Daleko od siebie

„Obie miały serca oplecione obawami i urazami. A ich życiowe doświadczenie dowodziło, że nic, co zostało rozbite, nigdy nie przybierze dawnej formy”.

Hanna i Ewa w dzieciństwie i młodości – nierozłączne przyjaciółki, aktualnie, jako dojrzałe kobiety nie utrzymują ze sobą kontaktu. Przed blisko dwudziestu laty łącząca je relacja wystawiona została na ciężką próbę, której nie przeszła pomyślnie. Każda z kobiet poszła w swoją stronę. Wydawać by się mogło, że przez lata zapomniały o swoim istnieniu, jednak kiedy Ewa traci w życiu punkt oparcia, pewnej nocy, topiąc smutki w alkoholu, decyduje się na telefon do dawnej przyjaciółki...

Co wydarzyło się przed laty w życiu kobiet? Dlaczego zerwały kontakt? Czy uda im się na nowo nawiązać relację?

W najnowszej powieści Agaty Kołakowskiej przeszłość przeplata się z teraźniejszością. Śledzimy aktualne wydarzenia z życia obydwu kobiet. Poznajemy ich bliskich, przyjaciół, znajomych a dzięki retrospekcjom zanurzamy się również w przeszłość. Zaglądamy do rodzinnych domów Ewy i Hanny, aby przyjrzeć się ich relacjom z rodzicami. Relacjom, które je ukształtowały i wpłynęły na ich życiowe wybory. Z czasem dowiadujemy się również co doprowadziło do rozpadu ich wieloletniej przyjaźni.

Czy warto wybaczać? Czy każdy błąd można naprawić, a relację zbudować na nowo? - zdaje się pytać Agata Kołakowska. Autorka pokazuje jak ważny jest zdrowy egoizm, podążanie własną ścieżką, realizacja marzeń, zawodowych ambicji, zrozumienie własnych potrzeb, życie w zgodzie ze sobą. „Daleko od siebie” to bardzo dojrzała i głęboko refleksyjna powieść o skomplikowanych kobiecych oraz rodzinnych relacjach, macierzyństwie, a nade wszystko o poszukiwaniu siebie. Mądra, wzruszająca, niosąca nadzieję, do bólu prawdziwa. Mocno polecam!

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

🌸 Daleko od siebie spod pióra @@[Adres usunięty] to powieść obyczajowa opowiadająca historię dwóch kobiet, których przyjaźń nie przetrwała próby czasu.

🌸 Hanna i Ewa były kiedyś najlepszymi przyjaciółkami. Były nierozłączne i zawsze sobie pomagały, jednak pewne wydarzenia spowodowały, że się poróżniły, i przez dwadzieścia lat nie utrzymywały ze sobą kontaktu.

Teraz obie są po przejściach, Hanna zaczyna nowe życie u boku cudownego mężczyzny, a Ewa dowiaduje się, że mąż ma inną kobietę i chce rozwodu.

Jeden telefon spowoduje, że kobiety będą miały szansę wyjaśnienia sobie wszystkiego.

Tylko czy będą mogły wybaczyć i zapomnieć doznane krzywdy?

Dlaczego ich przyjaźń się rozpadła, i czy kobiety będą w stanie ją odbudować?

🌸 Jest to moje pierwsze zetkniecie się z piórem autorki, i muszę przyznać, że miło spędziłam czas przy tej książce. Jest to niezwykle emocjonująca historia pokazująca siłę kobiecej przyjaźni, oraz chęć niesienia pomocy drugiej osobie pomimo odniesionych krzywd, rozczarowań i żalów.

Akcja powieści rozgrywa się zarówno w przeszłości jak i teraźniejszości. Dzięki temu możemy dowiedzieć się jak zaczęła się ich przyjaźń, oraz co takiego się wydarzyło, że kobiety tak drastycznie zerwały ze sobą kontakt.

Książka daje do myślenia, oraz zmusza do refleksji, a autorka umiejętnie i w naprawdę dojrzały sposób ukazała aspekt kobiecej przyjaźni.

Pomimo, iż nie ma tu pędzącej akcji, a książka jest spokojna to nie czułam znużenia, gdyż mamy tu wiele interesujących wątków, a poza tym byłam bardzo ciekawa, co takiego się wydarzyło, że przetrwało tą zdaje się nierozerwalną nić.

