Dziewczyna mojego męża

Jak Wam się podoba ta letnia i wakacyjna okładka?

Zapowiada się świetny romans prawda?

Nic bardziej mylnego!

Może okładka wybrana była pod Włochy, w których rozgrywa się druga część książki... Nie wiem..

W jednym bądź razie fabuła była gorąca🔥

.

.

"Dziewczyna mojego męża" to nic innego jak perypetie kobiety, która po dwudziestu latach wspólnej drogi rozstała się ze swoim mężem.

Nie chcieli być razem, bo między nimi nie było już tych iskier co dawniej...

.

Tu się zatrzymam na noment - wiadomo że w późniejszym etapie związku jest inaczej. Jestem 12 lat w związku i widzę różnicę jak jest teraz, a jak było kiedyś. Kiedy człowiek jest dojrzalszy można robić inne rzeczy np. rozwijać wspólne pasje i zainteresowania. Wiadomo, że bliskość jest ważna, ale bycie z drugą osobą to coś więcej niż tylko intymne chwile i seks...

.

No, ale naszym bohaterom się znudziło🤷‍♀️

.

Lucyna i Tomasz postanowili się rozstać. Ich córka była na uczelni za granicą, więc stwierdzili, że porozmawiają z nią jak się zobaczą i... trzymali to w tajemnicy przez rok!

Wyobrażacie to sobie?

I do tego mają nowych partnerów!

Kto to widział!🙈🙊

.

Przed weselem ich wspólnego znajomego Lucyna poznaje Jaśminę - nową partnerkę swojego męża...

W oczach Lucyny ta kobieta nie ma żadnych wad - usilnie szukała, ale nie znalazła...

.

Jak znajomość z kochanką męża wpłynie na życie i decyzje Lucyny?

Czy kobieta będzie potrafiła otworzyć swoje uczucia na innego mężczyznę?

I kim tak naprawdę jest dla niej Paweł? Czy to tylko wieloletni przyjaciel...?

.

.

Jeżeli chcecie poznać odpowiedzi na te pytania to zachęcam do sięgnięcia po powieść Anny Szczypczyńskiej 💛 spędziłam z nią miło czas i myślę, że Wam również się spodoba! ;)

Lucyna i Tomasz przez dwadzieścia lat byli małżeństwem, jednak po tym czasie postanowi się rozstać. Mimo wszystko przeżyli wspaniałe chwile, mają dorosłą córkę i nie zamierzają ani się kłócić, ani zrywać z sobą kontakt. Wręcz przeciwnie zamierzają się przyjaźnić. Rozwodu nie wzięli, jednak zamieszkali osobno, a każde z nich ma już innego partnera. Wszystko byłoby ok, gdyby nie fakt, że ukrywają swoje rozstanie nie tylko przed znajomymi, ale również własną córką.

Kiedy otrzymują zaproszenie na wesele od wspólnego znajomego i to w samych Włoszech nad jeziorem Garda, stwierdzają, że to dobra okazja, aby wyjawić swoją tajemnicę. Przed wyjazdem postanawiają się spotkać w czwórkę - Tomasz i jego nowa partnerka mają pojawić się na kolacji u Lucyny i jej partnera. Miał to być cudowny wieczór jednak kobiecie nie tak łatwo przebywać z kobietą własnego męża. Nie zależnie od tego, że to Anna zdecydowała się na rozstanie, a także ma już innego partnera. Jak potoczy się kolacja? Jakie będzie wesele? Co się stanie, kiedy wyjawią swój sekret?

Przyznam szczerze, że spodziewałam się czegoś innego po tej książce, jednocześnie to, co dostałam, mnie się podobało. To historia pokazująca jak wiele może zniszczyć kłamstwo. Akcja nie jest zbyt szybka i raczej nie znajdziemy w niej zaskakujących zwrotów. Według mnie to taka pozycja, na leniwy wieczór, dość lekka, a jednocześnie przyjemna w odbiorze.

Lucyna niestety nie zostanie moją ulubioną bohaterką. Jej zachowanie momentami mocno mnie irytowało. Sama chciała rozstania, sama ma nowego partnera, a jednocześnie nie potrafi zaakceptować, że on też kogoś znalazł.

Jeśli chodzi o Tomasza, to ogólnie go polubiłam, chociaż ma u mnie ogromnego minusa za zachowanie i kłamstwa w stosunku do córki.

„Dziewczyna mojego męża” to moim zdaniem lekka pozycja na leniwe popołudnie. Polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Przychodzę dzisiaj do Was z książką, do której mam mega mieszane uczucia, a z drugiej strony jest taka lekka, że można ją pyknąć w jeden wieczór.

Lucyna i Tomek rozstają się w zgodzie po dwudziestu latach, nie wzięli jeszcze rozwodu, natomiast każde z nich ma już nowego partnera. Lucyna mimo tego, że ma młodszego i przystojnego chłopa to nie może się do końca pogodzić z tym, że jej Tomek układa sobie życie z młodą pięknością. Cała czwórka leci na ślub do wspólnego znajomego. Czy to może zakończyć się dobrze? 🤪

W tej książce nie znajdziecie bardzo porywających momentów, ale też nie będziecie się nudzić. Trochę denerwowała mnie postawa Lucyny i tajemnice przed córka, ale umówmy się... Nie codziennie trzeba żyć "w zgodzie" z dziewczyną swojego męża 🙃 Na wakacyjny wieczór lektura jak znalazł, znajdziecie w niej trochę pikanterii 👌

Nie dajcie się zwieść tej jakże sielskiej, wakacyjnej okładce...

