Dziecięce koszmary. Detektyw D.D. Warren. Tom 4

Biorąc do ręki „Dziecięce koszmary” Lisy Gardner, byłam przygotowana na thriller z lekkim dreszczykiem. Jednak pierwsze kilkanaście stron książki uświadomiło mi, jak bardzo się myliłam. Sam początek, choć brutalny i przerażający, nie wzbudził jeszcze we mnie aż tak wielkiego strachu i podejrzeń.

W jednej z dzielnic Bostonu ojciec morduje swoją rodzinę i sam próbuje popełnić samobójstwo. Pomyślałam, że to straszna zbrodnia, niestety, podobne tragedie zdarzają się we współczesnym świecie. By poznać motywy działania sprawcy, z zaciekawieniem przeszłam więc do kolejnych rozdziałów.

I tu pojawiło się zaskoczenie. W tym samym mieście dochodzi do następnej, podobnej zbrodni. Czyżby grasował w nim seryjny morderca? Kto i dlaczego z zimną krwią morduje niewinnych ludzi? To pytania, na które odpowiedzi szybko musi znaleźć detektyw śledcza D.D. Warren. Czy uda jej się wyjaśnić te dwie sprawy i złapać zabójcę, zanim będzie za późno? Niezwykle ciekawie skonstruowana fabuła zaprowadza policję na oddział psychiatrii dziecięcej. I to tu rozgrywa się większa część całego dramatu. Czytelnik zostaje przeniesiony do zupełnie innego, dla większości ludzi nieznanego świata - miejsca, w którym często bardzo młode osoby zmagają się z ciężkimi chorobami psychicznymi. Aż trudno sobie wyobrazić ogrom cierpienia, z jakim borykają się rodzice takich dzieci oraz jak wielkiej cierpliwości i odwagi wymaga opieka ze strony personelu medycznego. Jedną z takich osób, które z niezwykłym zaangażowaniem poświęcają się dla swoich pacjentów, jest Danielle Burton. Jej postać okazuje się kluczowa dla całej sprawy. Ona również przed wieloma laty była uczestnikiem rodzinnego dramatu i do dziś żyje z piętnem jedynej ocalałej. Niestety, mające miejsce na jej oddziale niezwykle tajemnicze, wręcz koszmarne rzeczy z udziałem dzieci i to w przededniu dwudziestej piątej rocznicy śmierci jej rodziny, zmuszają kobietę do ponownego zmierzenia się z demonami przeszłości. Co jednak jej historia ma wspólnego z dokonanymi obecnie zbrodniami? Odpowiedź jest zaskakująca i niespodziewana. Autorce udaje się do samego końca trzymać czytelnika w niepewności i napięciu. To sprawia, że książkę, mimo jej brutalności, czyta się z niezwykłym zaciekawieniem, niemalże jednym tchem.

Bardzo polecam „Dziecięce koszmary". Lektura jest warta uwagi nie tylko z powodu zagadkowej fabuły. To, co szczególnie zaciekawia, ale przede wszystkim porusza czytelnika, jest jeszcze bardziej intrygujące i dające do myślenia - podstępna i niemająca litości choroba psychiczna małego człowieka, choroba pokazana przez Gardner bez filtra, z wszystkimi jej obliczami. To wstrząsający thriller i utwór pełen emocji, pozycja dla osób o mocnych nerwach.

AH-L

Szkolny Klub Recenzenta

Dzień dobry. Kolejna przeczytana książka Lisy Gardner jak zwykle mnie nie zawiodła. Od początku akcja jest wartka, wszystkie wątki zostały logicznie przedstawione. Główne postacie powoli charakteryzowane, od poćzątku się coś dzieje. Ksiązka jest ciekawa czyta się ją z przyjemnością. Mogę polecić z czystym sumieniem 4.5/5

Lisa Gardner ma wielki potencjał i nie waha się go wykorzystywać. Każda jej nowa powieść to mnóstwo zaskoczeń, niedomówień, tajemnic sprzed lat, które krok po kroku prowadzą nas do ekscytującego finału. Wielką przyjemnością dla fana kryminału czy thrillera jest sięganie po jej twórczość, ponieważ to jedna z niezawodnych autorek, która doskonale wie jak igrać sobie z wyobraźnią czytelnika.

