Czerwona ziemia

Przeczytałam Czerwoną Ziemię z ogromnym zaciekawieniem. Przyznam, że dawno żadna z książek nie wciągnęła mnie tak bardzo. Fascynująca historia osadzona w przeszłości. Tylko częściowo rzeczywistej. Poznajemy alternatywny świat, który pozwala nam zgłębić ludzką naturę. A przy okazji rozwinąć naszą wyobraźnię i poznać historię, o której często nie mamy pojęcia. Świat nie jest taki piękny, na jaki wygląda,. Książkę przeczytałam jednym tchem i szczerze podziwiam wyobraźnię autora. Czekam z niecierpliwością na jego kolejne pomysły. Oby równie wciągające.

Czytacie książkę, z opisu niepozorną, nie jesteście do niej przekonani, ale gdy poznacie jej treść i wiecie, że to jest to, to jakie najczęściej uczucia w Was budzi?

Dla mnie było to niedowierzanie, że ta dana historia jest przekonywująca, wzbudzająca sympatię do głównego bohatera, skłaniająca do refleksji natury życiowej, ale również politycznej.

"Czerwona Ziemia" to książka z gatunku political fiction, która wprowadza nas w polityczny świat polskiej kolonizacji na Madagaskarze. Czy byłoby to możliwe? Według autora jak najbardziej! Nowa Warszawa mogłaby być stolicą polskiej kolonii na tej pięknej egzotycznej wyspie.

Głównym bohaterem powieści jest Jakub Floriański, pracujący dla Polskiej Agencji Prasowej, który wyrusza na wyspę w zachodniej części Oceanu Indyjskiego w celu napisania książki. Przylatuje na Madagaskar, by opisać wyspę dla Polaków, którzy mieszkają w Starym Kraju. Nie wie, jaka sytuacja naprawdę panuje na Czerwonej Ziemi i przekonuje się, że temperatura wzrasta w świecie politycznym między Malgaszami a Polakami. Pakuje się w niemałe kłopoty, ale chęć poznania prawdy na temat obecnej sytuacji i tego, kto tu jest najbardziej pokrzywdzonym sprawia, że wpada w wir kolejnego powstania.

Jestem zafascynowana światem, jaki stworzył pan Maciej. "Czerwona ziemia" to fikcja literacka, ale kochani, niech Was to nie zwiedzie. Historia o polskiej kolonizacji sprawia, iż czuje się, że wydarzenia opisane w książce wydarzyły się naprawdę. Nie jestem dobra z historii. Gdyby ktoś mi powiedział, że taka kolonizacja miała miejsce naprawdę, uwierzyła bym. Ale nie to sprawiło, że miałam poczucie, iż Nowa Warszawa istniała w rzeczywistości. Autor napisał to w sposób tak realistyczny, że "śledztwo" Floriańskiego wciągnęło mnie w stu procentach.

Schyłek lat 80. Koniec komunizmu w Polsce. Czas zmian z ustroju socjalistycznego w demokratyczny. Dzięki tym zmianom, ale też znajomościom, Jakub może wyruszyć na Madagaskar. Przedstawiona jest sytuacja w rodzimym kraju i można by pomyśleć, że wypad na wyspę skąpaną w słońcu będzie formą przyjemności z pożytkiem. Nic bardziej mylnego. Zmiany dopadają nie tylko obywateli w Starym Kraju. Malgasze walczą o swoje prawa do ziemi, przez co nie można uniknąć rozlewu krwi.

Książka w większości mówi o polityce, nie da się temu zaprzeczyć. Nie każdemu przypadnie do gustu, gdyż wiele tu wzmianek o ustrojach politycznych, wojnach, zamachach, powstaniach, nastrojach obywateli. Śledztwo, które przeprowadza Jakub, by móc zebrać materiały na książkę sprawi, że zmieni swoje podejście do wyidealizowanej już wyspy. Jednak autor nie zapomniał oddać klimatu i uroku Czerwonej Ziemi.

Uważam, że jest to nietuzinkowa historia, która sprawi, że inaczej spojrzycie na gatunek, jakim jest political fiction. Pan Maciej wykreował tak bardzo realistyczny świat, że ciężko rozpoznać co jest fikcją, a co faktem. Według mnie pomysł na fabułę oryginalny i zapadnie w pamięć niejednemu czytelnikowi na długo. Wplecenie polskości w historię Madagaskaru ma swój urok i uatrakcyjni wyzwania czytelnicze w świecie literatury. Gratuluję pomysłu i cieszę się, że mam okazję patronować tejże książce. "Czerwona ziemia" to także wyzwanie dla mnie, ponieważ nie czytuje tego typu książek, a mimo wszystko zaskarbiła sobie miejsce w moim sercu. Serdecznie polecam!

