Dziewczyna ze szkła. Tom 1

Strata bliskiej osoby to zawsze ciężkie przeżycie. Przekonała się o tym Meg Kavanagh, uczennica szkoły średniej. Kiedy ginie jej brat, rodzina nie potrafi poradzić sobie z tą tragedią. Wyprowadzka do zupełnie innej części kraju ma im pomóc uporać się z żałobą. W nowym miejscu Meg ukrywa prawdziwe powody przeprowadzki. Potrzebuje świeżego startu i bycia normalną nastolatka. Tylko czy po takiej tragedii rodzina może zaznać spokój? Czy głęboko skrywane tajemnice mogą nigdy nie ujrzeć światła dziennego? I czy ludzie są w stanie znieść tyle bólu i problemów?

„Dziewczyna ze szkła” to niezwykle wzruszająca i głęboka historia, opowiadająca o trudach radzenia sobie z żałobą i utratą bliskiej osoby. Pokazuje na jak wiele aspektów życia wpływa śmierć jednego człowieka i jak ważne jest wzajemne wsparcie, a przede wszystkim rozmowa. Podczas czytania tej książki niejednokrotnie miałam łzy w oczach. Bo doskonale opisuje ból z jakim trzeba się zmagać po stracie najbliższego członka rodziny. Ale ta historia to nie tylko smutne momenty. To również opowieść o pierwszej, nastoletniej miłości, o nadziei, wsparciu i sile rodziny.

Nie jest to lekka historia, którą czyta się na poprawę humoru. To książka z głębokim przesłaniem, której należy poświęcić maksimum uwagi i wczuć się w nią całkowicie. Tylko w taki sposób odkryjemy jej piękno i wartość. I choć wzrusza niejednokrotnie, to czytanie jej sprawiło mi ogromną przyjemność. Bo dostałam historię wyjątkową, bez bardzo rozbudowanego wątku miłosnego, ale mimo to wciągającą i romantyczną. A jednocześnie skupiającą się na innych emocjach niż namiętność. Ja jestem na tak. I Wam też polecam ❤️

Książka jest przepełniona ogromnym bólem, cierpieniem po stracie bliskiej osoby. Wzruszały mnie listy Meg pisane do już nie żyjącego brata. Był to jej sposób na terapię. Wylewała w nich swoją złość, ale też pisała o pięknych wspomnieniach.

Ciężko jest się odciąć i żyć dalej, gdy cały świat się zawalił. Nie chodzi tu tylko o Meg, ale też o jej rodziców. Ta tragedia rozwaliła ich małżeństwo. Mama popada wręcz w coś rodzaju choroby psychicznej - Wyatt był jej oczkiem w głowie. Tata również przeżywa żałobę, ale na swój sposób. Mama nie rozumie, że ON chciałby ruszyć do przodu, zamknąć ten rozdział i próbować żyć dalej. To rodzi konflikt.

"To się nazywa kairos. (...) To znaczy, że moja żałoba polega raczej na próbach odnalezienia sensu w świecie bez Wyatta, a nie na tym, żeby odbębniać kolejne rocznice i po każdej czuć się lepiej."

Na szczęście na drodze Meg pojawia się Henry. Od pierwszego dnia coś zaiskrzyło między nimi. Przyznam szczerze, że moją ulubioną postacią jest właśnie Henry. Urzekało mnie to, jak dzielnie pracuje na gospodarstwie, pomagając rodzicom. To, w jaki sposób opiekuje się zwierzętami, a szczególnie końmi. To, jak troszczy się o Meg i robi wiele, żeby znaleźć dla niej choć chwilę wolnego czasu. Przypominał mi trochę Gilberta z serialu "Ania, nie Anna". Tak właśnie go sobie wyobrażałam, czytając książkę 😅

Jest jeden problem. Meg nikomu nie powiedziała o śmierci swojego brata. Uważa, że nie mogłaby znieść tego wszechobecnego współczucia. Czy odważy się wyjawić prawdę?

Odpowiedź znajdziecie na kartach "Dziewczyny ze szkła". Polecam!

Zanim przejdę do książki to muszę wspomnieć o samym wydawnictwie. Dreams Wydawnictwo to dla mnie odkrycie 2021 roku! Nigdy nie zawodzę się na książkach, które wydają. Spod ich skrzydeł wychodzą same wspaniałe książki, które pozostają w sercach czytelnika na bardzo długo, a w szczególnych wypadkach śmiem twierdzić, że nawet na zawsze.

