Detektyw Arrowood

„Detektyw Arrowood” chodzi w za ciasnych i o rozmiar mniejszych butach, nie przeszkadza mu to jednak nadepnąć na odcisk niebezpiecznym ludziom z Londynu. Musi rozwiązać sprawę, która z pozoru wydaje się łatwa, jednak wraz z upływającym czasem i przybywającą ilością kłamstw, staje się naprawdę niebezpieczna, a na szali postawione zostaje życie w tym zupełnie niewinnych osób. Nasz detektyw nie tylko przemierza mało eleganckie ulice jednego z najsłynniejszych miast, ON przedziera się wręcz przez gęstwinę poszlak i niedomówień swojej klientki. Sprawa, która miała być banalna nagle prowadzi do zadziwiających odkryć i staje się wielowątkowa. Tak jak Sherlock Holmes ma swojego wiernego kompana i sekretarza, tak Arrowood ma swojego pracownika od zadań specjalnych.Nie są co prawda na takiej stopie przyjacielskiej jak Watson i Holmes, ale dogadują się nieźle. Książka sama w sobie jest niezła, chyba nawet bardziej dynamiczna niż te opisujące przygody bohatera wymyślonego przez Arthura Conana Doyle’a. Narratorem jest Barnett, który w lekki i przyjemny sposób prowadzi czytelnika w ślad za swoim pracodawcą. Jeśli lubicie klimaty starego Londynu i kryminalne zagadki z prywatnymi detektywami, to polecam wam serdecznie. Czytanie nie sprawi wam żadnych trudności, nie obciąży szarych komórek, ani nie powieje nudą (ja się nie nudziłam). Mick Finlay napisał książkę, która potrafi wciągnąć, stworzył fabułę, która nabiera tempa z każdym kolejnym tropem, a śledztwo tak naprawdę prowadzi na inne tory niż początkowo na to wyglądało. Tak więc kochani, zapraszam na fajną przygodę opisaną w trzydziestu siedmiu rozdziałach, bo jest ona naprawdę warta uwagi.

Więcej na: zapiski-[Adres usunięty]

"Detektyw Arrowood" to lekki i przyjemny kryminał, który dzieje się w wiktoriańskim Londynie. Wartka akcja sprawia, że czytelnik skupia się na prowadzonym śledztwie, ale nie przewidzi jego rozwiązania aż do samego zakończenia. W tle możemy obserwować życie zwykłych ludzi, a także poznać opinie kolegów po fachu słynnego Sherlocka Holmesa. Książka w sam raz na długa podróż lub deszczowy wieczór.

Więcej: [Adres usunięty]

Zapewne każdy z nas posiada jakieś głęboko skrywane, szczególne umiejętności, które w pewien sposób wyróżniają nas z tłumu. Czasami potrzeba jedynie odrobimy czasu i cierpliwości by je odkryć, a następnie przez lata doskonalić. Detektyw Arrowood słynie z niesamowitej zdolności rozszyfrowywania emocji, dzięki którym potrafi czytać z ludzi jak z otwartych ksiąg, co oczywiście w sporym stopniu ułatwia mu jego profesję. I chociaż w XIX-wiecznym Londynie najgłośniejszym oraz najbardziej cenionym wśród jego mieszkańców detektywem jest Sherlock Holmes, to właśnie do samego Arrowooda zgłasza się zrozpaczona zniknięciem swojego ukochanego brata panna Cousture. Podejmując się tego zlecenia detektyw nie wie jeszcze wówczas, jak bardzo skomplikowana i złożona okaże się ta tajemnicza sprawa. Czy ostatecznie uda mu się rozwikłać tę zagadkę? Jak Arrowood poradzi sobie z czyhającym na każdym rogu niebezpieczeństwem?

"...ja jestem detektywem emocji, nie detektywem dedukcji. Dlaczego? Bo ja widzę ludzi. Zaglądam im w dusze. Innymi słowy, wyczuwam prawdę, potrafię ją wywęszyć."

"Detektyw Arrowood" jest to pierwsza część cyklu o ekscentrycznym detektywie, którego drugi tom za granicą będzie miał premierę już w lipcu tego roku. W pozycji tej występuje uwielbiana przeze mnie narracja w pierwszej osobie. Wszystkie wydarzenia poznajemy jednak nie z perspektywy samego Arrowooda, a jego bliskiego pomocnika, Barnetta. Dzięki temu zabiegowi odkrywamy różne cechy charakteru jego pracodawcy, o których ON sam zapewne nigdy by nie wspomniał, a także kilka dosyć istotnych faktów z przeszłości narratora.