Jeśli lubicie melancholijne książki o przyjaźni, pełne emocji oraz poruszające trudne i bolesne tematy to polecam przeczytać.

"...proza życia nie ogląda się na osobiste dramaty"

~Kraków, Lanckorona.

Hanna i Ewa od zawsze trzymały się razem. Łączyła ich nierozerwalna nic przyjaźni, aż do momentu kiedy to przewrotny los z nich zadrwił, rozdzielając je na prawie dwadzieścia lat.

Dlaczego kobiety zerwały ze sobą kontakt?

Jakie wydarzenia z ich życia stały się "punktem kulminacyjnym" w rozpadzie ich wielkiej przyjaźni?

Czy pomimo upływu lat zdołają jeszcze sobie wybaczyć?

~"DALEKO OD SIEBIE" Agaty Kołakowskiej to niezwykle dojrzała, prawdziwa, melancholijna, a zarazem pouczającą powieść, która porusza każdą cząstkę człowieczej duszy, wprawiając w drgania jej najgłębsze emocje.

Jest to historia osunuta pełną paletą różnobarwnych emocji, która w bardzo prosty, realistyczny, momentami nawet wręcz namacalny sposób przedstawia nam losy dwóch zupełnie różnych od siebie kobiet. Kobiet, które pomimo wielkiej przyjaźni, nie potrafiły poradzić sobie z problemami, które zaserwowało im prawdziwe życie.

I tak nasze bohaterki zamiast wspierać się nawzajem w momencie kiedy to najbardziej się potrzebowały stają się dla siebie obce...

~Autorka za sprawą lekkiego pióra, splotu dwóch osi czasowych, gdzie przeszłość przeplata się z teraźniejszością, w bardzo prosty i dokładny sposób przemyca nam historię o pięknej prawdziwiej przyjaźni. Od momentu jej narodzin, beztroski do czasów kiedy to nasze bohaterki są mężatkami i spodziewają się swojego potomstwa...to właśnie wtedy splot pewnych wydarzeń rozdziela ich przyjaźń na wiele, wiele lat!

~"Daleko od siebie" to opowieść dedykowana dla kobiet, z myślą o kobietach, gdyż każdy z nas znajdzie w niej jakąś cząstkę siebie.

Jest to książka która oprócz tematu prawdziwej kobiecej przyjaźni, porusza wiele istotnych aspektów otaczającego nas świata.

Dlatego niejednokrotnie jako bierny widz przyjdzie mierzyć się nam z : rozczarowaniem, samotnością, trudnymi relacjami rodzinnymi, skrzętnie skrywanymi sekretami, traumami, problemami macierzyństwa, depresją, zdradą, uzależnieniami, nauka wybaczania oraz wolą walki o lepsze jutro.

Polecam każdej z nas, gdyż prezentowana pozycja udowadnia, że siła jest w nas - kobietach!

Oryginalna, refleksyjna, sentymentalna, ujmująca historia o której nie zapomnicie na długo. Książka idealna na prezent dla mamy, babci, przyjaciółki. Polecam J.K

Uwypuklająca głęboko zakorzenione traumy, determinujące kolejne lata życia, obrazująca poplątane nici relacji, które tworzyły trwałe sukno, wizualizująca z wrażliwością wykreowane kobiece portrety. „Daleko od siebie” to książka przypominająca lustro. Wyraźnie dostrzegalne ramy zwierciadła, nasączone są obcością, odległą od rzeczywistości wizją fikcyjnego życia. I wtedy mimowolnie, kierując wzrok w stronę tafli, dostrzec można siebie, jawnie roztrzaskane odłamki szkła, stanowiące echo dawnych przyjaźni i miłości, które wciąż głośno krzyczą na dnie serca. To historia naznaczona wymownym smutkiem, takim, który realnie rozrywa skórę, przedostając się do krwiobiegu, by stanowić część nas, oraz wypełniona nutami zaintrygowania, które mamiąc, usidlają w możliwości zatracenia się w niej. Ta kompozycja ewidentnie zmusza do refleksji – oscylując wokół stosunków międzyludzkich, macierzyństwa i straty, niewątpliwie wybrzmiewa uniwersalnym przekazem, który realnie dotyka strun poruszenia, drażni mrok, tkwiący w każdym człowieku. Niebywale pięknie akcentująca odciśnięty ślad nieprzerwanego przywiązania do drugiej osoby, dojmująco bolesna, bezsprzecznie trudna, ale potrzebna – będąca swoistym plastrem na wciąż jątrzące się rany. „Daleko od siebie” na swoich kartach skrywa uwierające, wprawiające w dyskomfort prawdy, które spycha się w odmęty pamięci, których nie dopuszcza się do głosu, iluzorycznie pragnąc, by zamilkły na zawsze. Na literackim fundamencie spowitych cierniami dróg dwóch kobiet, dawniej stanowiących dla siebie wszystko, ukazano głębokie emocje, wielobarwną paletę doznań, którą odbiorca machinalnie dopasowuje do własnych doświadczeń. Mozaika uczuć mieni się jaskrawie na tle idyllicznej scenerii, pełnej spokoju i wytchnienia – ten intencjonalny kontrast pozwala czytelnikowi nabrać oddechu, zasmakować odpoczynku w obliczu natłoku konstatacji. Melancholijna osnowa, nostalgiczna narracja, intymnie rozpisana treść – powieść incydentalnie kompletna, ale pozostawiająca w szumiącej ciszy i stanie nagłego zadumania się po przełożeniu ostatnich stron. Fragmenty wydarzeń z przeszłych lat budowania życia mkną w esencjonalnym tańcu z niepewnie wirującą teraźniejszością, do którego przygrywa muzyka samotności. Prawdziwa, dojrzała i niezapomniana kreacja.

