Dwa dni w Paryżu

Autorka, której powieści podbijają serca czytelniczek, a liczne przekłady i miana bestsellerów są tego najlepszym przykładem. Wierzę, że twórczość Jojo Moyes nie jest Ci nieznana. Ja kojarzyłam nazwisko, jednak dopiero ,,Dwa dni w Paryżu" otwierają moją znajomość z piórem pisarki. Powiem szczerze, że jestem niezwykle zadowolona. Po tekście wręcz się płynie. Zupełnie więc nie dziwię się, że fani Moyes wyczekują na każdy kolejny tytuł i przekład w Polsce. Poznajcie moją opinię o najnowszej publikacji, jak zwykle wydanej nakładem wydawnictwa Znak.

O Nell Simmons można wiele powiedzieć, ale z pewnością nie to, że cechuje ją spontaniczność. Określone kanapki w konkretne dni tygodnia, wypisywanie za i przeciw, sporządzanie list, trzymanie się harmonogramu. Pewnie dlatego jej przyjaciółki - Trish, Magda i Sue nie mogą uwierzyć, gdy okazuje się, że zamiast dorocznego babskiego wyjazdu do Brighton wybiera romantyczny weekend w Paryżu, ze swoim chłopakiem, Pete'm Welshem, który... nie zachowuje się w porządku wobec partnerki. Przed Nell więc wyjazd pełen wrażeń, przygód i niespodziewanych zwrotów akcji oraz spotkań. Czy podróż do Miasta Zakochanych sprawi, że jej życie odmieni się diametralnie?

Ta historia zajmuje ok. 150 stron z 350. Myślałam, że dalsze opowiadania, które wyszły spod pióra autorki będą nawiązywać do historii Nell, jednak okazało się, że są one zupełnie ze sobą niezwiązane. czy to źle? Zależy jak na to spojrzeć. Dzięki temu zabiegowi możemy poznać także inne historie - jedne krótsze, inne dłuższe. Wszystkie je jednak cechuje jedno - różne oblicza miłości i relacji międzyludzkich. Przeczytamy o malarzu, którego praca po 100 latach ma wpływ na podróż poślubną pewnej młodej pary.

Poznamy historię kobiety, która zrywa więzy przed Bożym Narodzeniem i oddycha pełną piersią. Jest tego o wiele, wiele więcej. Bohaterowie są wyraziści, różnorodni, w każdym z nich możemy odnaleźć cząstkę siebie. Jest to fantastyczna lektura na wolne popołudnie, czy wieczór. Jestem przekonana, że nie przejdziesz obok tych historii obojętnie. A ja, no cóż. Zaczynam rozglądać się za kolejnymi powieściami Jojo Moyes, bo jeśli są choć trochę tak porywające, jak ,,Dwa dni w Paryżu", to jestem pewna, że nie będzie to czas stracony.

Autor: Jojo Moyes

Tytuł: Dwa dni w Paryżu

Nell przez moment chciała żyć chwilą, dlatego

zeecydowała

się kupić dwa bilety do Paryża. Miał to być świetny wypad we dwoje. Jednak nie minęło dużo czas, a przekonała się, że jej najgorszy scenariusz się spełnia. Sama wyjeżdża na dwa dni do Paryża. Jest w wielkim mieście zakochanych, ale czuje się samotnie. Ma ochotę spędzić te dni w całości na niespodziewanych krokach. NIestety nie zdążyła się nacieszyć, bo od wejścia do hotelu zaczęły się same problemy. Okazało się, że musi dzielić pokój z jeszcze jedną osobą, przez błąd w systemie hotelu.

Nell stara się o tym nie myśleć, więc wychodzi do miasto, a tam czego ją mnóstwo wrażeń.

Czy osoba, która miała z nią pojechać w końcu do niej dołączy?

Jestem pod niesamowitym wrażeniem. Uwielbiam książki tej autorki. Od samego początki wciągnęłam się w książkę i nie mogłam jej zostawić. Spędziłam z nią bardzo miły czas. Autorka wprowadza nas w stan refleksji i nie pozwala na zostawienie książki. Tyle się w niej dzieje, że nie nudzi się nam po jakimś czasie. Cały czas nowe fakty i sprawy to rozwiązania. Genialna przygoda, która dopełnia bohaterce życie. Chociaż jest ona złą przez fakt, że została sama to nie załamuje się, ale korzysta z tego, co może. Do mnie taka postawa przemawia. Test to genialna książka

Ocena 10/10

Jojo Moyes - to nazwisko znają wszystkie polskie czytelniczki :) Literatura wiele zyskała dzięki tej pisarce, jej książki dla kobiet biją rekordy czytelnictwa i nie dziwota, bo zapadają w pamięć i budzą emocje. Zawsze z ciekawością sięgam po jej powieści i zastanawiam się, co tym razem mi opowie :)