„Dziewczyna ze szkła” Laury Anderson Kurk jest jedną z tych książek, które wzbudzają w czytelniku ogrom emocji. Możemy się tutaj śmiać, będzie miłość, nadzieja, ale także smutek, żal, cierpienie i wzruszenie. Jestem pewna, że u niejednej osoby obudzą się myśli nad sensem życia i śmierci. Autorka bardzo trafnie opisuje emocje ludzi po stracie bliskich. Ukazuje, że każdy z nas jest inny i inaczej może przechodzić żałobę. Jednak co każdego łączy to potrzeba wsparcia ze strony innych. Cała historia jest fikcyjną, jednak fabuła została przedstawiona tak realistycznie, że nie sposób o niej zapomnieć. Każdy z bohaterów został wykreowany w świetny sposób. Meg, która sama o sobie myślała, że jest krucha okazała się być jedną z najsilniejszych bohaterek. Natomiast jej matka to uosobienie człowieka wrażliwego i samotnego, który popada w swojej żałobie i depresji do tego stopnia, że nie widzi żyjących bliskich. Książka skierowana jest przede wszystkim do młodego czytelnika i na swój sposób pomaga mu się oswoić z myślą o śmierci oraz ciążkim czasie żałoby. Jednak uważam, że każdy powinien po nią sięgnąć, a w ciężkich chwilach może okazać się być idealną pomocą.

Z niecierpliwością czekam na kolejną część!

Mogłabym powiedzieć, że ta książka jest pełna sprzeczności... Przyjemna, ale jednocześnie trudna. Piękna, ale jednocześnie bolesna. Młodzieżowa, ale jednocześnie tak dojrzała. Pełna cierpienia, ale i miłości. Pełna smutku, ale i nadziei. Pełna łez, koszmarnych wspomnień, ale i zyskującej na sile wiary. Pełna Łaski. Nieskazitelnej Łaski. Łaski, którą trzeba odnaleźć. W którą trzeba uwierzyć.

Ta powieść jest tak inspirująca. Tak poruszająca. Tak głęboka. Tak ważna.

Trafiłam na nią w trudnym momencie życia i jestem w stanie powiedzieć, że była moją łaską w tym czasie.

Książka, która porusza niesamowicie ważny problem. Problem śmierci. Śmierci nagłej, niespodziewanej. Śmierci, z którą nie jesteśmy w stanie się pogodzić. Śmierci, która rozdziera nie tylko serca, ale i rodzinę. Kawałek po kawałku.

To książka, która uświadamia nam, że skrywanie tajemnic głęboko w sobie wcale nie pomaga. Że te buzujące emocje i myśli w pewnej chwili zaczną zżerać nas żywcem. Że potrzebujemy pomocy. Pomocy ludzi, ale i Boga. Boga, który jest zawsze przy nas, który otacza nas opieką, który pragnie dla nas wszystkiego, co najlepsze.

Tak, Bóg i ludzie. Bo "czasami najlepszą drogą do uzdrowienia jest podzielenie się naszym bólem z innymi".

Tak wiele mogłabym o niej napisać. Tak wiele emocji, ważnych słów, cennych myśli, wartości. Książka do której z pewnością będę wracać. Która mnie uspokoiła, ukoiła. Przy której na policzku pojawiło się kilka słonych łez... Słonych, ale jednocześnie słodkich. Tak prawdziwych.

Naprawdę warto przeczytać tę historię.

"Nawet, gdy przechodzimy przez najmroczniejszą zimę, czeka nas nadejście wiosny".

Jak często Wam się zdarza, że po przeczytaniu rewelacyjnej książki myśli się kłębują a jak przychodzi do napisania kilku słów, to ich brakuje? Ja tak miałam w przypadku tej książki.

Śmierć której nikt się nie spodziewa, śmierć z którą ciężko się pogodzić. Śmierć która zostawia rysy. Tutaj te rysy są tak głębokie że zaczynają pękać. Czy miłość będzie w stanie ją uchronić przed roztrzaskaniem?

Megan po śmierci brata, wraz z rodzicami, przeprowadza się do małego miasteczka Chapin. Starają się na nowo poukładać swoje życie. Dziewczyna coraz wyraźniej widzi że ta tragedia kładzie się cieniem na życiu rodzinnym. Czy ukrywanie przed wszystkimi przeszłości pomoże w uporaniu się ze startą?

W tym najtrudniejszym dla niej czasie, w jej życie wkracza Henry.

To jest rewelacyjna powieść debiutancka. Jak dla mnie najlepsza jaką czytałam w tym roku. Dostałam coś czego się zupełnie nie spodziewałam. Dostałam powieść w której się zatraciłam, przy której czas nie miał znaczenia. Dostałam powieść która pozostanie ze mną jeszcze na dlugo. Dostałam powieść która sprawiła że łzy same płynęły mi po policzkach, ale też uśmiechałam się do siebie . Dostałam powieść nasączoną takim wachlarzem emocji że moje serce się rozpadło na kawałki. Potem, ze strony na stronę próbowałam je poskładać na nowo. Historia pełna bólu, cierpienia, smutku ale też nadziei, radości, miłości . Historia która daje ukojenie. Zapewniam Was, że nie będziecie chcieli odłożyć tej książki, że historia Megan pochłonie Was tak jak mnie.