Tuż pod nią kryje się historia, która owiana nutką pikanterii i humoru, jest bardzo realna i skłania do refleksji...

Czasami podejmujemy decyzje pod wpływem emocji, pod wpływem chwili. Najczęściej są to decyzje, które ważą na dalszym życiu, i z konsekwencjami których, musimy cały czas się mierzyć.

Lucyna i Tomasz także podjęli taką decyzję. Po dwudziestu latach wspólnego życia, postanowili się rozstać. Chociaż formalnie nadal są małżeństwem, to jednak każde z nich poszło w swoją stronę i znalazło sobie młodszych partnerów. Jednak ten fakt ukryli przed swoją dorosłą już córką.

Pewnego dnia, Lucyna i Tomasz, otrzymują zaproszenie na wesele ich wspólnego znajomego, które ma się odbyć w słonecznej i gorącej Italii. Postanawiają, że wybiorą się na niego we czworo, to znaczy Tomasz ze swoją nową dziewczyną Jaśminą, a Lucyna ze swoim nowym partnerem - Jakubem.

Żadne z nich się nie spodziewa, że to wesele przysporzy im kolejnych kłopotów...

"Dziewczyna mojego męża" to historia o konsekwencjach, jakie wynikają z podjętych decyzji. Czasami rezygnujemy z kogoś lub czegoś, bo wydaje nam się, że tak będzie lepiej. Niestety nie zawsze tak się zdarza. Często jest tak, że żałujemy. Ale czasu nie da się cofnąć.

"Dziewczyna mojego męża" ukazuje, że najgorsza prawda, jest lepsza od najmniejszego, najbardziej niewinnego kłamstwa.

Ale skoro się naważyło piwa, to trzeba je wypić. Prawda?

Dziękuję @wydawnictwoluna za możliwość przeczytania i zrecenzowania tej książki 😍

Polecam

Lucyna i Tomasz po dwudziestu latach małżeństwa postanawiają się rozstać, mają inne oczekiwania względem życia, a miłość i namiętność już wygasła. Bohaterowie wchodzą w nowe związki i korzystają z życia. Pewnego dnia otrzymują zaproszenie na wesele ich wspólnego znajomego, które ma się odbyć we Włoszech. Tomasz proponuje by pojechali na nie ze swoimi nowymi partnerami. Co czeka ich na miejscu? Z czym przyjdzie im się mierzyć?

To moje drugie spotkanie z twórczością Pani Ani, poprzednia książka "Kilka upalnych nocy" mi się podobała, dlatego postanowiłam sięgnąć po nową książkę. Styl jakim posługuje się autorka jest lekki i przyjemny w odbiorze, co sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko. Fabuła została w dość ciekawy sposób nakreślona i poprowadzona, a bohaterowie, których wykreowała bohaterka przedstawieni w bardzo realny sposób, jestem pewna, że większość z Czytelników śmiało mogłaby się z nimi i ich problemami chociaż w małym stopniu utożsamić. Okładka książki może sugerować lekką i wakacyjną historię, jednak w moim odczuciu zupełnie tak nie było, jedynym wakacyjnym i przyjemnym akcentem były opisane włoskie krajobrazy. Bohaterowie wyjeżdżając na ślub przyjaciela nie spodziewali się, że spotkają tam również swoją córkę - Idę, przed którą zmuszeni będą udawać i kłamać, by się nie wydało, że nie są już razem. W związku z tym wynikło kilka naprawdę śmiesznych sytuacji, które wywołały uśmiech na mojej twarzy. Autorka na przykładzie bohaterów pokazuje, że w każdym momencie życia możemy jeszcze coś zmienić, otworzyć się na nowości i życie. Niemniej jednak w przypadku tej historii i tych bohaterów czegoś mi po prostu tym razem zabrakło, ta książka niestety nie zostanie w mojej pamięci na dłużej. Moja ocena 6/10.

BRUNETTE BOOKS

Lucyna i Tomek rozstają się po dwudziestu latach małżeństwa. Ich córka Iga wyfrunęła z domu na zagraniczną uczelnię. Podjęli decyzję o rozstaniu w zgodzie i przyjaźni. Oboje weszli już w nowe związki i korzystają z uroków życia, ale ukrywają to przed wszystkimi. Do czasu, gdy dostają zaproszenie na wesele do wspólnego przyjaciela, które odbędzie się we Włoszech.

Tomasz proponuje, by pojechali tam we czwórkę.

Co wyjdzie z tego spotkania?

Czy Lucyna jest gotowa poznać nową partnerkę swojego męża?

Co zrobi córka Lucyny i Tomasza, gdy dowie się, że rodzice ukrywali przed nią prawdę i okłamywali ją tyle czasu?

Przekonacie się czytając tę powieść.

"Dziewczyna mojego męża" to historia o skomplikowanych relacjach rodzinnych i partnerskich.

Autorka wymyśliła ciekawą fabułę oraz interesujących bohaterów. To bardzo życiowa historia, która opowiada o dwójce znudzonych sobą dojrzałych ludzi, którzy rozstają się po długim stażu małżeńskim. Rozstają się w zgodzie i wchodzą w nowe związki. Gdy dostają zaproszenie na ślub przyjaciela dochodzi do wielu zabawnych i upokarzających scen z ich udziałem. Lucyna i Tomek chcą uchronić przed cierpieniem dorosłą córkę. Okłamują ją i całe otoczenie. W pięknej scenerii będą musieli zmierzyć się z wieloma problemami. Niestety nie polubiłam Lucyny. Dojrzała kobieta, a sama nie wie, czego chce. Jej zachowanie jest irytujące.