Świetnie wykreowani bohaterowie to z pewnością jedna z głównych zalet tej pozycji. To postaci, których zwyczajnie nie da się nie lubić i chociaż posiadają liczne wady oraz niedoskonałości, czynią one ich jeszcze bardziej ludzkimi, autentycznymi. Norman Barnett to lojalny, poczciwy i skromny młody mężczyzna, który stara się sumiennie i skrupulatnie wykonywać powierzone mu zadania, mimo iż momentami współpraca ze specyficznym detektywem nie należy do najłatwiejszych. Muszę przyznać, że ogromnie przypadł mi do gustu pomysł na postać detektywa, który w przeciwieństwie do Sherlocka swoją dedukcję opierał nie na drobnych poszlakach, ale na ludziach. Sam Arrowood okazał się niezwykle intrygującym bohaterem. Jest szalenie pewny siebie oraz swoich racji, jednak przy tym wszystkim nie przekracza granicy bezczelności i potrafi przyznać się do błędów, a co najważniejsze posiada sumienie, nie jest w swoich działaniach bezwzględny. Czasami zbyt często zagląda do szklanki, bywa opryskliwy, gburowaty i nieznośnie uparty, jednak posiada niesamowity dar rozgryzania ludzkich uczuć, kłębiących się w nich emocji oraz wypływających z ich ust słów. Również bohaterowie drugoplanowi przyciągają uwagę czytelnika, należy do nich z pewnością udzielająca się w różnych społecznych misjach Ettie, siostra Arrowooda, która jest równie zawzięta (a może nawet i bardziej...) od swojego brata i jako nieliczna potrafi w pewien sposób nim dyrygować. Jednak moją największą sympatię bezsprzecznie zyskał Neddy, niesłychanie odważny chłopiec, który niejednokrotnie ryzykował własne życie, by pomóc detektywom rozwikłać tajemnicze sprawy.

Prosty, bardzo przystępny w odbiorze styl Finlay'a oraz krótkie rozdziały sprawiają, że pozycję tę czyta się niebywale szybko, a kartki niemal same przepływają przez palce. Niestety zabrakło mi odrobinę bardziej szczegółowych opisów samego XIX-wiecznego Londynu, chociaż rażące różnice pomiędzy poszczególnymi warstwami społecznymi zostały przez autora idealnie zobrazowane. Początkowo dosyć opieszałe tempo akcji powoduje, że napięcie budowane jest powoli i niestety przez większość książki jest praktycznie niewyczuwalne. Pod sam koniec jednak nagle przyspiesza, przez co zwyczajnie nie mogłam oderwać się od lektury. Historia natomiast została według mnie świetnie skonstruowana, pojawia się w niej sporo, z pozoru niewiele znaczących pobocznych wątków oraz zwodzących czytelnika tropów, które komplikują całą zagadkę. Przyznam, że samo zakończenie nawet nie przyszło mi na myśl i okazało się jednym wielkim zaskoczeniem, za co naprawdę spory plus dla autora.

Liczne podobieństwa sprawiają, że nie sposób nie porównać pozycji tej do słynnych opowiadań samego Doyle'a, które miałam przyjemność przeczytać. Narracja poprowadzona przez pomocnika osobliwego detektywa, jawna niechęć Arrowooda do londyńskiej policji, a nawet postać namolnej Ettie, która swoim zachowaniem niejednokrotnie przypominała gospodynię Sherlocka Holmesa, panią Hudson... I niestety w ich świetle historia ta wypada dosyć blado.

Podsumowując, "Detektyw Arrowood" zaskakuje genialnie wykreowanymi postaciami oraz nieustannie zwodzącą czytelnika fabułą, jednak zabrakło jej odrobiny klimatu. Myślę jednak, że fanom XIX-wiecznych historii kryminalnych pozycja ta jak najbardziej przypadnie do gustu.

Cofnijmy się do XIX wieku, epoki wiktoriańskiej w Anglii. Na Baker Street urzęduje jeden z najsławniejszych i najdroższych detektywów wszechczasów – Sherlock Holmes. Wraz ze swoim partnerem, doktorem Watsonem, w rozwiązywaniu zagadek nie mają sobie równych. Niestety nie wszystkich stać na usługi tych panów. Dlatego ci mniej zamożni zwracają się do niejakiego Williama Arrowooda’a, którego biuro znajduje się w południowej części Londynu. I właśnie o tym detektywie postanowił napisać Mick Finlay w swojej najnowszej powieści. Oczywiście ON również posiada swojego osobistego asystenta, Normana Barnett’a z wykształcenia prawnika. Co więc łączy Holmesa i Arrowooda, oprócz uprawianej profesji? Rywalizacja! Ale czy William Arrowood jest tak samo dobry, jak sławny Sherlock Holmes? O tym postanowiłam się sama przekonać i dlatego sięgnęłam po książkę Finlaya, która zapowiadała się naprawdę interesująco.

