Dni śmiertelnego strachu

"Dni śmiertelnego strachu" to zbiór 10 opowiadań Grahama Mastertona, z których dwa z nich są napisane we współpracy z Dawn G. Harris. Jeśli więc lubicie się bać, to na pewno znajdziecie tu coś dla siebie 😈

Opowiadania różnią się klimatem i rodzajem strachu i/lub innych uczuć, które wywołują. Niektóre kojarzyć się mogą z opowieściami przy biwakowym ognisku, a inne szokują swoją tematyką. Jedno było dosyć odważne pod względem politycznym... Dwa utwory mają wątek polski, co było dosyć ciekawe, zwłaszcza, że jeden był oparty o prawdziwą historię!

Ciekawie czytało się też opowiadanie z autorem "Alicji w Krainie Czarów" w roli głównego narratora - lubię takie smaczki ☺️

Są tu też oczywiście opowieści, w których dominującym wątkiem jest erotyka... - stąd oznaczenie na okładce 18+ 🔥 ale oznaczenie to jest także ostrzeżeniem przed dosyć krwawymi i drastycznymi opisami. Przyznam, że jedno z tych wszystkich opowiadań było dla mnie zbyt mocne - chodziło o samookaleczenie... Pominęłam tam pewien fragment, choć może nawet nie był aż tak "mocny" - ale sam początek danego aktu był dla mnie zbyt intensywny 🤷🏼‍♀️wolałam ominąć kilka akapitów. Też tak robicie przy bardziej krwawych fragmentach?

W sumie mogę rzec, że czytając te opowiadania - tak różne - każdy może się przekonać, który typ najbardziej mu pasuje, w które w przyszłości będzie omijać z daleka. Zwłaszcza jeśli dopiero zaczyna swoją przygodę z horrorem 😊

Ten zbiór mogę więc spokojnie polecić dorosłym czytelnikom, zarówno tym, którzy mają już wyrobiony swój gust dotyczy opowieści grozy, jak i tym, którzy szukają, w którą stronę tego gatunku się skierować. Każdy z nich znajdzie tu coś dla siebie 😊

Graham Masterton to niekwestionowany mistrz grozy, po którego książki sięgają fani horrorów, dreszczowców oraz mrocznych, ciężkich kryminałów. Osobiście przeczytałam kilka jego powieści; jedne podobały mi się bardziej, inne mniej, jak to w życiu bywa. Każdorazowo jednak onieśmielał mnie ich klimat, a fabuła oraz poczynania bohaterów niemal mroziły krew w żyłach. Kiedy więc usłyszałam, że w lipcu została wydana nowa książka autora, bez wahania po nią sięgnęłam.

"Dni śmiertelnego strachu" to zbiór dziesięciu opowiadań napisanych wespół z Dawn G. Harris (autorką Divinera). Każde z nich jest trudne, często zaskakujące, momentami obrzydliwe i zdecydowanie przeznaczone dla dorosłego czytelnika. Fabularnie różnorodne, napisane lekkim stylem (mimo ciężkiej tematyki) opowiadania mocno zapadają w pamięć, a po niektórych naprawdę ciężko się otrząsnąć.

Czytelnik poznaje między innymi Jimmiego, młodego mężczyznę, którego wieczorną rutyną jest podglądanie sąsiadów z bloku naprzeciwko; maltretowaną przez męża Kasie wdającą się w romans z angielskim malarzem; wielebnego Charlesa, hobbistycznie odwiedzającego sierociniec dla dziewcząt, którym czyta na głos różne powieści; albo Jessicę, która chcąc schować się przed ulewnym deszczem, wchodzi do wyjątkowej galerii i trafia na wystawę Naród homoseksualistów.

Nie zamierzam zbyt wiele o nich opowiadać, ponieważ nie chcę zepsuć swego rodzaju niespodzianki, zwrotu akcji, który sprawi, że wasze serce albo zabije mocniej, albo - wręcz przeciwnie - na chwilę się zatrzyma. Mogę tylko napisać, że jest naprawdę wielobarwnie, z pewnością się nie znudzicie, a kilka zakończeń nie pozwoli wam w spokoju przespać nocy.

