Dwór srebrnych płomieni. Dwór cierni i róż. Tom 4. Część 1

“Dwór srebrnych płomieni” Sarah J. Maas została podzielona na dwie części, pierwsza część miała premierę 10 listopada, zaś część druga ma mieć swoją premierę 24 listopada, jest to książka, której nie mogłam się doczekać. Pewnie większość z was wie, że moją ulubioną autorką jest Sarah J. Maas, nie potrafię zdecydować, która seria jest lepsza, która jest bliższa mojemu sercu. Dwory mnie urzekły, choć miałam z nimi trudne początki, zaś Szklany tron niekiedy mnie przemęczył ilością książek. Na temat Księżycowego miasta zaś nie mogę się w pełni wypowiadać, ponieważ nie jest to zakończona seria. Wiele opinii już słyszałam o “Dworze srebrnych płomieni”, większość jest bardzo nie przychylna, lecz dla mnie to była książka wspaniała. Odczułam dużą różnicę wobec poprzednich tomów Dworów, lecz sama autorka zapowiedziała, że tą książką odchodzi od książek dla młodszych czytelników, tym razem kieruje ją dla starszych czytelników i przede wszystkim bardziej dojrzałych. Duża doza erotyzmu i wulgarności sprawia, że większości książka się nie podoba, lecz ja czuję się zaprawiona w takich lekturach dzięki licznym erotykom, które czytam pomiędzy fantastyką. Na początek opowiem co nieco o nowej nowelce z uniwersum Dworów Sarah J. Maas.

“Mało brakowało, a odsłoniłby przed nią serce, które zapewne wyszarpnęłaby mu z piersi.”

Główną bohaterką jest Nesta Archeon, najstarsza siostra księżnej Dworu nocy Feyry. Ta zimna, dumna i tak bardzo wybuchowa kobieta po wojnie z Hybernią zamknęła się w swoim świeci, nie liczy się dla niej nic innego jak picie do nieprzytomności i zabawianie się co noc z innym mężczyzną. Nie potrafi znaleźć dla siebie miejsca w tym świecie, w którym tak dobrze odnalazła się jej najmłodsza siostra, od chwili, w której wrzucono ją do Kotła jej złość nie znajduje ujścia, nie potrafi znaleźć w sobie ani odrobiny ciepła, nawet dla najbliższych. W momencie, gdy pewnej nocy zabalowała bardzo konkretnie, jej bliscy chcąc jej pomóc zsyłają ją do miejsca na tyle odosobnionego, że Nesta ma czas i sposobność na przemyślenia nad swoim życiem. Towarzyszem w jej “wygnaniu” jest Kasjan, z którym łączą ją ogniste spojrzenia oraz iskry, które między nimi przeskakują. Dwór Nocy po raz kolejny zmaga się z niebezpieczeństwem na horyzoncie, zdradzieckie ludzkie królowe nie skończyły knuć, zagrażając wszystkim Dworom oraz ludziom.

Mimo tego, że nie mogłam się doczekać tej książki, bałam się tego co przygotowała autorka. Nienawidziłam Nesty, życzyłam jej najgorszego, zadufana w sobie kobieta, która nie potrafi kochać. Po lekturze tej książki nie powiem, że uwielbiam ją, ale toleruję, udało mi się ją zrozumieć a autorce udało się pokazać ją z innej strony. Nesta przeszła ogromną przemianę, autorka ukazała nam jak naprawdę była zraniona i zmanipulowana. Jak bardzo pochłaniał ją jej ból i nienawiść w większości do samej siebie.

O reszcie bohaterów nie ma co wspominać, bo znam ich od kilku tomów i zachwycam się nimi wszystkimi, lecz dwie nowe postacie, które wypłynęły dzięki Neście to tak odmienne od niej charaktery a w dodatku tak ciepłe i zranione, że idealnie pasują do tej historii.

Ta część obfituje w bardzo obrazowo przedstawione sceny seksu, sceny te są napisane dość wulgarnie, jak dla niektórych czytelników, lecz dla mnie te sceny są jak z dobrego erotyku. Brakuje mi informacji na książce, że jest ona przeznaczona dla dojrzalszych czytelników. Wiele fanów twórczości Maas nie jest w odpowiednim wieku na taką lekturę i może się bardzo zdziwić podczas lektury tej książki.

Podsumowując w największym skrócie to muszę powiedzieć z ręką na sercu, że polecam tę część jak i następną, ponieważ fabuła tak się rozwija, że nie można wytrzymać i chce się od razu przeczytać kolejną część. Nie będziecie się przy niej nudzić, akcja pędzi, co chwile dzieje się coś, co powoduje szybsze bicie serca i nie chodzi tu o sceny miłosne Nesty.

Seria o Dworach autorstwa Sary J. Maas nie należy do moich najukochańszych cykli - przyznaję to bez bicia. Jakoś nie po drodze mi z miłością do głównej bohaterki i jej ukochanego. Tak, nawet Rhysand nie zdołał rozbudzić we mnie większych emocji. Dwór srebrnych płomieni obiecywał mi jednak powiew pewnego rodzaju świeżości w tej historii. Czy historia Nesty, czyli jednej z najbardziej antypatycznych postaci mnie wciągnęła? O tym w tej recenzji.

Nesta od zawsze miała w sobie pewnego rodzaju dumę i upór. Jej zamknięte serce nie pozwalało dopuszczać do siebie kogokolwiek, nawet siostry. Od momentu, gdy wbrew swojej woli została przemieniona w Fae, próbuje jakoś się odnaleźć w tej nowej i piekielnie trudnej rzeczywistości. Jej zainteresowaniem cieszy się Kasjan – wojownik Dworu Nocy. On jako jedyny potrafi rozpalić serce Nesty, jednak ich temperamenty niekoniecznie mogą iść ze sobą w parze. Czy w przypadku wybuchu kolejnej bitwy będą w stanie powstrzymać swoje uczucia i stanąć do walki ramię w ramię?

Powiem szczerze, że początek książki, choć rzeczywiście w pewnym stopniu mnie zaciekawił, to jednak nie zdołał do siebie przekonać na tyle, bym zechciała z niecierpliwością przewracać kolejne strony. Przyznaję, zrobiłam sobie kilka dni przerwy i dopiero po tym czasie wróciłam do tego tytułu - już z lżejszą głową. Od tamtego momentu zaczęłam wręcz pochłaniać kolejne rozdziały, a historia Nesty i Kasjana z każdą kolejną chwilą rozbudzała moją miłość.

