Dachołazy

Powieść młodej pisarki rozgrzewająca serca czytelników - tych młodszych, jak i starszych. Dachołazy to pierwsza książka autorstwa Katherine Rundell, jaka za niedługo zagości na polskim rynku wydawniczym. Z kolei za granicą autorka wydała bardzo dużo książek i zyskała całkiem sporą popularność. Jej powieści głównie skierowane są do młodszych czytelników - dzieci, młodzieży. Jednakże sens płynący z treści również trafia i do tych starszych.

25 października 2017 roku na półkach polskich księgarń będzie można znaleźć Dachołazy - z kolei ja już dzisiaj przybliżę Wam o czym ta powieść jest i czy warto ją przeczytać.

Wszyscy myślą, że Sophie jest sierotą. Rzeczywiście, nie potwierdzono, aby jakakolwiek kobieta ocalała z wraku, który opuściła Sophie, dryfując w futerale po wiolonczeli przez kanał La Manche. Sophie jednak pamięta widok matki wzywającej pomocy. Jej opiekun mówi, że to niemal niemożliwe, aby jej matka wciąż żyła, jednak „niemal" oznaczało, że taka możliwość istniała. Dlatego kiedy nadszedł list z opieki społecznej, z którego wynikało, że grozi jej sierociniec, Sophie postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. Uciekła do Paryża, aby odnaleźć matkę, wyposażona w jedną jedyną wskazówkę - adres lutnika, który wykonał wiolonczelę. Kim są tytułowe dachołazy i czy pomogą jej odnaleźć mamę?

W powieści Rundell na pierwszy plan wysuwa się nietypowy warsztat pisarski autorki - niby to dziecięcy, a jednak nie do końca. Trzecioosobowa narracja daje nam wnikliwy wgląd w życie bohaterów: Sophie, dziewczynki, którą znaleziono w dryfującym przez kanał La Manche futerale po wiolonczeli, oraz jej opiekuna - Charlesa, ekscentrycznego naukowca. Dorastanie pod skrzydłami tak nietuzinkowej osoby, jaką był Charles odcisnęło mocne piętno na charakterze Sophie, która jest... dosyć nietypowym dzieckiem. Dziewczynka bowiem usilnie wierzy w to, że jej mama wciąż żyje, i że jako niemowlę była w stanie zapamiętać wygląd kobiety. Ogromnie podobało mi się to, że naukowiec - osoba, która powinna patrzeć na świat przez pryzmat faktów i tego, co zostało udowodnione za pomocą mocnych dowodów, jest w stanie uwierzyć niedorzecznym słowom dziecka - dlatego, że je kocha i wierzy w siłę nadziei.

Nigdy nie przekreślaj niemożliwego.

Choć książek o sierotach jest wiele, to ta zdecydowanie stanowi wyjątkową pozycję literacką. Autorka skupia się nie tylko na postaci Sophie czy Charlesa, ale stawia przed czytelnikiem również inne nietypowe charaktery, które potrafią na długo zapaść w pamięci oraz sercu. To historia wielu osób - dzieci, które swe miejsce odnalazły w ukryciu, tuż nad głowami niczego nieświadomych ludzi. Katherine Rundell posiada nadzwyczajną wyobraźnię. Nie bez powodu książka Dachołazy otrzymała dwie nagrody (Nagrodę Literatury Dziecięcej Waterstonesa oraz Nagrodę Blue Peter) i trzy nominację (Medal Carnegie, Nagroda Guardiana za powieść dziecięcą, UKLA Children's Book Award).

Kim są tytułowe Dachołazy? Odpowiedzi na to pytanie wyczekiwałam z niecierpliwością. Choć po samej nazwie można się co nieco domyślić, to i tak świat, który stworzyła autorka totalnie mnie urzekł, bowiem Rundell stworzyła coś tak nietypowego (i prawdopodobnego) tuż obok nas. Co jeżeli faktycznie dachy budynków są zamieszkane przez zapomnianych ludzi?

Powieść czyta się niezwykle szybko - wydawnictwo specjalnie dobrało rozmiar czcionki oraz interlinii, tak by młodsi czytelnicy nie mieli żadnych problemów z przyswajaniem treści. Dialogi, choć proste, to kryją w sobie głębszy sens. Autorka bawi się klimatem powieści, bohaterami. Przeplata delikatność z wartą akcją, czczą nadzieję z zaskakującymi aktami odwagi. Dachołazy to to lapidarna powieść o rozległych wartościach: o miłości rodzinnej, przyjaźni, o sile nadziei i odnalezieniu swego miejsca na świecie.

