Dokąd zaniesie nas wiatr (barwione brzegi)

"Świat nie kończy się wielkim, spektakularnym wybuchem. Świat kończy się po cichu, w samotności, dla każdego z osobna."

✨️✨️✨️

Wywołująca całą gamę emocji i odmieniająca je przez wszystkie życiowe przypadki.

Poruszająca trudne, wyciskające łzy z oczu tematy.

Nazanaczona tajemnicami, których wyjawienie zadaje ogromny ból.

Udowadniająca, że miłość puka do serc w najmniej spodziewanym momencie oraz to, ze niegdy nie jest za późno na naprawienie błędów.

"Dokąd zaniesie nas wiatr" to historia Hanki i Michała. Ta dwójka od zawsze dobrze się ze sobą dogadywała, jednak los na kilka lat ich rozdzielił.

Teraz mają możliwość spędzenia ze sobą czasu. Podróżując ciasnym kamperem odkrywają nie tylko ciekawe miejsca, ale także siebie nawzajem. Rosnące między nimi uczucie podsyca historię, jaką tworzą.

Oboje jednak walczą z własnymi demonami. I dla obojga z nich, wspólna podróż jest pewnego rodzaju ucieczką.

Ucieczką od trosk i problemów.

Ucieczką przed tym, co nieuniknione.

Dlatego pragną czerpać z tej podróży pełnymi garściami. Chcą chociaż na chwilę zapomnieć o tym, co ich smuci i boli. Pobyć z sobą samymi i ze sobą nawzajem. Śmiać się i kochać do utraty tchu. Oderwać się od trudnej rzeczywistości i pobyć w tej bańce, którą stworzyli.

Niestety ta rzeczywistość nie daje o sobie zapomnieć. Zaskakuje w najmniej spodziewanym momencie, wywołując ból i rozrywając serca.

Przed bohaterami trudny czas.

Muszą zmierzyć się z wyzwaniami, które los nieustannie rzuca im pod nogi.

Czy sobie z nimi poradzą?

Czy jest im pisany happy end?

"Dokąd zaniesie nas wiatr" to powieść niezwykła. Delikatnie przewidywalna, ale to absolutnie nie ujmuje jej wartości. Piękna, ale też bolesna. Mimo to napawająca nadzieją.

Anna Sosna stworzyła historię, która chwyta za serca i wyciska z oczu łzy. Zarówno Hanka jak też Michał to osoby brutalnie doświadczone przez los. Każde z nich szuka ukojenia od trudnej rzeczywistości. Nawzajem stają się dla siebie wsparciem. Nawzajem stają się dla siebie lekarstwem na całe zło.

Jednak ich uczucie zostanie wystawione na próbę. Bardzo bolesną próbę...

Dziękuję Wydawnictwu Endorfina za możliwość przeczytania i zrecenzowania tej powieści ✨️

Dzisiaj o książce w której czas letnich wakacji odgrywa bardzo istotną rolę. Jest on jakoby fundamentem całej tej historii. „Dokąd zaniesie nas wiatr” to powieść, która chwyta za serce, która powoduje wzruszenie i która przywołuje przeszłość. To historia, po lekturze której wspomnienia przyjaźni czy ukradkowych uśmiechów przeradzających się w pierwszą miłość stają się niezwykle bliskie. W końcu to książka, w której nie zabraknie ogromnych emocji…

Hania i Michał wyruszają w podróż kamperem. Podróż która jak się później okaże jest nie tylko ucieczką przed kłopotami i codziennością. Jest podróżą w głąb siebie, walką ze swoimi oczekiwaniami i wyścigiem z czasem, który odlicza minuty nieustannie.

Lektura książki „Dokąd zaniesie nas wiatr” zapewni Wam wyjątkowe i pamiętne chwile. Zawładnie ona Waszymi myślami i zaadoptuje się w Waszej pamięci. Autorka stworzyła poruszającą opowieść w pięknym stylu, zauroczyła mnie nią i poddała mój umysł ogromnej ilości emocji. Nie będę ukrywała, że zazdroszczę tym, którzy lekturę tej książki mają jeszcze przed sobą.

Przyznam się Wam, że nie spodziewałam się tego, że treści zamknięte w tak pięknej okładce będą tak wysoce wartościowe. Niesamowicie refleksyjna historia, która kryje mnóstwo emocji. Emocji intensywnie oddziaływujących na czytelnika.

Zdecydowanie polecam, a ja wyczekuję kolejnych historii spod pióra autorki.

"Nie myślmy o tym. Dogadaliśmy się na początku, że lecimy tam, dokąd zaniesie nas wiatr."

Przyznam, że nie spodziewałam się tylu emocji i wzruszeń po "Dokąd zaniesie nas wiatr" Anny A. Sosny. Mając na uwadze tytuł i patrząc na okładkę wyobrażałam sobie lekką, wakacyjną historię, w której wątek romansowy odgrywa główną rolę.