Główna bohaterka nie należy do tych najsympatyczniejszych, a jej odzywki i ośli upór potrafiły wzbudzić we mnie morze irytacji. Z czasem jednak zaczęłam widzieć w niej wiele cech, które gdzieś tam sama posiadam i ten aspekt sprawił, że. Nestę po prostu zaczęłam bardziej lubić. Jest to postać, która rzeczywiście wiele przeszła w życiu, a strach o to, jak będzie wyglądać jej życie, zaowocował tym, że kobieta zamknęła się na różne rzeczy, tak by za wszelką cenę uniknąć [Adres usunięty]. bólu. Myślę, że dla wielu z nas brzmi to bardzo znajomo.

Kasjana było tutaj sporo, ale jednak nie na tyle, bym mogła z precyzją napisać o nim obszerniejszy akapit. Postać ta została wykreowana poprawnie i momentami czułam pewnego rodzaju przywiązanie (takie, jak czujemy, przywiązując się do ulubionych bohaterów), ale było to jedynie fragmentaryczne, nad czym ubolewam najbardziej. Cala moja nadzieja w drugiej części tego tomu - może tam dostanę Kasjana w lepszym wydaniu i będę mogła napisać, że poczułam się do niego... przywiązana?

Nie będę ukrywać, że Dwór srebrnych płomieni zdecydowanie odmienił moje postrzeganie całej serii o dworach. Choć nie wszyscy są zachwyceni tą historią, to ja po prostu ją pokochałam - Nesta i Kasjan mimo wszystko mają w sobie coś, co po prostu mnie do nich przyciąga i chwyta za serce. Nastawiam się już na lekturę drugiej części i mam nadzieję, że będzie ona równie dobra (a może nawet i lepsza).

Jeśli poszukujecie książki z wątkiem fantasy oraz romansu hate-love, to koniecznie zainteresujcie się tą pozycją.

Podobała mi się ta książka, dobrze mi się spędzało z nią czas, ale nie jest też tak, że mnie mocno zachwyciła.

W moim odczuciu jest to ciekawa część, taka odświeżająca i ujęta z innej, niż dotychczas perspektywy. Zaciętość Nesty i jej charakterek sprawiał, że było interesująco i nie wiało nudą ;) Książka mnie wciągnęła, mimo, że nie ma tu za wiele spektakularnych wydarzeń czy przerażających epizodów. A i tak jest emocjonująco. Z lekkim pąsem na twarzy przyznaję, że dobrze czytało mi się sceny erotyczne. Były pobudzające i napisane w dobry sposób. Chociaż z czasem nie wywoływały już aż takich rumieńców, to dodały całości fajnej pikanterii.

Odniosłam wrażenie, że w tej części autorka przygotowała mnie na pewne kolejne wydarzenia, więc od razu biorę się za część drugą.

Nesta już od początku nie ułatwiała życia sobie oraz innym. Jej sytuacja znacznie się pogorszyła odkąd została na siłę wepchnięta do Kotła. Całkowicie odcięła się od otoczenia, zagłuszając swoje myśli nieustannym piciem w barach i nocami z przypadkowymi mężczyznami. Jej przyjaciele spodziewali się, że będzie to tylko okres przejściowy po traumach, które miała okazję doznać, lecz balowanie zdawało się nie mieć końca. Feyra w ostateczności postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i wysyła Nestę do Domu Wiatru, gdzie musi pogodzić się z przeszłością i w pewien sposób zastanowić się nad swoimi działaniami. Całemu wydarzeniu ma towarzyszyć jej Kasjan – Ilyryjski wojownik, który od samego początku doprowadzał ją do szału. Mimo wszystkich niedogodności, dziewczyna zmuszona jest do wspólnych treningów, a także pracy w bibliotece. Obok tych zajść sytuacja na dworach również nie prezentuje się przejrzyście. Zdradzieckie królowe, które ponownie znalazły się na kontynencie, zaczynają knuć kolejne intrygi. Czy pokój na świecie zostanie przez nie zakłócony? Jak wpłynie wygnanie i czas spędzony z Kasjanem na Neście? Czy uda się jej przerobić traumy z przeszłości?

„Dwór srebrnych płomieni” to książka, z którą przeżyłam niesamowitą przygodę. Mimo, że nie równa się poprzednim tomom dworów, uważam że była warta przeczytania.

W końcu miałam okazję przeczytać tom skupiający się na postaci Nesty. Uważam, że jest ona jedną z najciekawszych bohaterek i cudownie było poznać bliżej jej historię. Dziewczyna została okrutnie potraktowana przez los, ale właśnie w tej książce możemy zauważyć jej diametralną przemianę. Zaczęła otwierać się na ludzi, mimo że nie było to łatwym zadaniem. Każdy najmniejszy szczegół przypominał jej o makabrycznych wydarzeniach z czasów wojny, jak i dzieciństwa. Archeron małymi krokami starała się przepracować te wszystkie traumy i właśnie dzięki temu moje serce wypełniało ciepło, patrząc na te działania.

[ 𝐫𝐞𝐬𝐳𝐭𝐚 𝐫𝐞𝐜𝐞𝐧𝐳𝐣𝐢 𝐰 𝐤𝐨𝐦𝐞𝐧𝐭𝐚𝐫𝐳𝐚𝐜𝐡 ]

1 godz.

Zdjęcie profilowe literackosc

literackosc

📖

1 godz.Odpowiedz

Zdjęcie profilowe literackosc

literackosc

Poznajemy też kilka nowych bohaterek, które zostały moimi absolutnymi faworytkami. Powerful kobiety, które razem trenując, otwierają się i tworzą ze sobą mocną więź. Ich każda ekscytacja i szczęście wypełniało mnie po brzegi. Są one tak komfortowymi i motywującymi postaciami, a dodatkowo książkarami, dlatego myślę, że warto sięgnąć po ten tom, aby je ujrzeć.

Sarah również ciekawie ujęła wagę umiejętności kontrolowania oddechu. Pokazana została jako moc, która pozwala nam na zachowanie spokoju oraz czystości umysłu.