Urzekła mnie powieść dynamiczną akcją i głębokim przesłaniem. Połączenie tropikalnej scenerii Madagaskaru z burzliwą historią XX wieku. Znakomita książka, która skłania do przemyśleń.

„Czerwona ziemia” Macieja Zajączkowskiego to książka ze wszech miar wyjątkowa. Coś, czego jeszcze nie było. Niespełna dwieście stron alternatywnej historii i rzeczywistości noszącej wszelkie znamiona prawdopodobieństwa.

Utopijny obraz polskiej kolonii na Madagaskarze z jakim dziennikarz, Jakub Floriański wyrusza do Afryki z szarej, stojącej u progu transformacji Polski, zderza się z rzeczywistością. „Nic tu nie jest takie, jakie się wydaje na pierwszy rzut oka.” Afrykański raj na ziemi, w którym w idealnej zgodzie egzystują rasy, narodowości i wyznania okazuje się jedynie pozłotkiem. Drobne rysy, które zaczyna dostrzegać Floriański na idealnie gładkiej tafli dobrobytu i zgodnej koegzystencji rdzennej ludności Madagaskaru z kolonizatorami, przy bliższych oględzinach okazują się bardzo głębokie. Tak głębokie, że z czasem zaczynają pękać.

Maciej Zajączkowski w reportażowym stylu z nutą sensacji obrazuje zderzenie pięknych koncepcji państwa z rządami psychopaty, „który manipuluje, knuje spiski, morduje swoich przeciwników politycznych i który nie cofnął się nawet przed wywołaniem krwawej wojny domowej”. Pokazuje jak funkcjonuje system polityczny zbudowany „na korupcji i represjach”.

Debiut Zajączkowskiego to także obraz pracy ambitnego, zdeterminowanego dziennikarza, który podążając za prawdą, gotów jest do największych poświęceń. Tylko czy warto aż tak ryzykować?

Mimo, że „Czerwona ziemia” to „political fiction” zmusza czytelnika do głębszych refleksji nad ludzką kondycją i funkcjonowaniem systemów politycznych w ogóle. Do stawiania pytań i poszukiwania odpowiedzi. Czy „absolutyzm moralny nie jest dobrą strategią w świecie pełnym wrogów” ? Czy choć „zmieniają się epoki, technologie i propaganda” to „siła zawsze pozostaje siłą. A rację ma nie ten, który wyznaje wyższe ideały, ale ten, kto ma wystarczającą potęgę, aby wcielić je w życie. I jest bardziej bezwzględny”?

Choć to historia fikcyjna, momentami przerażająca, jest też do bólu prawdziwa. Warto się z nią zmierzyć.

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

.

⭐Recenzja⭐

🌼 "Czerwona ziemia" to zaskakujący i nieprzewidywalny thriller, który jest jednocześnie debiutem Marcina Mellera.

🌼 Gdy Wiktor traci kontakt z synem Marcinem, który podróżował po Afryce, a kanały dyplomatyczne zawodzą, Wiktor rzuca wszystko i wyrusza na jego poszukiwania.

Jako młody reporter również przemierzał Afrykę dwadzieścia kilka lat wcześniej, i przeżył tam wiele niebezpiecznych oraz fascynujących przygód, oraz niespełnioną miłość.

Teraz będzie się musiał zmierzyć ze wspomnieniami młodości oraz odnaleźć syna.

Co się stało z Marcinem?

Czy ojciec odnajdzie syna?

Co ich czeka w tym niezwykłym kraju?

🌼 Uwielbiam podróże, także opis tej książki bardzo mnie zaintrygował i zachęcił do jej przeczytania. Opisy tego jakże niebezpiecznego, ale jednocześnie fascynującego kraju niezwykle mnie urzekły, a fabuła była tak interesująca, że nie byłam w stanie oderwać się od czytania.

Wydarzenia z 1996 roku przeplatają się z sytuacją obecną i to był bardzo dobry pomysł, gdyż dzięki temu książka była jeszcze ciekawsza.

Jeśli lubicie klimatyczne, trzymające w napięciu i ekscytujące książki, to koniecznie sięgnijcie po ten świetny debiut.