"Dziecięce koszmary" możecie kojarzyć z innego wydania, ale jeśli nie mieliście jeszcze okazji poznać tej historii - oto najlepsza pora. To również dobry bodziec do odświeżenia sobie lektury, jeśli tak jak ja lubicie wracać do tych najciekawszych powieści. To misternie zbudowany thriller, w którym intryga odgrywa kluczową rolę, bohaterowie zaangażowani są w oryginalne śledztwo a klimat dopełnia dzieła wprowadzając nas w gęstą, miejscami nawet mroczną atmosferę.

Zaczynamy jak zawsze z przytupem. Autorka nie owija w bawełnę i już od pierwszych stron wprowadza nas w śledztwo i zbrodnię, która przyprawia o dreszcz przerażenia. Spokojną dzielnicę Bostonu postawiło na nogi morderstwo. Kobieta i trójka dzieci zostały brutalnie zadźgane nożem. Czy to postrzelony mężczyzna odpowiada za te czyny? A może sprawa ma drugie dno? Detektyw D.D. Warren wkracza do akcji i już niebawem przekona się, że nic nie jest takie, jakie wydaje się na pierwszy rzut oka.

Z każdą kolejną stroną akcja się zagęszcza. Na jaw wychodzą nowe fakty, nagle ktoś powie coś za dużo a ktoś inny nie powie nic i to również będzie znaczące. Trafiamy na motyw problemów psychicznych, wędrujemy korytarzami szpitala psychiatrycznego i obserwujemy rewelacyjnie wykreowane sylwetki bohaterów. Wszystko w tej powieści wydaje się być na swoim miejscu, historia trzyma w nieustannym napięciu a emocje wypełniają istotne miejsca, więc trudno oderwać się od lektury i jeszcze trudniej nie zaangażować się w pościg za mordercą, gdy wszystko wydaje się być misternie zaplanowaną intrygą.

Lisa Gardner nie zawodzi i chociaż ma swój charakterystyczny, troszkę specyficzny styl pisania to bardzo szybko odnalazłam z nią wspólny język. Podoba mi się jej pomysł na fabułę, lubię również liczne tajemnice, które wydają się cieszyć autorkę, ponieważ jest ich naprawdę sporo na przestrzeni całej powieści. Tym samym "Dziecięce koszmary" zmienia się w lekturę angażującą i niebanalną, idealną dla fanów thrillerów czy intensywnych kryminałów, które zmuszają czytelnika do myślenia aż do ekscytującego finału.

Znakomita, pełna mroku, zagadkowa i oryginalna - takiej książki jeszcze nie czytaliście. Tym razem słynnej detektyw Warren poza samym mordercą przyjdzie się zmierzyć z siłami zła. Osobiście uważam, że to najlepsza powieść jaka wyszła spod pióra tej autorki.

Tym razem poza samą autentyczną, pełną napięcia i niespodziewanych zwrotów akcji historią Lisa G. postarała się o klimat iście z horroru. Aż zaskakujące, że autorce udało się wpleść aż tyle mroku.

Zamykam książkę i aż ciężko mi ochłonąć....

Rodzinne tragedie, dzieci z problemami, szpital psychiatryczny…

Uwielbiam kryminalną serię z detektyw D.D.Warren. Każda kolejna część jeszcze bardziej mnie zachwyca, a główna bohaterka to najbardziej intrygująca książkowa postać, z jaką regularnie się spotykam. „Dziecięce koszmary” to czwarta część serii, moim zdaniem dotychczas najlepsza.

Tym razem Gardner w szokowaniu czytelników posunęła się wyjątkowo daleko. Autorka wykorzystała motywy, które przywoływały u mnie gęsią skórkę, a podczas lektury czułam lęk, trwogę i inne nieprzyjemne uczucia. Nie mogłam jednak oderwać się od lektury, choć momentami była naprawdę trudna, niekomfortowa, niepokojąca. Gardner potrafi zbudować fantastyczna fabułę, ale mam wrażenie, że prawdziwa moc tkwi nie w samej akcji, ale w uczuciach, jakie wywołuje u czytelników.

