Dom Klepsydry. Dwustronna książka

Po raz pierwszy autor zaskoczył mnie taką nieoczywistą i nietypową formą utworu. Tetbeszka - to niby dwie niezależne historie, ale naprawdę mające ze sobą wiele wspólnego. Można zacząć lekturę od wybranego opowiadania, można czytać rozdziały naprzemiennie, wystarczy tylko raz czytać od przodu, raz od tyłu książki. I historia sama się dzieje, niezależnie od naszej woli …

Ja zaczęłam od tej historii, która wydarzyła się wcześniej. Lata osiemdziesiąte XIX wieku, młody lekarz Simeon Lee zostaje wezwany na wyspę Ray w pobliżu Essex, aby leczyć umierającego krewnego, proboszcza Olivera Hawesa. Duchowny jest przekonany, że został otruty i obwinia o to szwagierkę, Florence. A żeby dodać pikanterii to tylko wspomnę, że kobieta została uznana za winną śmierci swojego męża i jest więziona w domu proboszcza, w oszklonej klatce. Wiele sytuacji i wydarzeń w Domu Klepsydry wydaje się być tajemniczych i niedopowiedzianych, wieje mrokiem. I młody lekarz stara się rozwikłać zagadki i drąży nurtujące go kwestie. Florence podsuwa Simeone pewną książkę, która może się okazać zbawienna na drodze do odkrycia prawdy …

Przenosimy się w lata trzydzieste XX stulecia do Kalifornii. Początkujący aktor, Ken Kourian, zaprzyjaźnia się ze znanym pisarzem i synem gubernatora, Oliverem Tooke. Wkrótce Oliver odbiera sobie życie, w co jednak nie wierzy Ken. Nie dając wiary ustaleniom policji aktor na własną rękę prowadzi prywatne śledztwo. Trop prowadzi do odkrycia związku między śmiercią pisarza, a porwaniem wiele lat temu jego brata, Aleksandra. Wiele wskazówek znajduje w książce Olivera o znajomym nam tytule, Dom Klepsydry. Jakie wątki wyjdą na jaw i jaka okaże się prawda? Co wspólnego z rodziną Tooke miał lekarz, bohater pierwszego opowiadania? Jak wcześniej wspomniałam te historie się łączą i przeplatają … A co je szczególnie łączy, to musicie sami sprawdzić i się przekonać …

Dom Klepsydry to emocjonująca opowieść, pełna mrocznych tajemnic, które rządzą w tych historiach. Czas upływa, ludzie się zmieniają i ciągle coś ukrywają. Sekrety ewoluują i zmieniają bieg wydarzeń. Chwilami trudno nadążyć nad rozwojem zdarzeń i się nie zgubić. Autor nieustannie trzyma nas w napięciu, zaślepia nas blaskiem niedopowiedzeń i skłania do poszukiwania prawdy. A jaka ona się okazuje? Trudna i nieoczekiwana. Wielce zaskakująca. Z tej historia delikatnie wydobywa się melancholia i sentymentalizm, które szukają bezpośredniej ścieżki do naszego serca …

Gareth Rubin wyraźnie dotyka ważnych problemów, wytyka trudne rodzinne relacje, obnaża nieufność i brak poczucia godności, wytyka obłudę i kłamstwo. Tych różnych problemów jest mnóstwo w tej opowieści, bohaterowie się z nimi zmagają, i niektóre z nich pokonują, a niektóre pokonują bohaterów. Walka toczy się zacięta i zwycięzca nie jest z góry znany.

Zachęcam do zmierzenia się z Domem Klepsydry. Czy będziecie po tej lekturze mocniejsi i bardziej wytrwali? Czy pochłonie was fala smutku i sentymentalizmu?

Jednym zdaniem, to podniebna rozkosz dla czytelnika głodnego wrażeń! Spróbujcie kawałek, a na pewno będziecie nienasyceni!

Ambitna powieść, która wciąga i wcale tak łatwo nie chce wypuścić ze swoich rąk. Gareth Rubin zastosował nieznany mi do tej pory krok, który sprawił, że wielu czytelników zareagowało tak samo entuzjastycznie jak ja. Koniecznie musicie poznać tą klepsydrę.

Po lekturze tej książki przekonacie się, że od teraz do czytania będziecie podchodzić w zupełnie inny sposób. To fascynujące doświadczenie, które jest dowodem na to, że książki tradycyjne wciąż są nam potrzebne. Sięgnijcie koniecznie po propozycję pana Rubina.

