To książka o wszystkim, co ważne w życiu: o miłości, poszukiwaniach, ambicjach i samotności.
Bohaterowie pokazani są jak w kalejdoskopie: poznają się, mijają i poruszają w labiryncie życia, nie tracąc optymizmu i nadziei nawet wtedy, gdy zderzają się ze ścianą rzeczywistości.
Czekaj, mrugaj to misternie ułożona mozaika z ludzkich uczuć i relacji. Dekadę po pierwszym wydaniu powieść nadal zachowuje swoją uniwersalną aktualność.
Opinie o książce
Literacki smakołyk – lekki, ale zarazem erudycyjny, ironiczny i serio, z prostą historią i misterną konstrukcją. Mamy tu ludzi-kratery i ludzi-owce, młode kobiety z różnymi złudzeniami i facetów przeżywających kryzys wieku średniego. Kolizji między nimi nie da się uniknąć, wtedy właśnie robi się i śmiesznie, i smutno, bo Gunnhild Oyehaug zajmuje się dekonstrukcją wielu płciowych i społecznych stereotypów. A najlepszym dowodem na odwrócenie porządku w jej powieści są postaci narratorek – Beatrycze i Dulcynea, zajmujące miejsce Dantego i Don Kichota.
Paulina Małochleb, „Książki na ostro”
Książka pełna zagadek. Od tajemniczego tytułu po samo zakończenie. Ale do jej czytania nie potrzeba zdolności detektywistycznych, wystarczy otwarta głowa i miłość do sztuki, która odgrywa ogromną rolę w życiu bohaterów. Zadziwiające jest to, jak łatwo gubią się w jej interpretacjach i jak słabo radzą sobie ze zrozumieniem własnych uczuć. Są przez to tacy prawdziwi, ludzcy i nam bliscy.
Agnieszka Kalus, „Czytam, bo lubię”
W tej książce wszystko jest ważne. Na przykład to, co się stanie z twoim wybitym zębem, i to, czy zdecydujesz się zamówić zupę czy wino przed południem. Bo Gunnhild Oyehaug proponuje nam opowieść o zaglądaniu do ludzkiej głowy z wielu perspektyw, bardzo drobiazgowo. Nietuzinkowa i pełna napięcia narracja o tym, co oczywiste. Tylko czy oczywiste jest to, że jesteśmy ludźmi?
Jarosław Czechowicz, „Krytycznym okiem”
Wielogłos ciekawie skrojonych, charyzmatycznych postaci, których losy się ze sobą przeplatają. Zachwyca mnie, jak głęboko w sztuce i literaturze zakorzenione są ich życia, jak przy ich pomocy bohaterowie objaśniają sobie codzienność. To momentami cierpka, lecz niezwykle pozytywna opowieść o tych, którzy wciąż szukają swojego miejsca we wszechświecie. Barwny, oryginalny głos oddany wyjątkowemu narratorowi.
Karolina Kurando, „BOOKS SILENCE”
Może nie jest idealna, ale wiele jej nie brakuje.
„Kirkus Reviews”
Czekaj, mrugaj to idealna proza na nasze czasy.
„Dagens Nyheter”
Gunnhild Oyehaug napisała literacką powieść. W odróżnieniu od wielu innych pisarzy udało jej się napisać książkę nie tylko ambitną, ale również taką, którą się świetnie czyta.
„Göteborgs-Posten”
Autorka pisze o trzech kobietach, ale udaje jej się stworzyć cały wszechświat, opowieść o całym naszym ciężkim, śmiesznym życiu.
„The Paris Review”
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca
Jaki styl narracji dominuje w powieści "Czekaj, mrugaj"?
Powieść "Czekaj, mrugaj" charakteryzuje się lekką, a jednocześnie erudycyjną i ironiczną narracją. Autorka stosuje zabieg dekonstrukcji stereotypów płciowych oraz społecznych, oddając głos charyzmatycznym narratorkom. Czytelnik obcuje z tekstem, który łączy prostą historię z misterną, niemal mozaikową konstrukcją. Taki styl sprawia, że ambitna literatura staje się przystępna i angażująca emocjonalnie.
Czy konstrukcja tej książki jest liniowa i łatwa w odbiorze?
Książka posiada nieliniową strukturę przypominającą kalejdoskop, w którym losy wielu bohaterów wzajemnie się przeplatają. Postacie poruszają się w labiryncie relacji, często mijając się lub zderzając w najmniej oczekiwanych momentach. Całość tworzy misternie ułożoną mozaikę ludzkich uczuć, wymagającą od odbiorcy skupienia na detalach. Taka forma pozwala spojrzeć na codzienne sytuacje z wielu różnych perspektyw jednocześnie.
Jaką rolę w życiu bohaterów odgrywa sztuka i literatura?
Sztuka i literatura stanowią dla bohaterów fundament do interpretowania rzeczywistości oraz objaśniania własnej codzienności. Postacie często gubią się w analizach dzieł, co odzwierciedla ich trudności w zrozumieniu własnych, skomplikowanych emocji. Nawiązania do klasyki, jak postacie Beatrycze czy Dulcynei, nadają ich zmaganiom uniwersalny i głęboki wymiar. To pozycja obowiązkowa dla osób, które cenią w prozie silne zakorzenienie w kulturze wysokiej.
Dla jakiej grupy czytelników ta proza może okazać się zbyt wymagająca?
Książka nie jest odpowiednia dla osób szukających prostej, jednowątkowej fabuły nastawionej wyłącznie na szybką akcję. Ze względu na swoją drobiazgowość i wielogłosową narrację, lektura wymaga od czytelnika otwartości na eksperymenty formalne oraz literackie zagadki. Odbiorcy preferujący dosłowność mogą poczuć się zagubieni w gąszczu metafor i niedopowiedzeń. Jest to proza skierowana do cierpliwego czytelnika, który ceni dekonstrukcję schematów ponad schematyczność.
Czy powieść skupia się bardziej na akcji, czy na przeżyciach wewnętrznych?
Autorka koncentruje się przede wszystkim na precyzyjnym zaglądaniu do głów bohaterów i analizie ich stanów wewnętrznych. Zamiast gwałtownych zwrotów akcji, otrzymujemy wnikliwe studium samotności, ambicji oraz poszukiwania własnego miejsca we wszechświecie. Każdy drobny gest, jak wybór zupy przed południem, staje się tu istotnym elementem budującym portret psychologiczny postaci. To literatura, która celebruje uważność na to, co pozornie błahe i oczywiste.