Koszmary z dzieciństwa, szpital psychiatryczny dla najmłodszych, zło mieszkające w dziecięcych sercach- te motywy sprawiły, że nie mogłam oderwać się od książki, mimo że raz po raz przechodziły mnie dreszcze. Złowieszczy ton książki przyciągał mnie niczym magnes, hipnotyzując i wprawiając w czytelniczy trans. Już pierwsze strony przynoszą interesujące wydarzenia, a kolejne czynią całość jeszcze bardziej przekonująco. Mimo że akcja nie rozgrywa się bardzo szybko, to w książce wiele się dzieje, a mroczny nastrój i ciężki klimat są w stanie wynagrodzić wszelkie wątpliwości.

Do tej pory poznałam już kilka tytułów, które wyszły spod pióra Gardner, nie przypominam sobie jednak, bym tak naprawdę doszukała się w nich słabych punktów czy miała jakiekolwiek zastrzeżenia. Autorka ma wspaniała wyobraźnię, w cudowny sposób przelewa swoje myśli na papier, a oferowane przez nią historie to po prostu kryminalne perełki, w których zaczytać i zatracić mogą się z powodzeniem miłośnicy thrillerów, kryminałów, czy horrorów.

Oprócz interesującej fabuły i świetnego stylu, autorka specjalizuje się także w kreacji bohaterów. Nie inaczej było tym razem. Podążając za Gardner, poznajemy osobowości skażone złem, przemocą, przeszłością. Powieściowi bohaterzy żyją koszmarami, które są wciąż żywe, a najgorsze emocje i najmroczniejsze instynkty wciąż biorą nas nimi górę. W tym momencie przypomina mi się inna książka autorki, której tytuł również sprawdziłby się i w tym przypadku. „Czyste zło”- tak najkrócej można by podsumować to, co dzieje się na powieściowych stronach.

Wielką przyjemność sprawiło mi kolejne spotkanie z detektyw D.D.Warren. Policjantka stworzona przez Gardner jest po prostu wspaniała. Inteligentna, błyskotliwa, zdeterminowana, ale również autentyczna i szczera. Patrząc na nią widzimy kobietę dojrzałą, świadomą swoich pragnień i wyzwoloną, która nie boi się mówić o swoich potrzebach. Ta postać nie tylko pogłębia wartość historii, ale także dodaje jej realizmu.

„Dziecięce koszmary” to kolejny znakomity tytuł tej serii. Ten kryminalny cykl przekona każdego, nawet osoby, które podobnie jak ja, wolą opowieści zamknięte w jednym tomie. Nie dajcie się namawiać, kusić, przekonywać. Ta gra jest warta swojej stawki.

„Dziecięce koszmary” to czwarty tom z cyklu „Detektyw D.D. Warren”. Muszę przyznać, że bardzo się cieszę z nowych wydań tych książek. Mam nadzieję, że dzięki temu trafią do szerszego grona odbiorców.

W spokojnej dzielnicy Bostonu odkryte zostają zwłoki kobiety i trójki jej dzieci. Postrzelony mężczyzna trafia do szpitala. Wydawać by się mogło, że to on zabił swoją rodzinę i usiłował popełnić samobójstwo. Wkrótce w innej dzielnicy dochodzi do zabójstwa handlarza narkotyków, jego żony i czwórki dzieci. Wszystko wskazuje na porachunki gangsterskie. Jednak czy aby napewno te sprawy są tak proste jakby mogło się wydawać? Czy dwie z pozoru nie mające nic wspólnego ze sobą tragedie może coś łączyć? Tak… dziecko z zaburzeniami psychicznymi.

Po raz kolejny mamy okazję przyjrzeć się świetnej pracy detektyw Warren i jej sztuce logiki, który prowadzi do rozwiązania kolejnej ciężkiej sprawy. Tym razem otrzymaliśmy lekturę mocno niepokojącą i poruszającą w czytelniku wiele emocji. Autorka porusza tutaj problemy psychiczne dzieci i trudy związane z ich wychowaniem oraz konsekwencje związane z niektórymi zachowaniami. Na podstawie tego wątku autorka stworzyła genialną fabułę thrilleru, który zaskakuje i… przeraża. Akcja jest wartka, a napięcie budowane są tutaj stopniowo. Jednak to dzięki temu książka staje się lekturą, której nie da się odłożyć na bok. Z książki bije ogromny realizm i to sprawia, że nie da się przejść obok jej treści obojętnie. Gardner zmusza nas do refleksji.

