Czarownica

Książka, która zaczęła się bardzo dobrze, bo autor nie bawił się w przydługie wprowadzenie, tylko od razu poczęstował mnie akcją, a ja uwielbiam właśnie taki zabieg. Do tego już w pierwszym rozdziale dostałam to, czego oczekiwałam, przyglądając się okładce i wczytując się w opis — magiczny i nieco mroczny klimat. Mogło być więc pięknie, ale niestety ostatecznie w ogóle nie polubiłam się z „Czarownicą” Finbara Hawkinsa.

Zacznę może od tego, że od pewnego czasu mam zastój czytelniczy, który próbuję przezwyciężyć. Ta książka mi w tym nie pomogła, tylko wręcz pogłębiła ten problem. Po moim początkowym zachwycie czytało mi się ją strasznie ciężko. Styl autora jest niezaprzeczalnie piękny, baśniowy, ale niestety czasem utrudniał mi on odbiór tekstu. Oszczędność i artyzm sprawdzały się dla mnie w scenach, gdy pojawiała się sama główna bohaterka, jednak kiedy na scenę wchodziło więcej postaci, powstawał chaos. Szczególnie w końcówce książki, gdzie akcja pędziła do przodu, a ja nie wiedziałam, co się tak naprawdę dzieje. Była zemsta, zazdrość, moc siostrzanej miłości, ale niestety zabrakło głębi w postaciach i całej historii. Pomogłyby wątki poboczne, być może inna narracja i kilka różnych perspektyw. „Czarownica” to opowieść z przesłaniem i nawiązaniem do prawdziwych wydarzeń, jednak niestety jest to jednocześnie zbyt prosta i za bardzo przekombinowana historia.

Czy któraś w Was w dzieciństwie choć raz nie była przebrana za czarownicę? 🧙🐈‍⬛

Czyż nie było pragnieniem każdej dziewczynki być czarownicą, czarodziejką o supermocach, której wszyscy się boją?

Matka Every była czarownicą, która pomagała okolicznej ludności, lecząc ich z wszelkich schorzeń. Jednak gdy łowcy czarownic brutalnie mordują ją na oczach córek, Evey poprzysięga zemstę na każdym z osobna. Dziewczyna zazdrosna o swoją młodszą siostrę Dill, która według niej była faworyzowana przez matkę, zostawia ją na sabacie czarownic wykradając jednocześnie siostrze wróżebny kamień o wielkiej mocy.

Dziewczyna nie wie jak wielki błąd popełniła zostawiając siostrę z ciotką i sabatem...

Bardzo podoba mi się okładka tej książki. Jest zapowiedzią magicznej historii, trochę mrocznej i tajemniczej. Daje obietnice niesamowitych przygód w świecie czarownic, niczym z Harrego Pottera.

Kolejnym graficznym miłym zaskoczeniem są piękne grafiki przed każdym rozdziałem, które pogłębiają nastrój niepokoju i nastrajają na kolejne przygody.

Sama historia była ciekawa, jednak nie wciągająca na tyle, ile obiecuje okładka.

Ewidentnie czegoś mi tutaj zabrakło. Spodziewałam się emocji, których tutaj mi brakowało. Zazdrość głównej bohaterki wydawała mi się bezpodstawna, kłóciła mi się trochę z logicznym myśleniem, a jej decyzje były nieprzemyślane.

Niemniej jednak sam pomysł fabuły miał szansę rozwoju, mogła z tego powstać całkiem magiczna historia.

Podoba mi się wątek zemsty, nie można odmówić głównej bohaterce odwagi i zawziętości.

Mocną strona na pewno jest tutaj siła siostrzanej miłości. Mimo zakorzenionej zazdrości, więź ma potężna moc, a potrzeba chronienia siebie nawzajem jest bardzo potężna.

Pojawia się też przyjaźń między główną bohaterką i kobietą w zielonej pelerynie. Wątek, który również można było rozwinąć, ale był niestety bardzo powierzchowny.

Reasumując, była to przyjemna historia, która jednak mogła być naprawdę niesamowita.

Uwielbiam książki o czarownicach, pełne magii i niebezpieczeństw. Od kiedy zauważyłam tą książkę w zapowiedziach, byłam jej strasznie ciekawa. Śliczna okładka oraz ciekawy opis zapowiadały świetną historię. A co dostałam???

Every, razem z młodszą siostrą, Dill, są świadkami brutalnego zabójstwa matki przez łowców czarownic. Dziewczynkom udaje się uciec, ale Every poprzysięga zemstę. Nie spocznie dopóki nie pomści matki. Zostawia siostrę pod opieką ciotki, na sabacie czarownic i sama wyrusza w podróż. Czy uda jej się spełnić przyrzeczenie??

Every, sama nie wie, czy posiada jakieś magiczne zdolności. Całe życie, zazdrosna o talent siostry, podobny do matki. Jak tylko nadarza się okazja, to pierwsze co robi porzuca Dill na sabacie. Z zazdrości i w gniewnie, zabiera jej kamień wróżebny matki i odchodzi.

