Doświadczenia kata

Witajcie ❤ Dzisiaj czas na recenzję książki na faktach. #JamesBerry #DoświadczeniaKata . Za egzemplarz oraz zaufanie dziękuję Wydawnictwo Aktywa 🥰😘🌹❤

Powieść jest autobiografią. Możecie w niej przeczytać o początkach pracy Jamesa Berry jako kata w Wielkiej Brytanii. Swoją pierwszą egzekucję przeprowadził 31.03.1884r. w Edynburgu . Od razu miał do wykonania 2 wyroki śmierci. Jak się z tym czuł - przeczytacie w tej książce. 🥰 Powiem tak rodzina kata była przeciwna jego pracy, robiła wszystko, żeby go nie przyjęto. Jego praca to była hańba dla rodziny. Po czasie dziennikarze robili sobie z tego użytek...

Znajdziecie również w niej informacje jak dojeżdżał do pracy i jak z niej wracał. Musiał nieźle manewrować i się ukrywać przed rządnym krwi tłumem. Zapoznałam się również z informacjami jak Berry szykował się na powieszenie skazańców. Perfekcyjnie odmierzał wysokość spadu, aby śmierć była bezbolesna i natychmiastowa. Opisuje kilkanaście przypadków skazanych na najwyższy wymiar kary - jak zachowywali się tuż przed śmiercią. Nie ma tu krwawych scen... Nie musicie się bać...W innym rozdziale mamy opisane wrażenia więźniów tuż przed ich końcowym losem. Berry był za karą śmierci. Denerwowało go to, że bogaci, wpływowi przestępcy często uzyskiwali uchylenie wyroku, a biedni niestety tego zaszczytu nie dosięgali. W tamtych czasach za morderstwo była tylko 1 kara. Kara śmierci. Często za zabójstwo odpowiadało upojenie alkoholowe. W dzisiejszych czasach do tego dodałabym narkotyki, dopalacze i fanatyzm. O chorobach psychicznych nie wspomnę, bo to osobny temat.

Książkę pochłonęłam w ciągu jednego dnia. Fajnie było zapoznać się z historią kata z Wielkiej Brytanii. Uwielbiam takie tematy.

Polecam tą autobiografię, zwłaszcza jeżeli lubicie podobną tematykę. 8/10 Zachęcam do jej przeczytania. Przeczytajcie ile zarabiał Berry za 1 egzekucję. I takie moje małe pytanie... Jesteście za karą śmierci? Czy przeciwko niej? A może macie jakiś inny, zamienny pomysł - co zrobić z bestiami?

Ja jestem za karą śmierci jedynie w przypadku winnego w 1000% , którego nie da się zresocjalizować.

"Doświadczenia kata" to trzecia książka z cyklu Rozmowy z katem wydana nakładem Wydawnictwa Aktywa. Wszystkie pozycje serii poruszają tematykę związaną z karą śmierci. Są to 172 strony bardzo ciekawej historii, a warto też wspomnieć iż pierwsza publikacja książki miała miejsce w roku 1892 w Wielkiej Brytanii.

James Berry urodzony w 1852 roku w Yorkshire. Był sprzedawcą butów, a nawet policjantem, wykonywał wiele zawodów żeby utrzymać rodzinę, a ostatecznie złożył podanie na stanowisko kata. Do podjęcia tej dycyzji zmusiła go sytuacja finansowa. Mimo ogromnego sprzeciwu rodziny i znajomych udało mu się zdać egzaminy i zostać katem, a w 1884 roku wykonał swoją pierwszą egzekucję. Traktował swoją pracę jak każdy inny zawód. Dzięki silnej woli potrafił doskonale panować nad emocjami żeby dobrze wykonywać powierzone mu zadanie.

Był wyjątkowo łagodnym i spokojnym człowiekiem, na początku swojej kariery wysyłał kapelanom wiersz i prosił o przeczytanie go skazańcom.

Starał się udoskonalić metodę wykonywania egzekucji by przebiegała ona bez komplikacji. Chciał aby skazany jak najmniej cierpiał, a jego śmierć była szybka i bezbolesna.

"Doświadczenia kata" to książka, która pozwala nam poznać tajniki zawodu kata. James Berry opowiada w niej o prawdziwych przypadkach osób skazanych na śmierć, których egzekucję przeprowadził własnoręcznie. Autor opisuje przebieg egzekucji, zachowanie więźniów w drodze na szubienicę oraz swoje własne przemyślenia na temat kary śmierci.