Portrety psychologiczne bohaterów jak zawsze zostały skonstruowane genialne. otrzymujemy portery trzech z całą pewnością silnych kobiet, którym przyszło się z ogromnymi problemami.

„Dziecięce koszmary” to książka z całą pewnością zmuszająca do refleksji i poruszająca ważne kwestie. Wychowanie dziecka z chorobą psychiczną nie jest łatwe. Nie każdy rodzic się na to decyduje. W wielu momentach rodzice zmuszeni są do podjęcia ciężkich decyzji, a ich konsekwencje mogą odbić się na nich po latach. Co zresztą widzimy w tej książce. Książkę polecam nie tylko ze względu na walory thrilleru psychologicznego, który jest genialny, ale i faktu poznania odbioru rzeczywistości przez chore psychicznie dziecko.

Lisa Gardner to klasa sama w sobie. Niemalże wszystkie powieści wychodzące spod jej pióra są akuratne i doskonale wpisują się w nowoczesne kryminały. Jej postaci zawsze są wyraziste, a akcja wartka i pełna zwrotów. W przypadku Dziecięcych koszmarów nie jest inaczej, Lisa nadal zachwyca i chce się ją czytać i czytać.

O chorobach psychicznych dzieci nie mówi się wcale, a jeśli już to bardzo mało. A jest to problem olbrzymi i wymagający pracy nie tylko rodziców, ale też specjalistów. Lisa Gardner w nietuzinkowy sposób zwróciła uwagę na ten fakt, pisząc thriller kryminalny opierający się na historiach rodzin dotkniętych chorobą psychiczną.

To niepokojąca i stresująca lektura, przywodząca nieco na myśl filmowe Dziecko Rosemary potrafi wywołać w czytelniku szereg różnych emocji: od zdenerwowania, przez współczucie, aż do uczucia rezygnacji. Nikt nie jest gotowy na chorobę psychiczną dziecka i problemów, które nawarstwiają się razem z wiekiem. Dlatego też, tylko nieliczni rodzice potrafią podołać zadaniu wychowania chorego potomka, reszta przepada z kretesem, czyniąc często rzeczy, do których nie byliby skłonni, gdyby nie okoliczności. I choć nie jest to usprawiedliwienie, to jednak zwraca uwagę i skłania do myślenia.

Lisa Gardner na kanwie dziecięcych chorób psychicznych utkała kapitalny i rześki thriller, który w najmniej spodziewanym momencie zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni i... niepokoi jeszcze bardziej.

Autorka posiada niebywałą lekkość w budowaniu napięcia. Zręcznie nim lawiruje, nie pozwala czytelnikowi odetchnąć i napina tę cięciwę do granic możliwości, dzięki czemu trudno jest odłożyć książkę. A potrzeba czytania jest tak silna, że kolejne strony uciekają w mgnieniu oka i historia kończy się szybciej niż założyliśmy.

Jeśli ktoś zna twórczość autorki, to namawiać do czytania nie muszę. Jeśli jednak nigdy nie miał przyjemności, to serdecznie polecam! Można zacząć czytać od początku i powoli poznawać bohaterów, ale można też zacząć w dowolnym momencie.

Niesamowite śledztwa, które prowadzi detektyw D.D. Warren, to bez wątpienia jedna z lepszych serii, z jakimi miałam do czynienia. Szczególnie polecam, wszystkim czytelnikom tom czwarty pt. "Dziecięce koszmary". Rewelacyjna i wartka akcja, niesamowity klimat grozy i tajemnicy oraz doskonałe dialogi, sprawiają, że całość czyta się z niebywałym zaciekawianiem i uwagą. Dla mnie osobiście to jedna z lepiej napisanych książek o tematyce kryminalno-detektywistycznej. Z czystym sumieniem polecam ją każdemu czytelnikowi.

Książka boska!!!!!!

