Długa droga do domu

Kto czytał pierwszą powieść Joanny Jax, ten z pewnością wie, czego może spodziewać się po kolejnej. Długa droga do domu jest następną historią stworzoną z wręcz epickim rozmachem, jest jedną z tych książek, które czyta się z wypiekami na twarzy, ponieważ inaczej po prostu nie można. Losy głównej bohaterki zostały ukazane na tle ważnych historycznych wydarzeń, tym razem jednak autorka poszła o krok dalej. To nie jest polska historia, lepiej lub gorzej nam znana, to historia zupełnie obcego kraju, a jednak przedstawiona w taki sposób, że my sami zaczynamy nią żyć. To dzieje światowe, nazwiska znane nam z podręczników i publikacji, a na ich tle ona, niepozorna polska bohaterka. Niepozorna, ale jednak wielka i silna. Matka, która nie cofnie się przed niczym, aby odnaleźć swoje dziecko.

Długa droga do domu jest powieścią niezwykle rozległą, wręcz przepełnioną wydarzeniami i przeciwnościami losu dotykającymi głównej bohaterki. To całe jej życie, skrupulatnie i dokładnie opisane, wraz z przemyśleniami, zmianami dokonującymi się w jej wnętrzu, uczuciami targającymi duszą i wyborami dokonywanymi pod wpływem porywu serca lub zimnej kalkulacji. Z pewnością mogłabym na chwilę zadumać się nad powieścią Joanny Jax i powiedzieć sobie, że jest nierzeczywista, wręcz filmowa. Ale nie chcę. Wolę pozwolić porwać się tej historii i ponieść gdzieś daleko. Ta książka jest jedną niekończącą się przygodą, którą przeżyłam z największą przyjemnością i którą będę chciała przeżyć po raz kolejny. Dlatego ta książka trafia do mojej osobistej biblioteczki, gdzie będzie spoczywać obok poprzedniej, która wyszła spod pióra autorki.

Mam wrażenie, że Joanna Jax nie jest znana szerszej grupie czytelników i bardzo nad tym ubolewam. Osobiście uważam, że jest to jedna z najbardziej utalentowanych polskich autorek. Chociaż nie posługuje się ona tak pięknym piórem, jak lubię, chociaż początek tej historii wzbudził we mnie irytację, a kilometrowe akapity (na początku książki) wołają o pomstę do nieba... Joanna Jax podbiła moje serce. Po raz drugi, swoją drogą, i jeszcze mocniej. Czym? Swoim gawędziarstwem, swoim niesamowitym talentem do snucia porywających opowieści, emocjami zawartymi w książce i tym, że nie sposób się od niej oderwać i lepiej jest zarwać noc. Z pewnością ta książka nie jest pozbawiona błędów i niedociągnięć, ale one giną w cieniu tej historii, po prostu nie zwraca się uwagi na nic, tylko czyta, czyta, czyta... A kiedy nadszedł koniec... Kiedy zamknęłam tę książkę, poczułam, że inne stały się na jej tle blade, a mnie towarzyszył głęboki smutek, że to już koniec przygody z Antoniną... To chyba najlepsze świadectwo, prawda? Polecam Waszej uwadze gorąco!

"Jeśli miłość robi z człowieka tego, kim nie jest, lepiej nie kochać wcale."

Fascynująca powieść, mocno wciąga, nie można się od niej oderwać. Autorka wspaniale maluje słowem, natychmiast odnajdujemy się w zaproponowanym przez nią świecie, chłoniemy ciepły i nasycony emocjami klimat, poddajemy się nastrojowi. Z ogromnym zainteresowaniem, z kartek pamiętnika, śledzimy burzliwe losy Antoniny Tańskiej na tle ówczesnych czasów, wojen, idei, tułaczki, ludzi i miejsc. Bardzo prawdziwe wpisy, naprzemiennie radosne i bolesne, odzwierciedlające przeobrażenia osobowości i światopoglądu. Niezwykłe zapiski wędrówki duszy, które uspakajały, porządkowały myśli i pomagały wyrzucać niechciane emocje.

Precyzyjnie przemyślana, harmonijna i wartka fabuła. Całkowicie oddajemy się wykreowanemu przez autorkę światu, jesteśmy w środku wydarzeń, mocno wnikamy w życie postaci. Celowo spowalniamy tempo czytania, przystajemy na chwilę, aby móc w pełni nasycić się smakiem szczegółów, przeanalizować zachowania bohaterów, uporządkować wypełniające nasze serca emocje, uchwycić i zdefiniować bogate przemyślenia. Jak jedna decyzja może wpłynąć na całe nasze życie? Czy w pełni korzystamy z prawa wolności kształtując nasze losy? Czym jest miłość, na czym polega, w którą stronę nas kieruje? Do jakiego stopnia namiętność może oślepić człowieka? Ile jesteśmy w stanie poświęcić dla bliskiej nam osoby? Jak mocno determinacja, zdecydowanie i wiara we własne poczynania świadczą o sile charakteru?