Styl pisarski Maas jak zwykle był przyjemny i lekki. Momentami niektóre dialogi wydawały się nienaturalne i występowało trochę przekleństw. Było także dużo wykrzyknień - za wiele, które nie pasowały do wielu sytuacji i mnie irytowały. Bardzo ciekawym aspektem było zobaczyć dwory z perspektywy trzecioosobowej. Myślę, że Sarah stanęła na wysokości zadania, ponieważ całość była napisana tak płynnie, że nie miałam wątpliwości co do wiedzy narratora. Naprawdę spojrzenie z takiego punktu na całą historię było niesamowite i mogłabym tak czytać resztę tomów.

Pierwsza część „Dworu srebrnych płomieni” była wręcz przepełniona smutami i skupiała się na sferze uczuciowej bohaterów. Momentami było jej nieco za wiele i nie została ona wybitnie zrobiona. Tymczasem druga część skupiała się na faktycznej akcji, dlatego spodobała mi się ona w pewnej mierze bardziej. Zakończenie wypełniło mnie ogromem komfortu i szczęścia – nie mogłam się przestać uśmiechać do tekstu. Nie żałuję, że przeczytałam ten tom dworów, mimo że słyszałam dużo negatywnych opinii na jego temat. Będę go polecać chociażby ze względu na to, że przedstawia historię mojej ukochanej Nesty.

Poznajemy też kilka nowych bohaterek, które zostały moimi absolutnymi faworytkami. Powerful kobiety, które razem trenując, otwierają się i tworzą ze sobą mocną więź. Ich każda ekscytacja i szczęście wypełniało mnie po brzegi. Są one tak komfortowymi i motywującymi postaciami, a dodatkowo książkarami, dlatego myślę, że warto sięgnąć po ten tom, aby je ujrzeć.

Sarah również ciekawie ujęła wagę umiejętności kontrolowania oddechu. Pokazana została jako moc, która pozwala nam na zachowanie spokoju oraz czystości umysłu.

Styl pisarski Maas jak zwykle był przyjemny i lekki. Momentami niektóre dialogi wydawały się nienaturalne i występowało trochę przekleństw. Było także dużo wykrzyknień - za wiele, które nie pasowały do wielu sytuacji i mnie irytowały. Bardzo ciekawym aspektem było zobaczyć dwory z perspektywy trzecioosobowej. Myślę, że Sarah stanęła na wysokości zadania, ponieważ całość była napisana tak płynnie, że nie miałam wątpliwości co do wiedzy narratora. Naprawdę spojrzenie z takiego punktu na całą historię było niesamowite i mogłabym tak czytać resztę tomów.

Pierwsza część „Dworu srebrnych płomieni” była wręcz przepełniona smutami i skupiała się na sferze uczuciowej bohaterów. Momentami było jej nieco za wiele i nie została ona wybitnie zrobiona. Tymczasem druga część skupiała się na faktycznej akcji, dlatego spodobała mi się ona w pewnej mierze bardziej. Zakończenie wypełniło mnie ogromem komfortu i szczęścia – nie mogłam się przestać uśmiechać do tekstu. Nie żałuję, że przeczytałam ten tom dworów, mimo że słyszałam dużo negatywnych opinii na jego temat. Będę go polecać chociażby ze względu na to, że przedstawia historię mojej ukochanej Nesty.

Nawet nie macie pojęcia jak ostatnio udaje mi się pokochać większość książek po które sięgam! Nie wiem, czy to dobra aura, czy po prostu faktycznie są dla mnie naprawdę dobre. Na skład mojego wielbienia złożyła się tutaj miedzy innymi szata graficzna książki. Każdy nowy rozdział zapoczątkowuje jakby ogon smoka, który oddaje kliamtyczność powieści. Zapewniam, że nie wiedziałam czego mogę się tu spodziewać, gdyż nie czytałam jeszcze żadnej książki autorki. A słyszeć i samemu czytać, to bardzo wielka różnica. Na całe szczęście każdy z nas ma inny gust czytelniczy, dzięki któremu nasze opinie mogą się wzajemnie nie tylko różnić, ale i odkrywać coś, czego sami moglibyśmy nie dostrzec.

Ja jako recenzentka niedługiego stażu zawsze unikam wcześniejszych recenzji książek, które sama będą miała przeczytać. Wolę zawsze przejść przez to pierwsza i dopiero pod koniec ewentualnie zerkam czy ktoś miał swoje spostrzeżenia inne od mojego. To znacznie ułatwia kontakt z książką.

Po drugie po prostu kocham druczek jakim jest ona wydana. Jest duży, przejrzysty ze średnia ilością dialogów. Spotkamy tu postacie którym daleko od ideału, ale i taką, która nim była. To, co przeszła Nestra, to prawdziwa walka nie tylko o życie, ale i własne ja. Bardzo się zmieniła. Wciąż pamięta co sprawiło, że doznała traumy. Każda strata jest dla nas bolesna, jednak trzeba sobie z nią jakoś radzić. Jej to niezbyt wychodzi. Dodatkowo znajdzie się tu również osoba, która doprowadza ją do szewskiej pasji. Bardzo ciężko jest w tym świecie utrzymać pokój, tym bardziej, że zacne królowe, które kłamią częściej niż ja zmieniam skarpetki, zawarły nowy sojusz. Pozostaje tylko walczyć o swoje, jednak jak tego dokonać, kiedy w grę wchodzą osoby, które są swoimi przeciwnościami? Lecz czy istnieje coś, co może sprawić, że ocalą swój świat?

Niby nie ma tutaj wiele żartów, jednak bohaterowie posiadają poczucie humoru. Oczywiście nie wszyscy. Potrafią się mądrze wypowiadać, ale i dość prostacko. Potrafią traktować kopulację jako przygodę, przy czym ranią innych. Teraz tym bardziej ciekawi mnie część druga:-)

Mogę z całą szczerością przyznać, że ta seria jest jedną z moich ulubionych. A

Ba! Uwielbiam wszystkie książki autorki! Dlatego gdy wyszedł "Dwór srebrnych płomieni" oczywistością było to, że w niedługim czasie go przeczytam. I tak się właśnie stało 😀

Tym razem autorka skupia się głównie na wątku Nesty oraz Kasjana. Siostra Feyry po śmierci ojca coraz bardziej stacza się w dół. Moc którą wydarła kotłu jest ciężka do zapanowania. Poczucie winy oraz wstręt do samej siebie zdecydowanie nie pomagają. W końcu Feyra mówi dość. Po naradzie z innymi członkami rodziny postanawiają postawić Nescie ultimatum. Praktycznie nie ma ona wyjścia i musi zamieszkać w Domu wiatrów by pod okiem Kasjana ćwiczyć się w sztukach walki. Natomiast u ludzkich królowych znów dzieje się coś niepokojącego. Braillyn poprzysięgła zemstę. Jak to wszystko się skończy?