Detektyw Arrowood, jak nie trudno się domyślić, to powieść detektywistyczna. Napisana w tym samym klimacie, co powieści Sir Arthura Conana Doyle'a, ale zupełnie innym stylem. Fabuła rozgrywa się w wolnym tempie, ponieważ autor bardzo szczegółowo przedstawia i rozbudowuje wątki, które mają wpływ na toczące się śledztwo. Jednak nie słodzi i nie upiększa ON rzeczywistości, przedstawia czytelnikom realistyczny pod względem społeczno-historycznym kryminał rozgrywający się w XIX wiecznej stolicy Anglii. Pomimo to książka napisana jest w całkiem optymistycznym nastroju. Finlay nie szczędzi czytelnikom humoru, momentami czarnego, który czyni lekturę lekką, przyjemną i… za krótką. Ilość wątków oraz coś w rodzaju przyziemnej (bo możliwej) niebanalności (bo nietendencyjnej) sprawiają, że książkę czyta się w błyskawicznym tempie, nawet w jeden wieczór.

Grzechem byłoby nie wspomnieć o bohaterach. W końcu to oni odgrywają tutaj najważniejszą rolę. Historię poznajemy z punktu widzenia Barnetta, przyjaciela i współpracownika Arrowooda. Detektyw jest postacią ciekawą, choć nie do końca pozytywną. Nadużywa ON laudanum i nie stroni od trunków. Oczywiście ma ku temu powód: stresująca praca i problemy rodzinne. Co nie tylko czyni go postacią bardzo rzeczywistą (posiada zarówno wady jak i zalety), ale również w pewien sposób tragiczną. Sam Barnett również nie jest doskonały, ma problemy i nie zawsze sobie z nimi radzi.

Czy polecam? Ależ oczywiście! Pomimo że nie jest to Sherlock Holmes, to William Arrowood równie dobrze sprawdza się w roli detektywa. Posiada swoje nietuzinkowe metody i często działa na granicy prawa. Wszystko jednak dla dobra swoich klientów. I oczywiście wiktoriańska Anglia – pisarz bardzo postarał się zachować klimat i naprawdę czuć go podczas czytania. Jestem pod wrażeniem tej książki i już nie mogę się doczekać kolejnej części. Bo oczywiście finał nie odpowiedział na wszystkie pytania! Tak nie wolno robić czytelnikom, panie Finlay.

"Sakramencki Sherlock Holmes!... Wszyscy naokoło gadają tylko o tym szarlatanie!"

Pierwszy tom serii zapowiada nieskomplikowaną, sympatyczną i przyjemną detektywistyczną przygodę czytelniczą. Przyjazna narracja lekko i naturalnie wciąga w stylowy klimat i ciekawy scenariusz zdarzeń. Powieść urozmaica szczypta dobrego humoru, zgrabnie zdejmująca ciężar z przybliżanych zbrodni i mrocznego obrazu Londynu końca dziewiętnastego wieku. Ciemne strony miasta, szemrane interesy, podejrzane dzielnice, brudne zaułki, pozbawione światła boczne uliczki, wąskie przesmyki między domami. Pijaństwo, narkotyki, prostytucja, dojmujące okrucieństwo, złudne nadzieje, a także zbierające śmiertelne żniwo choroby, wszechobecny głód, kontrast między poziomem życia elit i najniższych warstw walczących o codzienne przetrwanie. I jeszcze niedawne zamachy bombowe irlandzkich ruchów wyzwoleńczych, wciąż aktywnych w mieście, choć na szczęście już mniej spektakularnie.

W tym wszystkim odnaleźć się musi dwójka głównych bohaterów, prywatnych detektywów, rozwiązujących zagadki zbrodni, zaginięć, kradzieży i zdrad. William Arrowood, były dziennikarz, określający siebie jako detektyw emocji, potrafiący czytać w ludzkich postawach i zachowaniach, nadużywający trunków i opium, łasy na komplementy. Norman Barnett, wcześniej młodszy urzędnik w sądzie, teraz asystent szefa, wspierający go w zawodowych i prywatnych sprawach, skrywający przykrą osobistą tajemnicę. Przeciwieństwa osobowości frapująco przyciągające się, wspomagające, pracujące na rzecz wspólnych interesów i przyjaźni. Oczywiście, natychmiast powstaje skojarzenie z Sherlockiem Holmesem i doktorem Johnem Watsonem, ale takie celowe porównania z detektywem dedukcji dokonuje sam Arrowood, co wydaje się urocze i ujmujące.

W tej odsłonie panowie koncentrują się na znalezieniu brata francuskiej klientki. Nie powinno im to zająć dużo czasu czy mocno nadszarpnąć sił, a jednak, nie wszystko układa się zgodnie z ich intuicją, założeniami i przypuszczeniami. Wchodzą w środek niezbadanych przestępczych działań, pakują się w kłopoty, gdzie zagrożenie życia czyha z wielu stron. Sprawa komplikuje się z dnia na dzień, niewiadome mnożą w szybkim tempie, zaś kolejne ślady tylko oddalają od właściwej ścieżki. Frapujące aspekty z wcześniejszych zleceń detektywów dodają opowieści ciekawego smaczku i zabarwienia. Miło spędziłam czas z książką, szybko odnalazłam się w zaproponowanej konwencji, polubiłam postaci, oraz spokojny, choć pełen incydentów bieg zdarzeń, dlatego z zainteresowaniem wyczekiwać będę kolejnego tomu serii.

[Adres usunięty]