Książka zapowiadała się interesująco. Sam pomysł na fabułę ciekawy, ale wykonanie niestety kuleje. Książka liczy niecałe 300 stron, a czytałam to cztery dni. Nie podszedł mi

zupełnie styl autora. Taki surowy i toporny. Miałam wrażenie, że historia napisana jest na szybko, jak brudnopis, brakuje większego rozwinięcia. Do tego historia widziana jest oczami Every, która strasznie działała mi na nerwy. Jednego jest pewna, chce zemsty, nie ważne są uczucia innych, liczy się tylko ona. Siostrę traktuje jak zbędny balast, jest za wesoła, za szczera, za głośna, więc trzeba się jej pozbyć. Co z tego, że pózniej sobie o niej przypomina. Najpierw zostawia ją z obcymi, zupełnie nie przejmując się jej uczuciami. Przecież nie tylko ona straciła matkę, ale to się nie liczy. Egoizm level hard.

Historia momentami jest brutalna, magii niestety za wiele tu nie ma, a szkoda. Łowcy z prześladowców stają się ofiarą. Tylko, że łowcy nie działają sami, kto im pomaga??? To już musicie przekonać się sami.

Podsumowując, przeczytałam, a raczej umęczyłam. Zupełnie nie kupiła mnie ta historia. Może Wam się lepiej spodoba??? Polecam przekonać się samemu.

"Czarownica" to głośny, błyskotliwy debiut brytyjskiego pisarza Finbara Hawkinsa. Opowiada historię Eveline - dla rodziny i przyjaciół Evey - która wraz z młodszą siostrą jest świadkiem morderstwa matki. Pewnej nocy łowcy czarownic przybywają do ich domu, bez skrupułów pozbywając się kobiety posądzonej o czary. Siostrom na szczęście udaje się uciec, ale Evey planuje brutalną zemstę.

Zostawia Dill u ciotki, siłą odbiera jej kamień wróżebny odziedziczony po matce, a sama rusza w podróż na poszukiwanie zabójców. Po drodze spotyka przyjaciółkę, poznaje też gorzki smak życia. Dodatkowo kilka skrzętnie skrywanych tajemnic wychodzi na jaw, co przynosi jedynie strach i ból.

Czy Evey uda się rozprawić z łowcami czarownic, uzyskując tym samym spokój ducha? Pomści matkę? A co jeśli okaże się, że Dill jest w niebezpieczeństwie i aktualnie oczekuje na proces, w którym posądzają ją o czary i który skończyć się może... stryczkiem.

"Czarownica" to rzeczywiście nietuzinkowa historia, z pewnością opowiedziana niespotykanym, momentami dziwnym językiem. Moim zdaniem zbyt dziwnym, przez co kompletnie nie mogłam wsiąknąć w ten magiczno-mroczny klimat. Fabularnie książka z pewnością jest interesująca, ale wykonanie zdecydowanie jej ujmuje.

Narracja prowadzona jest w sposób dynamiczny, brakuje jej opisów, a jedyne, co się przewija to dialogi i pseudopoetyckie rozważania, co po czasie zaczyna męczyć. Miałam przesyt. Chciałam zżyć się z bohaterkami, poczuć ważność misji Evey, dopingować ją, a jedyne, co czułam, to rozgoryczenie i irytację. Główna bohaterka doprowadzała mnie do szewskiej pasji, bo jej pobudki nie zostały dostatecznie dobrze wyjaśnione, więc przez ponad połowę książki zupełnie nie rozumiałam decyzji, które podejmowała.

Po lekturze nie pojmuję fenomenu "Czarownicy", bo dla mnie to opowieść pełna niedopowiedzeń, braków fabularnych oraz zbyt powierzchownego potraktowania bohaterów. Styl mnie raził, podobnie jak tempo akcji oraz mnogość wydarzeń, które w tak niewielkiej liczbie stron po prostu zginęły.

Na plus zasługują dwie rzeczy. Pierwsza to miejsce akcji, czyli XVII-wieczna Anglia, a druga to ogólny pomysł na książkę - porywanie/mordowanie kobiet posądzonych o czarny, niesłuszne, ustawione procesy czarownic, a także rządna zemsty młoda dziewczyna, w której powoli budzi się magia.

"Czarownica" Finbara Hawkinsa to książka o interesującym pomyśle i nietrafionym wykonaniu. Będąc szczera ze sobą, nie jestem w stanie jej wam polecić. Mimo że czyta się szybko, lektura naprawdę drażni, podobnie jak główna bohaterka oraz zbyt udziwniony styl pisania. Najlepiej będzie, jeśli sami zdecydujecie, czy sięgniecie, czy jednak spasujecie.