Największym atutem "Dni śmiertelnego strachu" są dwa elementy. Pierwszym jest zdecydowanie niewyobrażalny, wyjątkowy klimat, a drugim doskonale wykreowani bohaterowie, po których nigdy nie wiadomo, czego się spodziewać. Czytelnik z ogromnym zaangażowaniem śledzi ich losy, jednym kibicuje, drugich nienawidzi. Zachowanie niektórych wywołuje obrzydzenie, innych współczucie, może strach lub szok. Dodatkowo każde opowiadanie jest na swój sposób nieprzewidywalne, dzięki czemu momentami pobudza wyobraźnie aż za bardzo.

Ciekawym wybiegiem w książce było przeniesienie niektórych opowiadań na nasze tereny. Widać, że Graham Masterton ostatnimi czasy często odwiedzał Polskę, ponieważ dwa opowiadania ("Portret Kasi" oraz "Czerwony Rzeźnik z Wrocławia") dzieją się u nas, czego świadomość przeraża dwakroć mocniej.

Podsumowując, "Dni śmiertelnego strachu" to wyjątkowe historie, które z pewnością zapadną w pamięć (jedne mniej niż drugie). Są przerażające, ohydne, brutalne i pikantne, przeznaczone wyłącznie dla starszych czytelników. Autor doskonale dawkuje emocje, by w pewnym momencie rzucić taką rewelację, że portki spadają z wrażenia - kolokwialnie rzecz ujmując. Ja jestem zachwycona, bo dostałam to, czego najbardziej oczekiwałam: niesamowity klimat, intrygujące opowieści pełne zwrotów akcji oraz towarzyszące czytaniu uczucie, jakbym taplała się w wyjątkowo obrzydliwym bagnie. Polecam!

Jeśli macie ochotę na strachy, dużo wulgarności, wyuzdania oraz nieprzespanej nocy, to dobrze trafiliście. Opowiadania z książki to załatwią:-) Przeczytajcie dziesięć opowiadań o przeróżnej długości i wielkości strachu. Czytając niby wiemy, że to, co się tutaj przeczyta jest wymysłem literackim, ale autorzy skonstruowali je tak, by wyglądały na jakieś legendy, albo zboczenia prawdziwych ludzi, więc właśnie te fakty sprawiają, że budzą bardzo duży strach. Kiedyś ludzie twierdzili, że po zmarłym należy wyrzucić wszystkie rzeczy, by zły duch do ich domu nie zawitał. Niby to legenda, ale jeden z autorów wybrał właśnie podobny schemat dodając do niego przemoc fizyczną, gdzie jedna z rzeczy miała ochraniać tego, komu zostanie podarowana. Było to dosyć mocne opowiadanie. Inne ukazało jak mężczyzna ulega fascynacji podpatrując w oknie pewną młodą kobietę. Doszło tam do ujarzmienia jego podniecenia, ale w jaki sposób, to już nie zdradzę. Pomimo tego, że bywa tutaj krwawo, to jednak ciężko jest przerwać czytanie, gdyż ten strach bardzo hipnotyzuje. Zaczynamy się od niego uzależniać, chcąc więcej i więcej. Bywają jednak chwile, kiedy zaczynamy czuć niepokój tak jak w przypadku opowiadania o kobiecie, która urodziła pewne dziecko. Niby wszystko ładnie pięknie, ale kiedy je ujrzała i przyjrzała się znamieniu, już nie było tak kolorowo. Nie chcę wam tutaj zdradzać każdego z nich, ale gorąco zachęcam, byście sięgnęli po tą książkę. Kiedyś nie byłam za tym by czytać opowiadania, gdyż zbyt szybka akcja nie była moją ulubioną. Tutaj natomiast bywa różnie. Raz jest szybko, innym razem jakby scena trwała dwa dni, lub kilka miesięcy. Wciąż jestem pod wrażeniem porównań jakie stosuje jeden z autorów. Żeby kobietę przyrównywać do parówki z grilla:-) W ogóle moje pierwsze książki jakie czytałam biorąc do ręki to były właśnie pozycje pana Grahama. Pamiętam, że poszukiwałam czegoś mrocznego i zostały mi polecone. Do tej pory wciąż robią na mnie wielkie wrażenie. Jeśli poszukujecie zatem świetnych horrorów, to przeczytajcie te opowiadania. Ja się na nich nie zawiodłam:-)

Recenzja ✨

(Współpraca reklamowa z

Kto kocha horrory, zarówno książki jak i filmy tak jak ja? 😈

Łapki do góry 🙌🖤

"Dni śmiertelnego strachu"

Dziesięć mrocznych i przerażających opowiadań dla fanów grozy, horroru i nie tylko, najważniejsze aby mieć stalowe nerwy i mocną psychikę.