Dwa dni w Paryżu to zbiór krótkich form literackich, które otwiera nowela Sama w Paryżu. Świtnie napisana opowieść o młodej kobiecie, która łamie konwenanse, w których sama się zamknęła i podbija świat zmieniając swoje życie. Nell pracuje w dużej firmie i jest poukładana, a wszelkie swoje decyzje podejmuje z arkuszem Excela, analizując za i przeciw. Pewnego dnia jednak zdaje się na impuls i organizuje wyjazd do Paryża z aktualnym chłopakiem. Niestety, ON wystawia ją "do wiatru", a dziewczyna sama wyjeżdża do Paryża, znajduje swój hotelik i zaczyna swą przygodę. Oczywiście, ciągle włączają się jej hamulce wewnętrzne, ale atmosfera Paryża i poznanego Francuza, sprawiają, że postanawia zaszaleć i ma z tego niezłą zabawę. Odmienia nie tylko swój wygląd, ale i sposób myślenia i zakochuje się w Paryżu. Po czym wraca do szarej rzeczywistości, jednak musi upłynąć trochę czasu, aby zdała sobie sprawę, co w jej życiu jest najważniejsze.

Oprócz Samej w Paryżu, w tomie Dwa dni w Paryżu znajdziecie wiele krótkich opowiadań o życiu, relacjach międzyludzkich, dążeniu do szczęścia. Dwa dni w Paryżu ukazują różne odcienie życia, ludzkie miłości, przyjaźnie, frustracje, radości - pozornie zwyczajną codzienność, ale jakże różnorodną, bo przecież nie ma dwóch takich samych osób. Rozejrzyjcie się wokół i znajdźcie swój Paryż :)

[Adres usunięty]

„Dwa dni w Paryżu” to kolejna relaksująca powieść Jojo Moyes. Dzięki autorce przenosimy się do stolicy Francji i wraz z główną bohaterką poznajemy to miasto. Spacerujemy urokliwymi uliczkami, pijemy kawę w małych kawiarenkach.

Główna bohaterka jest kobietą, która w każdym momencie swojego życia wszystko analizuje, rozpatruje za i przeciw każdej sytuacji. Podejmuje impulsywną decyzję i wykupuje wyjazd dla dwojga do Paryża, niestety jedzie tam jednak sama. Dlaczego? Dowiecie się po przeczytaniu powieści. Co spotka bohaterkę w Paryżu, w mieście miłości?

Drugą bohaterką jest świeżo upieczona małżonka ubogiego malarza. Widzimy Paryż w roku 1912. Odwiedzamy ówczesne spelunki, poznajemy kobiety pracujące na ulicach. Zakochani małżonkowie mimo braku pieniędzy są ze sobą szczęśliwi, Kto i dlaczego burzy ich sielankę? Trzeba przeczytać żeby się dowiedzieć.

Czy jest jeszcze ktoś, kto nigdy nie słyszał o Jojo Moyes, a zwłaszcza o jej najsłynniejszej, zekranizowanej powieści z Lou Clark "Zanim się pojawiłeś"?

Jej najnowsza książka "Dwa dni w Paryżu", ku mojemu zaskoczeniu, okazała się zbiorem dwunastu opowiadań

Rozpoczyna się najdłuższym z nich, zajmującym prawie połowę książki i noszącym tytuł "Sama w Paryżu".

Dziwnym zrządzeniem losu Nell, zamiast ze swym chłopakiem, ląduje zupełnie sama w mieście miłości. Okazuje się, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Poznaje Fabiena, który pracuje jako kelner, ale marzy, by być pisarzem. Chłopak pokazuje jej Paryż.

Pokrótce poznamy jeszcze, (nie)wiernego dziennikarza - celebrytę; Przekonamy się jaki czar, kryją buty od Louboutina; Przeżyjemy napad na sklep; Spędzimy miesiąc miodowy w Paryżu; Uwierzymy, że marzenia się spełniają, nawet jeśli jest to kupno nowego płaszcza; Wymienimy namiętne SMS-y z nieznajomym oraz przekonany się, że czasem warto pójść za głosem serca.

Chyba jeszcze nigdy tak bardzo wszystkie opowiadania nie przypadły mi do gustu. Nie bez znaczenia jest fakt, że powstały spod ręki jednej z moich ulubionych pisarek. Jej styl jest niesamowicie lekki a przy tym zabawny, a fabuła zaskakuje puentą. I choć urokliwy Paryż jest bohaterem zaledwie dwóch opowieści, to dzięki temu, że należą one do najobszerniejszych, w pełni zaspokoiły mój apetyt poznawczy.