Długoletnia kobieca przyjaźń potrafi być trwałym spoiwem łączącym dwa zupełnie odmienne charaktery aż do śmierci. Oczywiście, jeśli odpowiednio ją pielęgnujemy i pomimo często trudnej prozie życia, nie pozwolimy zanadto się od siebie oddalić. Niestety główne bohaterki najnowszej powieści Agaty Kołakowskiej zerwały ze sobą kontakt po dwudziestu latach wspaniale funkcjonującej relacji. Dlaczego? Co się stało, że tak niezwykła przyjaźń z dnia na dzień uległa całkowitemu rozpadowi?

To było moje drugie spotkanie z twórczością autorki, którą poznałam dzięki „Balladzie o dwóch miastach”, kiedy to bardzo polubiłam jej warsztat pisarski za emocjonalność i refleksyjność. „Daleko od siebie” to niezwykle dojrzała i wnikliwa powieść dla kobiet, porażająca autentycznością, gdyż w przedstawionych postaciach możemy odnaleźć cząstkę siebie. Szczególnie zaimponowała mi Hanna, ponieważ mimo trudnych życiowych doświadczeń nie straciła wiary oraz optymizmu w lepsze jutro. Natomiast Ewka to jej totalne przeciwieństwo. Poznajemy ją w nieco dramatycznych okolicznościach, gdy jej mąż oznajmia, że odchodzi do innej, młodszej… Wówczas kobieta zaczyna się zastanawiać dlaczego tak naprawdę to ona nie zostawiła go wcześniej? To rozstanie okazuje się jednym z momentów zwrotnych w jej życiu, ukazuje jak wiele lat spędziła oszukując samą siebie. W momencie słabości, gdy Ewa topi smutki w alkoholu, odszukuje numer dawnej przyjaciółki.

„Daleko od siebie” w niektórych aspektach przypominało mi jeden z moich ulubionych polskich seriali- „Przyjaciółki”. Jednak przedstawiona historia jest zdecydowanie bardziej realna i poruszająca. Najbardziej urzekła mnie jej refleksyjna warstwa, która skłoniła mnie do pewnych przemyśleń. Czy moje życie zmierza w odpowiednim kierunku? Czy jestem zadowolona z tego kim jestem? Codzienny pęd egzystencjalny sprawia, że rzadko zadajemy sobie tego typu pytania. A niestety przez nieoczekiwane wydarzenia codzienności może nadejść moment, że będzie już na to za późno.

Polecam „Daleko od siebie” miłośniczkom powieści obyczajowych, ceniących silne kobiece portrety oraz poszukujących głębszego przesłania ukrytego pod pozornie lekką opowieścią.

"Daleko od siebie" nie jest łatwą historią, jakby na pierwszy rzut oka mogło się wydawać. Nie ma tu słodzenia. Agata Kołakowska porusza wiele trudnych tematów. Jednocześnie robi to z dużym wyczuciem, tak że nie mamy wrażenia jakiegoś większego przytłoczenia. 