Antonina Tańska to bardzo wyrazista postać, pełna rozterek dusza, poszukująca zapomnienia, ukojenia, swojego miejsca na świecie. Bardzo obawia się samotności, odrzucenia i utraty miłości. Poznajemy jej dzieciństwo, młodość, dojrzałość i starość. Bohaterka wyrusza w podróż życia, przeżywa rozterki duchowe, dylematy moralne, zauroczenia miłosne. Dokonuje trudnych wyborów między życiem bez miłości a zabezpieczonym. Weryfikuje pragnienia i marzenia z realnymi możliwościami. Poszukuje własnej tożsamości nawet jeśli wiąże się to z pustką, upokorzeniem i porażką. Z pełną determinacją szuka recepty na szczęście, poczucie bezpieczeństwa i pełnego spełnienia. Bilansuje życie, spoglądając w przeszłość przez pryzmat własnych błędów, wyborów i przypadków. Z jednej strony ma poczucie mentalnego niedosytu, pustki, chaosu życia, nieprawdziwości idei, w które uwierzyła, a z drugiej wciąż napędza ją nadzieja i wiara na lepsze jutro. Czytelnicza przygoda z "Długą drogą do domu" na długo pozostanie w mojej pamięci. Książka oczarowała mnie. Z całego serca zachęcam do zapoznania się z nią.

[Adres usunięty]

Każdy z nas ma bardzo szerokie pojęcie o miłości. Czasami bywa tak, że miłość nie jest tylko pomiędzy kobietą a mężczyzną. Istnieje wiele jej odmian, siostrzana, koleżeńska i ta, która jest głównym wątkiem w tej książce, czyli rodzicielska. Antonina na początku mieszkająca w Polsce jest ze swoją rodziną bardzo szczęśliwa, lecz jest coś co męczy ją dzień i noc. Jeszcze nigdy prawdziwie nie zakochała się w mężczyźnie odpowiadającemu jej wyidealizowanemu przykładowi. Niestety w ojczystym kraju Antosi zaczyna panować wielki chaos i zamieszanie bowiem niedługo ma wybuchnąć dobrze znana nam I wojna światowa. Razem z siostrą i rodzicami wyprowadzają się całkowicie z Polski, zostawiając cały swój dobytek, rodzina ucieka statkiem do Stanów Zjednoczonych. Tam Tosia poznaje przystojnego Dawida, który na zabój zakochuje się w dziewczynie i niedługo oświadcza się jej. Zmartwiona Tosia nie wie co począć, ponieważ za późno uświadamia sobie, że nic nie czuje do narzeczonego. Jak się później okazuje niedaleko ich domku, a właściwie gospodarstwa mieszka bardzo bogata rodzina mająca dwóch synów w odpowiednim wieku do ożenku. Młodsza siostra Tosi wręcz obsesyjnie zakochuje się w najstarszym z braci Spancer. Niedługo po tym to właśnie niecierpiąca chłopaka Tosia zyskuje jego uznanie i przyjaźń, która staje się coraz bardziej niebezpieczna. Jak daleko zajdzie ich przyjaźń, czy przekroczy tę umowną granicę pomiędzy przyjaźnią, a miłością?

Książka, która bardzo mi się spodobała. Właściwie to już od samego początku podbiła mi serce w całości i zawładnęła życiem.

Autorka zawarła w swojej opowieści wszystkie te wartości, o których my ludzie przyziemni często zapominany. Zostawiając swój ślad na stronach książki, autorka stworzyła całkiem nieprzypadkowo postać, w pewnym sensie podobną do siebie.

Fabuła bardzo przypadła mi do gustu, początek niesamowicie napisany, za to koniec bardzo zaskakujący i zarazem smutny. Powieść w pewnym sensie ukazuje postać kobiety jako gorącej kochanki, matki i jednocześnie bardzo dobrej przyjaciółki. Miłość matki do dziecka nie zna granic.

Okładka jest świetnie dopasowana do całej historii kryjącej się w środku. Myślę, że książka jest wzruszająca i naprawdę warta przeczytania.