Jest to naprawdę pouczająca i wciagająca lektura, zawierająca ciekawe grafiki, rysunki szubienic, tabele i obliczenia wykonane przez Berry'ego. Bardzo interesująca jest też korespondencja dotycząca wykonywanych wyroków, którą prowadził z urzędnikami.

"Doświadczenia kata" to niesamowita historia profesji, która od zawsze wzbudzała ogromne kontrowersje i zainteresowanie. Czytajcie, bo warto!

Kolejna książka z cyklu „Rozmowy z katem". Ta jednak zdecydowanie różni się od poprzednich.

Otóż w tej części cofamy się jeszcze nieco bardziej wstecz, aż do XIX wieku. Narratorem jest sam autor i pisownia jest niemalże idealnie odwzorowana z jego pamiętnika z pominięciem dosłownie kilku scen, zbyt drastycznych, by można je było umieścić w książce.

W tej książce opisywane są kulisy zawodu kata. Zagłebimy się w nich bardziej niż w przypadku wspomnień Johna Ellisa. Na samym początku poznajemy aktorki życiorys naszego bohatera. Najprawdopodobniej był ON pierwszym katem, który umiał czytać i pisać. Wiedzę tą dobrze wykorzystał.

W kolejnych rozdziałach dowiadujemy się mnóstwa technicznych rzeczy, od grubości i jakości liny, po samą zapadnię w szubienicy. Bardzo ważną częścią jest rozdział poświęcony wysokości spadu. Okazuje się, że wcześniejsza rozpiska nie była do końca poprawna, przez co doszło do kilku nieprzyjemnych incydentów. Gdzie przy jednym z nich nasz kat został pomówiony o nieprofesjonalne wykonanie wyroku. Co pokazało, że instytucja kata także ma możliwość ochrony.

Więcej na: [Adres usunięty]

James Berry to mężczyzna, który został katem przez całkowity przypadek. Jego jedynym powodem była sytuacja finansowa, która go do tego pchnęła, jak wielu - chciał poprawić swój los. Na kartkach tej książki spisał wszystkie swoje myśli i uczucia, przetoczył fakty, które w jego życiu odcisnęły na nim piętno. Pokazał, że strona kata, to nie zawsze okrutne i bezduszne podejście do zawodu...

*

Autor, który napisał swoją historię, to człowiek o miękkim, łagodnym sercu. W swej opowieści nie skupia się na ocenianiu zbrodniarzy (tego mi chyba najbardziej tu zabrakło). Przedstawia jednak ich ostatnie zachowania. Zaczynając od wyparcia, a kończąc na śmiechu, czy podniesionej głowie. Szokujące, że jedna z pań prowadzonych na śmierć, ucałowała nawet serdecznie kobiety, które prowadziły w stronę miejsca egzekucji. Sam James przedstawia to wszystko jako obowiązek, który spełniał z ogromną dokładnością, ale nie pozwalał swoim ofiarom cierpieć. Sam opracował sposób, by skrócić ich ból przed śmiercią do minimum. Ogromny więc szacunek za to, znał ludzi skazanych i znał ich czyny, a jednak nie pozwolił, by jego własne oceny pchnęły go do nieludzkich zachowań. To krótka książka, liczy sobie około stu siedemdziesięciu stron, więc przy dobrych wiatrach spokojnie można połknąć ją w jeden dzień. Warto poznać tego mężczyznę, który za priorytet stawiał sobie równe traktowanie wszystkich, niezależnie od tego, co zrobili. Czytało się nieźle, ale czułam, że takie lektury powinny jednak wzbudzać duże emocje. To tematy, które odcisnęły na świecie duże piętno i koloryzowanie tego i tego, co zrobili mordercy, to jak dla mnie niepoprawna forma. Dlatego oceniam niżej. Książka jednak ma w sobie kilka ciekawych faktów, którymi uzupełnić można swoją wiedzę o warunkach panujących w takich przypadkach. Mimo wszystko warto jej poświęcić trochę czasu, jest bardziej łagodna od poprzedniej z tej serii o katach, więc nie trzeba posiadać nerwów ze stali, by ją skończyć.