Nie będę ukrywać. Jak większość osób nie pałam do Nesty sympatią. Jednak jest ona tak mocno skomplikowaną postacią, iż myślę, że zasłużyła na swoją własną historię. Możemy bardziej ją zrozumieć. Nesta ma wyjątkowy talent żeby samą siebie dręczyć, wytykać najmniejsze błędy a przez swoją niską samoocenę traktować wszystkich wokół gorzej niż źle, delikatnie mówiąc. Jej przemiana jest warta podziwu i myślę, że powoli dochodzi do ładu sama ze sobą. Pierwsza połowa książki była dość stateczna. Nie mogę napisać, że się nudziłam czy że źle mi się to czytało, w końcu to Dwory ale troszkę ta historia mi się dłużyła. W drugiej części wszystko nabrało rozpędu i był taki moment, że czytając straciłam poczucie czasu i rzeczywistości a łzy nabiegły mi do oczu. Siedziałam wtedy w pociągu a naprawdę ciężko mi się w nim skupić przez ciągłe rozmowy i hałasy innych pasażerów. Książka mi się podoba, mimo, że na pewno nie prześcignie drugiego oraz trzeciego tomu. Cudownie było wrócić do Velaris i ukochanych przeze mnie bohaterów. Zdecydowanie chcę więcej!

Swoją przygodę z cyklem Dwory rozpoczęłam pięć lat temu. Mogę wręcz rzec, że dorastałam z nią, a ona ze mną.

Do dzisiaj jest to mój ulubiony tytuł. Wiąże mnie z nim wiele emocji, nieprzespanych nocy i niesamowitych postaci, które poznałam (w szczególności Rhysand). Czuję się jak ktoś bliski dla tych pozycji – jestem im oddana i wspierałam ich wydanie od zawsze. Zazwyczaj po miesiącu zapominam imion bohaterów i coraz mniej kojarzę fabułę. Tutaj jest inaczej. Gdyby ktoś obudził mnie w środku nocy i kazał wymienić wszystkie postacie, zrobiłabym to bez zająknięcia. I nieważne czy najnowsze tomy okażą się równie porywające. Ta seria będzie zawsze w moim sercu i nigdy się to nie zmieni.

Dwór srebrnych płomieni opowiada o Kasjanie i Nescie Archeron – siostrze Feyry. Ludzkie królowe, które powróciły na kontynent, zawarły niebezpieczny sojusz. To, czy uda się pokonać wroga, zależy tylko od tej dwójki.

Relacja między Kasjanem a Nestą

Od początku ta relacja jest dla mnie jednoznaczna. Oboje żywili do siebie żarliwe uczucie. Niestety żadne z nich nie przyznaje się do tego otwarcie. Jedyne co widać na pierwszy rzut oka to nienawiść, ale – jak to mówią – cienka jest granica między nienawiścią i miłością. Myślę, że po prostu Nesta bała się stabilności i zaangażowania, dlatego udawała taką niedostępną oraz zachowywała się tak, jakby między nimi był tylko seks i nic więcej.

Sceny erotyczne

Oceniając oba tomy, które naprawdę są całością, muszę stwierdzić, że jestem zawiedziona. Akcja oczywiście jest cudowna. Bohaterowie nie są napisani na kolanie i mają duszę, ale to, co zrobiła autorka w tej kwestii, rozczarowało mnie. Nie przeszkadzają mi sceny erotyczne. Nawet niekiedy idealnie komponują się z całością. Niestety tutaj jest ich za dużo. Dopiero co skończyło się jedno zbliżenie, a parę stron dalej zaczyna się drugie. I nie jest to tylko poinformowanie o nim. Autorka ponownie opisuje całą akcję. Uważam, że w takiej ilości jest to po prostu odrzucające. Rozumiem, że Sarah chciała pokazać, że Kasjana i Nestę łączy wyłącznie seks, ale mogła to zrobić w inny sposób. Myślę, że jednorazowe zakomunikowanie o takiej relacji w zupełności by wystarczyło.

Więcej na: CzasoStrefa

Sarah J. Maas należy do grona moich ulubionych autorek, świat Fae, który wykreowała pochłonął mnie do tego stopnia, że nie wyobrażałam sobie tego, aby nie sięgnąć po kolejne części, nawet jeśli dotyczą w dużej mierze innych bohaterów. Bez owijania w bawełnę Nesta nie należała do sympatycznych postaci, które zyskiwały w naszych oczach podziw. Może w tym wszystkim była jakaś metoda? Ludzie bywają różni, maja swoje własne demony, nie każdy potrafi przebić ten mur, którym się chronią. Liczyłam na nowe informacje i jaśniejsze światło rzucone na tą postać, czy autorce udało się sprostać wymaganiom?

Główną bohaterką książki „Dwór srebrnych płomieni” jest Nesta Archeron, człowiek, który wbrew sobie stał się Fae z czym tak do końca nie potrafiła sobie poradzić. Nie miała na to zbyt wiele czasu, wojna z Hybernią zbliżała się wielkimi krokami, a kiedy dobiegła końca można było liczyć na spokój i przede wszystkim pokój. Nie wszyscy wyszli z tych wydarzeń bez szwanku, wielu musiało leczyć rany, ale najgorsze tkwiły w sercu. Nesta Archeron chociaż była siostrą księżnej Dworu Nocy była bardzo zagubiona. Kocioł sprawił, że stała się Fae, po wojnie musiała znaleźć swoje miejsce w Prythianie, jednak nie będzie to proste. Czasu miała jednak na to wiele, stała się tak potężną istotą. Było jednak coś, co sprawiało, że cierpiała, że tłamsiły ją wyrzuty sumienia, śmierć ojca zadawała się zawsze naznaczać ją piętnem. Nesta czuła się odpowiedzialna za to, że człowiek, który dał im życie był martwy. Jedyne, co zagłuszało cierpienie to seks i alkohol, a to była równia pochyła pchająca ją do upadku. Był jednak ktoś, kto nie mógł na to patrzeć spokojnie, w taki sposób Nesta trafiła do Domu Wiatru i została zmuszona do treningów z Kasjanem. Czy będzie z tego coś dobrego? Czy Nesta w końcu najdzie miejsce dla siebie w Prythianie? Czy Kasjan stanie się dla niej oparcie? Czy pozwoli sobie na tę bliskość?