Przygodę z autorką rozpoczęłam właśnie tą książką. Zainteresował mnie tytuł. Jestem nauczycielem i mam bzika na punkcie dzieci. Dodatkowo jestem fanką kryminałów. Nie romansideł z dreszczykiem czy a'la horrorów. Czytam wszystko. Jednak to przy kryminałach odpoczywam, regeneruję się, wcielam się w interesujące role, czuję ból, strach, panikę, złość, nienawiść, grozę, ulgę.

Czytałam jeszcze Dom dla lalek autorki, który z tą pozycją w ogóle nie ma dla mnie porównania. Przy Domu wynudziłam się jak mops... A jest taki zachwalany. To pomyślcie jak dobre są Koszmary!

Czułam ból matki, lęk o życie dziecka, ale i o własne życie, jej bezsilność, furię chłopca, jego złośliwość. Czułam zdezorientowanie agentki, jej niewiarę w zaistniałą sytuację. Czułam każde cięcie noża, każdy ścisk serca matki, każdy smród, słyszałam każdy krzyk i szelest.

Już dawno żadna książka mnie tak nie wciągnęła, a tym bardziej kryminał, bo ich to się naczytałam i mało co mnie zaskoczy.

Rozdziały są przeplatane, co idealnie podkręca napięcie. Postacie są szczegółowo opisane lecz ich sylwetki nie są rozciągnięte jak guma od majtek. Nie jest ani za mało treści, ani za dużo. Nie czuje się niedosytu, ani nawału materiału.

W książce poznajemy chłopca, jego matkę, pielęgniarkę i agentkę. Ich sytuacje są całkowicie różne, super sprawą jest opisanie ich sytuacji z punktu widzenia każdej z tych osób. Widać różnice w toku myślenia małego chłopca, bezsilnej matki, pielęgniarki i wzorowej agentki. Książka jest przerażająco prawdziwa. Czytając ją zastanawiałam się czy ktoś obok nie przeżywa takiej sytuacji, a jednocześnie doceniłam swoje życie, który może na pierwszy rzut oka jest nudne. Chłopiec, który ma problem z opanowaniem złości kocha swą rodzicielkę, ale jednocześnie na nią poluje. Matka opiekuje się synem najlepiej jak umie, jednak jej dzień przypomina szkołę przetrwania a nie krzątanie się po domu, pielęgniarka przeżywając tragiczną rocznicę pracuje jeszcze więcej, agentka chce rozwiązać sprawę ale jest ona dla niej zadziwiająca.

Fabuła pochłania czytającego, zadziwia, spełnia swoją rolę w najwyższym stopniu.

Jak się okazuje, nie tylko dorośli mogą chorować psychicznie.

Co muszą czuć matki takich dzieci, patrząc na swoje dziecko i czuć jednocześnie miłość, ale także strach przed własnym dzieckiem?

Co muszą czuć takie matki słysząc od swojego dziecka, że ją zabije?

Taka historia dotknęła matkę Evana, 8-latka, który chorował psychocznie.

Opisany jest także szpital psychiatryczny dla dzieci.

Najważniejszą rzeczą jest oczywiście śledztwo, które musi wyjaśniać tajemnicze zgony dwóch rodzin.

Jaką osobą trzeba być, żeby być zdolnym do wymordowania całej rodziny ?

Polecam.

Kto już się przyzwyczaił do emocji serwowanych przez Lisę Gardner, ten po raz kolejny na pewno nie będzie zawiedziony. Z każdą kolejną częścią autorka coraz mocniej nas zaskakuje, nie inaczej jest również tym razem. Kolejna powieść z cyklu o detektyw D. D. Warren jest w mojej ocenie najlepszą z całego cyklu. Idąc tym tropem, aż się boję myśleć co będzie przy kolejnych odsłonach, nie wiem, czy moje serce wytrzyma tyle wrażeń. Ale nie wyprzedzajmy czasu …