Bardzo sympatyczne, emanujące ciepłem i pozytywną energią historie, pozwoliły mi na odprężenie, po pełnym emocji tygodniu. Niczego się nie bałam, bo wiedziałam, że wszystko skończy się dobrze. Po prostu cieszyłam się chwilą i delektowałam lekturą

Nowa książka Jojo Moyes „Dwa dni w Paryżu” zaskakuje od samego początku, bo zamiast spodziewanej powieści dostajemy kilka opowiadań. Oczywiście punktem wspólnym jest Paryż. A właściwie MIŁOŚĆ. Bo wszystkie są o miłości. Czasem chodzi o znalezienie miłości, a czasem o odkrycie, że ta miłość jest i że warto ją docenić.

Nell jedzie sama do Paryża, bo wystawił ją jej facet. Do tej pory musiała mieć wszystko zaplanowane i dokładnie przemyślane, a w Paryżu poznaje kogoś i działa impulsywnie, pod wpływem chwili… I robi rzeczy, których ani ona sama ani nikt inny by się po niej nie spodziewał…

A historia Liv i Davida... Są w podróży poślubnej… I czasem warto sobie przypomnieć, że są sprawy ważniejsze niż praca…

I ktoś musi uświadomić Sophie, jak wyglądało życie jej męża kiedyś i że to wcale nie znaczy, że pod wpływem miłości do własnej żony nic się nie zmieniło…

Książkę czyta się bardzo szybko… Podnosi ona na duchu, daje nadzieję na spełnioną miłość…

A może by tak rzucić wszystko i wyrwać się gdziekolwiek, choćby na dwa dni do Paryża? Spakować kilka niezbędnych rzeczy do ulubionego plecaczka i już za kilka godzin chłonąć klimat Miasta Świateł, spacerować jego uliczkami i popijać kawkę w romantycznej kafejce? Jeszcze niedawno mogliśmy takie decyzje podejmować spontanicznie. Brakuje mi tego, a Wam? Ale chyba nie to jest teraz najważniejsze.

Również bohaterowie opowiadań „Dwa dni w Paryżu” przewartościowują swoje życie. Przekonują się, że nie rządzi nimi przypadek, że sami mają wpływ na własne losy. Czasem warto się przełamać, otworzyć, zaryzykować, wyjść naprzeciw. Bo nieznane mimo, że napawa lękiem, może skrywać przeznaczone nam szczęście.

Spodziewałam się powieści, dostałam opowiadania. Liczyłam, że będzie je łączył Paryż, okazało się, że styczną stanowią ludzkie relacje. Czy jestem zawiedziona? Mimo wszystko, nie.

Opowiadania są tak przyjemne, tak ciepłe, że pochłaniałam każde kolejne w zastraszającym tempie. Są też bardzo różne, niektóre nieco humorystyczne, wręcz przekorne, inne trącące nutką melancholii. Każde jednak zawiera ważne przesłanie, że wiele zależy od nas, a czasem wystarczy zaczerpnąć tchu, spojrzeć przed siebie i zrobić pierwszy krok, by odnaleźć szczęście.

To nie jest pierwsza książka tej autorki, która wpadła mi w ręce. Jojo Moyes ma lekki styl i umie tworzyć naprawdę ciekawe historie. Dwa dni w Paryżu przeczytałam praktycznie jednym tchem. Kupiłam książkę, gdy tylko pojawiła się w księgarni. Opowieść idealnie nadawała się na leniwe, sobotnie popołudnie. Dzięki niej wróciły wspomnienia z wycieczki do Francji. Sami bohaterowie w książce są niezwykle sympatyczni. Z dużą ciekawością śledziłam ich dalsze losy. Jedynie czego żałuję, że jest to zbiór opowiadań. Bardzo szybko przywiązywałam się do postaci i żałowałam, że tak szybko muszę się z nimi rozstać. Podsumowując bardzo polecam "Dwa dni w Paryżu". to książka idealna na jesień, niezawodnie poprawia humor.

Piękna i młoda kobieta ląduje sama w mieście zakochanych, czy można się nie zakochać? Od pierwszych stron zaskoczyła mnie budowa książki, gdyż składa się z jedenastu opowiadań, które łączy jedno: Paryż. Całkowicie coś innego, jednak niezwykle intrygującego. Szybko można zatracić się w uczuciach, które biją z każdym kolejnym napisanym słowem. Opowiadania oprócz sielankowej konstrukcji, niosą za sobą wiele przesłań. Pokazują, że w prawdziwym uczuciu, drobne gesty, znaczą więcej niż wszystko inne, oraz że nie kiedy lepiej nie planować nic, a żyć tylko i wyłącznie chwilą. Wciągająca fabuła, przepiękny obraz miasta zakochanych i miłość w tle. Powieść godna polecenia idealna na zimne, jesienne wieczory, przy kubku gorącej czekolady i miękkim kocem u boku.

