Dezorientacje. Biografia Konopnickiej

Ucinam gwiazdkę, bo chciałam czytać jeszcze i jeszcze więcej ! Porywający styl autorki nie pozostawia wątpliwości - jest najlepszą dziś polską autorką biografii, reportażystką, scenografką życia wybitnych Polek i Polaków. Już kiedy czytałam Beksińskich portret podwójny wiedziałam, że oto odkryłam moją ukochaną autorkę, ale Konopnicką potwierdziła moje uczucie. Jak to jest napisane, pełne życia, barwne, szybkie - tak jak lubię, nie ma tu chwili na nudę. I to się ceni.

Konopnicka jakiej nie znacie - co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Magdalena Grzebałkowska kreśli tu dosadny obraz wielkiej poetki bez lukru i niepotrzebnych wyjaśnień. Czarno na białym wykłada kim była Konopnicka, jakie miała stosunki z mężem, z dziećmi, Elizą Orzeszkową, czy swoją wieloletnią partnerką, opiekunką i choć to wciąż niedopowiedziane - kochanką Marią Dulębianką. Ciężkie miały życie, pełne tułaczki, chorób i niewygód, ale nie można odmówić im, że było to życie obfitujące w przygody i podróże. Maria Konopnicka miała ogromną wiedzę i wspaniałą misję szerzenia tej wiedzy. Pomagała potrzebującym nawet kiedy sama była w potrzebie i okazywała serce najsłabszym, choć do swojej chorej umysłowo córki serca nie miała. Nie spodziewałam się tak wyczerpującej, prześwietnej biografii Marii Konopnickiej i to nie dlatego, że nie wierzę w talent Magdaleny Grzebałkowskiej. Ja jej talent znam doskonale z poprzednich książek. Po prostu nie sądziłam, że nikt dotąd nie podjął się próby prześwietlenia wieszczki na miarę Mickiewicza ze wszystkimi jej blaskami i cieniami. No i któż inny mógłby to zrobić tak doskonale jeśli nie pani Magda. No nikt. Dziękuję za te kilka godzin wielkiej czytelniczej przyjemności.

Maria Konopnicka - nikomu przedstawiać jej nie trzeba. ,,Na jagody’’ - kiedyś obowiązkowa lektura szkolna, dziś już pewnie została w kanonie tylko ,,Rota’’, ale dobre i to. Ogromny talent, wieszczka na miarę Mickiewicza, Sienkiewicza i Reymonta choć oczywiście nie tak uznana i nagradzana jak mężczyźni. Oddana pracy u podstaw i w ogóle pracy, co głośno wybrzmiewa z tej biografii. Tylko czasem Konopnicka miała czas na oddech i zwykłą radość z życia - i my wtedy możemy na chwilkę odetchnąć, bo głównie to udręka i zmartwienia. Nic dziwnego, że Magdalena Grzebałkowska wielokrotnie wątpiła, że tę książkę dokończy, bo taki poziom umartwienia mógłby zmęczyć każdego. Może być jednak z siebie dumna, bo Dezorientacje to biografia niezapomniana, tekst, który pochłania się na kilka razy i chętnie do niego wraca po ciężkim dniu w robocie. Dawno nie czytałem biografii, ale w sumie to się cieszę, bo warto było poczekać na nową Grzebałkowską i się w biografii rozsmakować.

Matko jedyna co to jest za biografia. Oczy wypełniały się łzami wzruszenia, kiedy poznawałem historie życia Konopnickiej. Niesamowite jak złożoną i niejednoznaczną była postacią. Czasem miałem wrażenie, że wręcz działa na opozycjach. Z jednej strony oddana rodzinie i dzieciom społeczniczka, z drugiej matka, która rzadko bywa w domu i wyrzeka się jednej z córek, bo sprawia problemy. Z jednej strony zwolenniczka małżeństw zwłaszcza jeśli chodzi o jej dzieci, sama mieszkająca z kobietą. Fascynująca, nietuzinkowa, jakże bogata to biografia. Dowiedziałem się z niej nie tylko losów wielkiej polskiej poetki, ale też dużo tutaj konkretnych opisów rzeczywistości Polaków pod zaborami. Chyba nie czytałem dotąd tak wyczerpujących relacji z tamtych czasów. ,,Dezorientacje’’ to dowód na to jak szybko i łatwo zapomina się historię własnego kraju i jak ważne jest, by przypominać o niej, nawet jeśli poprzez biografie. Ta jest wybitna.