Nie miałam wielkich oczekiwań co do tej powieści. Liczyłam tylko na absorbującą młodzieżówkę, z elementami magicznymi, może trochę schematyczną, ale przyjemną i lekką. A zaskoczyło mnie wszystko, począwszy od gabarytu, aż po wykonanie.

Jest to historia Evey, młodej czarownicy i jej młodszej siostry Dill. Akcja zaczyna się w momencie śmierci ich matki. Kobieta, posądzona o czary, ginie w bestialski sposób z rąk łowców czarownic. Dziewczynki są tego świadkami, i Evey, przepełniona złością, smutkiem i goryczą, przyrzeka, że pomści matkę. Dalej nie będę streszczać, bo obawiam się, że mogłabym całą fabułę zawrzeć w dwóch zdaniach, bo historia jest bardzo prosta i tendencyjna. To powieść pełna zdrady, niesprawiedliwości, zemsty, kłamstw, ale też ma nieść przesłanie, które niestety odkryjemy dopiero w notatce od autora.

Całość nie podobała mi się, była chaotyczna, przewidywalna, w dodatku napisana poetyckim językiem, który tutaj nijak nie pasował. Ilustracje oraz klimatyczna okładka nie uratowały tej powieści, chociaż one zasługują na uwagę.

Nastoletnia Evey wraz z siostrą są świadkami brutalnego morderstwa ich matki przez czterech łowców czarownic. Evey przysięga matce tuż przed jej śmiercią, że zaopiekuje się swoją młodszą siostrą, ale po tym co zobaczyła wie, że nie odetchnie spokojnie dopóki zabójcy chodzą bezkarnie po ziemi. Dziewczyna daje się porwać negatywnym emocją i poprzysięga sobie, że dokona zemsty. Jednocześnie bezmyślnie oddaje siostrę w ręce ledwie znanych kobiet, aby te zaopiekowały się Dill zamiast niej.

Będąc z wami szczerą, to do sięgnięcia po tę książkę zachęcił mnie początek opisu książki oraz przegenialna okłada, która na pewno zostanie wyeksponowana na moim regale. Jak możemy przeczytać z tyłu książki, że jest to ,,Niezwykła powieść o magii, czarach, sile kobiet, zemście i siostrzanych uczuciach, które w obliczu zagrożenia stają się silne jak nigdy wcześniej". Ale szczerze? Ja tego nie czuje. Nie wiem, może to przez to, że większość książki czytałam w pracy pomiędzy jednym klientem a drugim, a może to dlatego że po prostu książka średnio mi się podobała. Jak wiecie, uwielbiam motyw zemsty, ogólnie wszystkie mroczne motywy to moje klimaty. A jeśli w książce pojawiają się krwawe sceny — cóż, to wtedy jest istny majstersztyk!  I tutaj autorka zawarła takie sceny i starała się dobrze rozegrać cały motyw... ale no. Mam wrażenie, że skupiła się tylko i wyłącznie na jednym wątku. Nie mamy żadnych pobocznych historii tak de facto, tylko non stop przemy do przodu z głównym nurtem fabuły. Sprawia to, że po jakimś czasie książka staje się nudna i zniechęca do czytania. A już najbardziej zniechęcało mnie to, jak przyszła finałowa końcówka powieści i tam... cóż to był za chaos! Nie mogłam się w niczym połapać — a końcówkę czytałam już na spokojnie w domowym zaciszu, a nie w pracy. I w sumie nie wiem, co myśleć, bo jakby to czego można było się spodziewać po tej książce, to dostałam jako czytelnik... tylko mam wrażenie, że nie jest to wystarczające i wiarygodne zarazem.

Bo wiecie, magia jest, zemsta jest, polowanie jest... ale głębia i morał historii? Nie widzę tego szczerze. Tak sam jak nie widzę tej siostrzanej więzi pomiędzy głównymi bohaterkami i nie rozumiem na czym ta cała magia ich jako czarownic tak naprawdę polegała. Po tej książce mam niedosyt i jednocześnie przesyt treści. Jednocześnie mi się tak średnio podobała, więc najrozsądniejszym wyjściem jest dać ,,Czarownicy" 5/10. 

Jeszcze poruszając na szybko kreacje postaci to - do tej pory zastanawia mnie kilka kwestii związanych z Evey, która jak na główną bohaterkę, to była za słabo wykreowana. 

"Czarownica" to debiutancka powieść Fina Hawkinsa. To historia dwóch sióstr, które w młodym wieku muszą sobie poradzić z okrutnym morderstwem ich mamy. Dodatkowy problem pojawił się w momencie, w którym okazało się, że łowcy polują i chcą zabić również dziewczynki. Powodem tego wszystkiego jest to, że są tytułowymi czarownicami. Zaledwie dziewięcioletnia Evey zrobi wszystko, aby zabić mężczyzn winnych za śmierć ich matki, chociaż obiecała opiekować się jej młodszą siostrą Dill. Czy młodej dziewczynie uda się w pomścić śmierć ich mamy? Jakie problemy mogą czyhać na jej drodze?