"Szklana szyba jest krucha, bo została nienaturalnie ukształtowana. Ale wiązka cienkich szklanych włókien jest mocna. Mocniejsza niż stal.(...) Szkło jest mocne i kruche. Stanowi barierę, prze którą możemy zobaczyć, przed czym nas chroni. Jest piękne, ale przezroczyste. Taka właśnie jesteś (...) "

Bardzo dziękuję za możliwość zapoznania się z tak cudowną powieścią wydawnictwu Dreams

„Dziewczyna ze szkła” to historia o tym, jak życie ludzkie potrafi być kruche, że wystarczy najmniejsza rysa na szkle aby rozpaść się na mniejsze kawałki, które przy każdej próbie poskładania w całość, mogą poranić.

Życie Meg do pewnego momentu, było pięknym pasmem szczęścia opływającego w miłość i dostatek. Kochająca rodzina, to było wszystko, czego tak naprawdę może zapragnąć każde dziecko. Szczególnie jeżeli, to dziecko jest nad wyraz wyjątkowe, wrażliwe i posiada głęboką empatię względem drugiego człowieka.

Z biegiem lat dziewczyna dorastała, oswajając się ze swoją delikatnością, docierając tym samym do pewnego przełomu. Owym tragicznym wydarzeniem, które kładzie się czarną powłoką, aż po dziś dzień okazała się śmierć jednego z członków tej przeszczęśliwej rodziny. Obecnie, patrząc z dystansu upływu kilku lat, Meg w pewnym stopniu poradziła sobie z taką tragedią, być może po części dlatego, iż codziennie pisała listy do zmarłego. Jednak jakim kosztem? Cena okazała się jednocześnie wysoka i satysfakcjonująca dla dorastającej dziewczyny.

Całkowite odcięcie się od mediów społecznościowych, kasowanie wszelkiej obecności w Internecie, a nawet wyrzeczenie się własnego towarzystwa, zmieniły Meg na tą, która straciła bliską osobę. Mieszkanie i jakiekolwiek funkcjonowanie w dawnym środowisku i tak samo domu, który niegdyś był pełen śmiechu niepotrzebnie zaogniają, nadal jątrzące się rany. Dlatego Meg wraz z rodzicami postanawia przeprowadzić się, i w tym właśnie momencie zostajemy wrzuceni w krąg fabuły, który zacieśnia się wraz z postępującą do przodu akcją.

Małe miasteczko na obrzeżach Wyoming w końcu okazuje się wybawieniem dla rodziny Meg, niestety z pewnym małym wyjątkiem. Zaczynanie swojego życia od całkowicie białej kartki i pisanie na nowo swojej historii okazuje się niełatwym zadaniem, na dodatek w przypadku, kiedy Meg staje przed iście trudnym zadaniem – pojawieniem się w nowej szkole.

Temat utraty bardzo bliskiej osoby w książce – „Dziewczyna ze szkła”, został bardzo dobrze nakreślony, jako problem w życiu nastolatków. Niekiedy dorosły człowiek, który niejedno już widział, nie daje rady uporać się z żałobą i po prostu popada z dnia na dzień w coraz większą apatię.

Pomimo tego, iż jest to historia wzięta z książki, fikcyjna, wymyślona, wciąż bardzo dużo można się od niej nauczyć i wyciągnąć, nawet pewne wnioski z niej. Człowiek jest samotny w swoim życiu tylko dlatego, iż sam nie pozwala do siebie dopuścić bliskich. Powoli zamyka się w swojej rozpaczy i pomimo, iż obiecuje na okrągło, że „jutro się poprawi” i tak tego nie zrobi? Dlaczego? Ponieważ postanawia zamknąć się w swojej bańce rozpaczy bez względu na to, iż obok siebie ma tylu ludzi, którzy oferują miłość i wsparcie.

Najlepszym na to dowodem jest matka głównej bohaterki, postać ta zastała wykreowana zapewne jako usposobienie cierpiącej osoby, która nie daje sobie rady z żałobą, zaniedbując tym samym rodzinę zgromadzoną wokół niej i przysparzając im jeszcze więcej cierpień. Ciekawą postacią jest również Meg, pozornie krucha i wrażliwa dziewczyna, niczym szkło odbijająca uczucia każdego, kto stanie na jej drodze. Natomiast jeżeliby się przyjrzeć uważniej, to właśnie to szkło, okazuje się być nad wyraz hartowanym szkłem.

Serdecznie polecamy: Dobre Recenzje