Każda z historii na swój sposób zrobiła na mnie wrażenie, każda z nich trzymała w napięciu powodując niepokój, jedne dostarczyły mniej emocji, nie czułam tego strachu a niektóre były tak mocne, że byłam w ogromnym szoku... co tu się wydarzyło. 😱 Opisy mrożące krew w żyłach, momentami powodujące obrzydzenie ale i zarazem niedosyt, gdyż na ich podstawie z chęcią przeczytałabym książkę. Takie opowiadania po prostu uwielbiam, wiem jak to brzmi, ale co ja poradzę, zwłaszcza, że miałam doczynienia z mistrzem horroru 🔥, a dwa z nich zostały napisane wraz z Dawn G. Harris, wschodzącą gwiazdą literatury grozy.

Tak w skrócie opowiem wam o tych, które prędko nie wyjdą z mojej głowy... 😲⬇️

NAJWSPANIALSZY DAR

Robin i Cathy wybierają się w podróż.

Niespodziewanie dochodzi do wypadku samochodowego, ona wychodzi z tego cało, on niemal spłonął żywcem, w tragicznym stanie trafia do szpitala. Siedemdziesiąt procent jego ciała uległo poparzeniom trzeciego stopnia, już do końca życia pozostaną z nim blizny, nie ma najmniejszej szansy aby ponownie stał się przystojnym mężczyzną.

Jednak jego dziewczyna jest pewna, że tak czy inaczej nie opuści go, pomimo wszystko. Robin nie życzy sobie jej odwiedzin, nie chce aby męczyła się z kimś takim jak on. Cathy dla swojego ukochanego jest w stanie zrobić wszystko, jeżeli on uważa się za potwora to ona również nim się stanie.

"Wyzywająco patrzyła na swoje odbicie w lustrze, na strumienie krwi, spływające po jej piersiach, i pomyślała: Tak jestem w stanie to zrobić. Potrafię się odmienić tak bardzo, że Robin mnie pokocha za to, kim jestem (...)

Cathy pochyliła się, wciąż ociekając krwią wypływającą z jej zatok przy każdym oddechu, i podniosła nóż. Była otępiała i obojętna... Robin na pewno ją pokocha, kiedy zrozumie jakim cierpieniom się poddała..."

SEROŁAK

Aidan, dziesięcioletni chłopiec od najmłodszych lat nie ma łatwego życia, wychowywany przez matkę alkoholiczkę, którą kocha nad życie, niestety bez wzajemności. Najważniejsze aby miała za co wypić, jego los dla niej nic nie znaczy.

Aidan w szkole nie ma kolegów, każdy się z niego naśmiewa, wyrządza przykrości gdyż ten całkowicie się od nich różni, chodzi brudny i zaniedbany, stąd przezwisko "Serołak".

Pewna kobieta przychodzi do nich z pomocą, oferuje także pieniądze, ale zostaje wyrzucona za drzwi, a groźby wezwania opieki społecznej z jej strony poskutkowały tym, że chłopiec w złości, bez skrupułów zabija ją.

"- Coś cię trapi Aid? O co chodzi?

(...)

- Nic mnie nie dręczy. Po prostu...- Aidan zawahał się, ale dodał: - Po prostu nie mówmy nikomu, że była u nas pani Buckley.

Nie chcę, żeby ktoś mnie od ciebie zabrał. To wszystko."

"Aidan nigdy nie czuł własnego smrodu, ale za to poczuł teraz wyraźnie perfumy pani Buckley.

(...)

Był smutny, ponieważ pani Buckley pachniała jak szczęśliwa rodzina, której nigdy nie będzie mieć..."

Powiem jedno, czytajcie! 🔥

Graham Masterton powraca! Tym razem Wydawnictwo Rebis oddaje w ręce czytelników antologię Dni śmiertelnego strachu, składającą się z dziesięciu opowiadań, w tym dwóch napisanych wraz

z Dawn G. Harris.

O ile o współautorce wcześniej nie słyszałam, o tyle powieści Mastertona nie są mi obce, nic więc dziwnego, że i po tę sięgnęłam z zainteresowaniem.