Pierwsza część czwartego tomu „Dwóru srebrnych płomieni” jak i druga były przeze mnie bardzo wyczekiwane. Nesta była postacią, którą od początku serii Dwór cierni i róż lubiłam najmniej, z czasem zyskała nieco w moich oczach, jednak nie była to jakaś wielka fascynacja. Sarah J. Mass skupiła się tutaj na pokazaniu, że wojna pomimo tego, że została wygrana odcisnęła się na życiu wielu istot. Jej terror, okrucieństwo odcisnęło piętno nie tylko na Neście. „Dwór srebrnych płomieni” jest powieścią, która podkreśla siłę kobiecych postaci, wartość przyjaźni między nimi, jak i to, że żadna z nich nie należy do tych krystalicznych. Każdy bohater posiada wady, charaktery bywają często trudne, ale są autentyczne. Myślę, że „Dwór srebrnych płomieni” jest historią Nesty, jej rozliczeniem z przeszłością i otwartymi wrotami do przyszłości. Bohaterka wyrusza we własną podróż, wewnątrz samej siebie, co sprawiło, że można lepiej ją poznać i zauważyć zmiany, które się w niej dokonały.

Nesta zostaje siłą zmuszona przez swoją siostrę, Feyrę, do opuszczenia nory, w której żyje. Ma dwa wyjścia – albo wróci do świata ludzi, gdzie jako fae będzie obca, albo podporządkuje się woli książęcej pary i zacznie trenować z Kasjanem i pracować w bibliotece. Młoda kobieta jest oburzona tym, że ktoś chce nią rządzić, dlatego utrudnia zadanie Kasjanowi, a równocześnie szuka sposobu na powrót do dawnego życia. Cały czas coś jednak przyciąga ją do wojownika. Czy Nesta w końcu się ugnie?

Seria Dwór cierni i róż Sarah J. Maas jest połączeniem powieści młodzieżowych z fantastyką. Pierwszy tom był wariacją na temat baśni o Pięknej i Bestii, kolejne rozbudowały historię Feyry i zaprezentowały przed czytelnikami świat, który zachwycał bogactwem detali. Dwór srebrnych płomieni to czwarty tom serii. Tym razem bohaterami są Nesta i Kasjan.

Nesta jako bohaterka nie jest sympatyczna. Sama siebie niszczy – nie chce pomocy, odtrąca bliskich, upija się i sypia z kim popadnie, by zagłuszyć sumienie. W środku jest poraniona – tęskni za ojcem, ciągle obawia się o życie Elainy, nie chce też myśleć o tym, jaką moc zabrała z Kotła. Jest opryskliwa i niemiła, a jednak jest w niej coś, co sprawia, że ludzie widzą w niej dobro, głęboko ukryte i skrywane przed nimi ciętym językiem.

Kasjan natomiast jako bohater okazuje się łagodny i cierpliwy – w stosunku do Nesty i innych kobiet, które zaczynają pojawiać się w jego otoczeniu. Z jednej strony to brutal, mięśniak, który gołymi rękami pozbyłby się wrogów, a z drugiej – mężczyzna o dobrym sercu. Często jednak przemawia przez niego pożądanie, co wpływa też na narrację – pojawiają się wulgarne zwroty i niewybredne komentarze. Tekst robi się bardziej szorstki, gdy relacja Kasjana i Nesty przeradza się w coś namiętnego. Zresztą scen erotycznych w powieści było całkiem sporo, co mnie zaskoczyło. Nie były to delikatnie opisane zbliżenia, lecz często bardzo dosadne opisy.

Wątków w tej książce jest kilka. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście wątek uczuciowy. Wiemy, że historia Nesty i Kasjana zakończy się dobrze, jednak po drodze nie zabraknie nieporozumień. Niepewność kobiety sprawia, że zachowanie Kasjana tłumaczy sobie ona opacznie, a ON nie chce jej naciskać, bo wie, jaka jest krucha, z czego nawet Nesta nie zdaje sobie sprawy. Oprócz tego jak zawsze jest miejsce na problemy – jedna z królowych snuje jakieś niecne plany, które fae chcą pokrzyżować. Nowe postacie, których siła jest nieokiełznana, magiczne przedmioty, sprzymierzeńcy i zdrajcy – to wszystko znajdziemy w tym tomie.

W fabule dzieje się dużo, co jest plusem. Nie ma czasu na nudę. Są sceny wypełnione uczuciami, a także te, w których akcja przyspiesza. Pojawiają się wątki polityczne, a także ciekawie poprowadzone historie postaci drugoplanowych, które wprowadzono w tym tomie. Cieszę się, że autorka postawiła w tej części na nowych bohaterów, w tym pierwszoplanowych, bo daje to szansę na odświeżenie historii.

O ile poprzednie części czytałam z wypiekami na twarzy, tak w Dwór srebrnych płomieni nie mogłam się wkręcić. Wina może leżeć w tym, że między tą częścią a poprzednimi minęło nieco czasu, zapomniałam o niektórych postaciach i z trudem przypominałam sobie, kto kim jest i jakie ma znaczenie dla fabuły. Na dodatek odniosłam wrażenie, że Feyra w tym tomie zachowuje się jak nie ona – zostało to po części usprawiedliwione, ale jednak zabrakło mi w niej iskry, którą wcześniej tak lubiłam. To wszystko utrudniło mi czytanie i sprawiło, że najwięcej uwagi poświęciłam wątkowi romantycznemu.

Dwór srebrnych płomieni w polskiej edycji został podzielony na dwie części. Ta zakończyła się ładnym podsumowaniem, a jednocześnie pozostawiła niedosyt. Warto mieć od razu pod ręką kolejną część, by nie opuszczać świata fae na zbyt długo.

Przed przeczytaniem tej książki nasłuchałam się wielu negatywnych opinii, oczywiście musiałam sama ją przeczytać, żeby się dowiedzieć jak bardzo się mylili - moim zdaniem ta książka jest świetna !

🔥 "I tak oto Nesta sama stała się wilczycą. Uzbroila się w niewidzialne kły oraz pazury i nauczyła się uderzać szybciej, głębiej i bardziej śmiertelnie. Ba, spodobalo jej się to, a gdy nadszedł czas, by tego wilka odpędzić, przekonała się, że ją również pożarł.