Wkrótce w Polsce ukaże się najnowsza książka autorki "Odkrywca".

więcej recenzji na: ksiazkowa-[Adres usunięty]

Katherine Rundell to autorka, która jest stosunkowo znana na polskim rynku. Niedawno miałam okazję zapoznać się z jedną z jej publikacji.

Główną bohaterką jest dziewczynka, która została znaleziona w okresie niemowlęcym przez starszego mężczyznę. Sophie nie miała rodziny, jednak czuła, że gdzieś może znajdować się jej matka, która parała się muzyką. Postanowiła ją odnaleźć, choć to nie podobało się władzom, które mogły mieć związek z jej zniknięciem.

Publikacja jest typowo literaturą młodzieżową z elementami fantastyki. Całość jest przeznaczona dla młodszego czytelnika. Jej lektura jest niezwykle szybka. Gdyby autorka zdecydowała się bardziej na rozwinięcie wątku dachołazów i innych rywali powieść byłaby jeszcze doskonalsza.

,,Dachołazy" Katherine Rundell to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej pisarki, ale pewnie w wolnej chwili skuszę się na jej inne książki wydane w Polsce.

Magia - tylko tym słowem mogę opisać tę książkę. Po pierwszym jej przeczytaniu (ok.2-3 lata temu) wracałam do niej 3 razy. Za każdym razem zauważałam w niej coś niezwykłego i zupełnie unikalnego. Może dlatego że z roku na rok sposób w jaki człowiek patrzy na świat stale się zmienia?

Cudowna, oryginalna i niezwykle klimatyczna okładka, niesamowicie intrygujący i zagadkowy tytuł oraz poruszający i wyzwalający emocje opis fabularny sprawiły, że zapragnęłam sięgnąć po najnowszą powieść Katherine Rundell. Przyznaję, że miałam względem tejże prozy ogromne oczekiwania, które były z pewnością uzasadnione, co wynikało z faktu, iż twórczość autorki była wielokrotnie doceniana i nagradzana. Spodziewałam się zatem angażującej, ciepłej, fascynującej, porywającej, pięknie napisanej, nieszablonowej i świeżej historii. Jednak prawdę mówiąc otrzymałam znacznie więcej...

Katherine Rundell spędziła dzieciństwo w Afryce i Europie. Po obronie doktoratu została wykładowcą college'u All Souls w Oxfordzie, ale przede wszystkim stała się pisarką na pełen etat. Za swoją twórczość otrzymała wiele nagród i wyróżnień. Nocami wspina się na dachy starych budynków. (źródło: okładka książki)

W kanale La Manche dochodzi do katastrofy statku. Naukowiec, Charles, dostrzega unoszący się na wodzie futerał na wiolonczelę, a w nim owinięte w partyturę symfonii Beethovena kilkumiesięczne dziecko - dziewczynkę z włosami w kolorze błyskawicy, której nadaje imię Sophie. Postanawia się nią zaopiekować, przez lata stosując nietuzinkowe i budzące sprzeciw urzędniczki metody wychowawcze. Sophie to wesoła osóbka, lubiąca książki, wspinaczki na drzewa, tłuczenie talerzy i spodnie, które uważa za wygodne i praktyczne, w przeciwieństwie do opiekunki społecznej, która stanowczo dezaprobuje noszenie takowych przez dziewczynkę. Kobieta z każdą kolejną wizytą u Charlesa, wykazuje swoje niezadowolenie wobec jego postawy wychowawczej i wytyka mężczyźnie coraz więcej błędów. Pewnego dnia listownie informuje go, że niebawem zjawi się po dziewczynkę i skieruje ją na pobyt w konkretnym sierocińcu. Tymczasem Sophie zauważa przypadkiem na futerale wiolonczeli paryski adres, co jeszcze bardziej utwierdza ją w przeczuciach, że jej mama żyje. Namawia Charlesa na wyjazd do Paryża. Ten mimo świadomości, że za nielegalne opuszczenie kraju z dzieckiem grozi mu pozbawienie wolności do lat piętnastu, podejmuje decyzję o ucieczce. Sophie i Charles wyruszają zatem do stolicy Francji... Czy odnajdą matkę dziewczynki? Jaką rolę w ich poszukiwaniach odegrają dachołazy?

