Dziennik kata

Witajcie Kochani.💚🍁

Dzisiaj przychodzę do was z niezwykle wstrząsającą książką „Dziennik kata” John Ellis. Za egzemplarz serdecznie dziękuję Wydawnictwu Aktywa.

Jesteście fanami literatury faktu?

Książka zawiera wspomnienia byłego kata z Wielkiej Brytanii Johna Ellisa. Funkcję kata sprawował w latach 1901-1924. Z zawodu był fryzjerem. Miał swój salon, w którym pracował pomiędzy wykonywaniem wyroków śmierci. Uwielbiał obie prace. Powiesił 203 osoby. Najwięcej mężczyzn. Nie lubił wieszać młodych chłopców i kobiet. Najmłodszy więzień skazany na śmierć i powieszony przez Ellisa miał zaledwie 18 lat, a najstarszy 71. John był bardzo dokładnym i sumiennym katem. Dzień przed i w dniu wykonania wyroków wszystko sprawdzał kilka razy. Musiał mieć pewność, że skazany nie będzie cierpiał i umrze od razu po tym gdy zawiśnie. Niektórzy go za to nie lubili. Dzień przed pracą obserwował skazanego. Oglądał ukrycia jakiej jest postury i jaką ma szyję. Po obserwacji i zapiskach lekarza (waga i wzrost więźnia) podawał wysokość spadu potrzebną dla danego więźnia, w celu bezbolesnej śmierci.

W książce znajdziecie mnóstwo opisów skazanych – jak się zachowywali przed śmiercią. Co mówili i jak szli w swoją ostatnią drogę, a także opis tego za co zostali skazani. Boli mnie fakt, że niektórzy zostali skazani tylko na podstawie dowodów poszlakowych.

John Ellis miał swój sposób na skazanych. Na kilka minut przed egzekucją, prosił o podanie więźniom szklaneczki brandy. Wtedy szli odważniej na spotkanie ze śmiercią. Co myślicie o tym sposobie na odwagę?

Jedni ginęli jak bohaterowie, inni jak tchórze. John zauważył, że do najbardziej odważnych skazanych należeli najniżsi. Ci co byli wysocy i bardzo dobrze zbudowani panikowali i często mdleli.

Czy myślicie, że osoba wykonująca wyroki śmierci może być normalna? Jak już wiecie John przyczynił się do śmierci 203 osób. Odbiło się tona jego psychice…Po rezygnacji z bycia katem nie umiał sobie poradzić w życiu. Bardzo mnie zabolała końcówka książki… Byłam, a w sumie cały czas jestem przygnębiona z powodu Johna… Dlaczego? Musicie przeczytać sami..

„Dziennik kata” opowiada między innymi o takich zbrodniarzach jak: Edith Thompson, John Davis, doktor Crippen, major Herbert Armstrong…..

Czytając książki o katach, coraz bardziej przekonuję się, że kara śmierci nie powinna mieć miejsca, gdy nie ma solidnych dowodów. W tamtych czasach na śmierć skazywali za jedno zabójstwo. Dzisiaj dostać można :

Art. 148. [Zabójstwo]

§ 1. Kto zabija człowieka,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 8, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

Książka „ Dziennik kata” jest godna polecenia. Wywarła na mnie ogromne wrażenie. Przeczytałam ją w jeden dzień. Wciągnęła mnie od samego początku, bo jak już wiecie uwielbiam książki w tym klimacie. Zostanie w mojej głowie na długo… Za emocje towarzyszące oraz za tematykę daję 10/10 . Lubicie czytać książki w więziennym klimacie? Ja bardzo, zwłaszcza jak są na faktach. Gorąco polecam „Dziennik kata” Johnn Ellis Wydawnictwo Aktywa .

