Dziewczynka, która ziała ogniem

Okładka książki jest przepiękna i to ona zwróciła moją uwagę. Mamy niebo pełne gwiazd, kosmos - tak sobie ją opisuję. Satynowa w dotyku, z wytłuszczeniami. Idealna. Posiada skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie fragment książki, a na drugim kilka słów o autorce. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka. Podzielona została na rozdziały. Narracja została poprowadzona przez główną bohaterkę, w innej formie niż zazwyczaj. Nie ma tutaj standardowych dialogów, jakie mamy w książkach czytanych na co dzień. Jednak po krótkiej chwili idzie się przyzwyczaić.

Pierwsze spotkanie z autorką, dzisiaj recenzowana książka to debiut literacki. Muszę przyznać, że jest niezwykle dobrą historią. Trudną do napisania, to na pewno, ale zdecydowanie jest warta uwagi każdego czytelnika, bez względu na wiek, czy płeć i jakiekolwiek inne kategorie. Czyta się dosyć szybko, lekko, lecz nie zawsze jest przyjemnie. Nasza bohaterka mierzy się z chorobą, swoją, ale i innych pacjentów ze szpitala. Mamy również wstawki fantastyczne, które są wymysłem, wyobraźnią Martiny, nie ma ich dużo i nie przeszkadzają absolutnie. Nie wiedziałam, decydując się na tę pozycję do recenzji, czy przypadnie mi do gustu. Stos się piętrzył, a mój humor w tamtym czasie nie należał do najlepszych, tak jak samopoczucie. Mimo wszystko zaryzykowałam i nie żałuję.

Choroba, jeszcze nieuleczalna czy taka, z którą naprawdę trudno walczyć jest trudnym tematem. Zresztą ona wybiera sobie byle kogo. Nigdy nie wiemy, czy zaatakuje znienacka i rozłoży na łopatki w krótkim czasie, czy też będzie się pojawiała w naszym organizmie niezauważalnie, podstępnie małymi krokami i sprawi, że każdy oddech będzie niezwykle trudny... Nie wiemy, czy zaatakuje dziecko, nastolatka, osobę dorosłą czy w podeszłym wieku. Z resztą to nie ma żadnego znaczenia...

Martina jest bohaterką, chorującą na chłoniaka. Widzimy jej oczami, czyli oczami małej dziewczynki, niezrozumiały świat szpitala, lekarzy, choroby. Spostrzegamy świat w innym wymiarze, niezwykle trudnym... Jednak z dawką małej fantastyki, gdzie nawet jeden z dorosłych podsuwa pomysł wyobrażenia sobie smoka, który ma pokonać chorobę. Widzimy również inne dzieci, które chorują, które walczą. Mamy codzienne niemal wizyty księdza, klaunów, wolontariuszy, którzy mają za zadanie poprawić im humor, sprawić, by na twarzach dzieciaków pojawił się uśmiech... Nasza postać jest nieco uparta, nieposkromiona wręcz bym powiedziała. Lubiąca postawić kropkę jako ostatnia. Jej rozmowy z dorosłymi momentami sprawiały uśmiech na mojej twarzy.

Gdy poznaje Lorenza, chłopca, który leży za ścianą, świat nieco się zmienia. Zostają przyjaciółmi, a dzięki temu ich samopoczucie ulega zmianie, tak jakby, na lepsze. On również walczy z chorobą, ogólnie jak poznałam na kartach powieści tego chłopaka, poczułam ukłucie w sercu. Przeczuwałam, że coś może się zadziać... I owszem, działo się! Wpadają na genialny, lecz niezwykle niebezpieczny pomysł, który czym prędzej zostaje przez pracownika szpitala wykryty. Niemniej jednak, sam koniec powieści sprawił, że moje serce rozbiło się na milion małych kawałków. Do tej pory czuję ogromny ucisk w sercu, w oczach zbierają się łzy.

Jest to powieść inna od pozostałych. Wartościowa, wzbudzająca w nas masę przemyśleń, na temat życia, śmierci... Niezwykle głęboka i refleksyjna. Dopiero po skończeniu jej poczułam, że przyzwyczaiłam się do Martiny i Lorenza, że mi ich brakuje... Jest to smutna historia, z małymi promykami słońca niosącego nadzieję.

ZDECYDOWANIE BARDZO JĄ WAM POLECAM. Jest inna, piękna, ciężka, smutna, ale naprawdę warta uwagi. Nie chcę Wam więcej pisać, bo boję się, że zaspoileruję to, co najważniejsze. Musicie po nią sięgnąć, bo jest tego warta. Jedna z lepszych książek, jakie udało mi się w tym roku przeczytać.

"Dziewczynka, która ziała ogniem" to historia Martiny. Miłośniczki książek i tuńczyka w puszce. Nieoczekiwanie, na jej drodze staje poważny przeciwnik - chłoniak. Codziennością dziewczynki będą teraz męczące, bolesne badania i codzienność spędzona w szpitalnej przestrzeni.

