Dunbar

„Dunbar” Edwarda St Aubyn, nie był dla mnie łatwą lekturą, autor obnaża w niej najgorsze ludzkie instynkty.

Kiedy Henry Dunbar, przypomnijmy -osiemdziesięcioletni potentat medialny, zostaje zamknięty, za sprawą swoich ukochanych córek w szpitalu psychiatrycznym, świat zmusi go do refleksji nad swoim życiem. Mimo ogromnej potęgi którą zbudował, niejednokrotnie nie bacząc na cierpienie i niszczenie wielu ofiar po drodze, zapomniał o karmie która bardzo często do nas wraca. Lecz nawet ON nie spodziewał się, że największy cios, zostanie wykonany przez najbliższych. Dunbar próbując, za wszelką cenę wrócić, do swojego świata i odzyskać odebraną mu pozycje, ucieka ze szpitala lecz jego walka nie będzie łatwa...........

Książka przedstawia zawiść, chciwość, zemstę, wymierzoną w najgorszy możliwy sposób od rodziny-przyjaciół. Mimo iż, czytało się ją dobrze, przytłoczyła mnie trochę swoim obrazem bezlitośni, na który mimo wszystko byłam w pewien sposób gotowa. Muszę również zaznaczyć jej plus, za naprawdę wyjątkową oprawę. Jeśli jesteście już po lekturze, czekam na wasze opinie.

Pieniądze szczęścia nie dają - oklepany frazes? Pewnie tak, ale po przeczytaniu tej książki to pierwsza myśl jaka pojawiła się w mojej głowie.

A historia trochę jak z bajki o Kopciuszku, trochę jak z tragedii "Król Lear".

Bohaterkami są trzy córki potentata medialnego, dwie te złe, wyrachowane i bezwzględne, które za wszelką cenę chcą przejąć interesy ojca i jedna, wzór cnót wszelakich, która wyrzekła się luksusów, by wieść proste, rodzinne życie.

Ich ojca, ponad 80-letniego Henrego Dunbara poznajemy w niezbyt niekomfortowej sytuacji, gdy złe córki podstępem zamykają go w zakładzie dla psychicznie chorych. Wygląda na to, że uczennice przerosły mistrza i okazały się bardziej cyniczne i chciwe niż ON sam. Starszy pan nie zamierza się tak łatwo poddać i wraz ze świeżo zdobytym przyjacielem komikiem uciekają z tego przybytku. To scena jak z najlepszej komedii, pełna zabawnych dialogów, wywołujących szeroki uśmiech. Im dalej tym jednak coraz mniej powodów do śmiechu.

Mamy dwie grupy poszukiwawcze, które wyruszają tropem uciekiniera. Kto pierwszy znajdzie ojca, dobra, czy złe córki?

Mamy też staruszka błąkającego się samotnie po nieznanym terenie w mroźną noc. To tu w oddaleniu od bieżącej gonitwy celów i problemów przychodzi refleksja nad dotychczasowym życiem, nad wyrządzoną innym krzywdą.

Czy Dunbarowi uda się przetrwać w mroźną noc i na rynku mediów?

Do czego zdolne są jego córki żądne władzy i bogactwa, manipulujące i niszczące innych dla własnych celów?

Autor inspirował się tragedią "Król Lear", więc historia z założenia nie może skończyć się dobrze.

Nie jest to książka łatwa i przyjemna, ale z pewnością dająca do myślenia. Obnaża kulisy wielkiego biznesu, z całą jego bezwzględnością, deprawacją i brakiem jakichkolwiek skrupułów. Brutalny świat, w którym nie istnieje bezinteresowna miłość, przyjaźń czy lojalność. A przyczyną wszystkich nieszczęść są pieniądze, ogromne pieniądze...