#wydawnictwoaktywa #dziennikkata #JohnEllis #Inspirujemy2020

Przyznam szczerze, że na samym początku nie miałam pojęcia, co takiego mogłabym znaleźć w tej książce. Mimo iż recenzje wystawiane na [Adres usunięty] były jak najbardziej pozytywne, sama nie byłam pewna, czy znajdę tu coś dla siebie. I muszę przyznać, na samym początku naprawdę trudno było mi zaaklimatyzować się w tej fabule, jednak z czasem było tylko lepiej i lepiej, do tego stopnia, że całość mogłabym uznać za dobrą książkę, o której być może przy należytej okazji porozmawiałabym z znajomymi.

Styl autora jest przyjemny w odbiorze, dzięki czemu całość przeczytałam w niemalże ekspresowym tempie. W dodatku ciekawy sposób narracji sprawił, że miałam ochotę czytać więcej i czym prędzej dowiedzieć się, co wydarzy się dalej i jak bardzo zmienią się wydarzenia. Mamy więc tutaj dwa bardzo ważne czynniki dobrej książki: przyjemny styl i ciekawa narracja. Bohaterzy tej książki również potrafili mnie zaintrygować, a ich życie budziło moją nie małą ciekawość. Gdy tak teraz o tym myślę, ze względów technicznych nie mam raczej do czego się przyczepić, dlatego też kontynuuję moją opinię.

To, co bardzo interesujące w tej książce, to fakt, że możemy się z niej naprawdę wiele dowiedzieć. Autor przedstawia na historię pierwszego kata Wielkiej Brytanii i wszystko byłoby dobrze, gdybyśmy spojrzeli na całą tą opowieść jako zwykłe nawiązanie do minionych czasów, jednak nie jednak, gdy zdamy sobie sprawę, że ten sam człowiek, który został przedstawiony w tych wydarzeniach, był katem, który wykonał wyroki na dwustu trzech osobach, całość staje się o wiele bardziej makabryczna. Liczba jest kolosalna prawda? Jednak nic bardziej nie da do myślenia jak opowieść o tym, jak bardzo różne są zachowania człowieka, gdy prowadzony jest na śmierć.

Tak, to z pewnością powieść, która obudzi w was wiele emocji i być może poruszy was w sposób szczególny i sprawi, że spojrzycie na całe te wydarzenia, - a być może także na współczesny świat – z całkiem innej perspektywy. Tej nieco bardziej mrocznej.

Podsumowując, sądzę, że jeżeli ciekawią was tego typu historie, bądź też chcielibyście dowiedzieć się, jak wyglądały sprawy gdy za niektóre poważne przewinienia można było dostać bilet w jedną stronę do kata, z pewnością odnajdziecie się w tej lekturze. Jestem niemalże pewna, że gdy już zaczniecie ją czytać, nie będziecie w stanie patrzeć na nią obojętnie, gdyż to, co w sobie kryje, jest naprawdę niesamowite, a zarazem przerażające.

Słysząc o książce "Dziennik kata" na początku myślałam, że dostanę biografię jednego ze słynniejszych katów XX wieku. Ku mojemu zdziwieniu poznałam coś zupełnie innego. O życiu prywatnym Johna Ellisa przeczytać można tylko i wyłącznie na początku i końcu. Reszta to historie życia złoczyńców, których John powiesił.

"Billy Billington właśnie miał pociągnąć dźwignię, kiedy kapelan zawołał STOP!"

W "Dzienniku kata" poznajemy pierwszą kobietę, która zawisła na szubienicy, najmłodszego oraz najstarszego skazańca w całej karierze zawodowej autora. Nie są to łatwe tematy i nie czyta się o nich z zapartym tchem. Dość dużo czasu poświeciłam na zapoznanie się z tą krótką lekturą.

Zapraszam na całą recenzję tutaj:

[Adres usunięty]

Ellis od pierwszego zdania skład moje czytelnicze serduszko!

To było niesamowite doświadczenie - poznać myśli człowieka, który wykonywał wyrok śmierci.

Idealna książka dla każdego fana krwawej części literatury!

