Czas pokory. Dziewczyna z kamienicy. Tom 3

W końcu nadszedł czas na finałowy tom, ale muszę przyznać, że bardzo chciałabym, aby powstały kolejne. Nasi bohaterowie dorośli, mają już swoje potomstwo oraz zmagają się z problemami, o jakich wcześniej nawet nie myśleli. Dzisiejsza recenzja dotyczy trzeciego tomu serii „Dziewczyna z Kamienicy” pt. „Czas pokory”, który polecam z całego serca. Zbliżają się Święta Bożego Narodzenia, więc macie jeszcze czas na idealny prezent – kupcie całą serię, bo po pierwszym tomie na pewno nie będziecie chcieli przestać czytać.

Całość to saga historyczna osadzona w burzliwym XX wieku. Wojna potrafi zniszczyć wszystko, co napotka na swojej drodze, ale nic tak nie zjednoczyło ludzi jak to dramatyczne wydarzenie. Bohaterowie stają na granicy wytrzymałości. Od nich zależy, czy będą walczyć do końca, czy poddadzą się, zatracając się w rozpaczy po stracie bliskich.

Nie zamierzam zdradzać, co was czeka, bo możecie przeczytać opis książki, ale autorka stworzyła coś więcej – całość, która potrafi przyprawić o ciarki na skórze, zwłaszcza za sprawą obozu śmierci Auschwitz-Birkenau. Nie ma człowieka, który o II Wojnie Światowej mógłby powiedzieć coś pozytywnego. Autorka ukazuje siłę i determinację naszych bohaterów, którzy, mając „nóż na gardle”, walczyli o swoich bliskich i sąsiadów. Jedni odchodzą, aby nowi mogli przyjść na ten świat.

Zachęcam kochani, aby nie czekać i zabrać się za pierwszy tom. Książki nie są grube, więc szybko je przeczytacie. Końcówka była niezwykle wzruszająca. Zazdroszczę każdemu, kto dopiero zaczyna tę przygodę. Chciałabym przeżyć jeszcze raz te emocje, które mi towarzyszyły przez cały ten czas.

Gratuluje autorce i czekam na kolejne książki.

Sagi historyczne to taki gatunek, który miesza fikcję z rzeczywistością. Dzięki temu czytelnik ma możliwość przenieść się w odległe czasy, odkryć to, o czym do tej pory nie miał pojęcia oraz poznać losy bohaterów, które zazwyczaj mocno chwytają za serce i zapadają w pamięci na długo.

Tym razem czytelnik ma możliwość przenieść się do czasów dwudziestego wieku. Tam poznaje trzy kobiety, które połączyła ze sobą jedna kamienica, a rozłączyło je coś, co nigdy nie powinno się wydarzyć - wojna.

„Czas pokory” to już trzeci tom sagi „Dziewczyna z kamienicy”. Każda ta historia z osobna wywołała we mnie ogrom emocji i często również łzy. Pokazuje ona okrutne czasy, w jakich przyszło żyć naszym rodakom. Wojna zabrała wiele. Zniszczyła domy, pozbawiła bliskich. Niektórym odebrała chęci do życia, a niektórym dała dodatkową energię i siłę, aby zawalczyć o przetrwanie.

Stefania, Helena i Ryfka wykazywały się ogromną odwagą. Brały to, co życie im daje, choć chwilami było ciężko. Nie poddawały się. Tkwiły w tym razem.

Pewnego dnia życie jednak z nich zadrwiło jeszcze bardziej, jakby sama wojna była czymś mało istotnym, i rozdzieliło je ze sobą. Jedna z nich trafiła do obozu śmierci, najgorszego ze wszystkich możliwych. Druga jest łączniczką AK. Angażuje się także w sprawy, które mają na celu osłabienie Niemiec. Zaś trzecia z nich, aby przetrwać musiała zmienić swoją tożsamość.

Czy jeszcze kiedyś się spotkają?

Czy będą miały okazję we trzy powspominać te przykre chwile?

Czy uda im się przetrwać?

Dzięki temu, co autorka przekazała czytelnikowi w trakcie, ma on możliwość zwizualizować sobie obraz tamtych czasów. Ze stron tej książki wylewa się smutna i rozdzierająca serce rzeczywistość ludzi wtedy żyjących. Dostrzegamy czarno na białym, że Polacy i Żydzi byli dla Niemców nikim, czymś gorszym od zera. Czymś (celowo nie używam zaimka kimś) co trzeba zepchnąć na samo dno, a najlepiej oczyścić z tego ziemię. I wiecie, co jest w tym przypadku najgorsze? Że mowa tu o faktach, a nie o fikcji literackiej. Każda tego typu historia mocno chwyta za serce.

Nie będę ukrywała, że spłakałam się przy tej książce, jak przysłowiowy bóbr. Wiele w niej namacalnych emocji, obok których ciężko przejść obojętnie. Nawet największy twardziej by zmiękł czytając tą powieść. Chociaż jest to fikcja literacka, zastanówmy się nad tym, ile w rzeczywistości było tego typu historii? Zapewne wiele…

M.

