Domek na drzewie

Thriller Very Buck 𝐷𝑜𝑚𝑒𝑘 𝑛𝑎 𝑑𝑟𝑧𝑒𝑤𝑖𝑒 całkowicie mnie wciągnął i długo nie dawał spokoju po zakończeniu lektury. Autorka opowiada historię z różnych perspektyw, tworząc ciekawą mozaikę ludzkich emocji i sekretów. Najbardziej poruszył mnie wgląd w myśli porwanego dziecka, tak sugestywny, że chwilami trudno było uwolnić myśli od tej historii. Z każdą stroną napięcie rosło, a kolejne zwroty fabuły burzyły wcześniejsze przekonania. Trudno było przewidzieć, komu można ufać, a kto skrywa coś mrocznego. Historia wciąga jak zimna mgła nad szwedzkim jeziorem. Z początku wydaje się spokojna: rodzinna wycieczka, odpoczynek, zapach lasu, ale ten spokój okazuje się złudny. Gdy znika mały Fynn, a w lesie odnaleziono szkielet dziecka, rzeczywistość pęka jak cienka tafla lodu. Czuć tu niepokojącą atmosferę, którą tak lubię w nordyckich thrillerach, a napięcie sprawia, że trudno oderwać się od książki. Styl pisania autorki poznałam już w powieści 𝑊𝑖𝑙𝑐𝑧𝑒 𝑑𝑧𝑖𝑒𝑐𝑖. Podobnie jak w poprzedniej książce nie epatuje brutalnością, buduje napięcie atmosferą i niedopowiedzeniami. Wiele wydarzeń rozgrywa się między wierszami, a najważniejsze są te rzeczy, o których nikt nie chce mówić. To niewypowiedziane sekrety zyskały tutaj głos, nadając historii mocny, psychologiczny wydźwięk.

𝐷𝑜𝑚𝑒𝑘 𝑛𝑎 𝑑𝑟𝑧𝑒𝑤𝑖𝑒 to książka, która zaskakuje i niepokoi. Wciąga niczym sen, z którego trudno się obudzić, bo każda strona odkrywa nowy fragment układanki i nowy rodzaj strachu. Zakończenie jest błyskotliwe i przewrotne, a emocje po zamknięciu książki długo nie opadają. To thriller, który nie tylko dostarcza wrażeń, lecz także zmusza do refleksji nad tym, jak cienka jest granica między bezpieczeństwem a utratą wszystkiego, co kochamy.

Jeśli poszukujecie książki, którą się czuje i przeżywa, to zdecydowanie polecam wam właśnie ją. Niby zwyczajną, treść początkowo wydaje się być podwórkową sprawą, ale później nabiera coraz większy wydźwięk. Pojawiają się tortury myślowe, gdzie pragniemy uratować kogoś za wszelką cenę. Wiemy z punktu widzenia ludzi, że każdy z nas ma pewien rodzaj wytrzymałości, a tu widać jak zostają one poddawane ogromnym próbom. Żeby zboczyć nieco z treści, chcę żebyście wiedzieli, że autorka niemal krzyczy przez słowa, że każdy z nas ma prawo mieć swoje własne zainteresowania i nawet jak kogokolwiek to obchodzi, to nie powinien w nie ingerować. Bo sami nie lubimy, kiedy ktoś nas poucza, więc dlaczego sami robimy to innym? Być może jednak bohaterka z książki nie ma takiego samego zainteresowania jak my. Być może nawet maciupki odsetek ludzi taki ma, albo w ogóle prawie nikt. Nigdy nie zastanawiałam się jak to jest poszukiwać w nocy zwłok, dlatego spostrzeżenia postaci były dla mnie interesujące. To jej wielka pasja, bycie obserwatorem zmiany miejsca spoczynku, gdzie natura niemal pokazuje gdzie coś ukrywa. Ona opisuje nam co jak powinno i nie powinno wyglądać. W momencie, kiedy natrafia na coś interesującego my wiemy, że to nas zaskoczy. Niewinny szkielecik dziecka z pewnością jest czymś, czego nikt się nie spodziewał. Kiedy wędrujemy dalej w treść zastanawiamy się, czy ofiarą nie jest chłopiec pewnego małżeństwa, którzy przyjechali odpocząć od codzienności. Niewiele jednak później zauważamy, że tutaj chodzi o coś więcej. Wszystko co jest tutaj napisane czytamy z punktu widzenia różnych postaci, więc jakby jesteśmy na bieżąco, tylko wszędzie pojawia się pytanie, dlaczego? Dlaczego on to robi? Bo co go trzyma? Co nim kieruje? W tle majaczy obraz domku na drzewie i wspomnień, które się z nim wiążą. Wychodzi bowiem na to, że zawsze wszystko powraca... Tak jak woda...

Oj ta książka nie należy do spokojnych. Wiele rozgrywa się w treści, ale najważniejszym elementem jest to o czym nikt nie chce mówić. To niewypowiedziane sekrety zabrały tutaj głos, co oddało mocno psychologiczny wydźwięk. Trudno się od niej oderwać nawet pomimo tego, że ma mniejszy druk ciaśniej osadzony. Oj bardzo ją polecam:-)

Młode małżeństwo wraz z synkiem udają się na szwedzką prowincję by spędzić wolny czas z dala od zgiełku miasta. Głowa rodziny Henrik ma z tym miejscem mnóstwo wspomnień, niestety nie wszystkie pozytywne. Te koszmarne zaczynają się rozjaśniać w głowie krótko po tym jak w dziwnym okolicznościach znika jego synek Fynn.

