Dom Pod Akacjami

Uwielbiam powieści obyczajowe osadzone w czasach dwudziestolecia międzywojennego. Te czasy są mi szczególnie bliskie nie tylko pod względem literackim, ale też dlatego, że wtedy tworzono najpiękniejszą według mnie sztukę, modę, meble i szkło. Cudownie jest więc czytać powieść, która to wszystko wspaniale przedstawia i oddaje klimat tamtych czasów.

Rzecz dzieje się w bliżej nieokreślonym mieście, w jednym z domów mody. Dwie, wywodzące się ze wsi dziewczyny trafiają tam do pracy. Zajmują się szeroko pojętą konfekcją damską i dbaniem o to by klientki były zadowolone oraz wracały do nich chętnie. Jedna z nich marzy o tym by zostać żoną, matką i nie wracać już do rodzinnego domu, druga natomiast ma niezwykłe jak na tamte czasy ambicje, bowiem chce się rozwijać, pracować i małżeństwo jej nie w głowie. Cóż zatem się stanie z tymi tak różnymi od siebie dziewczętami?

Książka Małgorzaty Kołakowskiej "Do pod akacjami" to subtelna i poruszająca opowieść o miłości, samotności oraz poszukiwaniu sensu życia w obliczu codziennych trudności. Autorka, znana jest z wnikliwego portretowania ludzkich emocji, więc tym razem zabiera czytelnika w podróż przez zawiłości relacji międzyludzkich, ukazując ich piękno i kruchość jednocześnie. Dużo też opowiada o sytuacji kobiet, patriarchacie i zależnościach, które kształtowały młode dziewczęta, ukierunkowując je w stronę domu, rodziny i często służalczego poddaństwa.

"Dom pod akacjami" porusza uniwersalne tematy, takie jak poszukiwanie miłości, radzenie sobie z samotnością, a także próbę zrozumienia siebie i innych. Kołakowska ukazuje, jak ważne jest otwarcie się na drugiego człowieka oraz akceptacja własnych słabości. Powieść skłania do refleksji nad tym, co w życiu naprawdę istotne. Zderzenie dwóch zupełnie różnych osobowości jest też świetnym przykładem na to, że każdy może być tym kim chce i spełniać swoje marzenia, choć czasem podejmowane decyzje mogą w wielu rzeczach przeszkodzić.

Powieść ta porusza serce i skłania do głębokiej refleksji. Małgorzata Kołakowska po raz kolejny udowadnia, że potrafi z wielką wrażliwością i przenikliwością opowiadać o ludzkich emocjach i relacjach. To lektura dla tych, którzy szukają w literaturze prawdy o ludzkiej naturze i pragną zanurzyć się w świecie pełnym ciepła, zrozumienia i nadziei.

Niektóre historie w całości bywają zmyślone, gdzie autor oddaje się wodzy fantazji i kreuje świat, który jawi mu się przed oczami. Każda taka historia zasługuje na przeczytanie, jednak, kiedy we wstępie czytamy, że znajdziemy tu prawdziwe losy kogoś z rodziny, więc siłą rzeczy odbiera się ją bardziej prywatnie, choćby nawet nas to nie dotyczyło. Od razu przypominamy sobie losy swojej rodziny, których również czas nie potraktował sprawiedliwie. Ja bardzo się cieszę, że nie żyłam dawniej w tym ciele, gdyż nie zniosłabym, gdyby to ktoś nakazał mi wyjść za mąż, lub przy pierwszej schadzce aby ludzie słowami już wiązali węzeł małżeński. Jednak najbardziej niezrozumiałe dla mnie było to, że rodzice potrafili wygnać krew ze swojej krwi, ciało ze swojego ciała. Wyrzucić z domu z tym jak się stoi bez najmniejszych myśli, że wyrządzają jeszcze większą krzywdę, niż już została dostąpiona.

