Do pralni

Ta książka ma w sobie wiele niepokojów.

Jest nieoczywista, intrygująca i ciężka.

Mężczyzna, który został skazany na dożywocie za gwałt i zabójstwo wiedzie spokojne życie jako miejski ogrodnik po wcześniejszym zwolnieniu z więzienia.

Stara się odciąć grubą kreską przeszłość od teraźniejszości i prawie mu się to udaje...

Do momentu aż na ekranie telewizora zobaczył córkę swojej ofiary.

Demony przeszłości zaczęły nieustannie kłębić się w jego myślach.

Musi się z nią spotkać.

Tymczasem kobieta z telewizora stara się wrócić do normalności po śmierci własnej córki, choć jeszcze nie zagoiły się rany po tragicznej śmierci matki.

Dwuwarstwowa narracja pokazuje różne perspektywy przeżywania tego samego zajścia.

Pokazuje zakręty, jakie spowodował czyn sprzed trzydziestu lat.

Książka aż krzyczy wyrzutami sumienia i niezrozumieniem siebie. Jest jednocześnie drogą poszukiwania, ale dokładnie czego?

Motywu? Prawdy? Zrozumienia? Spokoju?

To czytelnik musi sam wyciągnąć z tej historii.

Jest to ciężka, choć mała książka. Akcja przypomina gęsty sos, który lepi się do łyżki, jak ta historia do naszego sumienia.

Cały ciąg zdarzeń, dwoma drogami, prowadzi do jednego spotkania. Czy będzie to wyzwolenie czy wręcz przeciwnie?

Nie czyta się tego dla przyjemności, bo na pewno nie jest to książka komfortowa.

Wręcz przeciwnie, przez całe jej czytanie czujemy dziwny dyskomfort, jakbyśmy byli zmuszeni oglądać niemoralny dokument.

A mimo to nie sposób się oderwać, nie można zostawić bohaterów, nie można przerwać ciągu zdarzeń.

Ciężka, ale moim zdaniem powinna być czytana na raz. Na jednym wdechu.

"Niekiedy plamy są trudne do usunięcia. Jak pyłki na słupkach niektórych kwiatów, szafran krokusów, krew jeżyn. Jak głębokie indygo siniaków."

"Do pralni" Sophie Daull porusza bardzo ciekawy temat, jakim jest konfrontacja zabójcy z członkiem rodziny ofiary. W tej akurat sytuacji zabójca wychodzi na wolność, a córka ofiary promuje swoją pierwszą powieść. Mężczyzna zauważa w telewizji kobietę łudząco podobną do tej sprzed trzydziestu lat. Od tego właśnie momentu zaczyna się historia.

Na 160 stronach poznajemy historię mężczyzny, o którym ciężko cokolwiek napisać. Rzecz w tym, że jest to nietuzinkowa postać, o której ciężko wyrobić sobie zdanie. Odnosi się wrażenie, że bohater przez moment wypiera się dokonanego czynu, że zrobił to ktoś inny, następnie zachowuje się, jakby był faktycznym mordercą. Jego wspomnienia przedstawiają całkiem dobre życie w więzieniu. Pokazuje, jak do pewnych rzeczy można przywyknąć. Można też patrzeć przez pryzmat tego, że jest zdemoralizowany i żadne, dla zwykłego człowieka, dziwne zachowania nie są niczym niezwykłym. Jednak nie tylko mowa tu o więzieniu, ale także o życiu po wyjściu na wolność, kiedy to wraca się do bytu wśród społeczeństwa. Dużo tu wzmianek na temat zieleni, przy której pracuje, co mnie niestety nużyło.

Tę krótką historię poznajemy z perspektywy dwóch bohaterów. Dąży ona do skonfrontowania dwóch person, których życie może się zmienić po wspólnym spotkaniu. "Do pralni" skłania do wielu refleksji. Czy można wybaczyć mordercy? Czy można pogodzić się z utratą ukochanej osoby? Jakie jest, a raczej może być, podejście osoby winnej do rodziny swojej ofiary? Jak można żyć ze świadomością, że morderca żyje na wolności? Niełatwe są te pytania, a jeszcze trudniejsze będą odpowiedzi na nie.

Tym bardziej poruszająca jest to historia, gdy zasięgniemy informacji o Autorce. Może "Do pralni" to jej konfrontacja z sytuacją, w której się znalazła? Pewien sposób terapii po tym, co ją spotkało? Krótka, lecz bardzo treściwa książka, która pozostawi po sobie wiele refleksji.