🧙‍♀️ Książka wydaje się bardzo intersująca i taka by była gdyby nie to, że cała historia toczyła się wokół tylko jednego wątku. Sprawiło to, że fabuła szybko mnie znudziła. Jednak nie można tej książce odmówić tego, że została napisana w ciekawy sposób. Czytając ją czułam się jakbym poznawała dawną legendę. Brakowało mi w niej jednak scen fantastycznych na które bardzo liczyłam, gdyż książka jest o czarownicach. Główne bohaterki przez swój charakter mocno mnie irytowały. Były one o siebie strasznie zazdrosne i często podejmowały szybkie i pochopne decyzje co sprawiało, że książka stawała się chaotyczna. Mimo tych wszystkich negatywnych słów na oklaski zasługują poruszone w tej książce tematy. Prześladowania czarownic były ogromnym problemem i dobrze, że zostało o tym wspomniane w fabule. Mimo dziwnych zachowań dziewczyn, to były one siostrami i została w książce pokazana prawdziwa siostrzana miłość, która je łączyła. Sądzę, że czytelnicy tej książki podzielą się na dwa obozy tych którzy tą książkę kochają i tych, którym czegoś w niej brakowało. Ja jednak zostanę w tej drugiej grupie.

! TW STRATA BLISKIEJ OSOBY, ŻAŁOBA, PRZEMOC !

Evey wraz ze swoją siostrą Dill i matką do tej pory prowadziły spokojne życie. Za pomocą tajników przekazywanych od pokoleń, pomagały miejscowej ludności w obliczu różnych chorób, czy katastrof. Mimo wszystko czarownice zawsze znajdywały swoich przeciwników, którzy zawzięcie próbowali je wyeliminować. Niestety łowcy dopięli swego i na oczach dwóch sióstr, dokonali brutalnego zabójstwa – wysłali na tamten świat ich ukochaną rodzicielkę. Od tego momentu pragnienie zemsty krążyło w krwi Evey i dziewczyna przysięgła sobie, że czwórka morderców zapłaci za swój czyn. Jak zakończy się historia pełna gniewu i żalu po stracie bliskiej osoby?

„Czarownica” autorstwa Finbara Hawkinsa to książka pełna mroku i baśniowości.

Sposób, w jaki została napisana lektura, przywodził mi na myśl o zamierzchłym dzieciństwie. Przez większość czasu, miałam wrażenie, jakbym czytała baśń i przenosiła się w odległe krainy – nie te pełne magii i spokoju, lecz w miejsca wypełnione mrokiem i napięciem. Co jakiś czas pojawiały się momenty, w których akcja wydawała się bardziej dynamiczna, a zarazem chaotyczna, lecz odnalezienie się w późniejszych wydarzeniach nie stanowiło aż tak wielkiego problemu.

Fabuła była jednym słowem prosta. Krążyła wokół jednego wątku, na którym skupiała się cała akcja. Podobnie przedstawia się sytuacja z wykreowanym światem – brakowało mi w nim złożoności i oryginalności. Poznaliśmy zaledwie jego kilka aspektów, a reszta kart dalej pozostała nieodkryta.

Wykreowani bohaterowie, a w zasadzie bohaterki nie należały do mojej ulubionej części książki - nie wzbudziły we mnie sympatii, a raczej irytację. Ich relacja zaliczała drogę pełną wybojów, lecz mimo wszystko siostrzana miłość czaiła się tuż za rogiem. Działania Dill i Evey doprowadziły do zakończenia, które w moim odczuciu pozostawiło wiele pytań. Nie jestem jego ogromną fanką, ale płynął z niej piękny morał, niczym z bajek opowiadanych w dzieciństwie.

Gdybym miała wybrać lekturę pełną mroku i baśniowości - byłaby to właśnie „Czarownica”. Nie jest ona wybitną książką, a w zasadzie to ma wiele wad, lecz mimo wszystko dostarczyła mi upragnionej rozrywki. Miała niesamowity klimat, a samo jej wydanie, jeszcze bardziej go podkreślało - umieszczone na stronach rysunki, eksponowały mroczną atmosferę debiutu Hawkinsa. „Czarownica” z pewnością będzie dobrą alternatywą na deszczowy, jesienny wieczór, który pozwoli nam na zatracenie się w niezobowiązującej lekturze.

Evey i jej siostra Dill są świadkami brutalnego zabójstwa ich matki. Łowcy czarownic są okrutni i nie znają litości. Dziewczynkom cudem udaje się uciec. Evey poprzysięga zemstę i czuje się winna zaistniałej sytuacji. Zamiast dotrzymać obietnicy i zaopiekować się siostrą, Evey rusza w poszukiwaniu zemsty. Pozostawia Dill u ciotki, w sabacie czarownic, gdzie ma być bezpieczna. Jednakże okazuje się, że zdrajcy mogą być wszędzie. Niedługo rozpocznie się sąd nad uwięzionymi domniemanymi czarownicami. Jak potoczą się dalej ich losy dowiecie się sięgając po tą powieść.

