Dwie i pół duszy. Folk noir

Na stan umysłu, w jakim się teraz znajduję, potrzebowałem tego rodzaju powieści. Ciemnej, pogańskiej i prawdziwej, jak zachęca do jej przeczytania Radek Rak. Takiej, gdzie akcja toczy się powoli, bo jest tu rozciągnięta na dziesięciolecia i która sprawia, że i czytelnik może zwolnić, wyhamować i po prostu cieszyć się lekturą. Nietuzinkową, intrygującą i totalnie świetnie napisaną. Metafizyczną i wbrew tego, co możemy przeczytać na tyle okładki, magiczną. Urokliwą i bardzo wciągającą. Ze świetnymi bohaterami, którzy cierpią na nadmiar lub brak duszy, a przez to wpadają w problemy i nie są rozumiani przez swoją małą społeczność. Dwie i pół duszy to opowieść o dobru i złu i jak to zwykle bywa w dobrych książkach o miłości. Trudnej i skomplikowanej na tyle, że prawie niemożliwej. To opowieść złożona i wielowątkowa, która uwodzi i przenosi w inny świat, tak że czytelnik zapomina o swoim. Szczerze przyznam, nie wiedziałem czego się spodziewać po folk noir, ale to co dostałem wystarcza mi aż nad to i będę wypatrywał innych książek z tego gatunku. Także kolejnych dzieła autorki, która potrafiła znaleźć balans pomiędzy ludową mitologią i wierzeniami a współczesnością, dając nam do ręki baśń więcej niż dobrą. Rewelacyjną, do której będę wracał, mimo odrobiny smutku i niepokoju, jakie we mnie zostawiła lektura. Dwie i pół duszy to dla bohaterów tej powieści było albo za dużo, albo za mało; dla mnie to wystarczająco, by książkę polecić i by stanęła na półce obok moich ulubionych pozycji, które wyszły spod pióra polskich autorów. Przeczytajcie Dwie i pół duszy. Warto!!!

Mroczna, słowiańska, prawdziwa, choć momentami magiczna, a niekiedy smutna, taka "nasza". Takie określenia nasuwają mi się, gdy myślę o książce "Dwie i pół duszy".

Na pewno nie jest to lekka powieść, po której człowiek bez problemów przechodzi do kolejnego tytułu. Ta książka zostawia po sobie ślad w czytelniku.

Śledzimy losy Mateusza, który zrodził się z dwiema duszami - nie wiem, czy wiecie, ale właśnie na taki przypadek w naszym kraju dają nam na chrzcie dwa imiona. Jeśli jednak człowiek nie ochrzci drugiej duszy, to po śmierci może stać się strzygą, lub strzygoniem, przynajmniej z tego co ja słyszałam ;)

Co mogłoby się stać, gdyby ta druga dusza została nie ochrzczona, lecz wyrwana z ciała? Cóż, na pewno nie skończyło by się to dobrze...

Historia Mateusza, to opowieść o małych miasteczkach, gdzie stare wierzenia wciąż tkwią w ludziach wraz z wiarą chrześcijańską, a dobre uczynki często przeplatają się z tymi złymi. Spotkamy tam Wodnika pomagającego niektórym ludziom, Cygankę, znającą się na ziołach, miejscowego księdza, który widział w swoim życiu prawdziwe zło, Licho wędrujące po miasteczkach, ale też zwykłych ludzi - tych dobrych i złych. Ich losy przeplatają się ze sobą, a łączy ich właśnie Mateusz.

Od pierwszych stron ta powieść mnie zauroczyła, klimat niejednokrotnie bardziej przypominał powieść grozy, niż rural fantasy. Realizm mieszał się z tajemnicą i słowiańską mocą starych lasów.

To była niesamowita powieść!

Zdecydowanie polecam!

Ta książka zmąciła mój spokój i zmierzwiła umysł. Mroczna, duszna i miejscami przerażająca a jednocześnie dziko fascynująca. To zdecydowanie jedna z lepszych książek jakie udało mi się przeczytać w tym roku.

„Dwie dusze - to za dużo na jednego człowieka.

Jedna dusza - to za mało na dwoje.”

Gdy człowiek rodzi się z dwiema duszami, jedna z nich przeważnie staje się Zmorą.

Mateusz, choć wcale nie zdaje sobie z tego sprawy, stanowi dla Rutek prawdziwy dopust boży. Chociaż początkowo nikt nawet nie podejrzewa, że pomordowane kurczęta czy przestraszone bydło są owocem nocnej aktywności chłopaka, na wieś i tak pada blady strach.

Co zrobić? Jak ugłaskać to, co sieje zamęt?

Wiedźmawa żyje z daleka od ludzi, tak wybrała, taki los przyjęła. Jak jej babcia wiedziała więcej i więcej dostrzegała, miała już do końca życia być „wiedźmą zza ruskiego poligonu” jednak jedna noc w objęciach mężczyzny i dziecko, które nie miało szansy przyjść na świat, skutecznie krzyżują jej plany.