Podczas lektury rzuciło mi się w oczy jak różnorodnie jesteśmy zbudowani. Z ilu braków bądź obfitości składa się nasze myślenie. Opowieść ukazuje dawne czasy, jeszcze przed wojenne, gdzie młode dziewki wyganiano do pracy, aby wiodło się lżej. Ktoś szepnął jakieś słowa i urządzono nabór dziewcząt na obsługę w domu handlowym. Wszędzie szeptano, że tylko bogacze chadzają do niego wydawać swoje tłuste pieniądze. Jako, że naszej szesnastoletniej postaci ciężko było w domu, gdzie zły los odebrał sprawność zdrowotną jej ojcu, ona sama miał podjąć się swojej pierwszej dorosłej pracy. I tam przyjęte panny zostały ułożone w jednym pokoju, ale ich kierunki myślowe były zgoła różne. Była tam taka dziewczyna, która bała się chyba wszystkiego. Cicha i spokojna zerkała na swoje dłonie ułożone na kolanach i raz na jakiś czas podnosiła spokojny wzrok. Była jak kaczuszka na polu z kaczkami, gdzie przerażał ją nawet najmniejszy dźwięk. I to właśnie Eliza, jej totalne przeciwieństwo, postanowiła dowiedzieć się co ją tak przeraża. Tym czasem rozpoczynają pracę i jak strach miał wielkie oczy, tak przełożona, pani Matylda, ma jeszcze większe. Jest niczym kapusta zbudowana z głąbu, z oszkloną obudową, która potrafi jedynie gromić swoją osobistością, a tornada i nawałnice wylatują tylko z jej ust. Świat tutaj jakby dzieli się na dwa, gdzie w jednym dziewczyna chce być wykształcona i bogata, a druga pragnie spokoju i powrotu do wsi, lecz na drodze staje jej przyspieszone bicie serca, powiew wiatru, szelest skrzydeł motyla i czerwień wypływająca na twarzy przy każdym spojrzeniu na przystojnego kawalera. Tylko, czy jego osobowość, rodzina oraz myśli, również przemawiają w szczerych wyznaniach?

Piękna historia zaklęta w dwóch młodych ciałach, które miały różne pragnienia. Czyta się ją niczym smakowanie lodów Magnum, gdzie delektujemy się nie tylko całością, ale i przypisami samych postaci. Wiele dialogów ukazuje nam zdania innych niemal na każdy temat. Czuć tutaj podtekst majętności, wywyższenia spowodowanego wypchanym portfelem i marzenia ulotne niczym bańki mydlane, gdzie trwają, dopóki starczy sił. Bardzo ją wam polecam:-)

„Dom pod akacjami” to powieść z duszą – tą nostalgiczną, nienachalnie romantyczną, ale i czułą na niuanse kobiecości w czasach, gdy być kobietą oznaczało przede wszystkim „wpasować się”. Tymczasem bohaterki tej książki nie chcą być jedynie elementem tła – każda z nich inaczej szuka przestrzeni dla siebie, często wbrew regułom i oczekiwaniom.

Malwina – kobieta, która z pozoru trwa w spokoju i rezygnacji, a jednak w jej ciszy wybrzmiewa bunt. Jej postawa to symbol tego, co tłumione – emocji, pragnień, niezgody na rolę wiecznie podporządkowanej. W niej spotykamy archetyp kobiety epoki, która nie ma głosu, ale ten głos rodzi się w czytelniczym odbiorze – w naszych domysłach, w naszych emocjach.

Eliza – młoda, impulsywna, głodna życia, jest lustrzanym odbiciem kobiety, która chce „więcej”, zanim jeszcze wie, co to znaczy. Jest odważna, ale jej odwaga nie ma jeszcze kierunku – i właśnie dlatego jest tak autentyczna. To kobiecość w fazie niepewnej ekspresji, nieoszlifowana, a przez to tak poruszająca.

Pani Helena – uosabia skostniały porządek i jednocześnie jego ofiarę. Trzyma fason, ale pod spodem drga napięcie – kobieta, która musiała zbudować siebie na zasadach mężczyzn, nie mając nawet świadomości, że można inaczej. To portret tragiczny, pełen goryczy, ale i refleksji nad tym, jak kobiety same uczestniczyły w podtrzymywaniu opresyjnych ram.

Tłem dla tych portretów są czasy, w których moralność była sztywna, konwenans silniejszy niż uczucie, a reputacja – ważniejsza niż szczerość. A jednak w tym świecie pod podszewką toczy się inna opowieść – o tęsknocie za wolnością, o kobiecej solidarności, o mikrobuntach, które z czasem zmieniają narrację.

Styl powieści – subtelny, zmysłowy, ale nie przesłodzony – idealnie współgra z emocjonalnym pejzażem bohaterek. To literatura, która nie krzyczy, ale zostaje z czytelnikiem na długo. Dla tych, którzy lubią kobiece historie pisane między słowami – będzie to opowieść, która zapadnie w pamięć.

Są takie książki, które po prostu trafiają w serce – cicho, niespodziewanie, ale zostają tam na długo. Dom pod Akacjami to właśnie jedna z nich. Kiedy sięgałam po tę powieść, nie spodziewałam się, że zrobi na mnie aż tak duże wrażenie. A jeszcze bardziej zaskoczyło mnie to, że to… debiut. Tak dojrzały, tak pięknie napisany, że aż trudno w to uwierzyć. Bo to nie jest książka, w której coś trzeba poprawić, tu wszystko jest na swoim miejscu, dopracowane, przemyślane, emocjonalne.

Małgorzata Kołakowska przenosi nas do roku 1925, do czasów, które miały w sobie zarówno niezwykły urok, jak i ciężar. To były lata wielkich przemian, marzeń, ale też wielu ograniczeń, zwłaszcza dla kobiet. I właśnie w takiej rzeczywistości poznajemy dwie młode bohaterki: Elizę i Malwinę. Dwie całkowicie różne dziewczyny, dwa zupełnie inne światy ale obie prawdziwe, poruszające i zapadające w pamięć.

Eliza – ambitna, zdeterminowana, pewna siebie, marzy o zawodowym sukcesie. Ale szybko okazuje się, że droga do spełnienia nie będzie prosta, bo kobieta w latach dwudziestych musiała nie tylko udowodnić, że coś potrafi, ale jeszcze mierzyć się z surowością, z góry przyjętymi zasadami i niechęcią otoczenia. Pani Matylda, jej konserwatywna przełożona, jest symbolem tych barier, jednak Eliza to bohaterka, która nie poddaje się łatwo.

Z kolei Malwina – cicha, nieśmiała, delikatna, musi porzucić spokojne życie na wsi i podjąć pracę w mieście z powodu rodzinnych problemów finansowych. Na początku wydaje się krucha, jakby zbyt wrażliwa na wielki, nieznany świat. Ale życie w mieście szybko wystawi ją na próbę, a spotkanie z Michałem chłopakiem, który zawróci jej w głowie, stanie się początkiem wielkich emocji i rozterek. Nie mogłam oderwać się od jej historii. Była tak ciepła, tak ludzka… I kiedy na jej drodze pojawiła się hrabina Wiśniewska, najbogatsza kobieta w okolicy, miałam wrażenie, że wszystko się może wydarzyć.

To, co najbardziej mnie zachwyciło w tej książce, to klimat tamtych lat. Autorka oddała go z niezwykłą dbałością, począwszy od języka, poprzez opisy miejsc, po sposób, w jaki ludzie ze sobą rozmawiają, jak postrzegają świat. Rok 1925 tętni tu życiem: dom towarowy, eleganckie stroje, dylematy dnia codziennego, społeczne różnice. I ten specyficzny klimat: piękno połączone z ograniczeniami, lekkość z ciężarem oczekiwań. Kobiety w tamtych czasach musiały walczyć nie tylko o swoje miejsce, ale i o prawo do marzeń. A ta książka doskonale to pokazuje, tak subtelnie, ale bardzo wyraźnie.

Emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury, były różne: od wzruszenia, przez złość, po nadzieję. To historia o przyjaźni, o poszukiwaniu swojego miejsca, o kobiecej sile i wrażliwości. I o tym, że mimo wszystko warto wierzyć w siebie.

Zakończenie? Zdecydowanie pozostawia niedosyt. Ale to dobrze – bo wyraźnie daje do zrozumienia, że to dopiero początek. Czuć, że przed Elizą i Malwiną jeszcze wiele się wydarzy. Jestem ogromnie ciekawa ich dalszych losów i nie mogę się doczekać kontynuacji. Wiem, że w kolejnej części będzie się działo jeszcze więcej, bo autorka zbudowała fundamenty pod coś naprawdę wyjątkowego.

Dom pod Akacjami to książka, którą polecam każdemu, kto kocha opowieści z duszą. Szczególnie spodoba się tym, którzy cenią historię osadzoną w dawnych czasach, z bohaterkami, które żyją, czują i myślą tak, jakby istniały naprawdę. To nie jest tylko debiut, to początek czegoś wielkiego. I jestem wdzięczna, że mogłam go poznać już teraz.

Takie książki praktycznie nie pojawiają się w mojej biblioteczce. Wątki historyczne, fabuły osadzone w dawnych czasach, a szczególnie te wojenne nie są mi bliskie i nie sięgam po tego typu lektury. Tu jednak zrobiłam wyjątek (kto wie, czy nie stanie się standardem, a na pewno, jeśli będę miała okazję, przeczytam kontynuację tej historii) i po zapoznaniu się z opisem zdecydowałam się przeczytać tę książkę. No i okazało się, że to świetna pozycja. Osadzona w dawnych, słusznie minionych czasach, ale bez zbędnego podkreślania, że to dzieje się sto lat temu. Autorka skupiła się po prostu na losach bohaterów i nie dodawała zbędnych wstawek czy opisów. I dla mnie była to naprawdę fajna przygoda. Z ciekawością obserwowałam wydarzenia i ze smutkiem patrzyłam, jakie życie miały wtedy kobiety i jak obarczano je winą za czyny mężczyzn. To piękna i bolesna książka o miłości, marzeniach, zemście i głęboko zakorzenionych stereotypach, które zniszczyły wiele żyć. Już nie mogę doczekać się kontynuacji!