czasach. Były uczennicami elitarnego gimnazjum i liceum im. Juliusza Słowackiego w Warszawie. Były młode i ambitne. Miały wiele planów i marzeń. Niestety, ale wybuch II Wojny Światowej na zawsze zmienił ich życie.

Autorka książki, Pani Maria Paszyńska również uczyła się w tej szkole. Pisząc „Dziewczyny ze Słowaka” włożyła ogrom pracy w poznanie bliżej dziewczyn, które pół wieku wcześniej chodziły do tego liceum. Każda z opisanych postaci została wnikliwie tutaj przedstawiona. Jej los, rodzinę i przeżycia. Każda z nich odczuwała zarówno ogromny strach jak również wielką ochotę walki.

Książka zaczyna się i kończy od bolesnych wspomnień dyrektorki szkoły Heleny Kasperowiczowej. Główna część powieści to opis tego jak radziły sobie jej podopieczne w czasie wojny.

Książka dostarcza wielu emocji. Wstrząsa, przeraża oraz skłania do refleksji. Nie jeden raz zastanawiałam się w trakcie czytania skąd w tych młodych kobietkach tyle odwagi i siły? Czy w tych okrutnych czasach znalazły miłość?

„Dziewczyny ze Słowaka” nie jest biografią, ani reportażem. Jest powieścią, którą napisało same życie. Autorka z niezwykłą dokładnością i wnikliwością oddała na kartach tej książki los młodych kobiet, które walczyły za Polskę. Książka jest dla mnie źródłem wielu wartościowych informacji, których niestety, ale na lekcjach historii nie znajdziemy.

„Dziewczyny ze Słowaka” to książka, którą powinien przeczytać każdy z nas. Polecam!

„Dziewczyny ze Słowaka” to historia, która roztacza przed czytelnikiem losy młodych dziewczyn warszawskiego liceum. Dziewczyn u progu dorosłości, którym przyszło mierzyć się z okrucieństwem wojny. Dziewczyn, które miały marzenia, które planowały swoją przyszłość i którym wojna odebrała wszystko. To powieść przepełniona siłą i duchem walki, ogromną wytrwałością i determinacją. W końcu to książka, która jest hołdem złożonym kobietom walczącym w cieniu mężczyzn…

„Dziewczyny ze Słowaka” to historie młodych kobiet , które brały udział w akcjach konspiracyjnych, które były łączniczkami, które przedzierały się przez kanały, które przeprowadzały ewakuacje szpitala, które walczyły o wydostanie się z rąk niemieckiej władzy. Kobiet, które ani przez chwilę nie zastanawiały się, czy ta walka ma sens, czy wrócą z kolejnej akcji do domu, czy nie są za słabe by wyjść i stanąć naprzeciw okupanta. Ryzykowały życie, by bronić Ojczyzny.

To bolesna i prawdziwa opowieść skłaniająca do refleksji i wprawiająca czytelnika w stan melancholii. To jedna z tych historii, które odbiera się całym sobą. Gdzie pojawiają się wzruszenie i łzy, gdzie obraz kobiecej wytrwałości osnuty jest bólem i cierpieniem.

Polecam serdecznie i życzę, aby lektura tej książki dostarczyła Wam tak głębokich przeżyć jakie ja otrzymałam sięgając po nią… Ja niesamowicie cenię sobie pióro autorki, jej styl i merytoryczne przygotowanie do podejmowanych tematów na kartach kolejnych książek. Każda historia wywołuje skrajne emocje, każda dociera do tych najczulszych zakamarków serca i każda szczelnie wypełnia myśli… I tym razem "Dziewczyny ze Słowaka" spełniły moje oczekiwania.

Maria Paszyńska przedstawia wojenne losy tytułowych dziewczyn ze Słowaka – uczennic, absolwentek oraz nauczycielek warszawskiego liceum. W powieści dojrzała i realistyczna narracja dotycząca życia w okupowanej stolicy płynnie splata się z intymnymi portretami młodych kobiet, które w obliczu dramatycznych wydarzeń nie pozostają bierne i ryzykując życie angażują się w konspiracyjną działalność. Maria Paszyńska ożywia swoje bohaterki, sprawia, że stają się bliskie – czytelnik żyje ich zmaganiami, współodczuwa. Nie sposób bez emocji czytać o ich radościach i smutkach, dylematach i lękach – próbie zachowania pozorów normalności w cieniu wojennej grozy. Nie sposób nie wzruszyć się, czytając o ich tragicznych losach w czasie Powstania Warszawskiego, brutalnie przerwanych życiorysach. Jest w tej powieści miłość, przyjaźń, nauka, rodzina i walka z okupantem. Są drobne chwile młodzieńczej radości i nadziei, bolesne pożegnania i rozpacz. Jest dawna Warszawa, w promieniach letniego słońca i skuta mrozem, płonąca i walcząca o przetrwanie. Ogromnie doceniam historyczną rzetelność, literacką dojrzałość i wrażliwość Marii Paszyńskiej. Otrzymaliśmy pięknie napisaną, wstrząsającą i wzruszającą opowieść o sile przyjaźni, patriotyzmie, odwadze, poświęceniu i wytrwałości – kobiecym bohaterstwie i prawdziwym człowieczeństwie w najmroczniejszych czasach.