Autorka ma fajny styl i szybko przeczytałam książkę.

Zdecydowanie nie jest to romans wakacyjny, ale literatura obyczajowa. Jednak spodziewajcie się pikanterii i gorących scen.

Polecam!

Małżeństwo Lucyny i Tomasza, istnieje tylko tylko na papierze. Za obopólną zgodną postanowili na nowo poukładać sobie życie, każde z innym partnerem. Jednak gdy dostają wspólne zaproszenie na ślub przyjaciela we Włoszech, pada propozycja aby przyjechali razem ze swoimi sympatiami. Co z tego wyniknie?

DZIEWCZYNA MOJEGO MĘŻA to przyjemna i lekka powieści, która pozwoli wam się oderwać od codziennych trosk. Idealna lektura na relaksowanie, którą przeczytacie w jeden dzień.

Motyw na jakim opiera się fabuła bardzo mnie zaintrygował, bo jak mąż może mieć dziewczynę? A gdzie w tym wszystkim żona? Z biegiem akcji autorka wyjaśnia te skomplikowane relacje małżeńskie, jak i pozamałżeńskie jakie zaserwowała bohaterom, sprawiając, że śledziłam ich historię z zaciekawieniem. Natomiast szczypta pikanterii zawarta na stronach powieści tylko urozmaiciła fabułę, nie przytłaczając.

„Nie była w stanie przez nie przebrnąć. Coś, co dawniej ją zachwycało i zajmowało, teraz najzwyczajniej w świecie nużyło”.

„Dziewczynę mojego męża” zapowiadano, jako zabawną komedię na lato, która będzie miała w sobie pikanterię. I owszem, miała, dla mnie w jednym momencie, gdzieś pod koniec książki. Sytuacja w jakiej znalazła się główna bohaterka trochę mnie rozśmieszyła, ale z drugiej strony? Myślałam sobie, jak można było do tego wszystkiego doprowadzić. Do kłamstw, uprzedzeń i nieporozumień. Historia Lucyny i Tomasza – jest raczej gorzka i na pierwszy rzut oka przemyślana. Wspólnie podjęli decyzję o rozstaniu i rozpoczęciu życia w pojedynkę. Chociaż nie tak oficjalnie, bo skrywają to przed córką i w sumie… przed wszystkimi innymi (z małymi wyjątkami). Oboje zdają sobie sprawę, że nie mogą tak żyć na dłuższą metę, ale niestety, nic z tym nie robią. Tutaj raczej wszystko kończy się na przemyśleniach i ułożeniu sobie tego w głowie. Jednak koniec końców niczego to nie zmienia i bohaterowie dalej udają całą tę absurdalność.

Nie powiem, bardzo przyjemnie czytało mi się tę powieść, bo Anna Szczypczyńska ma lekkie pióro, ale nie mogę tego samego powiedzieć o tej historii. Czuję rozczarowanie tylko, dlatego że nastawiałam się na coś innego. Może mój błąd? Ale w głównej mierze sprawiły to zapowiedzi i opakowanie tej historii. W tym wypadku szukałam humoru i pikanterii lekkiej komedii a dostałam tę słodycz w bardzo okrojonych momentach, bo jej klimat był gorzki i mocno nostalgiczny otulony w rozstania. Historia z ogromnym potencjałem, ale tutaj między nami nie do końca zaiskrzyło. 😊

"- Lucy, to tylko ko­la­cja. Nie­po­trzeb­nie się stre­su­jesz.

– Tylko ko­la­cja! Wy­obraź sobie, że nie­co­dzien­nie sia­dam przy stole z moim mężem i jego dziew­czy­ną.

– Uwiel­biam, gdy tak o nich mó­wisz! – Kuba ro­ze­śmiał się i mocno ją przy­tu­lił."

Zamknięcie jednego rozdziału w życiu, a następnie rozpoczęcie nowego, nigdy nie jest łatwe, wymaga od nas pogodzenia się z tym co było i bycia otwartym na zupełnie nowe doświadczenia.

Niech was nie zwiedzie okładka, ta historia nie jest typowo wakacyjną lekturą, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. "Dziew­czy­na mojego męża " to bardzo dojrzała, przemyślana i intymna opowieść, o zmieniających się relacjach między ludźmi, którzy kiedyś się kochali. Napisana lekko, z poczuciem humoru i szczyptą pikanterii, pod przykrywką rozrywki daje, naprawdę, sporo do myślenia.

W życiu bym się nie spodziewała, że właśnie tego typu historia, przypadnie mi do gustu, a stało się zupełnie inaczej.