Fenomenalnie skonstruowana powieść, która wciąga od pierwszej strony. Dwie tajemnicze historie, ukryte w jednej książce wystarczy przekręcić klepsydrę by odkryć zbrodnię. Dwa domy o tej samej nazwie, znajdujące się w dwóch różnych częściach świata. Co z tego wyniknie? Oj, wiele! Polecam!

Fenomenalnie skonstruowana powieść, która wciąga od pierwszej strony. Dwie tajemnicze historie, ukryte w jednej książce wystarczy przekręcić klepsydrę by odkryć zbrodnię. Dwa domy o tej samej nazwie, znajdujące się w dwóch różnych częściach świata. Co z tego wyniknie? Oj, wiele! Polecam!

Fenomenalnie skonstruowana powieść, która wciąga od pierwszej strony. Dwie tajemnicze historie, ukryte w jednej książce wystarczy przekręcić klepsydrę by odkryć zbrodnię. Dwa domy o tej samej nazwie, znajdujące się w dwóch różnych częściach świata. Co z tego wyniknie? Oj, wiele! Polecam!

Tetbeszki, czyli powieści dwustronne, były podobno kiedyś bardzo popularne, a ja spotkałam się z tą formą po raz pierwszy i na razie jedyny za sprawą „Domu Klepsydry” autorstwa Garetha Rubina. Było to doświadczenie wyjątkowe, nie tylko przez możliwość dokonania wyboru strony, od której zaczęłam czytać (można też czytać rozdziały naprzemiennie),ale przede wszystkim przez sposób, w jaki obie opowieści splatają się ze sobą burząc totalnie stworzony w mojej głowie obraz.

Zaznaczę, że lekturę zaczęłam od okładki niebieskiej przenosząc się do Anglii końca XIX wieku i intrygującej opowieści młodego lekarza, który udając się do domu swojego krewnego staje w obliczu tajemniczego morderstwa i rodzinnych skandali. Dom Klepsydry staje się centralnym punktem tej historii strzegąc mroczne sekrety swych mieszkańców. W drugiej opowieści odwiedzamy Los Angeles początku XX wieku i szklany dom, który staje się areną tragicznych zdarzeń i rodzinnych tajemnic prowadzących do zaskakującego finału.

To zdecydowanie niezwykła opowieść, której prawdziwe oblicze odsłania dopiero przeczytanie całości obalając dotychczasowe wnioski, hipotezy i wyobrażenia. Obie części czytałam z olbrzymim zaangażowaniem, bo atmosfera tajemnicy i zagadki kryminalnej, do której wyjaśnienia dochodzimy wraz z bohaterami na drodze dedukcji niesamowicie wciąga. Nie spodziewałam się, że wątki domów splotą się w tak nieoczekiwany i szokujący sposób odkrywając mroczne zakamarki ludzkiej natury i jej nieprzewidywalność.

Ciekawi mnie, jak odebrałabym tę powieść zaczynając czytanie od czerwonej okładki. Czy miałoby to znaczenie przy ocenie? W każdym razie jestem pod ogromnym wrażeniem zarówno fabularnego poprowadzenia obu historii, ich wzajemnych powiązań, kreacji pełnokrwistych bohaterów, jak i formy dającej czytelnikowi możliwość wyboru. To był prawdziwy majstersztyk! Jeśli powieść o podobnej konstrukcji pojawi się na naszym rynku, biorę ją w ciemno.

Książka przyciąga uwagę za sprawą oryginalnej formy. Zawiera w sobie dwie z pozoru niemające nic ze sobą wspólnego historie, które niespodziewanie przenikają się ze sobą. Choć ich głównym bohaterem jest tytułowe domostwo, tak naprawdę ukazuje nam złożoność ludzkiej natury.

Fascynująca książka, świetnie skomponowana fabuła, autorka zadbała o każdy szczegół. Tutaj sam możesz zdecydować, który początek wybierzesz. Mamy do czynienia ze znakomitą i pełną tajemnic zagadką kryminalną. Serdecznie polecam, ta książka to prawdziwe arcydzieło.

Ciekawe rozwiązanie, które nie jest na ogół spotykane w książkach. I bardzo dobrze, bo przecież warto przełamywać ustane zasady! Ale polecam nie zaczynać od czerwonej strony - można się wtedy zagubić! Ogólnie jest to całkiem dobra lektura, szczególnie dla fanów wielu wątków i tajemnic.