Miłość jest ponadczasową tematyką książek i chyba najbardziej standardową. Ludzie lubią czytać o uczuciach, a "Dwa dni w Paryżu" to zbiór ciekawych opowiadań, których tematyka rozgrywa się w Paryżu. Dla mnie duży plus, że w tych ciężkich czasach, chociaż w wyobraźni mogłem się przenieść do tego pięknego miasta.

Książka zapewnia przyjemne chwile z bohaterami i ich problemami, które w końcu znajdują rozwiązanie. Każda osoba jest inna, jednak bez względu na wiek czy to, jak przeżyliśmy życie, każdy zasługuje na miłość. Takie wspaniałe zakończenia mogą mieć miejsce tylko w Paryżu! Książka ma lekką tematykę, czyta się ją przyjemnie, a właściwie każda z poruszanych opowieści mogłaby stworzyć kanwę dobrej książki.

Dawno nie czytałem tak bardzo słodkich, czułych i miłych opowiadań. Jojo Mojes zawsze potrafiła lawirować wątkami bohaterów w sposób intrygujący, ciekawy, ale też pozwalający na wejście w ich romantyczny świat. Urzekające są opisy miejsc znajdujących się w Paryżu. Autorka opisuje Notre Dame, Wieżę Eiffla i między innymi Sekwanę tak, że bez problemu jesteśmy w stanie przenieść się w klimat francuskiej stolicy. Zainspirowała mnie do odwiedzenia Paryża i myślę, że po pandemii rozważę kilkudniowy pobyt tam.

To, co zainteresowało mnie szczególnie to opis francuskiego lifestylu. Jest ON szczególny, gdyż cała aura związana z miastem i życiem w mieście pozwala bohaterom na zrozumienie jak bardzo im na sobie zależy. Magiczne i przyjemne w odbiorze opowiadania.

Rzadko sięgam po tego typu literaturę. Najczęściej czytam reportaże i biografie. Ale skusiła mnie niezwykle optymistyczna okładka. Bardzo spodobało mi się, że jest to zbiór niezbyt długich opowiadań. Dlatego mogę po nie sięgnąć w wolnej chwili. Polubiłam bohaterów. Byli niezwykle sympatyczni i ich sylwetki zostały dobrze nakreślone. Każdy z nich jest inny i na swój sposób ciekawy. Z przyjemnością śledziłam ich perypetie. Sama książka może nie jest jakimś wybitnym dziełem literackim, ale całą pewnością można przyjemnie spędzić czas przy lekturze. "Dwa dni w Paryżu" to książka idealna na pochmurny dzień. Ogólnie książkę polecam, jako przyjemne czytadło. Ale prawdopodobnie nie sięgnę po nią drugi raz.

Książka "Dwa dni w Paryżu" została napisana przez brytyjską dziennikarkę i pisarkę Jojo Moyes i skradła moje serce. Jest to przepiękna opowieść o sile, odwadze, wierze w swoje możliwości oraz o miłości. Dzięki niej uświadomiłam sobie, że warto jest żyć chwilą i przeżywać wspaniałe momenty życia w pełni. "Dwa dni w Paryżu" jest stworzona w formie jedenastu opowiadań, które czytelnik czyta jednym tchem. Z pewnością książka uszczęśliwi niejedną kobietę i wzruszy nastolatki, ale mogą ją przeczytać również mężczyźni lubiący powieści lekkie, dające uczucie relaksu. Ujęty w niej wątek podróży zachęca do planowania własnych wycieczek lub przeniesienia się w wyobraźni na wakacje pełne słońca i radości.

Nigdy nie byłem w Paryżu, ale już teraz wiem, że na pewno muszę się tam wybrać. Jojo Moyes w swoich opowiadaniach tak pięknie opisała to miasto ze wszystkimi swoimi atrakcjami, że poczułem się, jakbym tam był. Wrażenie niesamowite móc poznać to miasto zakochanych, chociażby tylko z opisu. Do tego dobrze poznać opowiadania autorki w takiej formie, która do tej pory nie była u niej spotykana. Dobrze wiedzieć, że Moyes nie trzyma się żadnych sztywnych reguł i zawsze można oczekiwać po niej niespodziewanych rzeczy. Fajna książka, która jest dobra - w szczególności teraz. Nigdzie za granicę raczej nie można wyjechać. Chociaż przy pomocy tak fajnych książek możemy przenieść się do innych, pięknych miast.