Pod płaszczykiem nietuzinkowej ironii i sarkastycznego dowcipu, które osnuto na tle wakacyjnego klimatu orzeźwiającego jak zmrożony drink w parny wieczór, na kartach „Dziewczyny mojego męża” skryto tematykę nasączoną dojrzałością i dystansem do siebie. Lekka kreacja to niewątpliwie największy atut tej książki, jednak na wyzuty z banalności charakter, który tak często wkrada się w powieści osadzone na letniej atmosferze, tym samym sprowadzając je do nic nieznaczącej czystej rozrywki, składa się nieszablonowy kontekst zachęcający do refleksji. Anna Szczypczyńska udowadnia, że można w niewymagający, pełen przyjemności sposób pisać z kolei o problemach już angażujących, które drażliwie uwierają jak metka w ubraniu skórę, jak maleńka drzazga, która dotkliwie kłuje i wywołuje dyskomfort. Ta historia z całą pewnością odarta jest z przewidywalności, świadomie snute scenariusze nie zbliżają się nawet do tego właściwego, który rozwiewa wszelkie przypuszczenia zakończeniem. Emocjonalność opakowano w iście bajkową scenerię utkaną z widoków rozciągających się nad włoskim jeziorem, która niczym delikatne promienie słońca pieści nasze zmysły i pobudza wyobraźnię, rozgrzewając ją do czerwoności. I nie tylko wizualny aspekt, który roztacza przed odbiorcą autorka, roznamiętnia wyobrażenia, „Dziewczyna mojego męża” opiewa bowiem w wyraziste, przesycone pikanterią sceny zbliżeń, które, oprócz tego, że wykreowano z niebywałą naturalnością i z zachowaniem dobrego smaku, to ukierunkowano na zaakcentowanie dotkniętej w fabule głębszej materii, a nie na podkreślenie figlarnego wydźwięku historii – to uzupełnienie treści, a nie jej motyw przewodni. Zobrazowano nowoczesne podejście do związków, jednocześnie zaznaczając, że szczerość nie jest archaicznym wymysłem, ale nadal fundamentalną istotą każdej relacji, także samego ze sobą. Do koktajlu ze słodkich owoców dodano też soku z kwaśnej cytryny, co powoduje, że obezwładniona lipcowym słońcem otoczka współgra z autentyzmem i realiami życia – rozłożono uczucia na czynniki pierwsze, komponując wachlarz emocji dostarczający chłodnego powiewu wiatru. Gdy mimowolnie dostrzegamy porażkę końca, należy zdjąć przeciwsłoneczne okulary i dostrzec barwy nowego początku.

"Ale za­ko­cha­nie i ko­cha­nie to nie to samo. Za­ko­cha­nie z po­zo­ru wy­da­je się sil­niej­sze, bo to czy­sta che­mia, hor­mo­ny, które tak trud­no utrzy­mać na wodzy.[...] Chce tylko jed­ne­go: być z drugą osobą. Ze swoim nar­ko­ty­kiem. Trwać w tym upo­je­niu jak naj­dłu­żej, ale tak się nie da. To zbyt wy­cień­cza­ją­ce. I wtedy owo za­ko­cha­nie mija.[...] I do­cie­ra do cie­bie, że to żaden wy­czyn za­ko­chać się. Praw­dzi­wy wy­czyn to w tym za­ko­cha­niu wy­trwać i po­zwo­lić mu się prze­isto­czyć w coś znacz­nie trwal­sze­go."

Przy poprzedniej książce Anny Szczypczyńskiej "Kilka upalnych nocy" napisałam, że pisze ona o kobietach dla kobiet. I nadal się z tym zgadzam! Mam wrażenie, że nikt nie potrafi aż tak się wczuć w swoje bohaterki, pokazując to co one czują. Nie upiększone i niczym nie zatuszowane, te prawdziwe uczucia i emocje, które rodzą się czasem w każdej z nas. Właśnie to kształtuje według mnie bohaterów, którzy są do granic możliwości tacy jak my, jak ludzie których spotykamy każdego dnia.

"Dziewczyna mojego męża" w kluczowym momencie zabiera nas na ślub przyjaciela Tomka i Lucyny, aż do Włoch. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że jadą tam we czwórkę z nowymi partnerami. A tam... Dzieje się wiele!

Bardzo spodobało mi się połączenie wątków wypalonej miłości i tej świeżej, dopiero co kiełkującej. Czytałam o tych relacjach z zaciekawieniem, a czasem nawet z wypiekami na twarzy! I chociaż zastanawiało mnie momentami zachowanie Lucyny, czasem nawet drażniło, to potrafiłam ją zrozumieć. Uwielbiam styl autorki, jej lekkie i przyjemne pióro, a także to, że historie stworzone przez nią mają duszę, a ja chwytając za książkę, czuję się po prostu czytelniczo spełniona!

Jest to książka przyjemna, z ważnym przekazem. Obrazuje ona jak kłamstwa potrafią namieszać i zranić uczucia najbliższych ludzi.

Trochę jestem zaskoczona zakończeniem, ponieważ mam wrażenie, że ktoś zapomniał dodrukować kilku stron. Zostałam z kilkoma pytaniami w głowie, na które nie znalazłam odpowiedzi.

Mimo to uważam,że jest to książka warta przeczytania! 🥰

Czy "Dziewczyna mojego męża" Anny Szczypczyńskiej to dobra książka na wakacje? Jak najbardziej. Lecz nie jest to leciutki, płytki romansik, przepełniony słodyczą.

Mnie pozytywnie zaskoczył wiek głównych bohaterów, którzy nie mają dwudziestu kilku lat. Są to dojrzali ludzie, którzy połowę swojego życia spędzili razem w związku małżeńskim. Jednak Lucyna i Tomasz postanowili się rozstać. Nie mają jeszcze rozwodu, lecz mają nowych partnerów. Ich dorosła córka Ida, nie ma pojęcia o zmianach w ich życiu.