Gareth Rubin publikuje artykuły o sprawach społecznych, podróżach i sztuce w brytyjskiej prasie. Jest autorem powieści „The Winter Agent” o brytyjskich agentach działających w Paryżu w przededniu lądowania w Normandii oraz „Liberation Suarez”, thrillera przedstawiającego historię alternatywną i osadzonego w okupowanym przez Sowietów Londynie.

„Dom Klepsydry” to osobliwa książka, określana jako tetebeszka (z francuskiego tête-bêche - od stóp do głów). Jest ona podzielona na dwie części wydrukowane po przeciwnych stronach, z których jedna została obrócona górą do dołu w stosunku do drugiej. Czyta się pierwszą z nich, a następnie odwraca i czyta drugą. Zawarte w tym utworze opowieści na początku wydają się zupełnie niepowiązane. Jednakże im dłużej jest prowadzona narracja, tym więcej fragmentów łączy wydarzenia w spójną całość. Dowiadujemy się, że każdy szczegół może mieć drugą stronę medalu.

Pierwsza historia ma miejsce w Anglii i odgrywa się w latach 80. XIX wieku. Młody lekarz, Simeon Lee, jest proszony o pomoc w odkryciu przyczyny choroby swojego krewnego — Olivera Hawesa — podejrzewającego, że ktoś go otruł. Znajduje się on w skrywającym mroczne tajemnice domu na wyspie, zwanym Dom Klepsydry. Jego rezydencja wydaje się zwyczajna, jednak w bibliotece znajduje się szklana cela, w której więziona jest Florence oskarżona o zabójstwo męża. To nagromadzenie podejrzanych spraw powoduje, że Simeon postanawia dowiedzieć się, co tak naprawdę dzieje się w Domu Klepsydry. Główny bohater zaczyna odkrywać gorzką prawdę, zagłębiając się w lekturę pewnej nietypowej książki. Czy spojrzał on na ten problem z właściwej strony?

Kolejna opowieść przenosi nas do Kalifornii lat 30. XX wieku. Ken Kourian jest początkującym aktorem. Jego przyjaźń z Oliverem Tooke’em — cenionym pisarzem i synem gubernatora — pozwala mu znaleźć trochę szczęścia podczas pobytu w Los Angeles. Jednak nagła śmierć Olivera zmienia całkowicie bieg wydarzeń. Policja uważa, że było to zwykłe samobójstwo. Natomiast Ken nie jest tego taki pewien, więc próbuje odkryć prawdziwy powód śmierci. Tutaj również okazuje się pomocna książka, ostatnia powieść pisarza, odkrywająca mroczne tajemnice jego rodziny.

Powieści zmuszają do głębszego zastanowienia się nad historią. Zachęcają do rozwiązania zagadek przed głównymi bohaterami.

Łączenie faktów było zajmującym zajęciem towarzyszącym mi podczas czytania książki. W trakcie lektury zadawałam sobie mnóstwo pytań. Kto zawinił? Czy dana sytuacja to jedynie przypadek a może wszystko było zaplanowane? Czy obecna scena ma jakieś drugie dno?

Na pierwszy plan wysuwa się angażująca narracja autora. Charaktery postaci są wyraźnie nakreślone, a zwroty akcji wywracają prawdę do góry nogami. Mimo że thrillery nie są moim klimatem, te powieści urzekły mnie. Są to zawiłe i interesująco rozplanowane historie. Mogę śmiało polecić tę książkę każdemu, kto uwielbia poznawać zawiłe losy bohaterów.

Aleksandra Adamczyk

Szkolny Klub Recenzenta

Coś nowego. Oryginalny pomysł autora, ogólne wrażenie pozytywne, ale...

Czegoś mi brakowało. Mimo to, nie żałuje. Dwie tajemnicze, wielowątkowe historie, które w pewnym momencie zaczynają się łączyć.

Intrygująca i warta sprawdzenia pozycja, a zakończenie zdecydowanie na plus. 

Jedna książka, dwie historie. Ciekawy i oryginalny pomysł, cudowne wydanie, a dwie oddzielne powieści mają dać odpowiedź na wszystkie nurtujące czytelnika pytania. Intrygujące, prawda?