Przeczytałam z czułością, sympatią i podziwem dla tych zwykłych-niezwykłych młodych kobiet; ze ściśniętym gardłem i łzami w oczach – bo życie wielu z nich skończyło się zbyt szybko, w tragicznych okolicznościach. Ważna i wartościowa powieść, która doskonale przybliża wciąż niedocenioną kobiecą historię walczącej Warszawy. Piękny hołd dla dziewczyn ze Słowaka – ku pamięci. Czytajcie, must read!

Mamy rok 1945. Dyrektorka liceum im. Juliusza Słowackiego, Helena Kasperowiczowa przywołuje wspomnienia i jednocześnie martwi się o los swoich uczennic. Nie ma pojęcia ile z nich przeżyło.

W następnym rozdziale cofamy się do 1938 roku i poznajemy dziewczyny, które mają plany na przyszłość, marzenia i chcą korzystać z życia. Niestety brutalna rzeczywistość i wybuch drugiej wojny światowej sprawiają, że w ich życiu pojawi się dużo bólu i niepewności. Niepozorne dziewczyny mają w sobie siłę, by walczyć. Walczyć o siebie, rodzinę i Polskę.

Uważam, że pierwsza część książki była doskonałym wstępem do całej historii. Musiałam dowiedzieć się, co stało się z uczennicami, które zostały przywołane we wspomnieniach dyrektorki. Następnie możemy poznać codzienność bohaterek. Interakcje między dziewczynami, w których nie brakowało wzajemnej motywacji, planowania i determinacji w działaniu, były godne podziwu. Skrupulatny research autorki przełożył się na powieść obfitującą w przejmujące wątki. Chwyciła mnie za serce historia Wandy, która służyła jako sanitariuszka, Ewy, która była pilotką szybowcową oraz Haliny, która za swoje działania została aresztowana. Natalia opisywania jako drobna i licha, zaskoczyła swoją aktywnością, pracowała jako łączniczka i działała w grupie kanałowej. A to nie wszystkie bohaterki tej książki. Wiele z tych kobiet poświęciło swoje zdrowie i życie, by walczyć o kraj. Niektóre trafiły do obozów, niektóre zostały rozstrzelone. Wszystkie pomagały innym bez najmniejszego zawahania.

𝘋𝘻𝘪𝘦𝘸𝘤𝘻𝘺𝘯𝘺 𝘻𝘦 𝘚ł𝘰𝘸𝘢𝘬𝘢 to książka na którą zdecydowanie powinno się zwrócić uwagę. Warto wspominać o tym jak wielką rolę w historii Polski odegrały kobiety. Jestem pewna, że dzięki tej powieści o ich losach i poświęceniu dowie się wiele osób.

Na autorkę tę trafiłam niechcący z Waszego polecenia. Jak zaczęłam czytać zachwyty nad tą autorką, przeszła mnie myśl, że warto poznać jej pióro, bo musi coś w nim być. Tym bardziej że uwielbiam książki o tematyce wojennej. Lubię czytać o naszych ojczystych bohaterach, tych znanych i tych mniej znanych, o których właśnie postanowiła opowiedzieć nam Maria Paszyńska.

Kto zna pióro tej autorki, nie zdziwią moje zachwyty. Nie wierzę, że ja tę autorkę poznałam dopiero teraz… Opisała na pozór nic nieznaczące licealistki. Młode dziewczyny jednak tak wiele zrobiły i poświęciły dla kraju i wielu ludzi. To jest niesamowita opowieść, przy której przysięgam, co kawałek miałam gęsią skórkę, na co nawet mąż zwrócił uwagę, twierdząc, że jestem chyba chora, bo mimo upałów, robi mi się ciągle zimno, tak aż dostaje gęsiej skórki. Jak powiedziałam mu dlaczego, puknął się w głowę.

Głównym miejscem tej książki jest warszawska szkoła, liceum im. Słowackiego, do którego chodziły zwykłe dziewczyny. W książce zamieszczone są ich zdjęcia, temu stały się takie prawdziwe. Śliczne dziewczyny bardzo radosne, towarzyskie, pełne planów i marzeń. W chwilach wolnych po lekcjach opalały się nad Wisłą, marząc o tym, co zrobią po maturze.

Niestety wojna pokrzyżowała ich plany, a życie zmieniło się w mękę. Mimo tak młodego wieku wykazały się wielką odwagą i braterstwem. Zamiast na parkiecie spotykają się w kanałach, zamiast do szkoły jeżdżą na tajne komplety, a zamiast wzorów matematycznych na tablicy, rysują na murach stworzony przez jedną z nich znak Polski Walczącej.

Drobna Natalia zostaje „królową kanałów”, Ewka, szybowniczka i spadochroniarka, ryzykuje życie w zasadzce na esesmana Alfreda Milkego. Halina podrzuca policjantom zakazane druki „N”, a Wandzia przeprowadza ewakuację Szpitala Ujazdowskiego.