Ile jest czarownicy w "Czarownicy"? Miała być to opowieść pełna magii i czarów, a jest przepełniona poszukiwaniem zemsty. Dla mnie jest tu zdecydowanie za mało pierwiastka fantastycznego, ale i tak dobrze się bawiłam przy lekturze tej powieści. Książkę czyta się ekspresowo i z niecierpliwością śledzi losy sióstr. Mimo, że czuć iż jest to debiutancka powieść to jest to udany debiut. Jest to książka młodzieżowa i czuć to w trakcie lektury, nie tylko mamy nastoletnią bohaterkę, ale i historia opowiedziana jest w prosto i jednotorowo, czyli prosta droga do zemsty bez zbędnych wątków pobocznych. Fajnie by było gdyby historia była bardziej rozwinięta, ale to gdy patrzymy z perspektywy starszego czytelnika, który wie, że nie zawsze tak łatwo jest osiągnąć swój cel.

Okładka i oprawa graficzna są świetne. Rysunki przed każdym rozdziałem są cudowne i dodatkowe akcenty z piórami. Idealnie pasują do treści zawartej w powieści.

Jeśli macie ochotę na lekką powieść o zemście i poszukiwaniu sprawiedliwości z odrobiną magii to bardzo polecam Wam tą powieść.

Za egzemplarz książki do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo wydawnictwu.

Evey i Dill są świadkami śmierci swojej mamy, która uznana za czarownicę została brutalnie zamordowana. W trakcie ucieczki przed czterema łowcami kobieta przekazała młodszej córce magiczny kamień a na starszej wymogła obietnicę opieki nad siostrą. Evey jednak jest żądna zemsty, więc zostawia Dill pod opieką ciotki i rusza na własne polowanie.

Jest to historia o siostrzeństwie, wspólnocie, o dobru i o złu, które tkwią w głównej bohaterce, o złości, pragnieniu zemsty i o miłości, która pcha nas niekiedy do niespodziewanych czynów. Jest to też opowieść o wsparciu, o nieoczekiwanej pomocy, o odwadze. Nie brakuje nawiązań do średniowiecznych polowań na czarownice, tu też spotykamy się z bezsilnością i niesprawiedliwością jaką czują oskarżeni i ich bliscy, tyle, że tu magia istnieje i aż wypływa z kart powieści.

Książkę czyta się szybko, niekiedy jest ona surrealistyczna i jako czytelnik nie zawsze nadążałam za biegiem akcji, zwłaszcza gdy ta przyspieszała. Możliwe, że był to specjalny zabieg autora, ale mi nie do końca przypadł on do gustu. Dla młodszych czytelników historia ta z pewnością byłaby zbyt brutalna, ale dla starszych może okazać się zbyt prosta. Z pewnością pozostawia mętlik w głowie, niesamowite obrazy i pytanie co będzie dalej.

Po kilku pierwszych rozdziałach nie spodziewałam się czegoś niezwykłego, myślałam raczej, że będzie to historia jak wiele innych i wkrótce o niej zapomnę. Jednak mniej więcej od połowy książka coraz bardziej zaczęła mnie do siebie przyciągać, aż skończyło się na tym, że zupełnie się wciągnęłam i zaangażowałam w losy bohaterów.

Bardzo podobały mi się motywy zawarte w powieści i sposób, w jaki przedstawił je autor. Mowa tu o zemście, magii, lęku przed nieznanym, czy też przyjaźni i siostrzanej relacji. Sam klimat był również niezwykle przyciągający i mroczny, dzięki czemu książkę pochłonęłam bardzo szybko.

Jeśli chodzi o bohaterów, to z początku nie do końca polubiłam się z Evey i Dill, bo obydwie momentami dość mocno mnie irytowały, jednak z czasem udało mi się do nich przekonać i dostrzec ich zalety. Bardzo zaintrygowała mnie również Anne, do której od razu poczułam sympatię, gdy tylko się pojawiła.

Sama fabuła była naprawdę intrygująca i przyciągająca uwagę, pomimo faktu, że powieść jest dość krótka i wszystko działo się bardzo szybko. Bardzo podobał mi się motyw łowców czarownic i jestem bardzo ciekawa jak wszystko rozkręci się w kolejnym tomie 😄.

Podsumowując, bardzo pozytywnie się zaskoczyłam tą historią i z każdą kolejną stroną coraz bardziej się w niej zakochiwałam. Jeśli miałabym wybrać jej najsłabszą stronę, to są to jednak bohaterowie, szczególnie na początku powieści, jednak ich końcowy "glow up" dał mi nadzieję na to, że w kontynuacji będzie już o wiele lepiej. Polecam! 🥰

Magia, czary, siła kobiet, zemsta i siostrzane uczucia…

Evey i Dill są świadkami brutalnego zabójstwa matki przez łowców czarownic. Evey przysięga zaślepiona chęcią zemsty chce wytropić łowców i wymierzyć im surową karę. Zostawia Dill u ciotki i wyrusza w podróż. Jednak czy umieszczenie Dill w więzieniu i groźba śmierci spowodują, że Evey będzie chciała uratować siostrę?

