Dowody zbrodni. Jak rośliny rozwiązują zagadki kryminalne

Dużo ciekawostek dla fanów kryminalistyki. Autor używa prostego języka do opisu danych spraw, co jest niewątpliwą zaletą. Prowadzi czytelnika po śledztwach, które, z różnych przyczyn, zostały rozwiązane dzięki roślinom. Idealna pozycja dla miłośników true crime. To nie tylko techniczne opisy, ale również spora dawka wiedzy. 

Sięgacie po książki true crime? Ja uwielbiam tego typu literaturę i jak tylko widzę jakąś nowość czy zapowiedź, od razu zacieram rączki. A jeszcze, gdy okazuje się, że można wyczytać wiele ciekawostek, to ja jestem kupiona. Dlatego, gdy tylko zobaczyłam "Dowody zbrodni" od Copernicus Center Press wiedziałam, że spędzę z nią wieczór. Tak, jeden wieczór. I albo będę nią zachwycona, albo zwyczajnie odstawię na półkę, a zadowolona z lektury nie będę. Więc, czy była to przygoda, czy raczej naukowy, nudny bełkot?

Mnóstwo spraw kryminalnych nie zostało nigdy rozwiązanych, a niektóre są nagle, po latach odkopywane, bo okazuje się, że mamy już technologię, dzięki której da się w końcu coś udowodnić. I w tym przypadku Gibson postanowił skupić się na takich, w których pierwsze skrzypce odegrały właśnie tytułowe rośliny. To te, które były na miejscu zbrodni, były jej świadkami, a nawet jej częścią. Wyobrażacie sobie, że kluczowym dowodem, który doprowadza do skazania za popełnione morderstwo może być mech wygrzebany z pod paznokci ofiary? Oczywiście, same w sobie potrafią być lekarstwem lub trucizną, co już samo w sobie jest fascynujące, a ich właściwości doprowadzające do znalezienia części ciał porzuconych przez sprawców brutalnych zbrodni, to dla mnie coś niesamowitego. I o tym właśnie jest ta książka, o roślinach i ich właściwościach, które mogą jednoznacznie wskazać czy ktoś był na miejscu zbrodni, czy zabił, czy zgwałcił, czy po prostu wyrządził krzywdę.

A jeśli chodzi o to, czy jest dobrze napisana, to przede wszystkim nie jest to typowo naukowy bełkot, z którego nie da się zbyt wiele zrozumieć, ale też nie jest napisana przez autora jak dla osoby, delikatnie mówiąc, głupiutkiej. Dla mnie to była lektura, podczas której miałam wrażenie, jak by przede mną siedział ekstremalnie ciekawy człowiek, z ogromną wiedzą i opowiadający o tych sprawach z takim zaangażowaniem, że wielu mogłoby pozazdrościć takiej pasji. Dzięki temu to jedna z tych książek, które z czystym sumieniem mogę polecić, i w której według mnie, każdy znajdzie informację, o której nie miał pojęcia, która go zaskoczy i być może skłoni do poznania innych podobnych pozycji.

Na te dwieście pięćdziesiąt stron to kawał wiedzy, którą będą się zachwycać miłośnicy true crime. A przy tym, jeśli się głębiej zastanowić może być odpowiedzią na pytanie "co przeczytać gdy chwilowo kryminałów mam dość?" - każdy miłośnik tego gatunku będzie taką pozycją zainteresowany, gwarantuję!

Recenzja powstała we współpracy z Copernicus Center Press.

Książka Davida J. Gibsona pt. „Dowody zbrodni. Jak rośliny rozwiązują zagadki kryminalne” to nie lada gratka dla fanów true crime i ogólnie szeroko pojętych zagadek kryminalnych. Jest to publikacja non-fiction, popularno-naukowa o tym, w jaki sposób rośliny mogą być zaangażowane w zbrodnię. Wszelaką i w sposób różnoraki. Bo przecież otaczają nas rośliny, nawet takie, których nie widzimy. Zgodnie z zasadą, że każdy z miejsca zbrodni coś bierze i każdy coś zostawia, rośliny są jednym z tych elementów, które da się wykryć. Czy to gołym okiem, czy pod mikroskopem czy na poziomie DNA – to mogą być dowody zbrodni. Autor opisuje jak je zdobyć i jak sprawić, by stały się dowodem w sądzie. Ale to nie wszystko – rośliny mogą pomóc określić czas zbrodni, czy w ogóle do zbrodni doszło, albo mogą też być środkiem do zbrodni, jak i samym jej przedmiotem. Jest tu więc i o truciznach, i o przemycie narkotyków. A co najlepsze – wszystko zaczyna się od zbrodni prawdziwej – autor przytacza daną sprawę i na jej podstawie analizuje to, jak rośliny były w nią zaangażowane. Językowo przystępna dla laików, sama kilka razy nie do końcu zrozumiałam dosyć technicznych opisów pozyskiwania dowodów, ale w ogóle nie przeszkodziło mi to w ogólnym odbiorze tej publikacji – a przede wszystko obrazuje ona, że ingerencja roślin w życie ludzkie jest szeroka, nie da się jej uniknąć, a dzięki temu, zawsze znajdą się jakieś tropy... Warto przeczytać!