Ocena: 10/10

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Życie niesie wiele niespodzianek, bywa nieprzewidywalne i zaskakujące. Czasem okazuje, że przynosi nieoczekiwany plon w postaci dramatycznych zwrotów na życiowych ścieżkach, dokonywania wyborów, których skutki są odczuwalne przez lata oraz radzeniu sobie z niezwykle trudnymi uczuciami. Gdzieś po drodze spotyka się ludzi będących wsparciem albo stających się zaprzysięgłymi wrogami. Końcowy rozrachunek bywa gorzki, słodki lub zawiera jedno i drugie, a dopiero spojrzenie obcej osoby pozwala na właściwą ocenę przeszłości i spojrzenie w przyszłość z innej perspektywy.

Wybrać spokojną egzystencję czy też poczekać na coś niezwykłego i poruszającego serce? Kiedy jest się młodym wydaje się, że słuchanie rad starszych wydaje się bezsensownym, ale czy nie jest to prawo właśnie młodości? Tonia Tańska wybiera głos serca zamiast rozsądku, a może brzmiały one w tamtej chwili tak samo? Emmanuel Spencer wiedział jak oczarować dziewczynę, która dopiero co wchodzi w dorosłe życie, naznaczył ją również bardzo boleśnie, nie pozwalając zapomnieć o sobie i swoich czynach. Być może jednak wyboista życiowa ścieżka i tak była pisana Tosi? Tego nie wie nikt, ona jest pewna jednego, że dla swego syna zrobi wszystko, nawet gdyby miała poruszyć niebo i ziemię. Tym drugim wstrząśnie i to niejednokrotnie. Wydziera losowi kolejne dni, miesiące i lata, zaklina rzeczywistość i raz za razem podejmuje niezwykle trudne decyzje, wydające się dla postronnych czasem prawdziwym szaleństwem. Zawsze towarzyszy jej wiara, iż w końcu odnajdzie jedyne dziecko. Ono jest najważniejsze, nawet jeśli wkrada się od czasami do głowy myśl, że być może nadzieja to już tylko iluzja. Czego jeszcze podejmie się Tonia by chociaż zdobyć skrawek informacji? Gdzie trafi w swych poszukiwaniach? Jaką cenę przyjdzie jej zapłacić? Straciła przecież już tak wiele ...

"Długa droga do domu" to lektura, na którą najlepiej zarezerwować sobie czas, tak by nie przerywać w najciekawszym momencie, a tych jest bez liku. Opowieść zaczyna się przed II Wojną Światową, kończy ponad pięćdziesiąt lat później, jej bohaterowie są uczestnikami wszystkich ważnych wydarzeń historycznych i to wcale nie biernymi. Główną postacią jest Tonia Tańska, Polka, emigrantka i przede wszystkim niesamowity człowiek, będący zawsze w samym środku dziejowych burz, a tych w przeciągu kilku dekad na świecie okazuje się aż nazbyt wiele. Oczami Toni czytelnicy widzą Nowy Jork lat czterdziestych, rewolucję kubańską oraz buntownicze lata sześćdziesiąte i niespokojne siedemdziesiąte. Jej życie przypomina prawdziwy kalejdoskop, co i rusz czeka na nią kolejna niespodzianka od losu, czasem słodka, czasem wyjątkowa gorzka. Przeznaczenie wydaje się bawić nią, raz dając hojną ręką kilka chwil szczęścia, lecz za niedługo odbierając z nawiązką wszelką radość i nadzieję. Jednak wbrew wszystkim i wszystkiemu Tonia stara się iść do przodu, nie poddawać się, obierając niekiedy bardzo kręte i niebezpieczne ścieżki. Fascynuje sobą spotkanych ludzi, nie pozwala o swojej osobie zapomnieć, chociaż są chwile gdy wolałaby nie być zapamiętaną. Jako człowiek jest prawdziwym kameleonem, ale w głębi pozostaje wciąż tą samą Tosią Tańską, która może zwierzyć się tylko Noemi - jedynemu człowiekowi, jaki nigdy jej nie oceniał i zawsze wspierał. Joanna Jax zobrazowała prawdziwą panoramę ludzkich losów na tle historycznych zawieruch ostatnich kilkudziesięciu lat, jednak to nie wielka historia jest najważniejsza, lecz poszczególni bohaterowie z Tonią na czele. "Długa droga do domu" to prawdziwa odyseja rozpoczynająca się w pięknej przedwojennej willi niedaleko Warszawy, a kończąca się ... No właśnie gdzie może osiąść taka kobieta jak Antonina Tańska?