Downpour. The Griffith Brothers. Tom 2

Jest to drugi tom serii "The Griffith Brothers". Zdecydowanie podobał mi się bardziej niż pierwszy, świetnie się na nim bawiłam i zamierzam niedługo sięgnąć po ostatnią część.

"Downpour" opowiada o romansie trzeciego z braci, który pod koniec pierwszej części ulega wypadkowi na byku, doznając porażenia czterokończynowego i zapadając w śpiączkę. Ray to gwiazda rodeo, który w wyniku tragicznego zdarzenia traci wszystko, jest całkowicie zdany na łaskę rodziny - coś od czego zawsze uciekał. Częściową sprawność przywraca mu eksperymentalna terapia, jednak wciąż potrzebuje wózka do życia. Wyrzuca każdą pielęgniarkę, która ma mu pomóc, dopóki nie spotyka Brooke. Najweselsza dziewczyna na świecie - jak promyczek, ale za to niesamowicie roztrzepana. Zmuszony do przebywania z nią, zaczyna rodzić się uczucie, którego nigdy by nie oczekiwał.

Jest to typowy motyw grumpy and sunshine, świetnie został przedstawiony - dwa różne charaktery, a jednak fakt, że Brook nie postrzega Ray'a jedynie przez jego niepełnosprawność, sprawia, że są w stanie się ze sobą dogadać, dzięki czemu wprowadza trochę radości do jego życia.

Pierwszy raz czytałam romans z osobą niepełnosprawną w roli głównej i bardzo mi się spodobał sposób poprowadzenia tego, autorka świetnie sobie poradził. Przypomniał, że to są po prostu normalni ludzie oraz sprawił, że nie jest to tylko kolejny kowbojski romans.

[ współpraca reklamowa z @wydawnictwopapieroweserca ]

Byłam bardzo ciekawa historii Raya, odkąd tylko przeczytałam Dust Storm. Ray był zawodowym ujeżdżaczem byków, aż spadł ze zwierzęcia, stracił sprawność i wylądował na wózku inwalidzkim. Jego rodzina uparcie zatrudnia mu coraz to nowe osoby jako pomoc medyczną, aby pomagały mu w codziennym życiu. Ray uparcie każdego odsyła, aż pewnego razu w jego drzwiach staje Brooke- najszczęśliwsza kobieta pod słońcem. Ray poddaje się i pozwala jej zostać, tym samym zmieniając swoje życie.

Ta część jest zdecydowanie bardziej emocjonalna. Bolało mnie, że Ray odrzucał wszystkich wokół, odciął się od rodziny i nie pozwalał swoim ukochanym bratanicom na spędzanie z nim czasu. Jego rozterki były bardzo realne, w końcu stracił to, co kochał najbardziej. Bardzo go polubiłam, jego postać była taka „rzeczywista”.

Natomiast Brooke… Autorka ma tendencję do kreowania skrajnych kobiecych charakterów. Jak Cassandra była aż do przesady oschła to Brooke była aż za szczęśliwa. Nie do końca za nią przepadam, wydaje się być taką głupiutką trzpiotką XD. Kontrast między nią a Rayem był świetny, ale jednak jej reakcje były, jak dla mnie, przesadzone.

Bardzo podobała mi się scena, gdy Brooke ujeżdżała mechanicznego byka. Dzięki Rayowi zyskała pewność siebie. Ogólnie uważam, że ich relacja była świetna. Wiele od siebie zyskali. Klimat rancza, tak jak w pierwszym tomie, był super. Bardzo polubiłam ten świat i z każdą częścią coraz bardziej uwielbiam bohaterów. Książka była przyjemna, będę ją polecać razem z pierwszym tomem, który mimo wszystko, podobał mi się odrobinę bardziej. Ocena: 4/5⭐.

"Niczego tak nie pragnąłem, jak żeby została i już nigdy mnie nie opuszczała."

🐎🐎🐎

Cudownie było móc ponownie wrócić na ranczo i śledzić losy kolejnych bohaterów serii "The Griffiyh Brother".