Jak już się zachwyciłam okładką, tak przyszedł czas na treść. Nie miałam jakiś wielkich oczekiwań, zaczęłam od niebieskiej części, od pandemii cholery i uwięzionej morderczyni. Ale tak tam wiało nudą. Potem czerwona część, a tam tajemnicza śmierć pisarza, gdzie rozwiązaniem ma być ostatnia powieść autora. Tutaj z poziomem znudzenia było podobnie. Niestety, ale brnęłam przez te książki z trudem i mozołem, bez większych emocji. Bohaterowie byki jacyś tacy płascy, nijacy, a sama fabuła nie zaskakiwała.

Największym plusem tej powieści jest jej oryginalna forma, ale nie treść. Może potrzeba bardziej wysublimowanego gustu, żeby dostrzec kunszt autora? Dla mnie zbyt stateczna i przewidywalna.

Uwielbiam kryminały i thrillery. Nigdy nie odmawiam mrocznej i niepokojącej historii. Niestety lata spędzone w podobnych klimatach sprawiły, że coraz lepiej radzę sobie z rozwiązywaniem książkowych zagadek i coraz trudniej mnie zaskoczyć. „Dom klepsydry” w dużej mierze zwrócił moją uwagę za sprawą swojej nietypowości.

Rubin zaoferował bowiem swoim czytelnikom dwie historie zamknięte w jednej powieści. Z jednej strony obserwujemy rozwój wydarzeń na maleńkiej wyspie Ray. Z drugiej strony natomiast przyglądamy się pełnym napięcia dziejom rodziny Tooke’ów, zamieszkujących słoneczną Kalifornię. Historie te można poznawać osobno ale cały majstersztyk utworu polega na tym, że wzajemnie się uzupełniają. Mamy w tym przypadku do czynienia z tak zwaną tetbeszką.

Nie kojarzę, bym wcześniej miała przyjemność przeczytać kryminał wydany w takiej formie. Z wielkim zdumieniem i niemniejszą ciekawością kilkakrotnie obracałam książkę, zastanawiając się, w jaki sposób rozpocząć tę specyficzną czytelniczą przygodę. Pierwsza z przedstawionych historii podobała mi się tak bardzo, że przedwcześnie zaczęłam obawiać się, że ta druga może jej nie dorównać. Jednak już po kilku przeczytanych rozdziałach kolejnej opowieści przekonałam się, że jest niemniej interesująca i zajmująca niż jej poprzedniczka.

Rubin postawił sobie poprzeczkę bardzo wysoko, ale wspaniale poradził sobie z realizacją tego tematu. Czytelnicze wyzwanie pokazało, że autor nie tylko posługuje się piękną fantazją i dobrym stylem, ale również potrafi przelać swoje myśli na papier w taki sposób, by zainteresować czytelnika. Obydwie opowieści zrobiły na mnie duże wrażenie, łącząc w sobie wszystkie elementy, które powinny znaleźć się w dobrym kryminale i pełnym napięcia thrillerze.

Na stronach książki poznajemy dwa zupełnie różne, ale w podobny sposób interesujące, miejsca akcji. Mimo że więcej je łączy niż dzieli, to ponura atmosfera, klimat niepokoju i intrygująca zbrodnia umieszczają je na wspólnym miejscu na mrocznym podium. Podczas lektury potrafiłam wyobrazić sobie, że znajduję się w każdym z nich i poczuć emocje towarzyszące książkowym bohaterom.

W kwestii przedstawionych postaci Rubinowi również nie można niczego zarzucić. W pierwszej historii główną rolę odgrywa młody lekarz, w drugiej zaś początkujący aktor. Obydwaj bohaterzy wykazali się bystrością umysłu, dużą przenikliwością i umiejętnością łączenia faktów. Obydwaj również przeprowadzili znakomite amatorskie śledztwa, które w niczym nie odbiegały od tych prowadzonych przez profesjonalnych detektywów, a nawet czyniły historie jeszcze bardziej interesującymi.

Obydwie opowieści ukazały także nietypowe i skomplikowane zbrodnie oraz sekrety rodzinne. Wspaniale bawiłam się próbując samodzielnie wszystko połączyć, choć udało mi się to z mało satysfakcjonującym rezultatem.

Pełna napięcia lektura i wszystkie jej aspekty przyniosła mi wiele przyjemności i pozwoliła wspaniale spędzić czas. Chciałabym, żeby wszystkie publikowane kryminały i thrillery mogły być tak dobre jak „Dom klepsydry” Rubina.