Będąc małą, zaledwie kilkuletnią dziewczynką, zawsze spoglądając na dach starego budynku, zastanawiałam się, jakby to było móc na nim usiąść, podziwiać panoramę miasta i delektować się nieustannie przemieszczającymi się i tętniącymi życiem obrazkami. Jakie to byłoby uczucie być bliżej nieba, poczuć wiatr we włosach, muskający policzki i towarzyszyć przez chwilkę ptakom zajmującym miejsce obok? Nie przeszkadzałby mi specyficzny zapach wydobywający się z kominów, a nawet sadza brudząca stopy i dłonie. Mogłabym obserwować ludzi kroczących ulicami, pochłoniętych myślami, zmierzających w konkretnym kierunku. Mogłabym z wierzchołka dachu zachwycać się niebem usianym gwiazdami i wsłuchiwać się w nocne dźwięki docierające z każdego zakątka miasta. Pomyślałam wówczas, że to musi być niesamowite przeżycie. Wtedy właśnie dopisałam do swego pamiętnika kolejne marzenie. Jeszcze się nie spełniło, lęk przed wysokością i brak odwagi w dużej mierze owe zniwelowały. Może kiedyś ciekawość i ekscytacja zwyciężą, może pokonam obawy i uda mi się odhaczyć ową fantazję z listy, przecież nigdy nie jest za późno na realizację pragnień. Dzięki bohaterce Sophie i autorce, która wspina się na dachy starych budynków, mogłam choć przez moment doświadczyć niebywałego uczucia i skosztować szczypty niepowtarzalnego klimatu.

"Dachołazy" to wyjątkowa powieść, przesiąknięta magią, otoczona aurą tajemniczości namiastką niepokoju, a nade wszystko naznaczona morzem pięknych uczuć. Ujmuje zawartością, urzeka przekazem, porusza duszę, rozbudza wyobraźnię, upaja widokami i nasyca ciepłem oraz dobrocią. Pozwala poczuć i nasiąknąć rozmaitymi emocjami, chłonąć tę cudowną historię i w pełni się jej oddać. Intrygująca fabuła, bujność przygód, emocjonalna podróż, intensywność wrażeń, wyrazistość i skrajność odczuć - od uśmiechu po łzy, to elementy niewątpliwie cechujące ową prozę. To napisany lekkim, przyjemnym, poruszającym stylem i zapakowany w przepiękną, nadzwyczaj oddającą osobliwy nastrój oprawę utwór stanowiący ucztę literacką.

To opowieść Sophie i Charlesa, których nie łączą więzy krwi, ale to naprawdę nie ma większego znaczenia. Tych dwoje wiąże coś znacznie głębszego - bezinteresowna miłość, oddanie, zaufanie, wyrozumiałość, cierpliwość i przyjaźń. Sophie to odważna, silna, zdeterminowana, ambitna, urocza dziewczynka lubująca się w chłopięcych ubrankach, podopieczna Charlesa, pragnąca za wszelką cenę odnaleźć swoją matkę. Czuje, co więcej, jest przekonana o tym, że jej mama żyje. Dlaczego jednak ta nigdy jej nie szukała i po nią nie przyszła? Charles to naukowiec, który prowadził samotne życie do czasu, kiedy w wieku trzydziestusześciu lat stał się opiekunem, "ojcem" niespełna rocznego dziecka. To mężczyzna wrażliwy, opiekuńczy, niewylewny, stosujący nietypowe metody wychowawcze i uważający, że każdy ma możliwość wyboru i prawo do wolności opartej na wzajemnym zaufaniu. Spokojny i skryty, a kiedy trzeba stanowczy i podejmujący walkę o drugiego człowieka i o to, co najważniejsze w życiu. Poza głównymi bohaterami na uwagę zasługują również: postać opiekunki społecznej działającej według surowych zasad, niejako pozbawionej empatii i kierującej się niezrozumiałymi priorytetami oraz dzieci ulicy podejmujące każdego dnia walkę o przetrwanie, o siebie, radzące sobie w miarę ich możliwości, czerpiące radość z prozaicznych rzeczy, nieufne i zdystansowane. Tylko nielicznym udaje się zyskać ich zaufanie i aprobatę. A osoba, którą przyjmą do swej społeczności, może liczyć na ich pomoc i wsparcie.

"Dachołazy" to wzruszająca, czarująca, zaskakująca, finezyjna, unikalna i nade wszystko wartościowa książka. To powieść o miłości, przyjaźni, nadziei, kierowaniu się intuicją w dążeniu do celu, zatajaniu prawdy mogącej zaprzepaścić skrywane marzenia, odkrywaniu siebie i podążaniu własnymi ścieżkami prowadzącymi do szczęścia i spełnienia. To historia, którą się czuje, smakuje, wspomina i pamięta. To opowieść, która wdziera się w umysł, skrada serce i dotyka duszy. Refleksyjna, stanowiąca bogactwo cytatów i cennych myśli, podejmująca ważne zagadnienia i uwzględniająca niejedno istotne przesłanie powieść zarówno dla młodych, jak i dojrzałych czytelników. Idealna propozycja na jesienne wieczory. Gorąco polecam!