Jojo Moyes przyzwyczaiła nas do swoich obszerych, grubych powieści, które czyta się jednym tchem. Najnowsza z wydanych w Polsce książek jej autorstwa okazuje się być porównując cienka, a w dodatku są to opowiadania. Te krótkie formy łączy jedno - Paryż.

Jak to w zbiorach opowiadań mamy przekrój różnych historii, jedne bardziej udane, drugie mniej. Moim ulubionym zostaje pierwsze z nich, bo historia jest całkiem treściwa, długa, urocza i bardzo paryska. Ale ciekawe jest też to o butach, które odmieniły życie Sam. Każda z tych historii jest inna, autorka skupia się na innych aspektach, jednak w każdej czuć niepowtarzalne pióro i styl Jojo Moyes.

Z innym nastawieniem zaczynałam tą książkę, z innym kończę. Cieszę się że mogłam przeczytać takie inne wydanie twórczosci autorki. To taka szybka podróż do Paryża, nawet wtedy gdy na to nie możemy sobie pozwolić. Momentami będzie romantycznie, uroczo i przyjemnie, a chwilami gorzko i z masą trudności. Fanki Moyes na pewno będą zadowolone - tak jak ja.

Miłość w cieniu Wieży Eiffla i katedry Notre-Dam. Ale poza tym pięknym uczuciem, mamy tu też inne, z którymi zetknęła się chyba każda para. Zazdrość, samotność, smutek, zdrada, a także szczęście czy radość. Dzięki tej książce mogłam ponownie spotkać się z bohaterami, których polubiłam już wcześniej, ale poznałam również zupełnie nowych. Zapraszam do Paryża widzianego oczami Jojo Moyes.

Wzięłam tę książkę do ręki czytając tylko opis z okładki. Dałam się ponieść przecudnej opowieści, w której bohaterami są Nell i Fabien. Nie mogłam zasnąć, chciałam czytać jeszcze i jeszcze więcej. O dziewczynie, którą chłopak wystawia do wiatru. O młodym pisarzu, który marzy o wydaniu własnej książki. Jakie było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że dobrnęłam do końca historii, a następna jest już zupełnie o czymś innym. Otóż ta książka okazała się zbiorem opowiadań.

Poza genialnym rozpoczynającym tę książkę „Sama w Paryżu”, z wielką przyjemnością spotkałam również Liv, z mężem Davidem oraz Sophie i Eduarda, bohaterów książki „Dziewczyna, którą kochałeś”.

Wszystkie opowiadania ukazują związki. Te z długim stażem, i te dopiero się rodzące. Te szczęśliwe i te z problemami. Co zrobić, gdy chłopak wystawia Cię do wiatru, albo świeżo poślubiony mąż zajmuje się pracą podczas miesiąca miodowego?Miłość ukazana jest też przez pryzmat zwyczajnego życia. Kiedy brakuje pieniędzy do pierwszego, gdy jedno z małżonków traci pracę, gdy w codzienną rutynę wkrada się ktoś z pozoru bardziej atrakcyjny i pociągający.

Jojo Moyes świetnie uchwyciła miłość i inne towarzyszące jej uczucia pod różnym kątem, w różnych okolicznościach. Niektóre opowiadania są króciutkie, inne mają około 100 tron, lub nawet więcej. Jedne są świetne, inne trochę gorsze, czyli jak w każdym zbiorze z tą krótką formą prozy.

Pomimo wszystko, czytałam je z przyjemnością. Co więcej, dały mi trochę do myślenia. Skusiły do rozważań na temat związku, podsunęły kilka wskazówek i ostrzeżeń. Zawsze doceniam takie teksty, które pozwalają mi otrząsnąć się z codziennej rutyny.

Polecam serdecznie, to nie będzie stracony czas

Paryż jest zawsze dobrym pomysłem, nawet jeśli nic nie idzie zgodnie z planem…

Zanim zdążyła się zastanowić, weszła do biura podróży i kupiła dwa bilety. To zupełnie nie w stylu Nell! Dwa dni w Paryżu, pierwsza szalona decyzja w jej życiu… Tylko że spełnia się najgorszy scenariusz i Nell zostaje sama w mieście zakochanych.

Ale przecież jest w Paryżu! Na tyle wielkim, żeby poczuć się wolną, i na tyle małym, żeby spotkać kogoś naprawdę wyjątkowego. Tylko tutaj można poczuć taki przypływ odwagi. Dać się zaprosić na drinka chłopakowi, który zachwycił się tym samym obrazem Fridy Kahlo. Zobaczyć wszystkie atrakcje Paryża w ciągu dwudziestominutowego rajdu na skuterze. Przeżyć najlepszą noc w swoim życiu.