Lucyna i Tomasz dostają zaproszenie na ślub swojego przyjaciela. Wydarzenie odbędzie się we Włoszech. Tomasz proponuje, żeby udali się tam we czwórkę. Lucyna z nowym partnerem, on ze swoją dziewczyną.

Czy to dobry plan? Czy są na to gotowi?

"Dziewczyna mojego męża" to powieść, która płynie swoim rytmem. Nie brakuje w niej, silnych emocji, pragnień, problemów i tajemnic. Jest kilka dobrze napisanych scen erotycznych, które nie są wulgarne, ani za mocno przerysowane. Jest też fajny klimat włoskich wakacji, pachnących winem i słońcem.

"Dziewczyna mojego męża" to książka o poszukiwaniu siebie, o spełnianiu swoich fantazji i marzeń. Do wielu rzeczy musimy dojrzeć, niektóre odpuścić, by ponownie poczuć radość i szczęście.

Nowy związek to początek czegoś, co może być ulotne lub trwać do końca naszych dni. I nie zawsze mamy wpływ, jak się potoczy.

Wrzućcie książkę do swojej wakacyjnej walizki lub plecaka. Niech towarzyszy wam w podróży. Lub sięgnijcie po nią w domowym zaciszu, przy lampce winka, soczku lub herbatce.

Zapraszam do lektury 📚

Przed Wami pozycja, jaką pragnęłaby przeczytać każda kobieta (i nie tylko), która trwa w dojrzałym, kilkunasto-, kilkudziesięcioletnim związku, kiedy to po motylach w brzuchu zostały tylko wspomnienia, a ekscytacja na myśl o ukochanym, zamieniła się w troskę i przyzwyczajenie, zaś namiętność zastąpiła rutyna i poczucie obowiązku.

Ania Szczypczyńska potrafi pięknie i mądrze pisać o ważkich kwestiach, o niełatwych damsko-męskich relacjach, nadając im przy tym lekkości i traktując o nich w sposób „zjadliwy”, bez nadmiernej egzaltacji, okraszając wyszukanym humorem.

Taka jest również najnowsza powieść autorki, „Dziewczyna mojego męża”, w której to wikła swoich zmęczonych dwudziestoletnim stażem małżeńskim bohaterów, w… nowe związki mające być remedium na małżeńską stagnację! 

Wyobrażacie to sobie? 

Męczy Was rutyna i brak fajerwerków w długoletnim związku? Żadne próby nie są w stanie wskrzesić ognia? Dogadajcie się między sobą, dajcie sobie przestrzeń i… wstąpcie w nowe związki!

To oczywiście eksperyment fabularny, świetny, moim zdaniem, pomysł na oryginalną historię. Okazał się jednak pretekstem do poruszenia niezwykle ważnego tematu, kwestii, która dotyczy niemalże wszystkich dojrzałych związków - wygaśnięcia namiętności.

Ogromnie szanuję Anię za to, że pochyliła się nad potrzebami kobiet dojrzałych, kobiet po czterdziestym roku życia i dała im prawo do czerpania radości z cielesności, z seksualności, które to tak często im się społecznie odbiera. To przecież już nie ten „target”. Nie dla nich zmysłowa bielizna, erotyczne zabawki. Nie dla nich nowi partnerzy, a już, nie daj Boże, młodsi! 

Wisienką na torcie i pretekstem do zabrania „Dziewczyny mojego męża” na wakacyjny wyjazd, jest fakt, że większość historii rozgrywa się nad bajecznym Jeziorem Garda!

Obowiązkowa lektura dla każdej dojrzałej kobiety.

Ogromnie polecam!

Lucyna i Tomasz po dwudziestu latach małżeństwa postanawiają się rozstać. Powód? Chcą czegoś innego, namiętność zniknęła a na horyzoncie pojawiły się inne osoby. Problemem jednak jest fakt, iż ich córka o niczym nie wie…

Napisana prostym językiem zabawna historia, pióro autorki z racji, iż jest lekkie sprawia, że książkę czyta się dość szybko. Taka typowa wakacyjna historia, idealna na upalne dni, szybka do zapomnienia.

Tak szczerze powiedziawszy to jestem w kropce. Bo nie mam jej nic do zarzucenia a jednocześnie nie jest ona w mojej topce najlepszych książek. Plasuje się ona gdzieś w połowie, ma swoje plusy jak i minusy.

Ta książka idealnie wpasowała się teraz w mój „humor czytelniczy” bo potrzebowałam jakiegoś lekkiego romansu albo czegoś właśnie w tej tematyce. W książce pojawiają się tematy, które dają do myślenia i momentami sprawiają, że ta książka nie powinna być podpinana do tych lekkich (mam na myśli chociażby opisy relacji pomiędzy pewnymi osobami, ich emocje, wybory itp.).

Fajny pomysł na książkę, jak szukacie czegoś lekkiego to polecam.

Lucyna i Tomasz to para, która po dwudziestu latach związku, postanawia się rozstać. Mają dorosłą córkę, która układa sobie życie za granicami Polski. Nie wie tylko, że jej rodzice, oprócz tego, ze nie mieszkają już razem, są w nowych związkach. Związkach, o których nie wie prawie nikt ze znajomych, a tym bardziej rodziny. Gdy Lucyna i Tomasz otrzymują zaproszenie na ślub wspólnego znajomego, postanawiają poznać ze sobą swoich partnerów. Trochę wbrew sobie, Lucyna zgadza się na spotkanie z nową dziewczyną swojego męża... I to nadal, prawnie, obecnego...

