Dziedziczka królestwa. Hedvigis. Tom 1

„Każdy czułby się przytłoczony, wiedząc, że jego los jest z góry ustalony.”

Przenosimy się w czasie, do średniowiecza jest rok 1382. Umiera Ludwik Andegaweński, król Węgier i Polski, władzę przejmuje jego ukochana żona, królowa Elżbieta z Bośni. Mąż trzymał ją z daleka od spraw politycznych i sprawowania władzy. Teraz Elżbieta napotyka na liczne przeszkody, trudno jej się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Ze wszystkich sił próbuje zapewnić swoim córkom, Marii i Jadwidze silną pozycję i obsadzić je na tronie węgierskim i polskim – co było wolą jej męża. Na każdy kroku mnożą się spiski i nawiązują sojusze przeciwko nowej władczyń. Maria i Jadwiga to dziewczynki, którym już niebawem przyjdzie się mierzyć ze złem tego świata.

W Polsce na dobre rozpętała się wojna domowa, która zbiera swoje pustoszące, okrutne żniwo. Panuje bezkrólewie i bezprawie, wielcy panowie próbują jak najwięcej ugrać na swoją korzyść. Nie liczą się z niczym i nikim, kraj pogrążony jest w chaosie. Wszyscy oczekują na króla, mają nadzieję, że w końcu zapanuje spokój i sprawiedliwość. Już wkrótce mała Jadwiga ma zasiąść na polskim tronie. Czy wystarczy jej sił, aby sprostać temu co nieuniknione?

Klimatyczna na wskroś autentyczna opowieść. Fabuła przykuwa uwagę i powoduje, że w miarę czytania ciekawość wzrasta, śledzimy losy 8-11 letniej Jadwigi, a w tle polityczne i społeczne zawirowania jakie miały miejsce w tamtym czasie. Autor pisze z dużą wnikliwością, czuć ogromną wiedzę historyczną. Czytanie od początku do końca, było przyjemnością i przygodą. Styl, jakim posługuje się Pan Krzysztof jest bardzo płynny, obrazowy, naturalny. Specyficzny język nawiązujący do tamtych czasów, bardzo mi się podobał. Rewelacyjnie wykreowani bohaterowie, często miałam wrażenie, że jestem tam razem z nimi. Ludzie żądni władzy, przywilejów, pełni chciwości i zazdrości. Dwie dziewczynki, przyszłe królowe Jadwiga i Maria i ich matka. Mała Jadwiga – całkowicie skradła moje serce - nie jest zwyczajnym dzieckiem, w jej żyłach płynie krew wielkich przodków, a ona sama ma w sobie ogromną siłę, wewnętrzne dobro i spokój. Jej codzienność jest bardzo trudna, oderwana od matki, rzucona na pożarcie możnowładców, którzy myślą tylko o sobie. Nieustannie towarzyszy jej strach i niepewność. Komu może zaufać?

Intrygująca i pełna pasji opowieść. Autor dał nam rewelacyjną pełną zawirowań, pokomplikowanych i trudnych relacji międzyludzkich fikcję literacką z umiejętnie połączoną prawdą historyczną. Świat wielkiej polityki, aranżowane małżeństwa, dworskie intrygi, życie na zamku, plotki, piękne stroje, przepych, zwyczaje, głęboka wiara do Boga. Trudna rola kobiet całkowicie zależnych od woli mężczyzn. Ich siła, mądrość, odwaga. Piękna relacja między siostrami i matką, czuć miłość, wsparcie i wzajemny szacunek.

Piękna powieść! Nowe, intrygujące, przejmujące spojrzenia na odległe już czasy. Jeżeli choć trochę interesujecie się historią, to ta powieść jest zdecydowanie dla Was. Lekko, przejrzyście, klimatycznie i emocjonalnie. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom, serdecznie polecam. Tatiasza i jej książki :)

Historia zawsze mnie interesowała i nawet była jednym z przedmiotów, z których zdawałam maturę. Dlatego, gdy zobaczyłam książkę, która opisuje czasy średniowiecza oraz zdradza nieznane mi dotąd fakty, nie wahałam się.

Nie jest to nudny potok starodawnego słownictwa, w którym dominują formułki, daty i nazwy. Co to to nie! To opowieść o młodziutkiej dziewczynie, która musiała wiele przejść, by zasiąść na polskim tronie. Autor współczesnym językiem napisał historię Jadwigi, ale w taki sposób jakbyśmy czytali mega ciekawą powieść obyczajową.