I zamiast tworzyć kolejną listę za i przeciw, zapisać na czystej kartce tylko dwa słowa: Żyj chwilą.

"Dwa dni w Paryżu" jest zbiorem 11-tu opowiadań. Szczerze powiedziawszy to nie spodziewałam się, iż będę miała do czynienia z antologią. Na dodatek jednego autora. Przyznam że z czymś takim jeszcze się nie spotkałam. Była to dla mnie miła odskocznia od typowych powieści.

Każde z opowiadań posiada narrację z perspektywy kobiety. To, co je łączy to miłość i tytułowy Paryż. Nowele są pełne uroku, humoru, romantyzmu, melancholii, nostalgii, wzruszenia, a nawet czegoś ulotnego - chwili, miejsca, rzeczy... Jojo Moyes ukazuje w nich, jak cieszyć się chwilą, jak celebrować życie.

Opowiadania te tylko z pozoru są różne. Zresztą, jak i ich bohaterki. Jednakże bardzo szybko przekonujemy się, że jest odwrotnie. Bowiem bohaterki są w takim momencie swojego życia, gdzie muszą podjąć jakieś decyzje, dokonać odważnych zmian.

Pierwsze z opowiadań: "Sama w Paryżu" jest najdłuższe i zarazem okazało się dla mnie najbardziej angażujące i emocjonujące. To w nim wyraźnie odczułam paryską atmosferę i to coś, co przyciąga tak wielu ludzi do tego miasta.

"Nell czuje się śmiała, samą siebie nie poznaje. (...) Ciemne, oświetlone tylko blaskiem księżyca dachy Paryża wyglądają jak obietnica."

Moją uwagę zwróciły również dwie ostatnie nowele utrzymane w klimacie świątecznym: "Margot" i "Bożonarodzeniowa lista sprawunków".

Nie przepadam zbytnio za otwartymi zakończeniem, a tu z takowymi mamy do czynienia. Jednakże tym razem mi to zupełnie nie przeszkadzało, a wręcz pozwoliło zadziałać mojej wyobraźni. Ale gdzieś tam głęboko czuję niedosyt, gdyż polubiłam się z bohaterkami.

"Dwa dni w Paryżu" to słodko-gorzki zbiór opowiadań przypominający najważniejsze wartości w życiu człowieka. To historie o trudnych wyborach, szukaniu własnej drogi i odwadze ku zmianom. To książka uświadamiająca, byśmy kierowali się tym, co sami myślimy, a nie inni. To również lektura udowadniająca, że każdy z nas zasługuje na miłość bez wyjątku. To antologia przynosząca ukojenie, idealna na ten trudny czas.

"Dwa dni w Paryżu" jest drugą książką Jojo Moyes, którą postanowiłam przeczytać. Po lekturze "Zanim się pojawiłeś" byłam oczarowana zarówno historią, jak i piórem autorki, naprawdę przypadła mi ona do gustu. W przypadku tej książki było podobnie. Ma ona inną formę, ponieważ jest zbiorem opowiadań, jednak równie mocno trzyma w napięciu. Czytając przenosimy się wraz z bohaterami do romantycznego Paryża - trzeba przyznać, że Moyes bardzo dobrze odwzorowała charakter i wyjątkowość tego miasta. Aż zamarzyłam, aby przenieść się tam wraz z bohaterami. Wszystkie opowiadania to oddzielne, romantyczne historie, którym towarzyszy spontaniczność i życie pod wpływem chwili... Zdecydowanie polecam każdemu!

„Dwa dni w Paryżu” to kolejna niezwykle poruszająca pozycja autorstwa Jojo Moyes. Jest to jedna z lepszych książek skierowanych głównie do kobiet, jakie czytałam w ostatnim czasie. W środku znajdziemy zbiór opowiadań, których częścią wspólną jest oczywiście stolica Francji, a tematem przewodnim jest miłość. Mamy tu kilka przepięknych opowiadań, które można czytać jedne po drugim. Najbardziej poruszyła mnie historia artysty i sklepikarki, o imionach Sophie i Edouard, Mogłam przenieść się do początku XX wieku i zobaczyć jak ówcześnie wyglądała stolica miłości. Autorka w całym zbiorze świetnie oddaje klimat Paryża, na tyle, że miałam ochotę tam pojechać i zjeść słodkie śniadanie z wszystkimi bohaterami opowiadań.