Jak dalej żyć, gdy jedyne dziecko wyfrunie z rodzinnego domu w dorosły świat? Jak po nastu latach odnaleźć się w związku, który dąży ku rozpadowi?

Z tymi właśnie problemami mierzy się bohaterka książki, Lucyna. Jesteśmy świadkami budowania nowego życia przez nią, jak i jej męża Tomasza. Oboje są w nowych związkach, ukrywając to zarówno przed jedyną córką, jak i rodziną i przyjaciółmi. Fajnie i niezwykle realnie było być częścią budowania ich nowego życia. Zwłaszcza, gdy owe budowanie podszyte jest dużą dawką sarkazmu i śmiechu. Ale i pewnego lęku. Dlaczego? Ponieważ nowa dziewczyna męża Lucyny to młodsza, wyluzowana, szczuplejsza wersja będąca jej całkowitym przeciwieństwem. Fabuła jest także pouczająca, gdyż problemy, z którymi mierzyli się bohaterowie są czymś, co kołaczę się w głowie każdej osoby będącej w długim związku.

' Dziewczyna mojego męża" to momentami zwariowana, aczkolwiek bardzo realna, książka. Autorka na podstawie historii bohaterów przekazuje czytelnikowi wiele przemyśleń na temat małżeństwa, budowania relacji, czy wyprowadzki dzieci z rodzinnego gniazda. Oprócz tego odkrywa tajniki poznania samego siebie. Spojrzenia na własną osobę przez pryzmat przeżytych lat, nabytych doświadczeń, czy zawartych przyjaźni. Na pozór lekka i przyjemna lektura, która rozpieszcza letnią i wakacyjną aurą oraz włoskim klimatem - winem, oliwkami i pięknym jeziorem. Bawi również czytelnika gamą absurdalnego ciągu pomyłek i niedopowiedzeń, który w momencie zagrożenia wywołuje główna bohaterka. Ale... Ale jeśli spojrzymy głębiej to ujrzymy zrozumiałe, przemyślane i realistyczne spojrzenie na świat i ludzi.

🍹𝑅𝐸𝐶𝐸𝑁𝑍𝐽𝐴🍹

"Dziewczyna mojego męża", czyli z pozoru lekka i zabawna historia, która zabiera nas nad piękną Gardę, aby pod włoskim słońcem poobserwować kilka rodzinnych dram. 🤭

Lucyna i Tomasz od roku żyją osobno, mają nowych partnerów i poprawne stosunki, jednak mają również jeden problem. Nie powiedzieli o swoim rozstaniu córce. 😬

Być może nie będą musieli jeszcze tego robić, chociaż przyszedł już na to czas... Oboje mają zaproszenie na ślub wspólnego znajomego do Włoch, więc to idealna okazja, aby ta patchworkowa rodzina się poznała.

Tylko czy Lucyna, po 20 latach małżeństwa, ma ochotę na poznanie młodszej partnerki męża?

Czy Tomasz będzie potrafił usiąść przy stole z Jakubem- facetem, który zajął jego miejsce u boku jego żony? 🤔

Sprawa okaże się jeszcze nieco bardziej skomplikowana, gdy tylko ich stopy dotkną włoskiej ziemi... 😇

Książka podzielona jest na dwie części: pierwsza dzieje się w Polsce, a druga już podczas wesela.

Na początku poznajemy Lucynę i muszę przyznać, że autorka tak operuje słowami, że całkiem sprytnie ukrywa i odkrywa niektóre szczegóły, sprawiając, że kolejne fakty na temat jej życia, są bardziej i bardziej zaskakujące.😁

Bohaterka da się lubić, chociaż jest specyficzna. Niby wyluzowana, niby sama chciała rozstania, a jednak jakby ciągle kochała Tomasza. Czy jednak da się ot tak, odciąć od przeszłości, w której spędziło się wspólnie 20 lat?🥺

Powoli odkrywamy te skomplikowaną relację, tworzymy własne osądy, bo to chyba jest nieuniknione, a jednak z czasem okazuje się, że nie wszystko musi być takie, jak nam się wydaje. 🤔

Bardzo spodobał mi się sposób, w jaki była zmieniana perspektywa, bo dzięki takiej przeplatance czytelnik może poznać całościowy obraz sytuacji. Dzięki temu bardzo polubiłam Jaśminę, ale i zyskałam szacunek do wszystkich bohaterów, no może poza jedną małą sprawą, która była w sumie głównym problemem w tej książce. 😊

Do samego końca ciężko było zgadnąć, jak się to wszystko potoczy, jakie są prawdziwe uczucia bohaterów i jakie lekcje wyciągną ze swojego postępowania. Ostatecznie, wszystko rozwinęło się (o dziwo) po mojej myśli, ale muszę zaznaczyć, że mam niedosyt! Moim zdaniem ta powieść zasługuje na nieco bardziej rozwinięte zakończenie, a zwłaszcza jeśli chodzi o sytuację Lucyny! 😊

Zanim się obejrzałam, książki już nie było, a wszystko przez naprawdę przyjemny styl, wciągającą fabułę, dynamiczną zmianę perspektywy i... piękne opisy! Tak, lubię je, ale tylko czasami. 😄

Sama spędziłam podróż poślubną nad Gardą, więc uwielbiam klimat, jaki odtworzyła autorka, chociaż ostatecznie był to tylko niewielki procent treści. 😉

Jeśli szukacie lekkiej lektury na wakacje, ale takiej, która skłoni do rozmyślań i pokaże różne strony medalu, to trafiliście idealnie!