Tym razem autorka przybliża nam postać Raya - mężczyzny niezwykle silnego, ale też władczego.

Niedostępnego, ale potrafiącego kochać na zabój.

Przystojnego, a tak bardzo pokiereszowanego przez życie.

A to jego życie, zmieniło się w jednej chwili, w jednej ulotnej chwili, która mogła zakończyć się tragicznie...

Po wypadku, Ray zamyka się w sobie i w swoich czterech ścianach. Nie chce nikogo do siebie dopuścić. Wstydzi się siebie. Wstydzi się swojej niepełnosprawności.

Staje się gburowaty i oschły. Swoim zachowaniem zraża do siebie ludzi, bo twierdzi, że tak będzie lepiej. Wszystkie swoje opiekunki odprawia z kwitkiem.

Jednak, kiedy do jego drzwi puka Brooke, coś w nim pęka.

Ta dziewczyna to wulkan emocji, to huragan namiętności. Powiew świeżości i lekkości. Powiew młodości. Ta dziewczyna to promyk słońca w deszczowe dni. To delikatność w najczystszej postaci, ale także niezwykły upór i determinacja.

To pokłady niesamowitej cierpliwości, ale także zawziętości.

To bohaterka, której nie da się nie lubić, która nadaje barw całości, która emanuje cudowną, wręcz nieposkromioną energią i spontanicznością.

Każdy dzień spędzony w domu Raya jest dla niej oderwaniem od rzeczywistosci, która nie jest kolorowa. Nie tylko mężczyzna zmaga się z trudną codziennością. Brooke także niesie na swoich barkach bagaż życiowych doświadczeń. I chociaż Ray na każdym kroku jej dokazuje, to kobieta uśmiecha się szeroko, sprawiając, że nawet temu gburowi mięknie serce, a co za tym idzie - rośnie miłość do tej niesamowitej kobiety, która wkroczyła w jego życie niczym tornado, całkowicie je zmieniając.

"Downpour" to książka, od której nie sposób się oderwać. Wyraziści i jakże prawdziwi bohaterowie, niezaprzeczalnie są jej atutem, a rodzinna atmosfera dodaje jej niesamowitej magii i uroku.

"Downpour" to nie tylko romans, ba gorący romans, który potrafi rozpalić do czerwoności, to powieść, która udowadnia, że miłość potrafi pokonać wszelkie przeciwności losu. To walka o każdy dzień i budowania swojej rzeczywiści na nowo.

To naprawdę piękna i wartościowa lektura, którą serdecznie polecam, jednocześnie z niecierpliwością oczekując kolejnego spotkania z braćmi Griffith ❤️

Po fenomenalnej „Dust Storm” i po tym, co wydarzyło się w końcowych rozdziałach, „Downpour” zasługuje na miano najbardziej wyczekiwanej przeze mnie książki sierpnia.

@authormaggiegates i w przypadku tej historii mnie nie zawiodła. Dla kontrastu do pierwszej części tutaj główna bohaterka jest słońcem rozświetlającym ponurą rzeczywistość głównego bohatera, co śmieszniejsze, Cassandra (zła macocha z pierwszej części) ją przeraża🤣

Brooke jest specyficzna, jednak budzi sympatię czytelnika. Rozczulała mnie jej życiowa nieporadność: kobieta ciągle się wywracała, potykała, oblewała kawą. Miała jednak wielkie serce, kochała pracę ze starszymi ludźmi, choć często ją traciła przez swój brak punktualności. Była w ciężkim momencie życia, jednak rodzina Griffithów bardzo szybko przyjęła ją jako swoją, nie tylko dlatego, że byli otwarci, ale głównie przez wzgląd na Raya.