Z jednym tylko trafiłam.

Ta książka to opowieść o miłości, ale takiej dojrzałej, wymagającej poświęceń. Jednak przede wszystkim, "Dokąd zaniesie nas wiatr" to świadectwo niesprawiedliwości losu, który nie rozdaje równych kart. Na szczęście są ludzie, którzy nawet z takim zestawem potrafią okazać się wygranymi.

Teraz, świeżo po lekturze książki, patrzę na jej okładkę z sentymentem. Widzę już nie tylko wycinek wakacyjnej rzeczywistości, ale też niewyobrażalne cierpienie, które stało się udziałem bohaterów tej historii. Nic tego nie zapowiadało... Choć prolog wzbudził we mnie lekki niepokój, po pewnym czasie emocje te zostały wyparte przez wrażenia lekkości i beztroski, bo z tym właśnie kojarzy się lato i wakacyjne wojaże. Wyobraźcie sobie dwoje bohaterów: Hanię i Michała, przemierzających kamperem najpiękniejsze miejsca Polski. Przyznam, że sama miałabym ochotę wybrać się w taką podróż, nie oglądając się na nikogo i na nic.

Gdy autorka zrzuciła na czytelników pierwszą bombę, owszem, poczułam się zaskoczona, ale wciąż tkwiła się we mnie nadzieja na szczęśliwe zakończenie tej historii. Niestety w miarę rozwoju akcji sytuacja głównych bohaterów stale się pogarszała. Moje serce krwawiło w oczekiwaniu na najgorsze, zbliżające się w zastraszającym tempie. Mocno kibicowałam związkowi Hani i Michała, jednak w głębi serca wiedziałam, że w tym wypadku szczęśliwy finał nie będzie możliwy.

Jedyny zgrzyt poczułam w momencie "sprawdzianu" Hanki, który okazał się dla niej zbyt trudny. Owszem, rozumiem jej motywy postępowania, ale zrobiło mi się w tamtym momencie naprawdę przykro. Tak bardzo chciałam utulić Michała i przeprosić go za postępowanie dziewczyny...

Bałam się zakończenia i tego, co ma się wydarzyć, jednak Michał okazał się naprawdę odpowiedzialnym chłopakiem. Potrafił w pełni wykorzystać swój potencjał i odejść na własnych warunkach. Wydarzenia z końcowych partii książki dowodzą, że chłopak dojrzał i stał się odpowiedzialnym młodych człowiekiem, który nie zawahał się poświęcić w imię dobra drugiej osoby. Finał wycisnął łzy z moich oczu i wywołał drżenie serca. Choć byłam na niego przygotowana i tak zalało mnie morze doszczętnie obezwładniających emocji.

"Dokąd zaniesie nas wiatr" okazało się ogromnym zaskoczeniem. Zupełnie nie spodziewałam się takiego ładunku emocjonalnego po tej historii. Jestem szczęśliwa, że mogłam się z nią zapoznać i w sercu przeżyć to, co spotkało bohaterów.

Moja ocena 9/10.

Mam wrażenie, że Autorka chce tutaj przekazać czytelnikom, że choćby najgorsza prawda jest lepsza od kłamstw i niedomówień. Sama nie wiem, jak zachowałabym się, gdybym wiedziała (tfu, tfu...) o jakiejś swojej ciężkiej chorobie. Ale gdyby to dotyczyło moich najbliższych, to oczywiście chciałabym wiedzieć o wszystkim od samego początku! Do tego na przykładzie Hani i jej ojca widzimy, że czasem żal, ból po stracie najbliższej osoby potrafi popchnąć nas w objęcia alkoholu czy innych złych używek. Tyle, że tutaj ów zatraceniec nie przejmował się swoją wtedy jeszcze niepełnoletnią córką. A ta przecież też borykała się z utratą matki i dodatkowo poniekąd z utratą ojca. Michał choć postąpił egoistycznie w pewnych sprawach, to mam wrażenie, że go rozumiem. Faceci nie lubią się uzewnętrzniać, nie lubią okazywania słabości przed osobami, na których im zależy. Myślą, że jak dzieje się im coś złego, to oni sami to wezmą na swoją klatę i nie będą obarczać tym innych. Tyle że nie rozumieją, iż wtedy ich psychika też dostaje popalić. No i że jeśli dojdzie do najgorszego - czyli do ich śmierci, to osoby bliskie nie będą umiały sobie z tym faktem poradzić. Nie będą rozumiały postępowania tej osoby, a wręcz mogą czasem siebie obwiniać o fakt, że tamta osoba przed śmiercią im z jakiegoś powodu nie zaufała na tyle, żeby wyjawić prawdę o sobie. Eh... mam nadzieję, że rozumiecie o co mi chodzi? No powiem Wam, że ta książka "Dokąd zaniesie nas wiatr" to nie jest cukierkowa historia, ani taka lajtowa też nie jest. Ona jest mega prawdziwa, mega bolesna, ale też pokazująca, że nie warto oceniać ludzi przed "dogłębniejszym" ich poznaniem. Bo w tej historii zawiązały się pewne przyjaźnie, które na początku nie miały prawa zaistnieć. Dlaczego? Bo pewne osoby wyrobiły sobie zdanie o innych osobach na podstawie tego co zaobserwowali i już! A jednak, kiedy poznali się bliżej, okazało się, że coś ich łączy, a nawet że w pewien sposób uzupełniają się. Napiszę tylko jeszcze, że bardzo, ale to bardzo polubiłam tutaj Kubę. Ten facet ma w sobie coś takiego, co powoduje, że choć można go się na początku bać, to potem może stać się Twoim najlepszym przyjacielem. Dobra. Kończę już, bo mam wrażenie, że i tak już Wam za dużo zdradziłam. Zatem - zachęcam Was z całego serca, abyście sięgnęli po książkę Anny A. Sosny "Dokąd zaniesie nas wiatr".