Muszę przyznać, że do „Czarownicy” mam bardzo mieszane uczucia… Z jednej strony fabuła jest dość ciekawa, ale z drugiej w moim odczuciu w książce panował swego rodzaju chaos. Autor nadał książce bardzo szybkie tempo przez co momentami ciężko było mi się skupić na czytaniu. Wątki nie są szczególnie rozbudowane, ale nie ma co się dziwić. Jednak na plus zasługuje fakt, że całość jest przesiąknięta mrokiem i czuć to bardzo dobrze. Autor w genialny sposób wplótł wydarzenia i fakty z czasów, gdy polowania na czarownice były czymś powszechnym. To na tym zbudował fabułę o baśniowym zabarwieniu, które bądź co bądź, ale skradło moje serce.

Jeżeli chodzi o bohaterów to są to bardzo silne postacie, a takie uwielbiam. Tym bardziej, że mamy także do czynienia z silnymi kobietami. Chociaż tutaj też nie może być wyłącznie kolorowo, ponieważ główna bohaterka działała mi troszeczkę na nerwy. Jej zachowanie w wielu momentach było dla mnie niezrozumiałe.

„Czarownica” to książka po której spodziewałam się czegoś znacznie innego. Jednak muszę przyznać, że ma swoje plusy i minusy oraz coś co jednak mnie do niej ciągnęło. Może po prostu była to magia, którą tak bardzo lubię w książkach? Sięgnijcie po „Czarownice” i przekonajcie się sami czy was także zauroczy ten mroczny, ale i baśniowy klimat.

"czarownica" Finbar Hawkins 🥰

Uwielbiam książki o czarownicach , magii i czarach ta historia jednak wyróżnia się na tle innych. Dlaczego ? Bo oprócz XVII wiecznych lochów, polowań na czarownice mamy tutaj bohaterkę , która jest dzieckiem a jednak ta książka jest zdecydowanie dla czytelników 16+ przez brutalne opis , które w niej znajdziemy. Nie ma tu nic słodkiego, czy kolorowego to opowieść drastyczna pełna najgorszych ludzkich przywar, gdzie najbliżsi mogą okazać się zdrajcami, gdzie sprzedaje się dzieci , kobiety i skazuje za czary przez strach , gdzie mężczyźni rządzą światem a za wszystko co najgorsze oskarżają kobiety.

Evey i Dill są świadkami jak ich matka zostaje zamordowana. W tym momencie całe ich życie się zmienia . Starsza z sióstr postanawia zemścić się na oprawcach i oddaje siostrę w bezpieczne miejsce a sama rusza na polowanie. W tej opowieści znajdziemy chęć zemsty, zazdrość siostrzaną ale też nadzieję. Będziemy patrzeć na przemianę bohaterów jak i im kibicować , tylko czy zemsta da ukojenie i ulgę? Czy śmierć za śmierć to jedyne wyjście? ile dla zemsty jesteśmy w stanie poświęcić ?

Jeśli jeszcze się zastanawiacie czy sięgnąć po tą historię to z całego serca was do tego namawiam. Można tu poczuć niesamowity klimat i historię która nie pokazuje tylko naszych bohaterek ale również to jaki los spotykał kobiety w XVII wieku.

Książkę znajdziecie w księgarniach internetowych jak i na Legimi

Dziękuję You&YA za możliwość patronatu tej historii

Sięgając po książkę miałam nieco inne oczekiwania, niż to, co ostatecznie otrzymałam. Czy jestem jednak zawiedziona? Niekoniecznie, choć uzbierałam kilka małych „ale”. Jestem też bardzo ciekawa pozostałych dzieł autora, ponieważ „Czarownica” to moje pierwsze spotkanie z jego twórczością, a przeczuwam, że nie będzie ono ostatnie.

Książka jest historią dwóch sióstr, które tracą matkę w sposób niezwykle brutalny z rąk łowców czarownic i zmuszone są do ucieczki. Starsza siostra przysięga pomścić matkę. Odtąd jej działania mają jeden cel…

„Czarownica” to opowieść, która od razu skojarzyła mi się z baśnią, i to nie byle jaką zresztą. Ta baśń jest niezwykle mroczna, a czytanie jej pozostawia pewien dreszczyk niepokoju. Odczucie to jest szczególnie silne przy dialogach naszych bohaterek, które mają w sobie czasami niepokojący wydźwięk. Czuć ten klimat już od pierwszych stron i pozostaje z nami do ostatniej kartki.