Chociaż to moje pierwsze spotkanie z jej twórczością, to na pewno sięgnę po inne książki autorki!

A tę oceniam na 7,5/10 ❤️

Rok temu poznałam twórczość pani Anny Szczypczyńskiej. Byłam wtedy pod wielkim wrażeniem tego co otrzymałam. Obiecałam sobie, że sięgnę po kolejną książkę autorki. W tym roku to zrobiłam i nie spodziewałam się, że tak szybko będę mogła sięgnąć po trzecią książkę tej autorki. Zapowiedź „Dziewczyny mojego męża” zaskoczyła mnie nie tylko tym, że pojawiła się kilka tygodni po poprzedniej książce autorki, ale także okładką. Wygląda na bardzo wakacyjną, a tym samym zapowiada bardzo lekką zawartość, a książki Szczypczyńskiej w ogóle nie kojarzą mi się z letnimi, lekkimi historiami.

Bardzo szybko przekonałam się, że książka „Dziewczyna mojego męża” wcale nie należy do tych typowo wakacyjnych lektur. Po raz kolejny zostałam zaskoczona opisaną historią. Znowu poczułam, że to co czytam wpływa na moje myśli i emocje. Zastanawiałam się, jak zachowałabym się w podobnej sytuacji, szukałam w sobie cech bohaterów, a także przeżywałam wszelkie emocje wraz z poznanymi bohaterami. Czytanie książki pani Szczypczyńskiej było dla mnie czystą przyjemnością. Wciągnęłam się i nie chciałam wychodzić z tego świata. Lucyna zdecydowanie została moją koleżanką, której życie mnie ciekawiło i życzyłam jej jak najlepiej.

W książce pani Szczypczyńskiej znalazłam tylko jeden minus. Jest nim zakończenie. Autorka chyba nie lubi swoich czytelników, że zakończyła tę historię w taki sposób. Ma się wrażenie, że została urwana, niedokończona. W mojej głowie pozostało wiele pytań związanych z tym, co dalej wydarzy się u bohaterów.

Książka „Dziewczyna mojego męża” po raz kolejny zawładnęła moimi myślami i czasem. Jestem oczarowana umiejętnościami autorki i mam nadzieję, że jeszcze zaskoczy mnie niejedną książką.

Lucyna i Tomasz są małżeństwem z wieloletnim stażem i już dawno ich związek istnieje tylko na papierze. Układają sobie życie na nowo z nowymi partnerami, lecz ich dorosła córka nie wie o tym że rodzice się rozeszli. Kiedy dostają zaproszenie na ślub przyjaciela postanawiają polecieć do słonecznych Włoch ze swoimi partnerami.

Na miejscu okazuje się że ich córka również była zaproszona na ślub i zrobiła rodzicom niespodziankę.

Czy Lucyna i Tomasz powiedzą w końcu córce prawdę ?

Jaka będzie reakcja przyjaciół ?

Lekka, przyjemna i z humorem książka, która przeniosła mnie do słonecznych Włoch. Historia pokazuje, że prawda zawsze wychodzi na jaw a im dłużej ją się zataja tym trudniej o niej powiedzieć. Bohaterowie rozstali się w zgodzie i próbują na nowo poukładać sobie życie osobiste, co z tego wyjdzie to już sami musicie się przekonać. Książka rozgrzeje was nie tylko opisami i widokami z Włoch ale również gorącymi scenami między partnerami. Historia ta jest niebanalna i szczerze powiem że pierwszy raz czytam coś takiego, przeważnie małżonkowie po rozstaniu nie utrzymują przyjaznych stosunków a tu proszę jaka pieka historia.

Kochani ja wam bardzo polecam

Skończyłam tę książkę i sama nie wiem, co o niej myśleć. Staram się w głowie podsumować wszystkie plusy i minusy. Z pewnością oczekiwania totalnie minęły się z rzeczywistością. Pomimo okładki w słonecznych barwach i żartobliwego tytułu, powieść nie ma w sobie nic z lekkości i wakacyjnego luzu. Mam wrażenie, że w ten sposób starano się trochę zmniejszyć ciężką tematykę, którą książka porusza.

Trochę o treści: główna bohaterka, Lucyna, postanawia "zerwać" ze swoim mężem, bo ich miłość się wypaliła. Chce ułożyć sobie życie na nowo, ale po cichu, bez rewolucji, z tego powodu o niczym nie wiedzą ich wspólni znajomi ani nawet dorosła córka. Sprawa komplikuje się, kiedy trzeba wyjechać na ślub przyjaciela do Włoch i to we czwórkę.

Było kilka scen, przy których kiwałam głową z uznaniem. Zostały tak dobrze dopracowane, że idealnie uwypuklały tę niecodzienną relację. Oto para z długoletnim stażem, która nie jest już parą, poznaje swoich nowych partnerów (kochanków?) - czujecie tę dawkę emocji? Było tutaj chyba wszystko, od zakłopotania, podejrzliwości, poprzez nadzieję na lepszą przyszłość i motylki zauroczenia. Autorka świetnie oddała te wszystkie dylematy.