"Dokąd zaniesie nas wiatr" Anny A. Sosny to książka, która trafiła do mnie w ramach BookToura organizowanego przez samą autorkę. Jak na okładkową srokę przystało, zgłosiłam się do udziału w zabawie, ze względu na przepiękną okładkę, która od razu przykuła moją uwagę. Jest tak urocza, że po jej obejrzeniu aż nabrałam ochoty na podróż kamperem. Czy historia, która znalazła się pod tą cudowną obwolutą, również mnie zachwyciła? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Głównymi bohaterami publikacji są Hanka i Michał — znajomi z dzieciństwa, którzy postanowili spędzić wakacje w pożyczonym od kumpla kamperze. Każde z nich ma zupełnie inny powód, aby wybrać się w podróż tym specyficznym rodzajem lokomocji. Ona pragnie chociaż na chwilę oderwać się od problemów rodzinnych i samotności, która ogarnęła ją po śmierci jednego z rodziców, natomiast on ma zupełnie inne powody... Jakie?

Tego nie zdradzę, ponieważ nie chcę psuć Wam zabawy z samodzielnego odkrywania prawdy, ale mogę Was zapewnić, że akurat w tej historii nie zabraknie emocji. Czy Hanka i Michał przeżyją przygodę życia? Czy podczas podróży poznają osoby, które staną się im bliskie? Czy ich relacja ewoluuje? Po odpowiedzi na te pytania odsyłam Was do lektury.

Muszę przyznać, że sięgając po tę książkę, zupełnie nie spodziewałam się tego, co faktycznie znajdę w środku. Okładka sugerowała, że będzie to lekka historia dwójki młodych ludzi, którzy spragnieni przygód postanawiają wyruszyć kamperem w świat. Tymczasem była to opowieść poruszająca, łamiąca serce i sprawiająca, że łzy same cisną się do oczu. Historia o przyjaźni i miłości na całe życie, przeciwnościach losu, poświęceniu i niesprawiedliwości tego świata.

W swojej książce Anna A. Sosna wykreowała bohaterów, którzy chociaż są jeszcze bardzo młodzi, muszą zmagać się z rzeczami, których niejeden dojrzały człowiek nie byłby w stanie udźwignąć. I chociaż w niektórych sytuacjach dali się ponieść emocjom i reagowali może zbyt pochopnie, charakteryzuje ich niesamowita siła i wola walki, co uważam za ogromny plus tej historii.

Myślę, że na uwagę zasługuje również zamysł samej podróży kamperem, który tak naprawdę nie okazał się jedynie domem na kółkach, ale symbolem i metaforą czerpania z życia garściami, co zrobiło to na mnie naprawdę ogromne wrażenie.

Oczywiście znalazły się w tej publikacji również elementy, które totalnie nie przypadły mi do gustu, jak chociażby brak wyobraźni podczas akcji mającej bezpośredni związek z domkiem letniskowym zajmowanym przez Olę. Nie mam pojęcia, czy była to niewiedza autorki, czy chęć pokazania tego, że bohaterowie nie mają pojęcia, jak wygląda postępowanie przy udzielaniu pierwszej pomocy przedmedycznej w takich sytuacjach, ale strasznie mnie to zmierziło. Nawet nie chcę sobie wyobrażać, że jakiś młodszy czytelnik, w obliczu podobnej sytuacji, nagle przypomniał sobie, że kiedyś przeczytał o czymś takim w książce i zaczął postępować tak samo. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że książki to fikcja literacka, ale niestety nie dla każdego jest to oczywiste, więc zabrakło mi tutaj upomnienia ze strony przybyłych ratowników, innych służb, czy nawet personelu szpitala, że nie należało tak postępować.

Niemniej jednak pozostała część historii mnie ujęła i myślę, że na dłużej pozostanie w mojej pamięci, więc jeżeli lubicie historie, które w niektórych momentach rozrywają serce na milion kawałków "Dokąd zaniesie nas wiatr" będzie dla Was doskonałym wyborem.