Autorka podjęła się tematu przyjaźni, ukazując zarówno jej jasne, jak i te ciemniejsze, mniej wygodne strony. Stawia pytania o to, czy można odzyskać utraconą przyjaźń? Kim tak naprawdę jesteśmy? Pojawiają się niepewność, obawy, żale, ból, samotność, rozczarowanie życiem i najbliższymi osobami.

To również książka o stracie, zazdrości, zawiedzionym zaufaniu, braku czułości, uznania i wsparcia ze strony matki (które mają bezpośrednie przełożenie na życie), a przede wszystkim o poszukiwaniu siebie. To także lektura przypominająca o tym, co w życiu najważniejsze, co mamy obok siebie, a czego czasem nie potrafimy dostrzec. A nade wszystko to historia o ułudzie, obrazie osoby, jaką nigdy nie byliśmy.

Prawda, wzruszenie, melancholia, głębokie reflekscje (głównie te nad sobą), jakie wypływają z kart powieści doskonale wpasowują się w jesienny klimat za oknem. Uroku całości dodaje Kraków i Lanckorona.

Jeśli szukacie książki o kobietach dla kobiet - "Daleko od siebie" będzie wyborem idealnym. Powieść udowadnia, że każda z nas nosi w sobie wielką siłę. Bo siła jest kobietą! I któż lepiej zrozumie kobietę, jak nie druga kobieta? Ta lektura dotyka do głębi. Polecam!

Prawdziwa przyjaźń potrafi przetrwać najtrudniejsze chwile. W obliczu największej traumy może stać się wręcz niezastąpiona, z pewnością okazuje się wtedy ważnym i zwyczajnie potrzebnym wsparciem. Ale nie zawsze dotrzymuje dotkliwym emocjom kroku, czasami wręcz gubi się w ich szerokim spectrum, pozostawiając po sobie jedynie gorycz i długoletnie zniechęcenie. I właśnie taką relację buduje Agata Kołakowska w mocno przejmującej powieści Daleko od siebie. Ta historia bezsprzecznie dotyka najczulszych strun.

Jedna myśl stanowczo wychyla się tu do przodu – to historia o kobietach i właśnie na potrzeby kobiet sportretowana. Świadomie zanurzona w ich wrażliwości, naturalnie rozchodząca się po wyobraźni, w odczuciu zaskakująco intymna. I zdaje się być odzwierciedleniem wielu autentycznych wzruszeń, fabularnie dotyka bowiem najbardziej dotkliwych przeżyć. Odbiorca poznaje ich bolesny smak na kanwie wyjątkowej przyjaźni – kiedyś pięknej, fundamentalnej, mogłoby się wydawać – niepodważalnej, a jednak dostrzegalnie zaburzonej, mocno struchlałej, niechybnie przerwanej na lata. Agata Kołakowska dosłownie przenika emocjonalną codzienność bohaterek, zagłębia się w ich wymownych przemyśleniach, zauważalnie chce, aby czytelnik miał kompletny obraz targających nimi uczuć. I robi to w sposób wiarygodny, dosadny i autentyczny.

To bez dwóch zdań nie jest łatwa historia, w przebiegu ukazuje konsekwencje niewyobrażalnego dramatu. Autorka celowo otwiera pozornie zamknięty rozdział – bazując na regularnych retrospekcjach, przywołuje zdarzenia, które na wiele lat przecięły niesamowitą więź. Można rzecz, że zniszczyły niezniszczalne. I to właśnie te sceny okazują się w odbiorze najbardziej ujmujące, trudne, szalenie refleksyjne. Czytelnik z pewnością docenia prawdopodobny charakter tej powieści, bez wątpienia zdaje sobie zatem sprawę, że podobna sytuacja mogłaby wydarzyć się naprawdę, zbierając żniwo przerażającego smutku, rozpaczy i dojmującej wewnętrznej samotności. Bo przecież nikt nie przeżyje za człowieka jego własnych emocji.

Niesamowicie intymna, dojrzała i wzruszająca, a przy tym tak bardzo kobietom potrzebna, tak wymownie refleksyjna – właśnie takie odczucia pozostawia we mnie książka Agaty Kołakowskiej. Daleko od siebie to fabularna esencja boleśnie przerwanej przyjaźni – niepowtarzalnej więzi, która po latach wraca z całym bagażem traumatycznych doznań. Ta historia wnika ofensywnie do zaułków kobiecej wrażliwości, zdaje się być przepełniona goryczą niesprawiedliwości i jednocześnie niewyobrażalną skalą trudnych emocji. Ale daje też nadzieję i pozwala dojrzeć światełko w tunelu. Po prostu piękna powieść.