Dość mocny cios zadaje autorka na początek. Makabryczna zbrodnia, zginęła cała rodzina, prawdopodobnie ojciec zamordował żonę, dzieci i popełnił samobójstwo. Czyli po raz kolejny brak świadków, minimalna ilość śladów i zapowiada się trudne śledztwo. Oczywiście wiadomo, że od czarnej roboty jest genialna komisarz D. D. Warren. Podejmuje się wraz ze swoim zespołem tego zadania, wiedząc, że oczy opinii publicznej będą na nich zwrócone od samego początku i każdy, nawet najmniejszy błąd zostanie im wytknięty. Kolejna bohaterka, Victoria Oliver, która sama wychowuje kilkuletniego, chorego psychicznie syna. Evan codziennie powtarza, jak to bardzo kocha swoją matkę, a nocami zakrada się do sypialni z nadzieją, że tym razem uda się matkę skrzywdzić. Victoria odkąd mąż ją zostawił walczy z dylematem, oddać dziecko do zakładu dla chorych dzieci czy liczyć, że się zmieni. Tylko czy z tej choroby można dziecko wyleczyć? Jak bardzo matka kocha syna, że godzi się na życie w ciągłym strachu, chowając noże i wszelki sprzęt, którym syn mógłby zrobić jej krzywdę.

W trakcie prowadzonego śledztwa dochodzi do kolejnej podobnej zbrodni, zostaje zamordowana cała rodzina. Jednak w tym przypadku brany jest pod rozwagę motyw na tle porachunków gangsterskich i handlu narkotykami. Ale może to tylko pierwsze złudne wrażenie? Oba przypadki są bardzo do siebie podobne, tylko cały czas brakuje punktu wspólnego, który dałby jakikolwiek sygnał dla ekipy dochodzeniowej. Po głębszych analizach okazuje się, że w każdej rodzinie było dziecko z zaburzeniami psychicznymi, które pozostawało pod opieką miejscowego szpitala. Czyli należy kroki skierować do szpitala i zrobić małe rozeznanie. Jak się dowiadujemy, w szpitalu cały czas pracuje pielęgniarka Danielle Burton, która również zmaga się z traumatycznymi wydarzeniami sprzed dwudziestu pięciu lat. Wtedy to ojciec na jej oczach zamordował całą rodzinę i popełnił samobójstwo, ona tylko ocalała. I cały czas, pomimo upływu już tylu lat, zadaje sobie pytanie, dlaczego ją ojciec oszczędził? Czy dlatego, że ją bardzo kochał czy aż tak mocno nienawidził? Oczy Warren powinny się skierować odważniej na szpital, panujące tam warunki i zasady, zatrudniony personel i pojawiającego się co jakiś czas specjalistę od zjawiska paranormalnych, maga i owładniętego złą energią szamana. A na pewno otworzy się jej przestrzeń do wyjaśnienia tych brutalnych morderstw.

Dziecięce koszmary to kolejny znakomity thriller psychologiczny, który wyszedł spod pióra mistrzyni tego gatunku. Lisy Gardner. Trudna tematyka, ale nam nie obca. Nie każdy ma wśród bliskich takie sytuacje, ale na pewno, każdy o nich słyszał lub widział je. Choroba psychiczna to zawsze trauma dla bliskich osoby dotkniętej tą chorobą, a gdy okazuje się, że dotyka dziecka, to dramat dla całej rodziny. Przekonaliśmy się na przykładzie bohaterów tej powieści, co znaczy mieć chore dziecko w rodzinie.

Obok zatrważającej i przenikliwej fabuły autorka dała nam możliwość zaprzyjaźnienia się z ciekawie wykreowanymi bohaterami. Oczywiście na pierwszy plan wysuwa się detektyw D. D. Warren, inteligentna i bystra, momentami arogancka, ale w ten pozytywny sposób, walcząca z codziennymi bolączkami samotnej kobiety. Najbardziej doskwiera jej brak seksu i stabilizacji, co dosadnie stara się nam przekazać, z nutą ironii na ustach.

Uwielbiam, jak narracja w powieści jest prowadzona z pozycji kilku bohaterów. Nie inaczej jest w tej lekturze. Fabuła przedstawiona z punktu widzenia trzech niezależnych, nie związanych ze sobą kobiet to ciekawe urozmaicenie, ale również próba ukazania różnych aspektów akcji. Ale dzięki temu zabiegowi jesteśmy też bliżej akcji, mamy możliwość przeżywać ją głębiej, z mocnymi odczuciami i wrażeniami.

Emocje przy tej opowieści są urozmaicone, dużo smutku i bólu odczuwamy, niepokój i niepewność nas ogarnia. Tematyka bardzo osobista i intymna, i tym bardziej zniewalająca.

