Dziecko odrodzenia. Aszanturi. Tom 1

Aszanturi to Dzieci Odrodzenia. Ludzie z krwi smoków.

Vavock zostaje poddany rytuałowi ognia. Udaje mu się przedostać na sąsiednią wyspę i następną - tajemniczą i pilnie strzeżoną przez plemię z drugiej wyspy. Będąc tam, swoim przybyciem budzi dziwną istotę... Potężną niczym góra... A jego ogon potrafi jednym machnięciem zmieść miasta zamieniając je w stertę kamieni...

"Pieśni nie kłamały, Ojciec Gór wrócił..."

Aszanturi rodzą się zawsze jako bliźnięta. Jednak tym razem pojawiło się ich troje - Salkhada, Loki i Klaryk... Pochodzą z różnych stron jednak mają wspólne przeznaczenie. Każde z nich musiało bardzo szybko dorosnąć...

Budzi się kolejna istota, która sieje spustoszenie... Zniszczenia ulegają miasta, a pośród stert kamieni, giną kolejni ludzie...

Akcja powieści pędzi niesamowicie. Nie zdążyłam wczuć się w jedną, a już znajdowałam się trzy przygody dalej. Nie da się złapać oddechu przy tych bohaterach.

Autor stworzył niesamowite dzieło, wszystkie szczegóły sprawiają, że mamy wrażenie że to my przeżywamy to wszystko. Ten ból, cierpienie ale i radość. Jesteśmy świadkami intryg i starcia się dobra ze złem. Tracimy granicę pomiędzy tymi dwoma i zostajemy wciągnięci w tajemniczy i groźny świat, a to dopiero pierwsza część! Już się nie mogę doczekać kolejnej części serii.

Jeśli kochacie skomplikowane światy pełne wielu bohaterów i jeszcze większej gamy fantastycznych stworzeń i plemion to być może już zwróciliście uwagę na "Aszanturi. Tom I: Dziecko odrodzenia" autorstwa R.F.K. Sosińskiego. Książka została wydana nakładem wydawnictwa Novae Res i sklasyfikowana, jak najbardziej poprawnie, jako fantasy. Jest to powieść debiutancka autora, co ma wpływ na moją ocenę, bo do takich powieści podchodzę z dużym dystansem i bez wygórowanych oczekiwań.

Prasmoki, o których wielu już zapomniało, bo od tysięcy lat śpią pod postacią lądów czy gór, nagle budzą się i sieją zamęt na świecie. Odpowiedzialne są za to demony, które pragnął zawładnąć również światem ludzi. Tylko ci co są spokrewnieni z prasmokami i nazywani są aszanturi są w stanie je powstrzymać i tak się składa, że mamy w książce takie trzy osoby: Lokiego, Klaryka oraz Salkhadę. Na początku nie mają pojęcia jak wyjątkowi są i podczas kolejnych stron książki powoli zaczynają odkrywać bądź poznawać prawdę o sobie od innych. Los świata spoczywa w ich rękach i czy uda im się ocalić ludzkość i powstrzymać demony, musicie przekonać się sami.

Mamy tu częste przeskoki między wątkami, których jest tu dość sporo, szybkie i nieco męczące na początku, a później już się czytelnik do nich przyzwyczaja, choć może dlatego, że zaczynają się one ze sobą przeplatać. Świat bardzo ciekawie wykreowany, pomocniczy spis postaci na początku powieści, bo mamy ich tu naprawdę sporo, jest bardzo pomocny. Tego czego mi zabrakło to mapa świata przedstawionego. Niestety ja często się gubiłam gdzie to teraz jesteśmy i jak daleko od miejsca akcji poprzedniego wątku. Mapa pomogłaby w lepszym rozeznaniu w terenie i na pewno by sprawiła, że lektura byłaby bardziej przyjemna. Bogaty świat i pełen magii, której najbardziej spodobał mi się koncept tej związanej z muzyką, zawiera w sobie takie istoty znane nam z innych światów jak: anioły, diabły, demony, smoki, duchy. Jest to bardzo barwny i ciekawy świat, może przydałoby się odrobinę więcej opisów, ale zawsze mamy tu lukę dla własnej wyobraźni. Sama fabuła, jak dla mnie, jest bardzo wciągająca i ciekawa. Czytałam książkę z zaciekawieniem i szybko przewracając strony aby dowiedzieć się co będzie dalej. Niestety momentami miałam wrażenie, że jakiś fragment mi umknął, bo przeskok był nie tylko między wątkami, ale już i kawałek w czasie.

Kwestii językowych i pracy korektora się nie zwykłam czepiać, ale tu momentami było widać zaniedbanie i na przykład koniec wypowiedzi bohatera zakończony kropką i napisane w tej samej linii co dzieje się dalej. Mniej więcej od połowy książki zaczęło mnie to trochę irytować choć zbyt wielu takich miejsc nie było. Już nie wspominając o powtórzeniach, na które przymykam oko, bo wiem, że czasem takie rzeczy mogą się zdarzyć, byle nie za często...

Podsumowując: jestem zadowolona z lektury i bardzo chętnie sięgnę po kontynuację. Jeśli Wam nie przeszkadzają mankamenty, o których wspomniałam, to polecam Wam tą lekturę. Jest to kawał solidnej fantastyki.