Elżbieta Bośniaczka po śmierci swojego męża Ludwika Andegaweńskiego zaczęła sterować Królestwem Węgierskim i Polskim. Według woli Króla, jej małe jeszcze córki miały w przyszłości stać się władczyniami. Niestety nie jest to łatwe, gdyż szlachta oraz możni mają swoje plany i cele. Wszelkimi dostępnymi środkami próbują wszystkiego, by w okresie bezkrólewia jak najwięcej zyskać. Elżbieta, Maria i Jadwiga muszą zmierzyć się z powodzią, intrygami, spiskami a nawet próbami porwań.

Powiem wam, że ta pozycja naprawdę mnie zafascynowała i wciągnęła w zamierzchłe czasy, a ciekawie poprowadzona fabuła spowodowała, iż czułam się niczym czytelniczka książki sensacyjnej. Akcja miejscami jest wolna, by za moment z impetem przyśpieszyć. Nie brakuje intrygujących momentów, a wątek romantyczny był dla mnie pełen zaskakujących elementów.

Przypadła mi do gustu kreacja postaci, która ukazuje jak ciężko było żyć kobietom w tamtych czasach, z czym się zmagały i ile musiały poświęcić by zyskać szacunek. Nie ma w nich sztuczności, udawanej twardości i pewności siebie. Pan Krzysztof odsłonił przed nami ich ogromny strach, niepewność, który doskonale maskowały pod maską, tak by inni nie odkryli dręczących ich słabości, które mogłyby zostać wykorzystane przeciwko nim.

Dodatkowym atutem tej powieści historycznej jest inteligencja oraz silna więź bohaterek. Elżbieta wykazała się sprytem i musiała naprawdę kochać swoje córki, gdyż mimo ciągłych przeciwności, uparcie dążyła by wykonać ostatnią wolę męża. Przykre jest tylko to, że obie władczynie tak szybko, wręcz za młodo odeszły z tego świata.

Podsumowując pierwszy tom opisujący pierwszą Królową Jadwigę na tronie Polski, uważam że jest wartościowy i niezwykle ciekawy. To dziecko wykazało się niespotykaną dojrzałością i taką postawą, że zyskała uznanie praktycznie u wszystkich z kim miała styczność. Dla dobra ojczyzny poświęciła swoje dzieciństwo, swoją rodzinę, miłość a nawet marzenia. Musiała zmierzyć się z brutalną rzeczywistością dorosłych i nawet brać udział w walkach wojennych.

Podziwiam ją i nieraz zastanawiam się ile jeszcze traumatycznych zdarzeń przemilczała historia, a upływający czas zatarł o nich pamięć.

Szczerze zachęcam do sięgnięcia po tą piękną opowieść. Naprawdę polecam!

Kocham czytać książki z historią w tle, szczególnie z historią Polski. A wy? Ponieważ dzieje Jadwigii Andegaweńskiej nie są mi obce, zastanawiałam czy ta powieść będzie mnie w stanie czymkolwiek zaskoczyć, zainteresować. Szczerze przyznam, że początek przemawiał za tym, że raczej będzie to kolejna opowieść o królowej Jadwidze mniej lub bardziej podobna do innych tego typu opowieści. I jakież było moje zaskoczenie.. im dalej szłam, tym bardziej nie mogłam się oderwać od czytania.

Śmierć króla Ludwika. W Polsce bezkrólewie, totalny chaos, zbrojne walki bratobójcze. Każdy chce przejąć tron, nie ważne za jaką cenę. Na Węgrzech również spisek za spiskiem, bunty... a pośrodku tego wszystkiego ona, królowa Elżbieta i jej dwie małe, ukochane lilijki, Maria i Jadwiga. Królowa musi być silna, musi wzbudzać respekt, dbać o poddanych, utrzymać to co pozostawił jej mąż. Tylko czy da radę gdy wokół sami wrogowie? Jej priorytetem staje się troska o córki. Kobieta zrobi co tylko się da żeby zapewnić im koronę, co było wolą króla Ludwika. Niestety bez należytego wsparcia nie będzie to łatwe. Szczególnie, że możni krakowscy już rozdzielili pomiędzy siebie szaty młodzutkiej królowej..

Ta książka to nie jest tylko historia tego jak Jadwiga zasiadła na polskim tronie. To przede wszystkim opowieść o miłości matczynej. Głównym bohaterem jest tutaj serce matki. Pełna bólu i rozdarcia, pomiędzy tym co by się chciało a tym co konieczne, powieść przenosi czytelnika do innego świata. Świata na dworze królewskim, pełnego intryg, zawiści, zdrady, walki o własne interesy. Nawet kosztem dobra własnego kraju.

Autor stworzył genialną fabułę gdzie prawda historyczna miesza się z fikcją. Wykreowane postacie są jak żywe. Czytając książkę wsiąkłam w nią. Przeniknęła mnie tym całym bólem, strachem ale i złością. Zaczytanej bez tchu ciężko mi było po jej zakończeniu wrócić do rzeczywistości.