Gwiazdy migotały nad miastem, jakby zgadzały się z jej myślami. Nesta zacisnęła pięści i wróciła do łóżka."

🔥 Dwory... trochę w innej postaci, na pewno bardziej gorące, ale wciąż Dwory! Walka o przeżycie, o pokój, dworskie intrygi, nieznane i nieokiełznane istoty oraz moce. Było wspaniale znowu przenieść się do Prythianu, zobaczyć ten świat innymi oczami, poznać dalsze losy znanych i lubianych bohaterów. A że historia ma teraz innych głównych bohaterów ma trochę inny charakter - jak dla mnie idealny charakter pasujący do Kasjana i Nesty, którzy nie są delikatni, są brutalni i prostolinijni oraz zranieni.

Zaczynajmy! Ale ostrzegam - to będzie długa podróż ;)

Na Nestę jest wiele narzekań, ale kurczę, wiecie przecież, przez co przeszła! W poprzednich tomach jest opisane dokładnie, co się z nią działo, tu są opisane jej uczucia z przeszłości i z teraz - dzięki temu rozumiem jej zachowanie. Zachowała swój upór z początku, ale zgubiła swoją siłę, bo została złamana, każdym wydarzeniem, które stało się od jej przemiany włącznie. A gdy wojna się skończyła wszyscy zaczęli być szczęśliwi, tworzyć nowe rodziny, zapominać o przeszłości, Nesta tego nie potrafiła. Wszystko co znała zmieniło się albo całkowicie zniknęło, ona została stworzona na nowo, została wepchnięta w nowy, nieznany świat. Nesta jako człowiek nie potrafiła się odnaleźć, a jako fae nie tylko się zgubiła, ale została złamana. Została zraniona, choć nikt nie chciał zrobić tego specjalnie, a ona czując się zagrożona - raniła innych. Więc jeżeli Maas chciała nam ukazać naprawdę zagubioną Nestę, to kłaniam się nisko, bo jej to wyszło. Dlaczego nie miałaby być kontrowersyjna, oburzająca? Nesta Archeron to Nesta Archeron, nie ma tu kwiatków i gwiazdek, jest tu ogień, a ten jednych intryguje a innych odstrasza.

Dla mnie po prostu jest ludzka - z wadami, z bliznami, z emocjami i dlatego bardzo ją polubiłam

Twórczość Sarah J. Maas zajmuje specjalne miejsce w moim sercu, ponieważ to jedna z pierwszych autorek, które udowodniły mi, ze fantastyka wcale nie jest taka zła. To od Szklanego tronu zmieniło się moje spojrzenie na gatunek a w cyklu Dwór cierni i róż zakochałam się na zabój.

Maas pisze tak, że jej historie żyją w naszej wyobraźni od pierwszej strony i nie kończą się wraz z przewróceniem ostatniej kartki. To pełne dźwięku, magii oraz niezapomnianych wrażeń przygody, które powracają do nas w myślach i wspomnieniach, nie pozwalając zapomnieć o losach ulubionych przygód. Seria Dwory jest najlepszym tego przykładem, bo chociaż każdy tom liczy sobie pokaźną liczbę stron to fanom (w tym również mnie) wciąż mało jest tego wszystkiego i z niecierpliwością wypatrujemy kolejnych tomów choć przyznać muszę, że aktualna część okazała się dla mnie miłym zaskoczeniem, ponieważ założyłam, że autorka zdecydowała się już wcześniej zakończyć serię.

Mimo obaw czy uda jej się utrzymać tempo wydarzeń oraz wyjątkowość historii sięgnęłam po nowe wydarzenia w życiu bohaterów z pewną zachłannością. Od razu chciałam wiedzieć co wydarzy się dalej i jaki los spotka Nestę Archeron, która tym razem zajmuje miejsce głównej bohaterki. Wciąż jednak wracamy na Dwór Nocy, więc pojawiają się ulubieńcy w postaci Rhysa oraz Feyry, ale mimo pewnych wzmianek o nich mam poczucie, że tworzy się na naszych oczach nowa, wyjątkowa opowieść. U boku Nesty bowiem staje Kasjan a ich duet okaże się równie intrygujący co ten, który to wszystko zapoczątkował, ponieważ kto jak kto, ale Maas tworzy wyjątkowych, wielowymiarowych, niezapomnianych bohaterów, którzy zawsze, niezależnie od swoich działań oraz sytuacji, trafiają prosto do serca czytelnika.

Nesta nie od zawsze była Fae. Zmuszono ją do wejścia do Kotła i od tego wszystko się zaczęło. Teraz walczy w świecie, który jest zabójczy i niebezpieczny o to, by znaleźć chwilę spokoju i pozornego wytchnienia. Na szczęście mimo wojny, która skutecznie pozbawiła ją nadziei na lepsze jutro, sił dodaje jej tajemniczy wojownik na Dworze, Kasjan. Już niedługo przyjdzie im ramie w ramie walczyć w nowej wojnie, która ostatecznie zadecyduje o ich losach. Pytanie tylko czy dadzą radę połączyć siły?

Nowa odsłona serii to wciąż ten sam imponujący świat wykreowany z rozmachem i wielką wyobraźnią. To historia od której nie sposób się wręcz oderwać oraz przygoda, która wciąż na nowo rozgrywa się w naszej głowie. Sarah J. Maas pisze w wyjątkowym stylu, pięknie operuje piórem a jej książki za każdym razem zaskakują mnie dopracowaniem oraz precyzją, ale to co cenię sobie najbardziej to wszechobecne emocje, których nigdy nie brakuje a "Dwór srebrnych płomieni" tylko udowadnia tą wewnętrzną magię ukrytą w piórze autorki. Nie możecie tego przegapić a wszystkim fanom obowiązkowo polecam od razu zaopatrzyć się w część drugą przygód Nesty oraz Kasjana!

Pierwsza część cyklu "Dwór srebrnych płomieni" to moim zdaniem bardzo dobra książka, w której fabuła rozwija się stopniowo. Zaczyna się dość spokojnie, a później przychodzą momenty, których kompletnie się nie spodziewałam. Główna bohaterka jest postacią złożoną, którą na początku ciężko zrozumieć, jednak wraz z rozwojem fabuły polubiłam ją i łatwiej było mi pojąć jej decyzje czy zachowania. Znajdziemy tutaj także sporo wątków typowo miłosnych, jednak nie jest ich aż tak dużo i nie wadziły mi jakoś szczególnie. Jest to bardzo przyjemna książka, opowiedziana z ciekawej i nieco innej perspektywy.