Jak błyskawicznie przenieść się do pięknego, pełnego romantyzmu Paryża? Sięgnąć po książkę "Dwa dni w Paryżu" JoJo Moyes. Może to trochę nietypowa dla autorki pozycja, bo składa się z kilkunastu opowiadań, jednak w każdym z nich można poczuć klimat Paryża i przeżyć wspaniałe emocje. W moim odczuciu opowiadania mają wspólne motto, jakim jest słynne carpe diem. Książka stosunkowo lekka, przyjemna w odbiorze, pozwala się zrelaksować. Idealnie sprawdzi się na leniwy weekend. Szczególnie spodoba się osobom, które lubią historie miłosne, okraszone ciekawą, lekką fabułą i genialnymi opisami Paryża. Można poczuć czar tego miasta, wyobrazić sobie słynne uliczki w sercu Francji i będąc we własnym łóżku z książką, przeżyć weekend w Paryżu! Gorąco polecam, zwłaszcza na jesienne, długie wieczory. Poprawia humor i powoduje, że człowiek od razu zaczyna planować wypad do Paryża...

To nie jest jedna historia, lecz kilka różnych opowiadań. Polski tytuł książki nawiązuje do pierwszego z jedenastu zamieszczonych tu opowiadań. I w sumie oprócz "Samej w Paryżu" tylko "Miodowy miesiąc w Paryżu" jest tak rozbudowaną historią. Pozostałe opowiadania są krótkie, ale równie ciekawe.

Wszystkie opowiadania łączy jedno - mają nam, kobietom, pokazać, że same często tworzymy sobie różne problemy. Nie doceniamy samych siebie, nie wierzymy we własne możliwości, nie widzimy, jakie jesteśmy wspaniałe. Odbieramy sobie prawo do szczęścia, sądząc, że nie jest ono dla nas, że na nie nie zasługujemy. Przyznaję szczerze, że po lekturze tych jedenastu opowiadań usiadłam, popatrzyłam na swojego męża i dzieciaki i pierwszy raz od naprawdę dawna uśmiechnęłam się na widok tony zabawek na podłodze. Bo ten bałagan, to dowód na to, że dom żyje, że mam cudowne dzieciaki, które właśnie świetnie się bawią i że mąż, choć zmęczony, to jednak siedzi razem z nimi wśród tych marchewek, bananów, samochodzików i innych i bawi się równie dobrze (jak nie lepiej!) jak oni. I za to Jojo dziękuję! Że ta lektura skończyła się refleksją nad moim życiem. Że jak Chrissie w opowiadaniu "Bożonarodzeniowa lista sprawunków" zatrzymałam przy pytaniu "Kiedy zmieniłam się w tę kobietę?" Bo nie chcę się w nią zmienić, ani nawet nie chcę musieć samej sobie zadać tego pytania.

Nie chcę być Nel, która boi się wszystkiego ("Sama w Paryżu").

Nie chcę być Sally, którą obecność męża w domu doprowadza do szału ("Między tweetami").

Nie chcę być Sarą, która myśli tylko o obowiązkach i nie potrafi się cieszyć wieczorem z mężem ("Miłość po południu").

Nie chcę być Beth, która myślami wraca do romansu, zamiast cieszyć się codziennością z mężem ("Ptaszek w garści").

Nie chcę być Sam, która potrzebuje Louboutin'ów, żeby przypomnieć sobie jaka jest wspaniała ("Buty z krokodylej skóry).

Nie chcę być Alice, która nie boi się napastnika ("Pończochy").

Nie chcę być Liv i Sophie, które nie wierzą w miłość mężów i same próbują sobie odebrać prawo do szczęścia ("Miodowy miesiąc w Paryżu").

Nie chcę być Evie, której nie cieszy nic, a przez problemy finansowe martwi wszystko ("Zeszłoroczny płaszcz").

Nie chcę być Mirandą, która udaje kogoś innego dla chwili szaleństwa, bo ma dość swojego życia, a mąż jej działa na nerwy ("Trzynaście dni z Johnem C.").

Nie chcę być Em, która wstydzi się zaczynać wszystko od nowa ("Margot").

Nie chcę być Chrissie, która spełnia tylko życzenia innych, a o sobie nie myśli ("Bożonarodzeniowa lista sprawunków").

Polecam, naprawdę polecam. I zachęcam Was, inne czytelniczki, pokochajcie siebie. Spojrzyjcie na siebie łaskawiej, uśmiechnijcie się do siebie w lustrze. Jesteśmy wspaniałe! Tylko dlaczego tak rzadko sobie to powtarzamy?!

"Dwa dni w Paryżu" Jojo Moyes

"Ma ochotę pławić się w nadziei, która przychodzi razem z kimś nowym, z kimś, kto widzi w tobie tylko to, co najlepsze, a nie to, co najgorsze".