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję bardzo wydawnictwu.

Dla mnie książki dzielą się na dwa typy: te które przeczytam i najczęściej szybko o nich zapomnę oraz TE o których będę pamiętał, w trakcie których towarzyszą mi dwa uczucia: pierwsze to chęć poznania co będzie się działo dalej, a drugie żal że niedługo skończy się książka. Aszanturi Dziecko Odrodzenia jest książką o której będę długo pamiętał. RFK napisał książkę w trakcie której świetnie się bawiłem towarzysząc losom trójki Aszanturi - ludzi z krwi smoków, które nazywane są również Dziećmi Odrodzenia, a także wielu innych barwnych postaci, których losy raz po raz krzyżują się… choć pewnie trafniejszym sformułowaniem była by kolizja. Książka RFK jest dla mnie kwintesencją fantasy, w której autor nie boi się jednak wplatać wątków oraz postaci wykraczających poza główny nurt tego gatunku. Tempo akcji można określić jednym znanym określeniem „Jak u Hitchcocka - najpierw trzęsienie ziemi, a potem napięcie będzie narastać", co bardzo mi odpowiada i przypomina rozgrywane w młodości sesje RPG, które były prowadzone przez najlepszego Mistrza Gry jakiego poznałem. Jako delikatny minusik wskazałbym fakt, że w niektórych momentach, w trakcie zmiany miejsc w których toczy się akcja, czułem się trochę zagubiony, ale uczucie to szybko mijało… domyślam się że wynikało to głównie z wielowątkowość akcji oraz złożoności wykreowanego świata. Podsumowując Aszanturi Dziecko Odrodzenia to kawał dobrego fantasy i z utęsknieniem czekam na następny tom. Polecam bardzo.

“Aszanturi. Dziecko odrodzenia” to debiutancka powieść R. F. K. Sosińskiego z gatunku fantasy. Muszę przyznać, że czytałam niejedną książę o smokach, demonach i wojnie między dobrem a złem, lecz ta książka mnie lekko wymęczyła. Opisy były strasznie długie, przez ciężko mi było się skupić, ponieważ po prostu nudziłam się. Wielowątkowość również nie spowodowała u mnie zachwytu, imiona mi się mieszały, watki związane z nimi również, na samym początku był spis bohaterów, właśnie dzięki temu spisowi udało mi się kilka razu odnaleźć w historii i dobrnąć do końca. Moja ocena znajduje się dokładnie w połowie, książka była przeciętna a nie zła, dokończyłam ją, nawet jestem ciekawa co będzie dalej, lecz jeśli w kolejnym tomie będzie znów pełno opisów odpuszczę sobie. Wielu fanów mrocznych okładek pewnie będzie zachwycona okładką “Aszanturi”, mnie osobiście zaintrygowała, lecz nie zachwyciła, jest nie tylko mroczna, lecz również lekko nieczytelna, co może przedstawiać tajemniczość.  

 

Opis książki rozpocznę od wyjaśnienia kim są tytułowi Aszanturi, są nimi dzieci Odrodzenia, Salkhada, Klaryk i Loki nie wiedzieli, że są obdarzeni specjalnymi mocami, które mogą zakończyć to co rozpoczęły demony. A to właśnie demony rozdają karty w tym świecie, przebudziły Prasmoka, który potrafi zniszczyć nie tylko ogromne miasta, lecz również jednym machnięciem ogona zmiata ogrom ludzi. Jego przebudzenie rozpoczyna próbę przejęcia świata przez demony. W Znanym Świecie władze chcą przejąć demony a ludzie sami nie wiedzą co ich czeka w związku z wypowiedzianą wojną przez te mroczne istoty, wielu z nich straci życie, inni oddadzą swoje dusze by móc siebie bądź biskie im osoby uratować.  

 

Lubię dawać szansę debiutantom, udało mi się dzięki temu znaleźć kilka ciekawych pozycji przy których bawiłam się wyśmienicie. Oczywiście są takie, które mnie zaintrygowały, lecz nie zachwyciły i przy nich również oczekuje kontynuacji, by dowiedzieć się czy autorowi udało się wyszlifować swoje pióro. Na sam koniec przyznaję, że są książki, których nie potrafiłam dokończyć i nie chciałam im dać kolejnej szansy. “Aszanturi” znajduje się w tej drugiej grupie i liczę, że autor zasugeruje się kilkoma recenzjami i dopracuje kolejny tom na tyle, że z przyjemnością sięgnę po niego.  

Znalazłam w tej książce kilku bohaterów, których udało mi się polubić, odczuwałam z nimi więź i kibicowałam im. Pióro autora może nie jest idealne, książka jest pełna wulgaryzmów, co może się nie spodobać wielu osobom, lecz mi nie przeszkadzały one. Lubię również elementy brutalności w książkach, a w tej jest ich dość sporo, dlatego polecam ją dorosłym czytelnikom. Podsumowując ciężko mi ją polecić dalej, mi osobiście się niestety nie spodobała na tyle by się zachwycać nią.  Za książkę do recenzji dziękuje bardzo wydawnictwu Novae res.