Jak wspomniałam opowiadań jest dziesięć, każde nieco inne i oryginalne na swój sposób, połączone jedynie motywem przewodnim strachu. No przynajmniej w teorii, czy autorom udało się przekuć ten zamysł w życie?

Opowiadania są dość nierówne jeśli chodzi o poziom i długość, jak to w antologiach bywa jedna lepsze, drugie gorsze. Pierwsze czyli Morderczy uścisk jest niezwykle krótkie i bardzo kojarzyło mi się z trudnymi sprawami wersja paranormal. Mimo poruszania trudnych tematów, akcja jest osnuta mgłą kiczowatości i nim historia się rozkręci opowiadanie się kończy.

Zadurzony w cieniach to opowieść bazująca na niedomówieniu, jednak w mojej opinii tych niejasności było tu tyle, że całkiem zakryły motyw strachu i zamiast przerazić, na koniec zostawiły mnie z myślą: I co? To już koniec? Dwa razy czytałam zakończenie, żeby upewnić się, że to nie mi umknęły linijki niosące obiecaną grozę, ale nie. Nic takiego tam nie znalazłam.

Nr 3 to Nad stawem miłosierdzia. Opowiadanie 50/50, niezwykle mroczne, pełne cierpienia, nienawiści i potworności. Czemu więc 50/50 a no, gdyby autor skończyłby je w połowie i zostawił zakończenie osnute mgłą tajemnicy byłoby najlepszym w całej antologii, końcówka jednak w moich oczach była zupełnie niepotrzebna i całkowicie zmieniła wydźwięk całości.

4 i Równowaga Narodowa to również niezwykle mroczne opowiadanie, choć w zupełnie innym stylu. Choć wątek niemal magicznych zniknięć trochę tu namieszał, to sam zamysł sprawił, że przeszły mi po plecach ciarki, a gdzieś w głowie niespokojnie zakołatała się myśl: Na ile to mogłoby być realne?

Na półmetku Colman Musztarda – kolejna część, w której groza schodzi na dalszy plan, za to ukazanie motywu zbrodni i kary to majstersztyk. Autorzy tym razem po mistrzowsku zagrali na emocjach czytelnika i zakpili z niego, po to by na koniec pokazać prawdziwą twarz zła i grozę śmierci.

6 to Portret Kasi, zdecydowanie najsmutniejsze opowiadanie, pełne tęsknoty i strachu – ale nie tej przejmującej grozy znanej z horrorów, ale drobnego strachu codziennego.

Najwspanialszy dar jako 7 pozycja to wreszcie tekst, który naprawdę wbija w fotel. Autor snuje historię tak, że czytelnik końcowo zostaje z myślą, że miłość to czasami naprawdę choroba psychiczna, a ścieżki ludzkiego umysłu zaprawdę są niezbadane.

Epifania to opowiadanie, które najbardziej mi się podobało, choć bardziej niż grozę budziło we mnie zaskoczenie. To również zdecydowanie najbardziej erotyczny ze wszystkich tekst, a Graham Masterton po mistrzowsku buduje w nim napięcie, powolutku przesuwając granicę erotyzmu w stronę dewiacji.

Przedostatnie już opowiadanie – Czerwony Rzeźnik z Wrocławia wypada dość marnie na tle swoich poprzedników. Nie zaprzeczam, że przez chwilę budzi silne emocje, jednak gdy spojrzy się na nie całościowo jest dość przeciętne.

Ostatni tekst o tajemniczym tytule Serołak przynosi nie tylko grozę ale również smutek i zwątpienie. Tutaj wreszcie czytelnik dostaje obiecany koszmar i strach, który zwolna przesiąka całe opowiadane, by na koniec zostawić czytającego ze smutnymi przemyśleniami na temat zaniedbania i okrucieństwa.

Choć poziomem opowiadania znacznie się między sobą różnią, książce jako całości spokojnie daje 6/10. Mimo tego, że czuję niedosyt makabry i horroru w tej konkretnej pozycji, to pióro Masterona niezwykle mi odpowiada i zawsze z przyjemnością wracam do jego książek, które swoim mrokiem stanowią przeciwwagę do słodko-cukierowych światów współczesnej literatury.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Domowi Wydawniczemu Rebis

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa