Dom obok

„Dom obok” to pierwsza książka napisana przez Sylwię Gillis. Powieść została wydana w 2021 roku, a zatem wciąż uchodzi za dość świeżą. Jeżeli jednak jest to debiut pisarki, to zastanawiam się, jak będą wyglądały jej kolejne historie. Powiem po prostu tak: byłam absolutnie oczarowana tą książką, czytałam ją z wypiekami na twarzy, a choćby chwilowe oderwanie się mogłam porównać do katuszy. Koniecznie chciałam wiedzieć, jak zakończy się ta historia, a zapewniam, że wcale nie jest ona taka oczywista. Sama posądziłam nie tę osobę, ale to dobrze, bo zaskoczenie w książkach typu kryminał/sensacja/thriller jest tym, czego czytelnicy pragną najbardziej. Wydawnictwo Novae Res może naprawdę poszczycić się przecudownym talentem debiutantki. Oby nie była to jednorazowa przygoda z pisaniem- już czekam na więcej!

O samej historii kryminalnej nie chcę pisać zbyt wiele- szczegóły i wszelkie smaczki chcę zostawić spragnionym dobrej lektury czytelnikom. Autorka przedstawiła fikcyjną historię, w której czas teraźniejszy miesza się z wydarzeniami z roku 1985. Ponad trzydzieści lat temu doszło bowiem do zabójstwa dwóch młodych dziewczynek- jedna z nich miała tylko osiem lat, natomiast druga czternaście. Najgorsze, że głównym podejrzanym stał się Andrzej Kołtun, młody nauczyciel języka polskiego, który uczył jedną z zamordowanych dziewczyn. Wówczas w Polsce obowiązywała jeszcze kara śmierci, dlatego też szybko wykonano wyrok. Wszyscy ucieszyli się, że morderca już nikogo nie zabije. Mija jednak ponad 30 lat, a młoda nastolatka, Julia Zawada, zamieszkuje wraz z rodzicami obok domu należącego niegdyś do Andrzeja Kołtuna. Czy można czuć się bezpiecznym, jeśli z okna widzi się pokój dawnego mordercy? Co więcej, fala dziwnych porwań i zabójstw powraca- kto teraz stoi za makabrycznymi czynami? Mówi się, że niedaleko pada jabłko od jabłoni i w przypadku Julii powiedzenie to pasuje do niej wręcz perfekcyjnie. Dziewczyna jest córką policjanta, sama chciałaby w przyszłości zostać policjantką. Intuicja podpowiada jej, by wrócić do sprawy powieszonego nauczyciela. Czego dowie się dziewczyna? Czy rzeczywiście znamy dobrze osoby, obok których mieszkamy? Warto się nad tym zastanowić.

Nie opowiem o śledztwie Julii, a także o jej sąsiadach i tajemniczych porwaniach. To cudowne uczucie, gdy czytelnik sam wszystkiego się dowiaduje i niczym po nitce do kłębka rozwiązuje wszelkie niejasności. Cała fabuła zafascynowała mnie jednak nie tylko ze względu na ciekawski charakter Julii. Autorka wplotła do swojego tekstu jeszcze kilka innych wątków, które także zasługują na uwagę. Pierwszy z nich dotyczy Celiny Rosy i jej bardzo smutnej choroby. Dziewczyna doznaje poważnego wypadku i od tego czasu choruje na ciężką, lekooporną odmianę padaczki. Mimo wszystko, chce żyć, cieszyć się, poznawać świat. Jej matka, dawna śpiewaczka operowa, bardzo o nią dba, niemniej jednak nadopiekuńczość jeszcze bardziej wyniszcza dziewczynę. Piszę o tym, bo chciałabym wystosować pewien APEL SPOŁECZNY: PROSZĘ WSZYSTKICH CZYTELNIKÓW, aby nie litowali się nad epileptykami. Warto dać im okazję do przeżycia czegoś wspaniałego, póki jest nadzieja. Osoba dziwnie zachowująca się na ulicy to często nie ktoś pod wpływem narkotyków czy innych niepożądanych substancji- padaczka ma naprawdę wiele odmian, jest podstępna, uaktywnia się na pstryk palców. Piszę o tym tak emocjonalnie, ponieważ sama borykam się z tą chorobą i niesamowicie wczułam się w perypetie Celiny. Zdarzało mi się też płakać, bo momentami zapiski autorki były niemal kopią moich własnych odczuć.

Inny, bardzo ważny wątek, dotyczy nieszczęśliwej, wręcz chorobliwej miłości. Jedną z bohaterek jest Asia. Dziewczyna była wychowywana tylko przez matkę, ale postawa kobiety była, delikatnie mówiąc, kontrowersyjna. Matka Asi koniecznie chciała znaleźć sobie partnera, ale przyprowadzone przez nią typy na pewno niejednokrotnie wywołają w czytelnikach szok i niedowierzanie. Powstaje zatem pytanie: lepiej być samemu, czy wikłać się w mroczne relacje bez przyszłości? Podobno jeden rok miłości jest lepszy, niż całe samotne życie. To absolutna prawda, ale czy miłość może być synonimem cierpienia? Warto to rozważyć i zastanowić się nad swoimi wyborami.

Po lekturze zadaję sobie jeszcze więcej pytań, ale najbardziej nurtuje mnie jedno. Czy dziś kara śmierci powinna być przywrócona? Wiele osób uważa, że jest ona niehumanitarna, a nierzadko niesprawiedliwa. Czy w przypadku seryjnych morderców, którzy notorycznie poszukują nowych ofiar, kara śmierci jest nieetyczna? Zawsze był to temat sporny i myślę, że każdy czytelnik powinien kierować się indywidualnymi odczuciami.

Całą książka jest po prostu magiczna, perfekcyjna i dobrze opracowana. Autorka już od pierwszych stron może liczyć na przychylność odbiorcy- wprowadziła bowiem szczegółową listę bohaterów występujących w powieści. To wspaniała innowacja, gdyż czytelnik z całą pewnością nie odczuje chaosu, imiona nie będą mieszać mu się w głowie, a w razie wątpliwości wystarczy tylko spojrzeć na pierwszą stronę i przypomnieć sobie imię czy cechy konkretnej postaci. Ogromnym plusem książki jest też wspaniale dobrana mieszanka emocji: od radości po miłość, zazdrość, zemstę, ciekawość. Niestety, ale noszenie masek to nie tylko wymóg teatru antycznego. Człowiek, jeśli chce, potrafi doskonale się kamuflować i dopasowywać do sytuacji. W końcu ból jest tak bliski przyjemności…

Mam nadzieję, że Sylwia Gillis napisze jeszcze jakąś książkę. Taki talent nie może się zmarnować!

Mocno polecam!

Oto przykład książki, która mimo lekkiej i pozornie nastoletniej narracji wciąga czytelnika w ponurą sprawę kryminalną.

14letnia Julia, córka policjanta, sama marząca o pracy w tym zawodzie w przyszłości, odkrywa, że w latach 80tych w domu sąsiadującym z jej domem mieszkał nauczyciel, który zamordował dwie nastolatki. Dziewczyna chce napisać na ten temat reportaż na zajęcia z dziennikarstwa, więc zaczyna prowadzić swoje małe śledztwo. Przepytuje ludzi, którzy mogli cokolwiek pamiętać ze sprawy i odkrywa, że prawdopodobnie skazano na karę śmierci niewinnego człowieka. Wydarzenia z teraźniejszości przeplatane są opisami z pamiętnika jednej z ofiar - Joanny, zwanej Aiszą oraz wspomnieniami mężczyzny oskarżonego o morderstwo. Czy faktycznie zamordował dzieci, czy był niewinny?

Z tego co widziałam jest to debiut autorki. Jeśli tak, to według mnie bardzo udany. Gratuluję i czekam na więcej.

Rok 1985 Łódź. W mieście młody nauczyciel Andrzej Kołtun morduje dwie małe dziewczynki. Morderca zostaje skazany na karę śmierci. 30 lat później, czternastoletnia Julia w ramach szkolnego projekty zaczyna interesować się tym tematem, a na jaw udaje jej się wyciągnąć nowe fakty. Co ukrywają mieszkańcy?

Na początku miałam mieszane uczucia, bo przez większość czasu czytamy perspektywę dziecka, które wtajemnicza się w dawne morderstwo i dziecka, które zostało zamordowane. Autorka jednak idealnie wczuła się w taką narrację, nieco dziecinną, momentami dojrzałą, ale nadal zaskakująco zabawną, lekką i z nutką dreszczyku. I ja z miłą chęcią odkrywałam kolejne tajemnice razem z Julką. Polubiłam ją bardzo, za tą dziecinną szczerość i jej przemyślenia.

Książke czyta się bardzo szybko, autorka ukazała historię z perspektywy wielu bohaterów i w dwóch liniach czasowych. To mój ulubiony sposób przedstawienia historii. Od samego początku dużo się dzieje i nie ma chwili wytchnienia. Rozdziały są bardzo krótkie! A to kolejny duży plus. Perspektywa tajemniczego "Mroku" baarrrdzo podkręcała atmosferę.

W książce zostało poruszonych wiele trudnych aspektów. Rodziny dysfunkcyjne nawet te z sąsiedztwa.. Przemoc domowa, ludzie wszystko widzą i słyszą, ale nie pomogą, bo "nie chcą się wtrącać". Młode dziewczyny pragnące tylko miłości matki, czy ojca..w zamian dostają poczucie winy i bure na każdym kroku, szukają poczucia bezpieczeństwa tam, gdzie nie powinny. W książce znajdziecie wiele patologicznych zachowań, które mogą mieć odzwierciedlenie w prawdziwym życiu. I to przyprawiło mnie o gęsią skórkę. Bardzo współczułam młodym bohaterkom, tego, jak są traktowane i jak sobie z tym radzą. Na każdym kroku wyśmiewane, czy to w domu, czy w szkole.

Autorka potrafi w emocje. Bez dwóch zdań. Z wielki zaciekawieniem czyta się tą opowieść nie mając pojęcia, co wydarzy się za chwilę. I choć to nie jest typowe śledztwo, dzieje się sporo, i ma się ochotę na więcej. Na koniec miałam dwa tropy, jeden celny. To bardzo udany debiut, po którym nawet zakręciła mi się łezka w oku. Polecam!

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki, która swoją premierę miała już kilka miesięcy temu, natomiast ja miałam okazję przeczytać ją dopiero teraz. Mowa o książce „Dom obok” Sylwii Gillis.

Główna bohaterka, 14-letnia Julia, zaczyna interesować się historią sąsiada, Andrzeja Kołtuna, który 30 lat temu został skazany na karę śmierci za morderstwo dwóch dziewczynek. Wyrok wykonano, natomiast mężczyzna nigdy nie przyznał się do winy. Dziewczyna pod pretekstem przygotowania materiałów do szkoły zaczyna prowadzić śledztwo, docierając do skrywanych przez lata tajemnic… Czy mieszkający w domach obok sąsiedzi będą chcieli współpracować? Czy wprost przeciwnie, nie będą chcieli wracać do minionych wydarzeń?

Akcja książki toczy się bardzo, bardzo sprawnie. Krótkie rozdziały, przyjemny styl pisania. Mamy do czynienia z akcją przedstawioną przez kilku bohaterów i to w różnych ramach czasowych-przeszłość i teraźniejszość. Pomimo takiej przeplatanki, wszystko jest jasne i czytelne. W przeszłości mamy również do czynienia z pamiętnikiem jednej z zamordowanych dziewczynek. To ciekawe połączenie, które fajnie buduje napięcie. Jest to jednak według mnie stosunkowo lekki kryminał, więc mogą go przeczytać również wszyscy o mniej mocnych nerwach😉 Książka jest debiutem. Bardzo udanym debiutem!🙃 polecam!

Prawda, która nie mieści się w głowie.

Rok 1985. W Łodzi dochodzi do makabrycznej zbrodni,  której ofiarami są małe dziewczynki. Wszystkie dowody wskazują, że mordercą jest młody nauczyciel, Andrzej Kołtun. Mimo iż mężczyzna nie przyznaje się do winy, zostaje skazany na karę śmierci.

30 lat później sprawą makabrycznych morderstw zaczyna interesować się Julia. W ramach dziennikarskiego projektu, Julka powoli dochodzi do nowych faktów dotyczących tragicznych wydarzeń.

"Dom obok" to książka, która przyciągnęła mnie zarówno opisem, jak i okładką. Dodatkowo zachęcona zostałam tym, że jest to debiut autorki, a że lubię debiuty to nie mogłam przejść obojętnie koło tej książki.

Początkowo książkę czytałam z niemałym zainteresowaniem. Jednak im dalej, tym robiło się nudno. Akcja powieści idzie ślamazarnie, w pewnym momencie robi się przewidywalnie, brakuje emocji, dreszczyku, a te przy thrillerach czy kryminałach to obowiązek. No i nie oszukujmy się, czego można oczekiwać, gdy nastolatka bawi się w detektywa?

Nie mniej jednak uważam, że książkę warto przeczytać, bo pomysł na fabułę jest naprawdę ciekawy. Autorka ma również przyjemny styl i język, dzięki temu książkę czyta się ekspresowo. Osobom, które lubią lżejsze kryminały, książka z pewnością przypadnie do gustu.

Gratuluje autorce debiutu i liczę, że w przyszłości będzie tylko lepiej. Z pewnością sięgnę jeszcze po książki Pani Sylwii.