Dom zbrodni

Klasyka kryminału broni się sama. Nawet, jak nie ma Poirota! Pięknie wydana seria.

Kolejna powieść Królowej Kryminałów. Kolejne zaskoczenie. Co tym razem wymyśliła Pani Agatha Christie? Zapraszam do „Domu Zbrodni”

Miłość młodej Angielki Sophie Leonides i jej rodaka Charlesa, która zrodziła się w czasie wojny, ma wkrótce wejść w nowy etap. Czas na wymarzonym ślub. Niestety małżeństwo stoi pod znakiem zapytania, a to za sprawą śmieci dziadka młodej dziewczyny, która okazuje się morderstwem.

Kto z licznej rodziny mógł być sprawcą?, kto zyskał na śmierci seniora rodu?- zadaje sobie pytanie Sophie. Kobieta nie chce ślubu, dopóki nie zostanie rozwiązana ponura zagadka. Wszyscy są podejrzani, aby pomóc swojej ukochanej, do śledztwa włącza się narzeczony.

Mimo że w tym tomie nie występuje ani Herkules Poirot, ani Panna Marple, nic nie ujmuje temu kryminałowi. Książkę czyta się bardzo dobrze. Ogromnym plusem tego kryminału jest interesująca fabuła, która rozrasta się w miarę poznawania nowych bohaterów. Rodzinna historia jest bardzo ciekawa i wciągająca. Do samego końca nie domyśliłam się, kto stoi za morderstwem. Zakończenie może być dla niektórych szokujące (dla mnie było)

Przed przeczytaniem książki, bardzo zaintrygowała mnie notatka od autorki na samym początku, Pisarka uznała bowiem, że „Dom zbrodni"to jedna z jej ulubionych książek. To stwierdzenie jeszcze bardziej zmotywowało mnie do przeczytania tego kryminału. Jak zwykle Agatha Christie nie zawiodła swoich wielbicieli (do których i ja się zaliczam). Byłam i jestem pod ogromnym wrażeniem jej talentu. Jej kryminały umiejętnie łączą się z wątkami społecznymi i obyczajowymi. Uważam, że miano Królowej Kryminałów idealnie pasuje do Pani Agathy. Młodzi autorzy powieści kryminalnych powinni się uczyć od Christie. To ona świetnie budowała napięcie i wprowadzała zwroty akcji. Często nie mogłam domyślić się, kto jest sprawcą. Serdecznie polecam „Dom Zbrodni” naprawdę, warto go przeczytać.

Pewien grecki milioner zostaje otruty. Oczywiście pierwsze oskarżenia podają na Brendę czyli młodą wdowę. Policja zaczyna przyglądać się sprawie, jednak zawsze krok przed policją jest ktoś, kto ich wyprzedza. Tym kimś jest Josephine wnuczka zmarłego. To ona wie o wszystkim, o każdym, co, gdzie, kiedy i jak. Uwielbia podsłuchiwać i właśnie to daje jej tę przewagę. Niemalże wszyscy mieszkańcy domu są podejrzani.

Kto rozwiąże zagadkę? Kto otruł greckiego milionera? Czy podsłuchiwanie wyjdzie na dobre małe Josephine?

Przyznam się, że jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Agathy Christie. Z tego co czytałam to jest to chyba jej jedna z ulubionych książek, które napisała. Historię czytało mi się ogólnie bardzo szybko, aczkolwiek czegoś mi w niej zabrakło.

Jak to w kryminałach zazwyczaj bywa już niemalże od samego początku mamy tłum postaci, które w większym, bądź mniejszym stopniu odgrywają dosyć ważną rolę. I to muszę przyznać, że trochę się gubiłam między synami zmarłego milionera. Oczywiście wszyscy mieszkają pod jednym dachem, tylko tyle, że każdy ma swoje własne mieszkanie.

Bohaterem, który jest główną postacią jest Charles, jest zakochany we wnuczce milionera, w Sophie, planował jej się oświadczyć, jednak okazało się, że najpierw trzeba rozwiązać zagadkę śmierci jej dziadka.

Zagadka wcale nie jest dosyć łatwa bo mam wrażenie, że tam każdy coś ukrywał, oczywiście podsycało to moją ciekawość co do tej historii. Charles moim zdaniem nie miał własnego zdania, w którą stronę zawiało w tę stronę on szedł, aczkolwiek zwrócił uwagę właśnie na małą Josephine, która wiedziała znacznie więcej od pozostałych. Co do małej wścibskiej dziewczynki, to uwielbiała ona czytać kryminały, więc to co działo się pod jej dachem było dla niej niczym najlepsza zabawa pod słońcem. Udawała, że jest detektywem, wszędzie chodziła ze swoim czarnym notesikiem, w którym zapisywała najważniejsze rzeczy. Bardzo zależało jej by rozwiązać tą zagadkę przed policją. I chyba dobrze jej to szło bo zawsze byłam chwilę przed nimi, to ona wiedziała o wszystkim pierwsza.

Co do zakończenia to po części byłam zaskoczona, ale tylko po części. Gdy już wydawało by się, że jest rozwiązanie tej sprawy, wydarza się zwrot akcji, który mnie zupełnie zaskoczył, aczkolwiek bardzo zdziwiło mnie to kto tak naprawdę okazał się mordercą. Jakoś zupełnie się tego nie spodziewałam, wykluczałam tą opcję bo jakoś mi zupełnie to nie pasowało.

Co do całej książki mam mieszane uczucia, bo owszem czytało się szybko i przyjemnie, aczkolwiek zabrakło mi takiego dreszczyku emocji, wszystko toczyło się tak dosyć powoli. Tak krok po kroku przechodziliśmy przez niemal każdą postać, sprawdzając czy to ona jest winna czy też nie. Jednak mam nadzieję, że nie jest to moja ostatnia książka autorki, chętnie sięgnę po inne powieści Agathy Christie. Ja natomiast uważam tę historię za taką trochę średnią, bo miejscami minimalnie mnie nudziła, co moim zdaniem nie powinno mieć miejsca w kryminale.

Uwielbiam Agathę Christie i z radością zasiadłam do lektury "Domu zbrodni", który nie miał prawa mnie zawieść czy rozczarować. Zamiast tego zaskoczyła i na długo pozostawiła w sporym zdumieniu. Całym sercem pokochałam postać Josephine, która miejscami bawiła mnie do łez swoim zachowaniem (czy wybuchy śmiechu są akceptowalne przy lekturze kryminału? Powinny być). Z powieści autorki to jedna z moich ulubionych, do których planuję często wracać. Podczas lektury towarzyszył mi dreszczyk emocji i sama chętnie podążałam za bohaterką i policją, by dowiedzieć się, kto powinien odpowiedzieć za to, co miało miejsce.

Uwielbiam kryminały, dlatego często sięgam po książki Agathy Christie, które należą do prawdziwej klasyki gatunku. I tym razem się nie zawiodłam. Jak zwykle otrzymałam misternie skonstruowaną intrygę i powieść obfitującą w nieoczekiwane zwroty akcji. Szczególnie polubiłam Josephine, choć nigdy nie przypuszczałabym, że zapałam taką sympatią do wścibskiej nastolatki! Od początku próbowałam się domyślić kto zamordował greckiego milionera, jednak muszę przyznać, że niestety nie udało mi się zdemaskować winnego zanim uczyniła to autorka. Podejrzanych było zbyt wielu! Znakomicie bawiłam się podczas czytania "Domu zbrodni".