Jeśli już o bohaterkach mowa, należy poświęcić im kilka słów. Bez wątpienia są to niezwykłe, silne postacie, jednak nie zostałam przez nie porwana, a szczególnie zawodziła mnie główna bohaterka, która czasem postępowała w tak nielogiczny dla mnie sposób, że brak mi słów. Rozumiem fakt jej żałoby i furii na otaczający świat i niesprawiedliwość, ale jednak nie czuję się przekonana. Obie siostry różnią się jak dzień i noc, ale co bardzo mnie urzekło tworzą razem pewną równowagę.

Fabuła przesiąknięta była mrokiem i co chwila coś się działo. Mamy tutaj kilka niemałych zaskoczeń, zwrotów akcji i… no właśnie. Nie umiem określić, co w zasadzie ciągnęło mnie do tej historii konkretnie, ale przeżyłam w trakcie lektury kilka wzruszeń, złości i uśmiechów. Końcówka książki nie należy do moich ulubionych zakończeń i miałam wrażenie, że są tam pewne niedopracowane punkty, ale to już każdy powinien ocenić sam.

Należy podkreślić fakt, że mroczna atmosfera, która tworzy tę baśniową opowieść podbiła moje serce. Dawno nie czytałam książki napisanej w taki sposób i z chęcią znowu zagłębiłabym się w ten świat. Na ogromny plus przemawiają wplecione w opowieść fakty z czasów, gdy polowania na czarownice były powszechne, a autor przedstawia je czytelnikowi w niezwykle ciekawy sposób, powołując się nawet na materiały źródłowe, które przyczyniły się do powstania powieści.

Polecam sięgnąć po tę opowieść o przyjaźni, miłości, zemście i oczywiście magii. Pozostanie z Wami bardzo długo. To mogę zagwarantować!

Czarownica to baśniowa i wyjątkowa propozycja dla młodzieży. Finbar Hawkins utkał niesamowitą historię o poczuciu sprawiedliwości, walki w imię przyjaźni, miłości i rodziny. A przede wszystkim o tym, że człowiek musi odnaleźć w sobie siłę. To powieść dla małych i dużych. Czy dasz się oczarować?

„Ja nigdy nie czarowałam. W każdym razie nie wtedy, kiedy nas o to oskarżyli.”

Uciekaj lub zgiń!

Łowcy czarownic nie pukają do drzwi. Łowcy czarownic zabijają. Evey wraz z młodszą siostrą Drill są świadkami brutalnego morderstwa matki. Bronić się, walczyć, uciekać? Co im pozostaje? Tylko ta ostatnia obietnica złożona matce: zaopiekuj się siostrą. Rozpoczyna się walka z czasem, pogoń za lepszym jutrem i co ważniejsze: próba wyrównania rachunków. Życie za życie. Evey miała tylko jedno zadanie: uciec, odnaleźć ciotkę i nie dać się złapać. Wszystko się zmienia, gdy pragnienie zemsty zagłusza głos rozsądku.

„- Nie, Evey – odparła ostro. Zbyt długi ci mężczyźni kazali mi wątpić, kazali mi płakać i litować się nad mamą, siostrą i sobą. Nie pozwolę, żebyśmy kiedykolwiek jeszcze musiały się użalać nad sobą. Przysięgnij, że będziemy walczyć z tymi, którzy próbują nas więzić, krzywdzić i zabijać!”

Wyjątkowa i baśniowa

To powieść, która pokazuje nam, jak ciężkie są decyzje i że czasami nie ma okazji, aby zastanowić się, co powinno się zrobić. Trzeba reagować tu i teraz, inaczej straci się życie. Chwyta mocno w swoje szpony, akcja biegnie tak szybko, że aż traci się dech. Poetyckość języka i baśniowość klimatu nadają Czarownicy wyjątkowości. To nie jest opowieść tylko o zemście. Miałam cały czas wrażenie, że to prześladowanie czarownic jest tylko symbolem. Każdy z tej historii wyciągnie coś dla siebie, bo kryje się w niej wiele wartości. Tego, jak ważna jest rodzina. Tego, jak łatwo jest kogoś oceniać i zmieniać poglądy jak chorągiewka na wietrze. Hawkins złapał mnie w swoje sidła, a ja dałam się oczarować Czarownicy.

„Nie płacz, już lecę. Jak te ptaki, które uwielbiamy gonić. Wleciałam w płomienie, żar i światło. I zawyłam, bo ciebie tam nie było. Więc samotnie płonęłam dla ciebie.”