Ciężko mi się wypowiedzieć na temat tej książki. Poprzednie części pochłaniałam z zapartym tchem, coraz bardziej zakochując się w uniwersum stworzonym przez autorkę. Jednak ta część zupełnie odbiega od reszty, co z jednej strony jest na plus, bo rozwija historię, a z drugiej na minus, ponieważ książka ma mniej wątków fantasy. Skupia się głównie na relacji Nesty i Kasjana, a fantastyka jest tu poświęcona na rzecz bardziej miłosnych i erotycznych opisów. Nie jest to złe, jednak nie bardzo spodziewałam się tego po kolejnym tomie serii. Finalnie jednak uważam, że ta książka jest naprawdę dobra, tylko po prostu inna.

Jakiś czas temu zacząłem czytać serię "Dwór cierni i róż". Przypadła mi ona do gustu także postanowiłem sięgać po kolejne tomy. Tym samym dotarłem do pierwszej części czwartego tomu "Dwór srebrnych płomieni". Po skończonej lekturze stwierdziłem, że jest to nieco inna powieść niż poprzednie.

Odniosłem wrażenie, że akcja nieco zwolniła i nabrała osobistego charakteru. Oczywiście nie jest to zarzut. Zdarza się, że książki o takim charakterze też są potrzebne i dopełniają cykl w nieco inny sposób. Jest to istotny element całej układanki i już chociażby dlatego warto przeczytać tę powieść. Osoby kibicujące serii od samego początku na pewno nie będą zawiedzione.

Ciekawa i wciągająca powieść dla wszystkich fanów gatunku. Główna bohaterka - Nesta to intrygująca i ciekawa bohaterka, której losy śledzi się z zapartym tchem. Na pewno sięgnę chętnie po kolejne części i przeczytam w wolnym czasie.

W powieści przedstawiona jest walka dwóch żywiołów oraz odwieczny konflikt dobra ze złem. Opisy walk i licznych wojowników rozbudzają wyobraźnię i zwyczajnie dobrze się to czyta.

Przeczytałem tę powieść bardzo szybko, co świadczy o tym, że akcja wciąga i trzyma w napięciu. Myślę, że większość z czytelników będzie mocno kibicowała Neście i Kasjanowi i czekała na rozwój ich wątku.

"Dwór srebrnych płomieni" to pierwsza z serii powieść autorki Sahry J.Maas. Opowiada ona historię dwojga głównych bohaterów na tle burzliwych wydarzeń. Akcja książki ma miejsce na dworze królewskim. Fabuła powieści jest złożona i czyta się ją ciekawie. W całej historii oczywiście nie brakuje wątku romansu dwojga ludzi, co sprawia, że książkę czyta się bardzo przyjemnie. Jedynym minusem, na który zwróciłem uwagę są dialogi. W niektórych momentach akcji rozmowy bohaterów były dla mnie zbyt wydłużone. Mimo wszystko uważam jednak, że jest to powieść warta polecenia, chociażby ze względu na niezwykły świat przedstawiony stworzony przez autorkę.

Powiem tak - Sarah J.Mass przyzwyczaiła nas do pewnych rzeczy. Biorąc do ręki myślałam więc, że wiem co dostanę, a tu zaskoczenie, ponieważ jest tu coś zupełnie innego. Nie powiem, że jest to złe, ale na razie pozostanę z tego powodu neutralna w swojej ocenie. Może jak już bardziej "przetrawię" zmiany, jakie autorka nam zaoferowała, będę bardziej optymistycznie nastawiona. Niby jest to kontynuacja tego, co można było wcześniej przeczytać (Freya i Rhys), ale na żadnej stronie nie można było ich tu spotkać. Według mnie każda osoba, która zna tą autorkę, samodzielnie powinna zabrać się do czytania, aby książkę ocenić.

Nesta Archeron od kiedy została wepchnięta do Kotła stała się jedną z fae. Nie potrafi się odnaleźć w ogóle w nowym świecie, w rzeczywistości w jakiej została postawiona. Nie potrafi sobie poradzić z traumą po wojnie, dlatego każdego bliskiego odtrąca. Powstaje niebezpieczny nowy sojusz, który zagraża kruchemu pokojowi na świecie. Wszystko zależy od tego czy Nesta i Kasjan będą w stanie pogodzić się z własnymi demonami.

Jak było z tą książką? Mam nieco mieszane uczucia. Z jednej strony podobała mi się, a z drugiej czegoś mi w niej brakowało, przez co ogólne wrażenia nie są jakieś za wspaniałe. Bohaterowie. Mamy tu bohaterów z wcześniejszych tomów, ale skupiamy się tutaj na Neście i Kasjanie. Nesta od samego początku bardzo mnie denerwowała, pod koniec książki już mniej, a to za sprawą wewnętrznej przemiany. Po wrzuceniu ją do Kotła, stała się jeszcze bardziej charakterna, z zewnątrz gra twardą, a w środku jest złamana. Nie lubi okazywać swoich uczuć, dlatego często rani bliskie je osoby słowami czy czynami. Jest ona samolubna, arogancka i szybko wpada w złość. Lubi czytać romansidła. Kasjan jest świetnym wojownikiem, który wiele przeszedł. Z zewnątrz wydaje się mężczyzną fae bez uczuć, jednak w środku kocha swoich „braci” i rodzinę i oddałby za nich swoje życie. Bardzo mi się spodobały postacie Gwyn i Emerii, gdyż są one bardzo odważne i potrafią sobie radzić. Muszę przyznać, że przez pewne działa Rhys stracił w moich oczach. Świat przedstawiony został dobrze wykreowany i dość ciekawie. Wątek romantyczny, który był wręcz na pierwszym planie, co moim zdaniem zepsuło klimat książki, gdyż mieliśmy intrygi, magię, fae czy nowe problemy Prythianu, jednak to wszystko zostało zrzucone na dalszy plan. Jak dla mnie za mało tego było. Sam wątek romantyczny mi się nie spodobał gdyż, wszystkie podteksty czy opisy zbliżeń dwójki tych bohaterów jak dla mnie zepsuły cały klimat tej książki. Wracając do magi i fae, to bardzo byłam ciekawa jaką to mocą dysponuje Nesta i się tutaj o niej dowiadujemy. Poznajemy również inne magiczne przedmioty, dzięki którym dalej czytałam co się wydarzy. Wydarzenia poznajemy z perspektywy Nesty i Kasjan, co sprawiło, że poznaliśmy ich myśli, rozterki z którymi się borykają, czy emocje, które głęboko skrywają. Ciekawe były opisy walk, czy ćwiczenia Nesty, które myślę, że podratowały tą książkę. Plusem jest mapa na początku książki (czy ja już wspominałam, że uwielbiam takie mapki?😂). Książka ma 636 stron, które na początku myślałam, że szybciej przeczytam, ale przez pierwszą część ciężko było mi przejść (po części się nudziłam).

