Diabelska lalka

Kolejna część za mną i nie zawiodłam się. Bardzo ciekawie opisane podejście służb do opieki nad dziećmi z problemami. Ciekawie rozwijająca się fabuła, zaskoczenie, bohaterowie cały czas w formie

Wielkie oczekiwania co do "Diabelskiej lalki" niestety niedorównały do treści tej powieści. Chociaż pomysł był świetny, a klimat surowej Islandii całkowicie mnie kupił, tak całość była bardzo zwyczajna.

Obserwujemy z boku kilka śledztw, które pozornie nic nie łączy. Praca policji idzie bardzo mozolnie, długo poszukujemy zaginionej nastolatki, która ma okazać się kluczem dla tej zagadki. I chyba te poszukiwania idą trochę za długo, bo ja zaczęłam się nudzić. Mieszały mi się sprawy, a bohaterowie nie byli na tyle charyzmatyczni, żeby ich zapamiętać. Nie jest to pierwsza część cyklu, jednak pierwsza dla mnie, co wywołało u mnie kilka razy dezorientację, bo nie wszystkie obyczajowe fakty znałam. Nie jest to zła książka, jednak liczyłam na mroczniejszą atmosferę i szybsze tempo. Samo rozwiązanie było fajnie pomyślane i dobrze poprowadzone, a sama końcówka mocno wciągająca.

Myślę, że pomimo braku chemii między mną, a tą historią, chętnie poznam inne powieści autorki.

Yrsa Sigurðardóttir to islandzka pisarka powieści kryminalnych, a na swoim koncie ma zbiory powieści takie jak „Cykl Thóra Gudmundsdóttir” oraz „Cykl Freyja i Huldar”. To właśnie do drugiego z nich należy książka „Diabelska lalka”, w której ponownie krzyżują się losy detektywa Huldara oraz psycholog Freyi.

Na początku zostaje nam przedstawiona scena z przeszłości. To miał być dzień jak każdy inny. Matka i córka wybrały się na rodzinny wypad na ryby. Połowy okazały się jednak niezbyt udane, a w sieć wplątała się jedynie stara, zniszczona długim pobytem w morzu, przerażająca lalka. Mała Rosa nalega jednak na zatrzymanie zabawki, co jeszcze tej samej nocy okazuje się katastrofalną decyzją. Matka Rosy zostaje znaleziona martwa, a lalka znika.

Kilka lat później na tych samych wodach zostają znalezione ludzkie szczątki. Detektyw Huldar rozpoczyna śledztwo, które okazuje się znacznie trudniejsze niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. Co chwilę pojawiają się nowe wątki, których jedynym punktem wspólnym jest Rosa. Coraz więcej wydziałów angażuje się w sprawę, jednak nowe informacje wydają się tylko bardziej komplikować ją i oddalać detektywów od jej sedna. Czy śledztwo ostatecznie dobiegnie końca? Oraz czy tytułowa Diabelska lalka naprawdę ma powiązania z siłami nadprzyrodzonymi?

Książka jest naprawdę dobrze napisana oraz ma przemyślaną fabułę, jednakże okazuje się także dość wymagająca. Minusem dla mnie jest wolno rozwijająca się akcja, łącząca w sobie mnóstwo różnych wątków, wśród których można się nieco pogubić. Nie jest to jednak wada samej powieści, a raczej moje osobiste preferencje oraz fakt, iż na co dzień nie czytam zbyt wiele kryminałów. Pomimo tego, mogę szczerze powiedzieć, że książka jest wciągająca i pełna napięcia. Polecam ją szczególnie wszystkim miłośnikom tego gatunku, ale także osobom poszukującym czegoś mrocznego o dość zaskakującym zakończeniu.

WL

Szkolny Klub Recenzenta

Wypad na ryby przeradza się w koszmar, który trwa latami. Wyłowiona z wody lalka wygląda okropnie, ale Disa daje się namówić małej Rosie i zabiera ją do domu. Następnego ranka córka znajduje matkę martwą. Lalka znika.

Sprawa powraca po kilku latach, gdy Rosa okazuje się być świadkiem w sprawie molestowania jej przyjaciela.

"Diabelska lalka" to skandynawski kryminał, w którym odnajdą się czytelnicy będący miłośnikami tego gatunku. Bo prawda jest taka, że książka jest w stosunku do czytelnika dość wymagająca.

Autorka wykonała kawał dobrej roboty. Historia jest niezwykle przemyślana i trudno doszukać się w niej niedociągnięć. Śledztwo, które prowadzi psycholożka dziecięca Freya oraz detektyw Huldur z każdym dniem zatacza coraz szersze kręgi. Co chwilę pojawiają się nowe wątki, które komplikują śledztwo. Choć zaczyna się od sprawy molestowania, na tapet szybko wchodzą kolejne tematy: śmierć rodziców Rosy sprzed lat, żmudne poszukiwania dziewczynki, handel narkotykami, kolejne zabójstwa. Śledczy mają masę pracy, a do śledztwa dołączają kolejne wydziały. Trudno znaleźć tu jeden wspólny mianownik poza Rosą, która rozpłynęła się w powietrzu.

TA historia wymaga od czytelnika skupienia. Próba samodzielnego rozwiązania zagadki mija się z celem – dla mnie było to po prostu niemożliwe. Podążałam za pracą śledczych, kolejnymi odkryciami, ich wątpliwościami i komplikacjami. Przysłuchiwałam się zeznaniom świadków, odczuwałam nerwowość, która towarzyszyła pracy policji, byłam świadkiem ich zmęczenia.

Na koniec Autorka przygotowała czytelnikom duże zaskoczenie. Opierało się ono na logicznym dopasowaniu wszystkich szczegółów.

Miałam jednak wrażenie, że momentami Yesa Sigurðardóttir zapominała o swoich odbiorcach. Przedłużające się poszukiwania Rosy, duża szczegółowość, niewiele zwrotów akcji i emocji bohaterów – Autorka skupiła się na tym, by odbiorca podążał tylko i wyłącznie za śledztwem, nie zapewniając w zasadzie niczego poza tym.

"Diabelska lalka: to kolejna część serii z Flejyą i Huldurem, ale spokojnie można ją przeczytać bez znajomości poprzednich tomów. Polecam miłośnikom solidnych, przemyślanych kryminałów.

Samo mięsko! 🙂