Pierwsza Dama o książkach

John Ellis przez 23 lata był urzędowym katem Wielkiej Brytanii. W latach 1901-1924 wziął udział w 203 egzekucjach, wieszając najbardziej znanych angielskich przestępców. Książka "Dziennik kata" jest opowieścią podyktowaną przez niego już na emeryturze, a opowieści przedstawione są w chaotycznej kolejności związanej poprzez skojarzenia. Sam John Ellis był człowiekiem spokojnym i opanowanym, małomównym, którym w pracy kierowała obsesja na punkcie tego, by wszystko poszło dobrze i według planu, co nie zawsze się udawało. Gdy ktoś próbował zmieniać jego wytyczne, bądź "wtrącać się" w jego pracę, reagował ON agresją, co tym bardziej potwierdza jego obsesję na punkcie wykonywanego zawodu. John Ellis zmarł podczas swojej drugiej z kolei próby samobójczej, którą poprzedzało uzależnienie od alkoholu. Pracę zakończył składając wypowiedzenie.

"Dziennik kata" o dziwo ze względu na tematykę, czytało mi się bardzo szybko. Jest to wciągająca lektura, szczególnie, że John Ellis nie opowiada jedynie o egzekucjach i ich przygotowywaniu, ale szczegółowo zapoznaje nas z historiami osób przez niego powieszonych, sprawami kryminalnymi, zachowaniami przed i w trakcie egzekucji. Najciekawsze dla mnie oczywiście były same aspekty kryminalne, morderstwa, oszustwa, zdrady. Książka potwierdza przypuszczenie, że przyczyną zbrodni najczęściej stają się pieniądze i miłość. Nie znalazłam w opisanych historiach innych motywów zabójstw. Dużo miejsca poświęcone zostało samym przygotowaniom i przebiegowi egzekucji, sprawdzaniu sprzętu, rutynowym zabiegom, które zapewnić miały najszybszą i bezbolesną śmierć skazanego czy skazanej. Autor dużo miejsca poświęcił powieszonym przez siebie kobietom, ponieważ egzekucję kobiet w ówczesnych czasach nie były czymś powszechnym. Ellis wieszał ludzi w różnym wieku, różnego pochodzenia, starców i młodzieńców, każdego, na kogo sąd wydał wyrok śmierci. Promocja książki opiera się na zainteresowaniu czytelnika, czytelniczki ostatnimi chwilami skazanych, dla mnie jednak były one najmniej istotne. Poza aspektami kryminalnymi moją uwagę zwrócił sam autor, kim jest człowiek, który nie czuje żadnych wyrzutów sumienia wykonując wyrok, a wręcz jest zafascynowany własną pracą, a jednocześnie nie potrafił zabić kurczaka? Jego zimne, obowiązkowe podejście z jednej strony jest fascynujące, z drugiej wręcz przeraża. Jak wiele wokół nas jest osób, które na rozkaz, w zgodzie z literą prawa, byłyby w stanie zabić? Czy podobne podejście mają żołnierze w trakcie wojny? Czy podobnie myśleli strażnicy obozów koncentracyjnych? Często zastanawiamy się, czy ktoś ma przyjemność z zabijania, również tego potwierdzonego aktualnym prawem, i jak jestem osobiście w stanie zrozumieć psychopatę, tak nie jestem w stanie pojąć tak chłodnego stosunku do spowodowania czyjejś śmierci. Wizerunek ten samego Ellisa zaburza jego samobójcza śmierć. Spowodowana brakiem celu? Wyrzutami sumienia? Czymś zupełnie innym?

Jak zawsze byłam przeciwko karze śmierci, tak moje zdanie w żaden sposób się nie zmieniło.

Czy polecam? To jest pytanie. Jako lekturę dla zainteresowanych sprawami kryminalnymi Anglii z początku XX wieku, dla osób fascynujących się zabójcami różnego typu również. Obawiam się jednak, że książka może zostać wykorzystana w polskim dyskursie przez zwolenników kary śmierci, którzy ostatnio się uaktywniają, jako argument za jej przywróceniem.