„Dwór srebrnych płomieni” - pierwsza część, nie wypadł najlepiej. Mam nadzieję, że druga wypadnie choć trochę lepiej. Jednak myślę, że tym, którym podobały się wcześniejsze tomu powinni przeczytać tą książkę i sami się przekonać co o niej myślą. 7/10

Nawet nie wiecie (chociaż może część z was wie), z jaką niecierpliwością czekałam na tą książkę i jak cudownie było wrócić do tego świata i bohaterów.

W "Dworze srebrnych płomieni" podobało mi się przestawienie zdarzeń z punktu widzenia Kasjana i Nesty. Wiem, że sporo osób nie pała do niej sympatią, ale dla mnie jest postacią, z którą mogę się utożsamiać chyba nawet bardziej niż z Feyrą (niemiłe najstarsze siostry kochające czytanie - łączmy się ). Brakowało mi za to rozdziałów z perspektywy Feyry i Rhysa, spodziewałam się chociaż kilku, a nie dostałam żadnych i tęsknię za nimi. Może w drugiej części coś się pojawi.

Nie wiem czy to wina tłumaczenia, czy autorki, ale w drugiej połowie czyta się już mniej przyjemniej, zdarzają się rażące powtórzenia, albo po prostu niektóre słowa możnaby zamienić na inne, by całość brzmiała lepiej. (Każdy fan tej serii pewnie się ze mną zgodzi, że nazwanie Amreny "dziewczyną" to nie najlepszy pomysł.) Bohaterowie wydawali się przez to mniej charakterystyczni, indywidualni, stawali się bardziej płytcy, infantylni. Nie wiem, czy to wina problemów z tłumaczami, ale nieco boję się, jak będzie to wyglądało w drugiej części.

Szukałem dla mojej ukochanej małżonki prezentu z okazji rocznicy ślubu. Ponieważ moja luba, uwielbia czytać wszelkiego rodzaju romanse. Idąc tym tropem, udałem się do księgarni, gdzie uprzejma pracownia, poradziła mi, abym zakupił tytuł "Dwór srebrnych płomieni". Pomyślałem, że zaryzykuje i dokonałem transakcji. Książka trafiła w ręce żony, która po trzech dniach, poinformowała mnie, że mam rewelacyjny gust , jeżeli chodzi o romanse. Niezwykle ciekawa i fascynacją powieść, z mnóstwem zawiłych intryg, zwrotów akcji i oczywiście sporej dawki miłości. Według małżonki jedna z lepszych lektur, jakie czytała.

Jako fanka dworów nie mogłam sobie odpuścić tej części. Nawet mimo tego, że okładka nie została zmieniona, a sama książka podzielona na 2/3 i 1/3. Dzisiaj zrecenzuję dla was część pierwszą.

Z Nesta Archeron spotykamy się ponownie po wszystkich wydarzeniach związanych z królem Hyberni oraz tymi z ,,Dworu Szronu i Blasku Gwiazd". Dziewczyna, która niegdyś była zwykłą człowieczyną, jest teraz fae i ciężko jej jest pogodzić się z tą świadomością, jak i traumą spowodowaną przez wojnę. Nesta przez to wszystko zapada się w sobie i żeby nie skupiać na tym myśli... upija się do nieprzytomności, sypia z kim popadnie i doi pieniądze z prawie bezdennej skarbonki Rhysanda i Feyry. Pewnego dnia miarka się przebrała i jej siostra wraz z wewnętrznym kręgiem stawia jej ultimatum. Albo zacznie szkolenie i się ogarnie... albo będzie musiała odejść do krain ludzi. Nie muszę chyba mówić, co wybrała, prawda? 

Nigdy nie sądziłam, że w jakimś stopniu polubię tą rozkapryszoną bestie. Nesta Archeron nigdy nie była moją ulubioną postacią. Zawsze uważałam ją za rozpuszczoną dziewuszkę, która nie chciała pomóc młodszej siostrze w przetrwaniu, kiedy jeszcze były ludźmi. I... moje postrzeganie tej postaci zmieniło się stopniowo, tak jak szła fabuła. 

Oczywiście, na początku swoim zachowaniem tak mnie irytowała, że myślałam iż zaraz wywalę książkę przez okno. I gdyby nie mój cudowny Kasjan, tak pewnie by się stało... ale dzięki niemu zrozumiałam ją. Jej zachowanie i muszę przyznać, ze dziewczyna ma głębię. Nie jest bez powodu taka, jaką ją poznaliśmy w ,,Dworze Cierni i Róż" i naprawdę jestem w stanie zrozumieć jej chamskie i protekcjonalne obycie. Co nie znaczy, że spodobało mi się jej postępowanie względem sióstr...a zwłaszcza to, jak potraktowała Feyrę pod koniec książki (Masakra...).

Ale jedno trzeba przyznać Maas (No dobra dwa: bo Kasjan wciąż jest tym samym pociesznym, Illyrem). Autorka potrafiła dobrze tutaj poprowadzić postać. I chociaż ta pierwsza część miejscami jest monotonna (i nawalona podtekstami) to po jakimś czasie naprawdę dobrze się przy niej bawiłam. Nawet mimo kilku niespójności logicznych (wynikających też z tłumaczenia), które powstały przez mam wrażenie zagubienie Maas, to nie mogę odmówić tego, że książka jest fajna.

Nie wiem, może twórczość tej autorki jest moją piętą Achillesa... a może po prostu mam słabość do tych postaci i wspaniale stworzonego świata, ale moim zdaniem ta część zasługuje na 7/10.

(Drugą część ocenię osobno, a potem wyciągnę średnią z tych ocen)