Już na początku zapoznawania się z informacjami na temat tej publikacji, wiedziałam, że muszę po nią sięgnąć. Czułam, że to będzie lektura, której potrzebuję. Nie pomyliłam się. Książka Katherine Rundell to nieoczywista, fascynująca i wyjątkowa historia, którą zapamiętam na długo.

"Dachołazy" to opowieść o Sophie, małej dziewczynce, która ocalała ze statku. Śmierci w tej katastrofie uniknął również naukowiec Charles Maxim. Mężczyzna podjął się opieki nad dzieckiem. W związku z tym, że nie potwierdzono by jakakolwiek kobieta ocalała z katastrofy, Sophie została uznana za sierotę. Dziewczynka jednak w to nie wierzy. Od dziecka uczona by "nigdy nie przekreślać możliwego" nie przestaje mieć nadziei na odnalezienie swojej matki. Życie dziecka zmienia swój bieg w momencie gdy jej opiekun otrzymuje list z pomocy społecznej, nakazujący przeniesienie dziewczynki do sierocińca. Oboje wyruszają do Paryża, odszukać matkę dziewczynki. Czy im się to uda? I jaki w tym udział będą mieli tytułowe Dachołazy?

To co najbardziej podobało mi się w tej powieści to jej nieoczywistość. Z jednej strony książka wzrusza i bawi, z drugiej jest pełna tajemnicy i chyba lekkiej mroczności. Tak czy inaczej, trudno się od niej oderwać, ponieważ czytelnik bardzo mocno wchodzi w świat przedstawiony w tej historii.

Powieść "Dachołazy" skłania do refleksji i zdecydowanie zachęca do sięgnięcia po inne utwory tej autorki. Niebawem na rodzimym rynku ma się ukazać jej następna książka.

Przyznaję, że zazwyczaj ze sporą rezerwą podchodzę do nagród książkowych. Te które otrzymała Katherine Rundell są jak najbardziej zasłużone. Zdecydowanie. Gorąco polecam. Nie tylko młodzieży. "Dachołazy" to uniwersalna powieść, dla każdego.

[Adres usunięty]

Dachołazy to mądra i piękna książka dla młodzieży. Pokazuje nam inna stronę życia nastolatków, niełatwą i zupełnie nieoczywistą. Czy wyobrażacie sobie życie na dachu, bez wygód, bez prysznica, kiedy do jedzenia jest tylko to, co się upoluje? Wydaje się nierealne, a jednak niektórzy takie życie wybierają.... Takie życie wybrał Matteo, bohater Dachołazów, woli żyć na dachach niż w sierocińcu. Tu jest wolny i niezależny i właśnie jego poznaje w Paryżu główna bohaterka powieści, Sophie.

Sophie jako niemowlę została znaleziona przez Charlesa, samotnego naukowca, który pokochał ją całym sercem i wychowywał wbrew przeciwnościom. Jednak przyszedł moment, kiedy miała 12 lat i państwo chciało mu ją odebrać. Ani ON nie chciał rozstać się z Sophie, ani ona ze swoim opiekunem. Postanowili uciekać, a właściwie wyruszyli na poszukiwanie matki Sophie. Wskazówką była metalowa tabliczka umieszczona w futerale. Dziewczynka bowiem została znaleziona w dryfującym po Kanale La Manche futerale od wiolonczeli. I tym sposobem znaleźli się w Paryżu. Niestety, macki prawa podążały za nimi jak cień i nie byli tam bezpieczni... Kiedy Charles poszukiwał Vivianne, matki Sophie, ona sama poznawała Paryż z dachów budynków. Poznała fantastyczne, osierocone dzieci, które żyły na dachach, na drzewach i prowadziła poszukiwania matki.

Czy uda jej się odnaleźć matkę i nie stracić Charlesa? Przeczytajcie!

Dachołazy to wzruszająca powieść o miłości rodzinnej, o więzach, które nie potrzebują więzi krwi, o bezinteresownej przyjaźni i poszukiwaniu swego miejsca w życiu. Dachołazy to bardzo mądra i przemawiająca do serca i do duszy książka. Głęboka i pięknie napisana, a przy tym lekka i pogodna. Katherine Rundell pokazuje, co w życiu jest ważne i jak życie może wyglądać. Nie zawsze jest ono piękne i kolorowe, czasem bywa gorzkie, ale zawsze może być piękne. Bo to jak je przeżyjemy - zależy tylko od nas!

[Adres usunięty]