Autorka opowiada o każdej z nich osobno. Zamieszczone zdjęcia tych dziewczyn dodają dodatkowych wzruszeń, a ich poczynania trzymają w napięciu. Każda z tych dziewczyn to wielka bohaterka. Niestety nie każda z nich doczekała się końca wojny. Wiele z nich oddało swe życie i honor ojczyźnie.

Warto polecać takich autorów, choć me słowa są niczym w porównaniu z tym, co czułam czytając. Tak dobrej książki, która porusza jakość ludzi maluczkich, którzy przenieśli wręcz góry, dawno nie czytałam. Warto zaznaczyć, że książka ta, to nie reportaż. "Dziewczyny ze Słowaka" jest napisana w formie powieści opartej na faktach. Forma tej książki dodatkowo chwyta za serce, smuci, a wręcz zatrważa i daje wiele do myślenia. Od tej książki nie można odejść, a po jej przeczytaniu dziewczyny, zostaną w naszych głowach i sercu. Dla tych, co znają autorkę nie muszę polecać, lecz tym którzy jeszcze nie mieli okazji, polecam bardzo. Nie przegapcie jej, bo wiele stracicie.

“Nagle pod powiekami wezbrały je łzy. Zatęskniła za przeszłością (...) Od dłuższego czasu myślała o sobie jako o kimś dorosłym, a przecież miała zaledwie osiemnaście lat. Jeszcze wczoraj była dzieckiem”

“Dziewczyny ze Słowaka” to wstrząsająca, a jednocześnie piękna i niesamowicie wzruszająca historia maturzystek warszawskiego liceum, które oddały swoją młodość za okupowaną stolicę. Bohaterkami tej książki jest kilka uczennic tytułowego Słowaka, jednak opisanie ich historii, to ukłon w stronę wszystkich dziewcząt, które zdecydowały się na wojenną walkę.

Nawet nie wiem, co napisać. Ta książka tak bardzo łamie serce, tak bardzo zmusza do refleksji, tak bardzo wchodzi do głowy i ja już wiem, że z mojej nigdy nie wyjdzie. To powieść, która ocala od zapomnienia wszystkie te młode dziewczyny, które odważnie stanęły naprzeciw wrogowi.

Dużo mówi się w kontekście wojny o udziale mężczyzn w obronę ojczyzny. Kwestia kobiet, czy dziewcząt walczących o nasz kraj, jest często traktowana po macoszemu, nieco spychana i zlewana z tłem wojennych wydarzeń. Ale nie tym razem moi Drodzy, nie tym razem. Maria Paszyńska napisała powieść, której bohaterkami są odważne maturzystki z Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Warszawie — swoje konspiracyjne działania zaczęły od uczęszczania na tajne komplety, a skończyły jako aktywne uczestniczki Powstania Warszawskiego. Miały marzenia, chciały zdać maturę, zakochać się, czerpać z życia i ile się da. Wojna pokrzyżowała te plany, a każda nowa informacja o śmie*ci kolejnej koleżanki ze Słowaka, przybliżała je do zasilenia szeregów Polski Walczącej…

Autorka nie mogąc doszukać się wszystkich szczegółowych informacji na temat niektórych faktów, zręcznie splotła to, co autentyczne z fikcją, oddając w nasze ręce powieść niezwykle ważną dla wszystkich pokoleń. Co więcej, napisaną w tak przepięknie literackim stylu, iż nie sposób się od niej oderwać.

Ta powieść jest połączeniem kunsztu pisarskiego z ogromną wiedzą i umiejętnością jej przekazywania. Autorka włożyła ogrom pracy w napisanie tak dopracowanej językowo, jak i topograficznie książki. Idealnie odzwierciedliła widmo nadchodzącej wojny oraz klimat warszawskiego życia. Maria Paszyńska jest też świetną przewodniczką — prowadzi czytelnika do najgłębiej skrywanych zakamarków stolicy i robi to w taki sposób, iż możesz odnieść wrażenie, że znajdujesz się w centrum wydarzeń jej książki. Warto zaznaczyć, że tytułowe liceum nie tylko stanowi punkt wspólny dla bohaterek tej powieści, ale jest również ważne dla samej autorki, która w latach dwutysięcznych była uczennicą tej szkoły.

Ta książka mnie przeczołgała. Płakałam po jej zakończeniu. Moje serce pękło. Kiedy dotarło do mnie, że osiemnastoletnia ja, jedyne, o co walczyła, to aby nauczycielka chemii nie robiła na każdej lekcji testów maturalnych nawet tym, którzy chemii na maturze nie będą zdawać, a bohaterki tej książki walczyły o kraj, o swoje miasto, przyszłość, niepodległość i życie, to zaczęłam śmiać się z samej siebie.

Wartościowa, przepiękna, poruszająca, wstrząsająca, prawdziwa, nieodkładalna. Po przeczytaniu na długo nie dasz rady sięgnąć po kolejną książkę. Historia dziewczyn ze Słowaka zapada w pamięć i rani serce. Ale historie dziewczyn ze Słowaka trzeba poznać, trzeba ocalić od zapomnienia, trzeba oddać im cześć poprzez poznanie ich losów.