Don't Mess With Me

Dobra, to może zacznę od tego, że przeczytałam tą książkę naprawdę szybko bo zaledwie jeden dzień. Książka jest napisana w dość prosty sposób, a styl pisania autorki przyjemny w odbiorze. Narracja jest pierwszoosobowa prowadzona przez Lanore, poznajemy więc perspektywę głównej bohaterki. Co do bohaterów to polubiłam obojga, mimo iż nie zostaną w mojej pamięci na długo, to nie mogę powiedzieć, że byli nudni. Było ich natomiast „mało", byli nienasyceni. Miałam wrażenie, że nie wiem o nich prawie nic nawet o Lanore, która to przecież prowadziła narrację. Trochę szkoda, że nie mogłam dowiedzieć się o nich więcej, bo wydawali się naprawdę ciekawi, nie tylko oni ale również ich sytuację rodzinne. Autorka skupiła się głównie na relacji między bohaterami zapominając o urozmaiceniu tła, przez to cała historia wydawała się niesamowicie płytka.

Główny wątek, czyli hate-love, pomysł na książkę jak i emocjonalna kreacja bohaterów to wszystko miało ogromny potencjał na naprawdę dobra książkę, dlatego tak bardzo żałuję, że nie jest ona odrobinę dłuższa i uzupełniona o więcej informacji. „Don't mess with me" co prawda nie należy do książek, które zostaną w mojej pamięci na długo, jednak zdecydowanie nie żałuję, że po nią sięgnęłam, bo naprawdę fajnie się bawiłam. PS. Gratulacje debiutu

"Don't mess with me" to debiutancka powieść autorstwa Dominiki Luboń. Jako, że lubię debiuty, sięgnęłam po tą książkę z ciekawości.

Lanore wracając do domu, zobaczyła wandali malujących graffiti na budynku domu dziecka, gdzie jej matka jest dyrektorką. Wiedząc, ile ten budynek znaczy dla jej rodzicielki, ile pokłada w nim wiary i nadziei, zadzwoniła po policję. Tak zaczyna się jej znajomość z Aronem, który okazuje się jej sąsiadem. Od tej pory pałają do siebie nienawiścią, a chłopak obiecuje jej zemstę. Co z tego wyniknie???

Jeżeli chodzi o fabułę to podobała mi się ta historia. Od początku czuć między nimi tą nienawiść. Choć miałam wrażenie, że Lanora dłużej trwała przy tym uczuciu. Aron szybko poradził sobie z nienawiścią i zaczął coś do niej czuć. Kto się czubi, ten się lubi. To przysłowie idealnie oddaje ich relacją. Ich rozmowy są burzliwe, pełne jadu i sarkazmu. Najlepiej się bawiłam, czytając ich przekomarzania. Miałam wrażenie, że ta historia skupiona jest na jednym, relacji między Lanorą, a Aronem. Inne wątki nie są za bardzo rozwinięte, a szkoda. Brakowało mi bardziej rozwiniętego wątku konfliktu między Aronem, a jego ojcem. Bo tak na prawdę nie mam pojęcia, o co się pożarli. Bardzo polubiłam Olivera, ten chłopak był po prostu świetny, miałam z nim ubaw po pachy😁.

Książkę przeczytałam na jeden raz. Ciężko się od niej oderwać, a wszystko to zasługa fajnych dialogów. Świetnie się bawiłam czytając to. Może nie jest to książka idealna, ale jak na debiut, to było bardzo dobrze. Uwielbiam książki z motywem hate - love i tutaj ten wątek wyszedł bardzo autentycznie. Ja go kupuję 😊

Jeżeli lubicie młodzieżówki i chcecie spędzić miło i przyjemnie czas, to polecam wam tą książkę.

Początek znajomości Lanore i Arona nie był udany. On właśnie malował grafitti na budynku, w którym pracowała jej mama, a ona doniosła na niego na policję. Jak się pewnie domyślacie chłopak obiecał Lanny, że tego pożałuje. A okazji do spotkań mieli wiele, mieszkają bowiem po sąsiedzku. Co więcej Aron swój wybryk musi odpracować u mamy dziewczyny.

Każde spotkanie Lanore i Arona to niekończące się kłótnie i przepychanki słowne. Jednak coś ich do siebie ciągnie i spędzają dużo czasu wspólnie. Dochodzi też między nimi do zakładu - kto kogo pierwszy zrani. To nie może się dobrze skończyć. Jak myślicie zaprzyjaźnią się czy znienawidzą?

Lanore to dziewczyna, która sama potrafi o siebie zadbać. Przy tym pyskata i towarzyską. Aron natomiast to chłopak z problemami. Myślę, że swoim zachowaniem odreagowywał problemy z ojcem i bałagan w swoim życiu.

"Don't mess with me" to lekka historia Young Adult z motywem hate-love, czyli jednym z moich ulubionych. Podobały mi się te przepychanki słowne między bohaterami. Początkowo nie mogłam wczuć i wkręcić się w tą historię, ale później było już tylko lepiej. Bardzo szybko pochłonęłam całość, bo byłam ciekawa jaka relacja ostatecznie będzie łączyła Lanny i Arona. I muszę przyznać, że byłam nieco zaskoczona. Chętnie przeczytałabym dalszy ciąg, bo autorka zostawiła otwarte zakończenie.

„Widziałam chłopaka, który zaczynał być częścią mojego świata. Widziałam go… Był niezwykły i wyjątkowy, ale ta jego niezwykłość potrafiła przerodzić się w truciznę. Nie zawsze piękne oznaczało dobre”.

„Don’t mess with me” to bardzo dobry debiut Dominiki Luboń. Już od pierwszych rozdziałów byłam zaintrygowana relacją, która połączyła głównych bohaterów.

Sam motyw hate-love jest ciekawie poprowadzony. Czasem specyfika relacji głównych bohaterów wywoływała we mnie ogromne emocje. Po tych uroczych i przyjaznych momentach następowały te pełne gniewu i nieporozumień, wrr! Jest to w pewien sposób wyjątkowe, ale ja, bardzo czekałam na to, aby bohaterowie zaczęli ze sobą rozmawiać zamiast robić ciągłe uniki. Z biegiem czasu, zdałam sobie jednak sprawę, że właśnie taka była ich kreacja. W ten sposób radzili sobie z uczuciami i bronili się przed nimi, tak więc w pewnym momencie, złapałam się na tym, że czekam z zainteresowaniem, co nastąpi dalej.

Dominika Luboń ma przyjemne i lekkie pióro. Czasami akcję zaburzały mi nagłe przeskoki w czasie, bo następował zwrot „kilka dni później”, a ja nie byłam na to gotowa!

Lanore i Aron to bohaterowie, których dzieli praktycznie wszystko. Ona wydaje się ułożona i przestrzegająca zasad, natomiast on skomplikowany i niezdecydowany. Wraz z rozwojem wydarzeń i pod wpływem ich spotkań, zachowania bohaterów zmieniają się. Oni się zmieniają. Ich metamorfoza wiele znaczy dla fabuły i to bardzo mi się podobało.

„Don’t mess with me” określiłabym jako powieść zaskakującą, która potrafi w dość nieoczywisty sposób złamać i posklejać serce czytelnika. A ja, osobiście, bardzo lubię takie książki.