Paryż. Miasto Świateł. Miejsce wprost stworzone do romantycznych i wzruszających historii z przesłaniem, że nie ma rzeczy niemożliwych. To dlaczego książka Jojo Moyes "Dwa dni w Paryżu" tak bardzo mnie rozczarowała?

Żyj chwilą

Solidna, odpowiedzialna i starannie analizująca wszystkie za i przeciw. Taka jest Nell, która właśnie zamierza spędzić najbardziej romantyczny weekend ze swoim chłopakiem w Paryżu. Ale gdy w Mieście Świateł jest zdana tylko na siebie, zamierza zrobić coś niezwykłego, coś niepasującego do jej spokojnej osobowości. Zamierza cieszyć się z życia i po raz pierwszy nie kalkulować ryzyka. Z pomocą przychodzi jej pewien Francuz, który właśnie przeżywa swoje gorsze chwile w życiu.

Tak historia może i jest lekko nieprawdopodobna, ale niesie dużą dawkę optymizmu i przekonania, że w życiu czekają na nas też i szanse, a nie same zagrożenia i przeszkody. Wystarczy mieć oczy szeroko otwarte.

Historia Nell i Fabiena z pewnością wywoła uśmiech na twarzy czytelnika, szkoda tylko, że kończy się po niecałych 150 stronach. A reszta? Przecież książka "Dwa dni w Paryżu" liczy sobie 352 strony...

Rozczarowanie w kilku aktach

Myślałam, że w książkowym gąszczu umknęła mi informacja, że w tej książce znajdę coś jeszcze oprócz historii Nell. Opis, pochodzący od wydawcy - ten zamieszczony na tylnej okładce, jak i na wszystkich portalach książkowych, wspomina tylko o Nell i jej weekendzie w Paryżu. Pod tym opisem pojawia się co prawda jedno zdanie, mogące tak nieśmiało sugerować coś więcej: "Opowieści o odwadze i sile miłości autorstwa Jojo Moyes, pisarki, która podbija serca polskich czytelników książkami "Zanim się pojawiłeś", "Kiedy odszedłeś", "Światło w środku nocy".

Również i tytuł odzwierciedla, jak bardzo te inne historie nie zasługują na uwagę. A pomimo to, wydawca zdecydował się dołączyć je do tej książki. Oryginalny tytuł brzmi "Paris for One AND Other Stories", w polskim tłumaczeniu "Dwa dni w Paryżu". Wiem, że tłumaczenia literackie to naprawdę trudne zadanie, ale w tym przypadku różnica jest zasadnicza. Broń boże, nie wspominajmy, że tam oprócz historii Nell, opublikowanej pod tytułem "Sama w Paryżu", są jeszcze jakieś opowiadania. To mogłoby zniechęcić czytelników. O ile mi wiadomo, to w Polsce ukazały się do tej pory tylko powieści tej autorki.

Wspólny mianownik?

Myślałam, że te wszystkie opowieści będą posiadały choćby wspólny mianownik. W pierwszej kolejności pomyślałam o Paryżu (ach, znowu ten tytuł!) - miejsce stworzone do historii w stylu Jojo Moyes. Te typowe dla Paryża francuskie kafejki, romantyczny nastrój, artystyczne dusze - to wszystko odnajdziemy tylko w historiach "Sama w Paryżu" i "Miodowy miesiąc w Paryżu". To dwie najdłuższe historie (łącznie prawie 230 stron) i faktycznie oddają niepowtarzalny klimat tego miasta. Szkoda, że nie są dłuższe, bardziej rozbudowane, bo mogłyby z nich powstać całkiem niezłe powieści.

Pobieżne historie

Natomiast - w pozostałych historiach francuskiej atmosfery nie uświadczymy. Poruszają różną tematykę, są pisane z punktu widzenia kobiet i w niektórych, w rolach głównych pojawiają się typowo kobiece atrybuty (pończochy, płaszcz, buty, perfumy). Ale jestem rozczarowana ich poziomem, jakby wyszły spod pióra innej osoby. Ot, choćby historia napadu na sklep jubilerski i flirtu ekspedientki ze złodziejem (!!!). I jak na opowiadania, są bardzo krótkie - od zaledwie kilku do kilkunastu stron. Jak dla mnie - zdecydowanie za krótko, co przekłada się na to, że są bardzo pobieżne. A skakanie z tematu na temat też nie ułatwia ich odbioru.

Tak, jestem bardzo rozczarowana zawartością książki "Dwa dni w Paryżu" i nie będę tego kryła. "Produkt tylko częściowo zgodny z opisem".