Wielokrotnie łapałam się za serce, tak mocno krwawiło, tak było obolałe i smutne, tak bardzo nie mogło sobie poradzić z emocjami. Wstrząsająca i bulwersująca, ale otwierająca nam oczy na problemy psychiczne dzieci. Pozostawia w nas ziarnko niepokoju, skłania do refleksji, zwłaszcza nad problematyką chorób psychicznych dotykających dzieci.

Mocna, dla odważnych i o zdrowych nerwach. Wzburza i wywołuje nieposkromione emocje, które jeszcze długo po jej odłożeniu szukają ujścia …

Nie będę jej zachwalać, nadmienię tylko, że przejście obok niej obojętnie to największy błąd i strata czytelnika ...

"Jeśli kochają, to bezgranicznie. Jeśli nienawidzą, to na zabój"

"Dziecięce koszmary" to kolejny genialny thriller Lisy Gardner. Tym razem Autorka stworzyła powieść inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami z życia znajomej, której syn próbował zabić swoją rodzinę.

W spokojnej dzielnicy Bostonu zostają znalezione zwłoki matki i trójki dzieci. Do szpitala trafia mężczyzna, który od razu staje się podejrzanym. D.D. Warren dostrzega pewne szczegóły, które przeczą oczywistej teorii iż miałoby dojść do morderstwa i próby samobójczej. Wkrótce w innej dzielnicy dochodzi do podobnej zbrodni. Na pierwszy rzut oka obie sprawy nic nie łączy, jednak trop jakim podąża Warren prowadzi ją do szpitala psychiatrycznego, w którym pracuje Danielle Burton. Oddana małym dzieciom pielęgniarka, dwadzieścia pięć lat temu cudem uszła z życiem od brutalnego ataku ojca, w którym zginęła reszta jej rodziny.

Poznajemy również Victorię Oliver, matkę 8-letniego chłopca, w którego zdiagnozowano poważną chorobę psychiczną. Victoria, mimo iż obawia się syna, nie wyraża zgody na zamknięcie go na oddziale psychiatrycznym, chce zapewnić mu normlane życie. Niebawem jednak dochodzi do tragedii..

"Dziecięce koszmary" to moje kolejne spotkanie z autorką i poraz kolejny jestem w pełni usatysfakcjonowana. Z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że jest to najlepsza książka Autorki z tych, które do tej pory przeczytałam. To trzymający w nieustannym napięciu, niezwykle poruszający thriller psychologiczny, w którym tajemnice wylewają się niemal z każdej strony. Autorka wzięła na warsztat niezwykle trudny temat, choroby psychiczne dzieci. Temat, który szokuje, wstrząsa i nie pozwala zostać obojętnym. Autorka w ciekawy sposób przedstawia nam zachowania dzieci, u których zdiagnozowano chorobę psychiczną. Na oddziale psychiatrycznym poznajemy dzieci po traumatycznych przeżyciach, dzieci molestowane, zaniedybawane ale i takie, które mimo, iż są otoczne miłością to reagują na wszystko agresją.

Bohaterowie powieści Gardner jak zawsze wykreowani są bardzo dobrze. Trzy kobiety- pewna siebie Pani sierżant, walcząca z przeszłością młoda pielęgniarka i matka zastraszana przez własne dziecko. Charakterystyka tych postaci nie pozostawia wątpliwości, że Gardner to mistrzyni w kreowaniu portretów pod względem psychologicznym.

"Dziecięce koszmary" to thriller, który porusza do głębi, wyzwala wiele emocji i nie pozwala oderwać się od lektury do samego końca. Polecam!

Lisa Gardner - amerykańska mistrzyni thrillera kryminalnego - powraca w wielkim stylu. Biorąc do ręki powieść „Dziecięce koszmary” nie spodziewałam się tego co tam przeczytałam. Autorka w genialny sposób mnie zaskoczyła. Tym razem przeraziłam się nie na żarty. Już sam początek jest straszny.