Wielowarstwowa

Evey jest inspirującą bohaterką, można się na jej przykładzie uczyć wewnętrznej siły, odwagi, determinacji. Chciałabym, aby każda kobieta odnalazła swoją siłę tak jak i Evey. Życzę Wam tego z całego serca. Bo nie ma nic piękniejszego od wiary w siebie i realizacji celu, dostrzeżenia tego, co jest w Tobie wyjątkowe. Taka jest właśnie Czarownica. Mroczna, nieprzewidywalna, silna, baśniowa, czasem oniryczna. Finbar Hawkins w wyjątkowy sposób przedstawia nam rodzącą się siłę, porywa nas w wir akcji, pokazując to, co ważne, to, co istotne. W baśni bohaterki spotykają się z wieloma dylematami: przyjaźń czy rodzina, życie czy ucieczka, wierność własnym poglądom czy konformizm. Czarownica wydaje się iluzją rzeczywistości, a każdy, czy „duży”, czy „mały” wyciągnie z niej inne wnioski, bo to wielowarstwowość powieści nadaje jej wyjątkowości. Dla jednych to będzie cudowna opowieść do poduszki, dla innych przykład silnej bohaterki, która zrobi wszystko dla rodziny.

,,Musiałyśmy uciekać, mamo.

Przeklęłam ich, przeklęłam na dobre. Wszystko, co dostałam od ciebie, wymierzyłam w nich. Wysoki skierował swoją zgraję w stronę lasu.

Biegłyśmy z duszą na ramieniu.

Z twoją duszą".

💙💚💙💚

„Czarownica” autorstwa Finbar Hawkins.

Sama nie wiem, co myśleć o tej książce. Jest to pozycja bardzo specyficzna i dziwna. I jest to chyba najbardziej odpowiednie określenie🙈.

Posiada klimat, który nie można porównać z żadnym innym. Magiczny❤️‍🔥, mroczny🖤 i nieco zagmatwany🌪.

Jeśli chodzi, o opisaną w niej historię to jak dla mnie nie było to nic nadzwyczajnego. Nie wciągnęłam się na zabój, ale też nie nudziłam się jakoś szczególnie. Było tak nieco nijako, a jednocześnie niezwykle. Wiem, że może to brzmieć bezsensu, ale tak właśnie było🤔.

Jednak przede wszystkim w tej pozycji uderzył mnie brak opisów. Nie było tutaj charakterystyki bohaterów ani żadnego przedstawienia wykreowanego świata.

I to mi przeszkadzało. Nawet bardzo💔.

Książka opowiada o czarownicach i łowcach czarownic. O magii, zaklęciach, miłości, nienawiści i zemście.

Można, by więc spodziewać się czegoś ekscytującego, a jednak nie do końca tak to było. Brak emocji i niedosyt. Tak to właśnie odbierałam.

Ostatecznie ciężko mi ocenić tę lekturę. Wiem jednak, że raczej nie będę już do niej wracać.

Jednak zachęcam was do wydania samodzielnej opinii.

"Czarownica" to przepełniona bólem i dążeniem do zemsty historia sióstr, które są świadkami śmierci własnej matki. Evey i jej młodsza siostra Dill, zaszczute przez łowców czarownic, niczemu nie są winne, muszą uciekać, ponieważ spotka je ten sam los. Straciły najbliższą im osobę, a własna ciotka wydała je na zgubną śmierć. Matka jest tylko jedna, a jak się widzi jej okrutną śmierć i nie można nic z tym zrobić, to poprzysięga się zemstę na tych potworach.

Evey nie może pogodzić się z tym wszystkim, ponieważ przed śmiercią rodzicielki strasznie się pokłóciły. Dziewczyna była zaślepiona tym co je spotkało, a gniew potęgował jeszcze bardziej jej chęć zemsty. Wyładowywała swoją frustrację na młodszej siostrze, która przed śmiercią matki dostała wróżebny kamień. Evey postanawia zostawić Dill w rękach ciotki, na sabacie czarownic, a sama wyrusza w drogę, pełną niebezpieczeństwa.

Niebezpieczeństwo czyha z każdej strony, a chęć zemsty zaślepia głos rozsądku.

Okładka mnie oczarowała, a opis zachęcił do sięgnięcia po tę historię. Nie zawiodłam się, czytałam z wypiekami na twarzy. Dodatkowo uroku tej książce dodają rysunki umieszczone przy każdym rozdziale.

Opowieść jaką stworzył autor, to przepełniona magią, czarami, niebezpieczeństwem, strachem i wolą walki, historia silnych kobiet. Kobiet, które nie miały prawa głosu, zostały zaszczute, posądzane o czary nawet przez zdradliwe swoje siostry, które chciały ratować swoją skórę wydając je na pewną śmierć. Evey swoją odwagą i pragnieniem odkrywania prawdy pokazała jaką jest silną kobietą nie lękającą się tego co ją spotka. Ratuje siostrę z pomocą lady Anne wchodząc w paszczę lwa. Książka również ukazuje jaka jest prawdziwa siostrzana miłość, tylko trzeba przejrzeć na oczy, nie zatracać się całkowicie w ciemności.

Zakończenie to prawdziwa mieszanka wybuchowa, pełna zwrotów akcji tak jak cała książka, omg co tam się działo, musicie sami przeczytać i się przekonać czy zemsta ma słodki smak, a magia istnieje naprawdę.