Co jednak pomaga dzieciom każdego dnia? Wyobraźnia. To ogromna siła i moc Martiny, jej broń do walki z ciężką chorobą. Dziecko wymyśla sobie więc, że nie da się przeciwnościom losu, nie podda się, a dlaczego? Ponieważ jest...groźnym, zielonym smokiem, o purpurowych oczach, ostrych zębach, a jej ogon zdobią szpikulce. Fantazja Martiny nie zna granic. Odkrywa też niesamowitą radość, jaką przynosi przyjaźń. Nawiązuje bowiem bliską znajomość z Lorenzo, chłopcem, który również przebywa w szpitalu. Miłość rodziny, wsparcie Lorenzo oraz siła wyobraźni to niezastąpione aspekty, wspomagające przetrwanie najgorszego czasu.

"Dziewczynka, która ziała ogniem" to opowieść przedstawiona z perspektywy dziecka. Jednak nie bójmy się infantylnej narracji, raczej jej tu nie znajdziemy. Książka naszpikowana jest optymizmem, pogodą ducha i wiarą w lepsze jutro. Chwile wzruszenia mogą być tutaj nieuniknione, ale dominujące ze strony czytelnika powinno być kibicowanie dziewczynce w walce z okrutną, ciężką chorobą. Urocza, poruszająca historia. Polecam ❤️

„Dziewczynka, która ziała ogniem” to debiut Giulia Binado Melis i muszę przyznać, że to bardzo dobry debiut. Wciąga czytelnika od pierwszych stron i dostarcza wielu emocji. Bo zawsze tam gdzie głównymi bohaterami są dzieci, to jest wiele emocji. Na pewno książka poruszy nie jeden raz i na pewno ostanie z Wami na dłużej. Jest ona opisem choroby z punktu widzenia dziecka.

Poznajemy Martinę, młoda dziewczynę, którą czeka dość długi pobyt w szpitalu i bolesne leczenie. Oprócz miłości do książek i tuńczyka w puszce, posiada dużą wyobraźnię, dzięki czemu jest w stanie przetrwać wiele. Gdy ją boli wyobraża sobie, że przez jej dziąsła przebijają się ostre zęby i zamienia się w smoka. Dużym wsparciem dla niej w tym ciężkim okresie jest również Lorenz, chłopiec leczony na tym samym oddziale. Razem mają więcej siły by pokonać chorobę i wrócić do swojego dawnego życia.

„Dziewczynka, która ziała ogniem” jest książką, o której jest ciężko napisać to wszystko co czuje się czytając ją. Dostarcza ona naprawdę wiele emocji, czasami zakręci się nawet łza w oku. Aby to wszystko poczuć trzeba samemu przeczytać tę niesamowitą historię. Bardzo polubiłam zarówno Martinę, jak również jej przyjaciela za ścianą. Bardzo ich podziwiałam za siłę walki z chorobą. Książka należy do tych refleksyjnych. Ukazuje siłę prawdziwej przyjaźni, dzięki której można wiele.

Choroba jest jak wąż, który podstępem wkrada się w życie człowieka przewracając je do góry nogami. Gdy dotyczy małego dziecka, które zamiast śmiać się, robić psikusy, dokazywać z rówieśnikami, zostaje zamknięte w szpitalu serce się kraje, a gula w gardle rośnie. Nie obawiajcie się jednak, bo mimo że porusza trudny temat „Dziewczyna, która ziała ogniem” jest przede wszystkim ciepłą, wzruszającą opowieścią o ogromnej sile wyobraźni, przyjaźni i nadziei, której nie można nigdy tracić.

Narracja pierwszoosobowa z perspektywy Martiny, dziewczynki chorującej na chłoniaka porusza do głębi, ale jednocześnie wymaga skupienia, bo jak myśli dziecka przeskakuje czasem z tematu na temat, czasem ze wspomnień do rzeczywistości, a z tej ostatniej ucieka często w krainę fantazji. I mimo że jej świat zostaje ograniczony do ścian szpitala, to pozostaje dzieckiem z całą jego ciekawością, chęcią zabawy i zmiennymi humorami.

Autentyzm bije tu z każdego słowa. Autorka bardzo sugestywnie oddaje emocje i myśli dziecka unikając z jednej strony skażenia dorosłością, z drugiej nadmiernego infantylizmu i spłycenia wypowiedzi. Dziecięcą beztroskę, ciekawość i poszukiwanie odpowiedzi na pytania, które dorosłemu nie przyszłyby do głowy przenosi na płaszczyznę szpitala, w którym Martina utknęła na długie miesiące. Zwyczajność i naturalność opisów zabiegów, skutków towarzyszących chorobie i jej leczeniu czasem aż boli, przeraża, uświadamiając, że choroba może dotknąć każdego.

Oknem na świat Martiny pozostają wspomnienia, czytane książki i wyobraźnia, a nawiązana w szpitalu przyjaźń z innym małym pacjentem rozbraja i zaskakuje dojrzałością wynikającą ze wspólnych doświadczeń. Łzy czasem same cisnęły się do oczu, bo obrazy malowane przez Autorkę, szczególnie pod koniec powieści, tchną ciepłem, słodyczą i niewinnością, do której tylko dzieci są zdolne.

Trudno opisać ogrom emocji towarzyszących lekturze, które wzmacnia świadomość, że Autorka czerpie z własnych przeżyć z dzieciństwa. Ta z jednej strony piękna z drugiej ważna powieść, a szczególnie jej mała, a jednocześnie tak silna bohaterka, zostanie w moim sercu na długo.