„(…) JEDYNA OCALAŁA Z RODZINNEJ TRAGEDII. CZY NIE LEPIEJ BYŁOBY ZGINĄĆ RAZEM Z BLISKIMI? BO HORROR NIE SKOŃCZYŁ WRAZ Z ICH ŚMIERCIĄ. (…)”

Dwie przypadkowe rodziny, które spotkała podobna tragedia. Zbrodnia goni zbrodnię. Spokojna dzielnica Bostonu i nagle taki szok. Prawdopodobnie ojciec zamordował swoje dzieci, żonę i sam próbował popełnić samobójstwo. Wyobrażacie sobie coś takiego? Dalej nie będzie lepiej. Wkrótce w innej dzielnicy dojdzie do podobnej zbrodni. Nasza detektyw śledcza D.D. Warren będzie miała ręce pełne roboty. Czy uda się wyjaśnić te dwie sprawy nim będzie za późno?

Ciężki temat – bo w sprawę zamieszane są dzieci z oddziału psychiatrii jednego z bostońskich szpitali. Czy te tropy są prawdziwe? Czy ktoś specjalnie manipuluje śledztwem? Pytanie: czy dzieci mogą zabijać?

Co zrobilibyście z własnym dziećmi, które byłyby psychicznie chore i codziennie groziłyby wam śmiercią? Zostawilibyście je w domu i faszerowali lekami – codziennie ukrywając ostre przybory kuchenne, czy może oddalibyście je do szpitala dla psychicznie chorych na leczenie? Przed podobnymi dylematami stanie jedna z bohaterek najnowszej powieści Lisy Gardner - Viktoria. Ojciec dziecka niestety nie wytrzymał napięcia i opuścił rodzinę zabierając ze sobą zdrową córkę. Czy zrobił poprawnie, czy nie – ocenicie po przeczytaniu. Moim zdaniem źle postąpił rozdzielając rodzinę. Wiem, że chciał dobrze dla ich wspólnej córki. Jednak czy można dziecko rozdzielić z matką? Współczułam tej bohaterce. Niestety nie chciałabym być w jej sytuacji. Kocha zarówno swojego synka jak i córkę. Czy podejmie właściwą decyzję nim będzie za późno?

Kolejną bohaterką jest Danielle. W swoim życiu przeżyła ogromną tragedię, która odbiła się na jej życiu. Z tego całego wydarzenia zapamiętała słowa ojca „(…) Malutka Danny. Moja śliczna mała Danny! (…)”. Raz w roku przeżywa koszmar. Obecnie stara się pomagać chorym dzieciom. Pracuje w szpitalu na oddziale psychiatrii dziecięcej. Co jej się przydarzyło? Czy ma przyjaciół i czy założyła rodzinę – dowiecie się poznając całą historię ukrytą na kartkach powieści „Dziecięce koszmary”.

Nasza D.D. Warren wybrała sobie trudny zawód. Jest ciągle w biegu. Czy tym razem ułoży sobie życie prywatne? Czy jak zwykle pochłoną ją sprawy służbowe?

To było moje czwarte spotkanie z moją ulubioną panią detektyw. Nie zawiodłam się i tym razem. Otrzymałam niezwykle oryginalną fabułę. Główne bohaterki to na pozór silne kobiety, które nigdy się nie poddają. Wewnętrznie niestety są rozbite. Pierwsza walczy z traumą z dzieciństwa. Druga ma chorego synka, którego za wszelką cenę nie chce oddać pod opiekę lekarzy. Tylko czy to jest poprawne zachowanie? Trzecia z nich tak bardzo pochłonięta jest pracą, że nie ma czasu na prywatne życie. Podoba mi się, że autorka w taki specyficzny sposób pokazała jak trudne jest życie psychicznie chorych dzieci i ich rodzin. Na ogół ten temat to tabu. Nikt nie chce o nim mówić. Dosłownie zamiatany jest pod dywan. Niestety nie uciekniemy od trudnych tematów. Warto o tym rozmawiać. Akcja goni akcję. Nie miałam czasu na nudę. Byłam zainteresowana poznaniem prawdy dotyczącej śmierci dwóch rodzin. Poznając zakończenie byłam głęboko przerażona.

Jeżeli tak jak ja uwielbiacie thrillery kryminalne to koniecznie przeczytajcie „Dziecięce koszmary”. Nie zawiedziecie się. Mam nadzieję, że już wkrótce pojawi się kolejny tom.

Z czystym sercem polecam wszystkie powieści Lisy Gardner.