Jakby mnie ktoś osobiście spytał, to ten układ od początku wydał mi się okropnym pomysłem, a to co Lucyna jeszcze narobiła w drugiej części, to już całkiem mnie rozeźliło. Mimo wszystko z zainteresowaniem obserwowałam co z tego wyniknie i muszę przyznać, że lektura była bardzo szybka i przyjemna dzięki lekkiemu pióru autorki. Niestety zakończenie mi się kompletnie nie podobało, jest nagłe, urwane, nic z niego nie wynika. Nie pogardziłabym jeszcze kilkudziesięcioma stronami, które zamknęłyby wszystkie wątki.

Podobało mi się poruszenie tematu wypalonej miłości, ale nie tego się spodziewałam po okładce i opisie "perypetii" na odwrocie. W książce jest też sporo scen erotycznych, w pełni realistycznych, ale czy potrzebnych? Mam wrażenie, że brakuje tej powieści równowagi. Polecam przekonać się samemu!

Zakochanie. Motyle w brzuchu, beztroska, trzymanie się za rękę i ta wszechogarniająca euforia, jaka towarzyszy zakochanym w odbieraniu świata. Z czasem jednak powszednieje. Codzienność skrzeczy, obowiązki przytłaczają i miłość często schodzi na drugi plan. Szczęściarze przekuwają zakochanie w dojrzałe uczucie, które wciąż udaje im się podsycać, mimo wszechobecnego zabiegania. Inni zaś, tracą je gdzieś po drodze...

Lucyna i Tomasz byli małżeństwem 20 lat. Jednak ich uczucie wygasło, a namiętność gdzieś uleciała. Postanawiają się rozejść i zacząć życie od nowa. Obyło się bez dramatów, z jakimi kojarzone są rozstania, małżonkowie nadal pozostają w dobrych relacjach, a każde z nich ma nowego partnera. Kiedy otrzymują zaproszenie wyjazdu do Włoch na ślub ich wspólnego znajomego, pada propozycja, aby się spotkali i poznali. We czworo. Co z tego wyniknie i jak zareaguje Lucyna na… dziewczynę swojego męża?

Anna Szczypczyńska stworzyła powieść prawdziwie wakacyjną. Czytając ją, myślami przeniesiecie się w słoneczne rejony Włoch, a dzięki obrazowym opisom, wrażenie, że jesteście wspólnie z bohaterami nad jeziorem Garda, tylko się pogłębi. I choć okładka kusi i skojarzenia mimowolnie biegną w kierunku urlopu, to nie jest to wyłącznie lekka historia. Autorka zawarła w swojej książce także ważne tematy. Moją uwagę przykuł przede wszystkim ten dotyczący kobiecych potrzeb. Anna Szczypczyńska okrasiła opisaną przez siebie historię zmysłowymi scenami, które rozbudzają wyobraźnię. Są jednak wysmakowane i idealnie oddają radość, jaką można czerpać z miłości fizycznej. Główna bohaterka Lucyna zdaje się klasyczną przedstawicielką pokolenia 40+, na nowo odkrywa, jak to jest "zachłysnąć się" drugim człowiekiem. Jak wielką radość można czerpać ze zbliżeń i jak czasami, także po czterdziestce, w nowym związku, można odkryć w sobie pokłady odwagi w tej erotycznej sferze. I choć ta strefa w małżeństwie nie jest tutaj pokazana w negatywnym świetle, to wciąż wydaje się, że intymność w stałym związku jest bardziej… bezpieczna? Brak w niej szaleństwa, spontaniczności, a te uczucie zastępuje zaufanie i stabilizacja.

Myślę, że nie będzie nadużyciem, jeśli napiszę, że nowa książka Anny Szczypczyńskiej jest wielowarstwowa, a jej fabuła przypomina kosztowanie egzotycznego owocu. Z zewnątrz wakacyjna i lekka, w środku pełna nowych doznań smakowych. „Dziewczyna mojego męża” to nie tylko powieść o zabarwieniu humorystycznym, która pokazuje nieco zawiłe i nietypowe relacje między obecnymi i byłymi partnerami, ale także opowieść o poszukiwaniu siebie. Bo czasem brakuje na to czasu i musi nastąpić w życiu jakiś przełom, aby ten czas się znalazł. Albo byśmy w końcu dostrzegli, że to, czego my od niego oczekujemy, też jest ważne. A jakim zmianom poddamy naszą codzienność, zależy tylko od nas. To także powieść o relacjach rodzinnych, które mogą się znacznie skomplikować, jeśli rodzice chcą na siłę uchronić, dorosłe już dziecko, przed zranieniem. O kłamstwie „w dobrej wierze”, które zazwyczaj ma krótkie nogi i wcale nie łagodzi ewentualnego rozczarowania, a wręcz je pogłębia.

Podsumowując:

Jeśli szukacie książki idealnej na wakacje, to „Dziewczyna mojego męża” będzie doskonałym wyborem. Zabawna, pełna słońca historia, która nie tylko wprawi Was w dobry nastrój, zabierze nad malownicze jezioro Garda, ale także skłoni do refleksji. Zwłaszcza Was – drogie panie. Opowieść o relacjach damsko-męskich, które ewoluują wraz z wiekiem, oraz o otwartości na „nowe”, która też często przychodzi z biegiem lat. Napisana lekko i z humorem, ale niepozbawiona życiowej prawdy powieść, która stawia przed nami pytanie – czy zawsze rozstanie jest jedynym remedium na problemy w związku? I czy można odciąć pępowinę długoletniego uczucia i zacząć wszystko tak naprawdę na „własną rękę”, szczelnie zamykając drzwi do przeszłości? Polecam.