Kto czytał „Dust Storm” poznał go jako charyzmatycznego, pewnego siebie, nie stroniącego od wyzwań ujeżdzacza byków. Teraz nie ma po nim śladu, wypadek odebrał mu wszystko. Dotychczasowe życie odeszło w zapomnienie. Został ból, chaos i zrywane raz po raz kontrakty sponsorskie. Myślę, że wiele czytelniczek może mieć z nim problem, bo był po prostu chamski wobec wszystkich. Łatwo jednak było mi go tłumaczyć: życie jakie znał odeszło i nie wróci.

Brooke rozświetlała jego dni. Wpuściła do odosobnionego, smutnego domu radość. Zrobiła coś, czego przez półtora roku nie uczynił nikt inny. Udowodniła, że wypadek był końcem, ale i początkiem pięknej przygody z innymi priorytetami niż dotychczas.

Tom o Christianie i Cass skradł moje serce bardziej. Opowieść o losach Brooke i Raya jest jednak niedaleko w tyle. Pokochałam tych bohaterów. Ich niestrudzoną walkę o siebie, budowaną relację, od początku podszytą wzajemnym zainteresowaniem, czy też odnalezioną drogę i swoje miejsce na ziemi.

🐴Nie tak dawno czytałam pierwszy tom tej serii i przepadłam dla niego od pierwszej strony, więc po „Downpour” sięgnęłam bez zastanowienia. Teraz nie potrafię stwierdzić, która z części podobała mi się bardziej. Obie bardzo się od siebie różnią i każda zapewnia coś innego - pierwszy tom wywołał we mnie więcej śmiechu, a drugi chyba jednak więcej łez - jednak jedno jest pewne: obie części były świetne!

🌻Nie jest to wymagająca lektura. Całość jest spokojna, chyba nawet dość komfortowa, nie ma w sobie zbyt wielu dramatów i mam wrażenie, że od początku do końca trzyma równe tempo. Czy to źle? Nie. Jednak w pewnym momencie czułam, że relacja głównych bohaterów jest odrobinę zbyt słodka, wręcz mdła. Jednocześnie mam poczucie, że Ray i Brooke właśnie tego potrzebowali. Tacy byli i to w nich mnie urzekło.

🧑🦽Najlepszym punktem tej serii są zdecydowanie postacie. Maggie Gates ma talent do tworzenia bohaterów, których czytelnik kocha od pierwszej strony. Brooke to typowy promień słońca i wieczna optymistka, od której aż bije blask przez kartki powieści. Ray natomiast jest złamanym bohaterem. Po tym, co przeszedł, zamknął się w sobie i odpycha wszystkich wokół, bo nie chce być ciężarem. Ciężko było obserwować jego wewnętrzne zmagania i wątpliwości, ale jednocześnie rosło mi serce, gdy znów otwierał się na świat. Ta dwójka, choć bardzo się od siebie różni, jednocześnie się dopełnia i tworzy świetną parę.

🐴Polubiłam także postacie drugoplanowe i już nie mogę się doczekać trzeciego tomu. Nie ukrywam jednak, że show za każdym razem kradła Cassandra. Kiedy się pojawiała, nikt inny mnie nie obchodził. Kocham tę bohaterkę i aż mam ochotę wrócić do „Dust Storm”.

🌻A relacja Raya z bratanicami? O rany… Nie ukrywam, że podczas jednej z ich wspólnych scen polały się łzy. Uwielbiam relację dziewczynek z wujkiem i mogłabym o ich przeżyciach czytać godzinami. W ogóle cała ta historia sprawiała, że serce mi rosło, a w oczach pojawiały się łzy.

🧑🦽Jednak musicie mieć na uwadze, że to historia zdecydowanie dla dorosłych czytelników, bo pojawia się tutaj kilka mocno opisowych i odważnych scen +18. Przeczytajcie w związku z nimi TW na początku książki.

🐴To przyjemna, ciepła i wzruszająca opowieść, okraszona nutą ognia, którą zdecydowanie warto poznać. Można przy niej zarówno popłakać, jak i się pośmiać. Autorka stworzyła ciekawych bohaterów, których łatwo polubić, cała historia wywołuje sporo emocji, a klimat rancza braci Griffith jest cudowny. Must have dla miłośników małych miasteczek!