W tym samym czasie niedaleko ich posesji Rosa Lundqvist, amatorka „grzebania w ziemi” i analizowania tego co tam znajdzie, odnajduje w lesie szczątki. Jej niewątpliwie wyjątkowe umiejętności zostają zauważone przez lokalnych policjantów, którzy proponują jej współpracę. Teraz Rosa będzie miała okazję rozwinąć skrzydła i użyć swojego daru w autentycznym śledztwie.

Czy to co zostało odnalezione w lesie to jednostkowy przypadek?

A może Rosa w wyniku obserwacji potwierdzi, że wokół tytułowego domku na drzewie niegdyś działy się potworne rzeczy, a zło, które jest za to odpowiedzialne znowu stało się zagrożeniem i czyha gdzieś w mroku szwedzkiego lasu?

„Domek na drzewie” to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki. Jest to przykład klasycznego skandynawskiego thrillera. Znajdziecie tu tajemnice, która drenuje spokojną do tej pory miejscowość oraz grozę ukrytą głęboko w lesie.

Nie wiem, jak skandynawscy autorzy to robią, ale mają jakiś wyjątkowy talent do tworzenia klimatu. Ich thrillery nie są przesadnie szybkie ani naszpikowane akcją, a i tak trudno się od nich oderwać. Tak właśnie jest z tą książką.

Wszystko jest takie chłodne, surowe – czujesz ten mróz, tę ciszę i napięcie między bohaterami. Nawet zwykłe rozmowy brzmią jakby coś się miało zaraz wydarzyć. Lubię to, że nie lecą po schematach, tylko powoli odkrywają karty, budując klimat, który wciąga bardziej niż sama zagadka.”

Zakończenie tej powieści wyrwało mnie z kapci. Mimo, że podejrzewałem kto może stać za wydarzeniami opisanymi wcześniej, to nigdy nie wpadłbym na to co wydarzyło się w końcówce.

Całość oceniam na duży plus.

Polecam

To książka która zdecydowanie działa na naszą podświadomość, niby wszystko na początku jest dobrze, jednak czytając cały czas na się poczucie że gdzieś za zakrętem czai się zło. To taki oblepiający thriller w skandynawskim stylu.

Akcja usytuowana jest w Szwecji, obrazy niczym z książek Astrid Lindgren, mnóstwo zieleni, domek nad jeziorem i małżeństwo, które chce tam spędzić urlop z pięciolatkiem. Cała sielskość jednak znika, gdy Finn rozpływa się bez śladu, a w lesie zostaje odnaleziony szkielet dziecka.

To co sprawia, że mamy ciarki na plecach to relacje pokazane z perspektywy różnych postaci. Z jednej strony na początku sielski obrazek rodziny, a w kontraście dziecko, które walczy o przetrwanie. Cały czas czujemy że coś jest nie tak, tylko nie wiemy kto jest sprawcą.

Bohaterzy są nieszablonowi, ja szczególnie polubiłam Rosę, która z jednej strony na niesamowitą intuicję i czuję więź z lasem, z drugiej czuje się wykluczona ze względu na swoje nietypowe zainteresowania.

To nie jest cukierkowa książka i nie wszystko kończy się dobrze, przez co ten duszny klimat jeszcze bardziej się zacieśnia.

Ten kontrast w książce jest mocno widoczny od piękna lasu, po jego niebezpieczeństwa i tytułowy domek na drzewie, z którym wszystko się łączy i który może być zarówno schronieniem jak i więzieniem.

Co prawda udało mi się trafnie wytypować sprawcę już w połowie książki, ale myślę, że może to dowodzić zarówno logiczności, jak i psychologicznych mechanizmów, które są zbudowane mistrzowsko. Hipotez jednak miałam sporo i nie mogę powiedzieć, że nic mnie nie zaskoczyło.

Duszną atmosfera, rodzinne głęboko skrywane tajemnice, krzywda o której się nie zapomina to wszystko znajdziesz w tej książce która oblepia mrokiem.

Rosa Lundqvist obserwując naturę potrafi ustalić miejsce ukrycia zwłok. W niepojęty sposób fascynuje ją śmierć i to, co dzieje się z ludzkim ciałem po niej.

Pod starym jesionem ukrytym głęboko w lesie znajduje dziecięcy szkielet. Nieopodal tego miejsca zginął pięcioletni Fynn, syn Nory i Henrika, którzy przyjechali tu na letni wypoczynek do starego domu odziedziczonego po dziadku.

Akcja powieści rozgrywa się w Szwecji, a w jej fabule można dostrzec liczne nawiązania do dawnych skandynawskich legend oraz twórczości Astrid Lindgren. Styl autorki jest przyjemny w odbiorze, a jednocześnie pełen napięcia i subtelnego niepokoju. Sposób narracji, prowadzony z perspektywy kilku postaci, potęguje napięcie i emocjonalną głębię historii. Głos zabierają kolejno: Rosa, ojciec zaginionego chłopca Henrik, jego żona Nora oraz uwięziona w domku na drzewie dziewczynka imieniem Marla. Każda z tych perspektyw wnosi nowy fragment układanki, stopniowo odsłaniając prawdę o tragedii sprzed lat.

Przez całą książkę przewija się motyw wody - to woda pochłonęła dziadka Henrika, i to ona staje się narzędziem zła w rękach głównego antagonisty, który poddaje dzieci okrutnym próbom związanym z umiejętnością pływania.

"Domek na drzewie" nie epatuje przemocą, lecz buduje grozę z niedopowiedzeń i emocji. Vera Buck pokazuje, że największy lęk rodzi się nie w tym, co widoczne, lecz w tym, co przemilczane.