Czy jedną duszę da się podzielić na dwoje? Jaka jest cena za oszukanie śmierci?

Odpowiedzi zwykle kryją się w przeszłości, to wśród zakurzonych szpargałów i dawno pochowanych wspomnień należy szukać wskazówek. Zło upodobało sobie rodzinę Kusych i sukcesywnie niszczy jej członków, czy magia pięknej Cyganki może tu coś zdziałać? A może to Wodnik żyjący głęboko w jeziorze Ruty zna sposób, by pokonać mrok?

Dwie i pół duszy Justyny Hankus to książka niezwykła. Autorka idealnie oddaje atmosferę wsi, spokojną i sielską w krajobrazie ale brutalną i skotłowaną w warstwie społecznej, gdzie w tłumie ścierają się mądrość ludowa, wierzenia religijne i zwykła zaślepiająca nienawiść.

Ten kto nigdy nie postawił stopy na polskiej wiosce, nigdy nie zrozumie jej fenomenu. To taka niezwykła układanka barwnych i burych indywidualności, które czas oszlifował tak, by wspólnie tworzyły jednolitą całość. A Rutki wcale nie są inne, młodzi pragnący uciec do czegoś lepszego, starzy przywiązani do ziemi, mądre babki dostrzegające więcej i zmęczeni życiem mężczyźni topiący problemy w alkoholu.

A jednak Justyna Hankus z wprawą koronkarki wplata w ten krajobraz stworzenia utkane z mroku i strachu. Zmory, martwce, wodniki i utopce… Nawet Cyganka Aza to kobieta utkana bardziej z wioskowych przekonań i zabobonów niż człowiek z krwi i kości. Płomiennioka, czarnowłosa, kusząca niczym grzech i znająca się na magii…

Po lekturze tej książki nie mogłam oderwać się od własnych wspomnień wsi, gdzie wciąż hołduje się zasadzie Panu Bogu świeczkę, diabłu ogarek, może właśnie dlatego tak zachwyciły mnie Dwie i pół duszy? A może to ta niewymuszona narracja i atmosfera niepewności. Strach i mrok wijący się w kątach chałup? Kto wie, może to ukryte w czarnej skale zło tak mnie przyciągało? Jakby nie było, czytanie tej pozycji przyniosło mi wiele przyjemności. Jak dla mnie książka zasługuje na 10/10.

Jeśli i Tobie nieobce są słowiańskie klimaty, mrok i dreszczyk strachu to Dwie i pół duszy jest książką dla Ciebie.

Jeśli doskonale wiesz, że „wsi spokojna, wsi wesoła” to tylko chwyt marketingowy, odnajdziesz się w Rutkach bez większego problemu.

A jeśli lśni w Tobie ziarno magii w Azie i Urszuli odnajdziesz siostry.

A jeśli po prostu przechodziłeś tędy i przypadkiem zerknąłeś to Dwie i pół duszy są również dla Ciebie. Skoro już los cię sprawdziło Rutek, co ci szkoda przejść się tym nowo wylanym asfaltem?

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Powergraph

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

Jezioro Ruta i mieszkańcy Rutek. Mateusz Kusy i jego dwie dusze. Wiedźmawa, jej upragnione dziecko i ich jedna dusza. Wszystko w mrocznym lesie, dusznych mokradłach, nieprzyjaznych wsiach. Przesiąknięte wierzeniami słowiańskimi, przesiąknięte grozą. Na każdym kroku, za każdym zdaniem powieści kryje się mrok, to Wodnik, martwca, topielice z wierzeń ludowych. Ale też mrok gnieżdżący się głęboko w mieszkańcach okolicznych wiosek, którzy niby z ilością dusz nie mają problemów. Pełna brutalności, nieszczęścia i niesprawiedliwości. Równocześnie tajemnicza, nie bez ludzkich dobrych uczuć, pełna pragnienia miłości, macierzyństwa.

Język jakim napisana jest ta powieść potęguje jej klimatyczność. Pourywane sceny, przeplatające się linie czasowe i wątki, które łączy ten sam mrok wywodzący się z wnętrzności jeziora Ruta i okolicznych lasów. Niezwykła płynność z jaką Autorka zabiera Czytelnika w podróż po rzeczywistym świecie, do którego przenikają zaświaty, jest doskonałym tłem dla odkrywanego stopniowo człowieczeństwa - tego pięknego i tego okrutnego. Wieś i jezioro, które powinny kojarzyć się sielankowo, jest tutaj kompletnym przeciwieństwem - to źródło zła.

Jestem pod wielkim wrażeniem tej powieści, nie wiem czy zdarzyło mi się wcześniej coś takiego czytać. Naprawdę polecam zapoznać się z tą pozycją i porwać w świat wierzeń słowiańskich, przeplatającego się dobra i zła, miłości i okrucieństwa.