Kobieca przyjaźń ma wielką moc. Nikt tak nie wysłucha, nie zrozumie, nie wesprze w trudnych momentach jednej kobiety, jak inna kobieta. To właśnie w niej tkwi prawdziwa siła, która dla wielu z nas często jest jedynym orężem w walce z przeciwnościami losu. Co jednak kiedy zabraknie obok tej wyjątkowej siostry, z którą nie łączą nas więzy krwi, ale która niemal od zawsze trwała u naszego boku? Czy można wybaczyć komuś, kto był nam osobą najbliższą; kto zranił i rozczarował? Czy po wielu latach można odkurzyć przyjaźń niczym stary, zapomniany, ale wciąż funkcjonalny mebel, i przejść z nią do porządku dziennego? Nie zbaczając na wielką dziurę w sercu, która kiedyś w nim powstała. W momencie, kiedy nasze ścieżki się rozeszły i każda poszła swoją drogą…?

„Daleko od siebie” to niezwykle dojrzała powieść obyczajowa, która porusza trudne, często bolesne tematy. Autorka stworzyła swego rodzaju wiwisekcję kobiecej przyjaźni, rozkładając ją na czynniki pierwsze. Agata Kołakowska nie tylko bada tę relację, ale również kreśli obraz każdej z kobiet. Osób, które musiały w życiu zderzyć się z wieloma trudnościami, które mimo to, próbują odnaleźć swoje szczęście i zbudować je niejako na nowo. Zdaje się, że jedna z nich jest tą silniejszą. Tą, która wyszła z mroku, która stara się iść dalej, mimo przeszłości, która odcisnęła w niej wyraźnie piętno. Kiedy ta pozornie słabsza, postanawia po latach zadzwonić, życie obu diametralnie się zmieni. Czy można bowiem odbudować przyjaźń, kiedy jej fundamenty zostały mocno zachwiane, a cała relacja runęła niczym przysłowiowy domek z kart…? Autorka nie tylko tworzy ciekawą opowieść o kobiecych rozterkach, ale zaprasza niejako czytelnika do dyskusji i rozważań, nad siłą przyjaźni. Nad jej nierozerwalnością. Bo czy z przyjaźnią jest na pewno jak z jazdą na rowerze – kiedy raz nauczysz się jeździć, już zawsze będziesz umieć? Nawet po latach, wsiądziesz ponownie na niego i pojedziesz dalej? A może po niektórych upadkach nie da się już podnieść…?

Agata Kołakowska w nowej powieści stawia na kobiety. Nie upiększa naszego oblicza, ukazując jego blaski i cienie. To historia, która pokazuje, że czasem życie potrafi nas boleśnie zaskoczyć i w jednym momencie zostajemy z niczym. Musimy zmierzyć się nie tylko z szokiem po odejściu kogoś bliskiego, ale przede wszystkim odnaleźć w tym siebie. Bo zwyczajnie w kryzysowym momencie może się okazać, że oto nie znaliśmy siebie przez lata. Że żyliśmy ułudą, malując przed światem i samym sobą obraz osoby, która de facto nie istnieje…

Podsumowując:

„Daleko od siebie” to nie jest słodka historia o kobiecej przyjaźni. To na wskroś prawdziwa i poruszająca opowieść o rozczarowaniu, jakie potrafi nieść nie tylko życie, ale przede wszystkim ludzie. I to także ci, którym ufaliśmy i których kochaliśmy najbardziej. Nowa powieść Agaty Kołakowskiej to próba odpowiedzi na pytania: kim tak naprawdę jestem? W jakim kierunku ma zmierzać moje życie? Czy wciąż mam potrzebę, aby znaleźli się w nim ludzie kiedyś dla mnie ważni, a którzy od lat nie byli w nim obecni? A także, gdzie leży cienka granica między miłością do przyjaciela a bólem, który być może na zawsze zniszczyć relację, która była jedną z tych najważniejszych…? To opowieść o kobiecej sile, która często objawia się w momentach najtrudniejszych. Której wcześniej nie dostrzegaliśmy, której upatrywaliśmy w obecności określonych ludzi u boku. Skłaniająca do refleksji nad samym sobą historia, która zostaje w czytelniku na długo. Polecam!