„Czas pokory” Dagmary Leszkowicz-Zaluskiej to poruszająca, pełna emocji finałowa część sagi „Dziewczyna z kamienicy”. Autorka swietnie łączy elementy fikcji literackiej z autentycznymi wydarzeniami historycznymi, tworząc opowieść o ludziach, którym przyszło żyć w czasie drugiej wojny światowej.

Bohaterki – Stefania, Helena i Ryfka – żyją w innych realiach, ale łączy je odwaga i niezłomna wola przetrwania. Stefania to nauczycielka, która walczy o edukację, Helena – łączniczka AK, zaś Ryfka – Żydówka, która ukrywa się pod fałszywą tożsamością. Autorka umiejętnie rysuje ich portrety, ukazując ich słabości, obawy i pragnienie przetrwania, a także ich bezwarunkową miłość do bliskich i determinację, by walczyć o wolność. Mimo dramatycznych wydarzeń, które zdominowały ich życie, bohaterki wciąż trzymają się wartości takich jak lojalność, przyjaźń i chęć pomocy innym.

Tło historyczne zostało przedstawione z dużą precyzją, a autorka umiejętnie wplata w fabułę autentyczne postaci i wydarzenia. Opisane są dramatyczne momenty życia pod okupacją, codzienna walka o przetrwanie w brutalnym świecie okupowanej Polski, tortury, obozy śmierci oraz skrajne okrucieństwo Niemców, ale także momenty solidarności, wsparcia i nieoczekiwanej pomocy.

„Czas pokory” to powieść, która porusza serce. To historia, która nie tylko oddaje wstrząsający obraz wojennej rzeczywistości, ale także podkreśla niezłomną siłę ludzkiego ducha w obliczu cierpienia. Autorka oferuje czytelnikom opowieść,

która wzrusza, inspiruje i zostaje w pamięci na długo.

Bardzo rzadko czytam historyczne opowieści z uwagi na smutek, jakim są okraszone. Dawne czasy dla nikogo nie były łatwe, dlatego tak bardzo mnie cieszy, że jestem dzieckiem lat współczesnych. Nie czytałam dwóch wcześniejszych tomów, ale sama bardzo chciałam ją poznać, gdyż wiadomo, że zawsze tomy wcześniejsze można nadrobić. Z całą pewnością czuć tutaj dawniejszy klimat, nie tylko za sprawą oznakowanych lat. Czuć to w treści, sposobie myśli postaci i wielu szczegółów na które w dawnych czasach zwracano szczególną uwagę. Tym sposobem powieść mnie kupiła, bo pisanie o przeszłości to jedno, ale ukazanie jej klimatycznie, myślowo, zachowawczo i precyzyjnie, to drugie:-) Zawsze, kiedy czytam o gestapowcach mam niemiłe uczucia. To postacie bez serca, wykonujący rozkazy najlepiej jak potrafią i najszybciej jak mogą. Odbierają matki dzieciom, a przy tym nawet nerwowy uskok brwi nigdy nie ma miejsca. Działali jak roboty, ludzie bez za i przeciw, znający tylko jeden rozkaz: Wykonać! I tak też robili.

Początek książki jest naprawdę smutny, bo pokazuje kto z czym się mierzy i jak mało ma możliwości ruchu. Jak o niewielu sprawach może zdecydować i jaki ma ogrom stracić w ciągu kilku minut. Autorka bardzo dobrze zobrazowała tamte czasy. Nie skupiała się tylko na rzeczach złych, ale dawała nam drobne radości, by pokazać, że nadzieja to najpiękniejsze uczucie pod słońcem i póki trwa, jest szansa na cokolwiek o czym myślimy.

,,Co to za życie bez tych, których się kocha."

To opowieść trzech kobiet, którym przyszło żyć w trudnych czasach, gdzie często muszą postępować delikatnie i z wyprzedzeniem, zanim inni wykonają rozkazy, od których nie ma już ucieczki. My historię tych kobiet poznamy naprzemiennie, by zobaczyć z czym się mierzą każdego dnia. Ile razy własne potrzeby grzebali głęboko, by wpierw pomóc innym, nieczęsto najbliższym. Pomimo tego, że wiele razy jest tutaj wzruszająco, to jednak powiedziałabym, że są to suche łzy. W ten sposób nawet jak czytałam o próbach wydostania cioci, to jednak z tyłu głowy miałam, że to tylko książka. Dziękowałam za to autorce, bo ostatnio staram się nie czytać wyciskaczy łez. Historie są dosyć przejmujące, ale na granicy opanowania. Wiem, że było to spowodowane nieznajomością dwóch poprzednich tomów, gdyż nie dane mi było się z nimi zżyć, choć w innej sytuacji pewnie bym ją przeżywała bardziej.

Co do treści, to czyta się ją lekko i zawsze wiadomo o kim czytamy, bo kobiety są wymienione z imienia i nazwiska. Średnia ilość dialogów bardziej skłaniała mnie do przyznania, że jest to opowieść, a dane momenty były przytoczone na potrzeby poznania pewnych szczegółów. Myślę, że w późniejszym czasie będę chciała poznać sagę od początku. I tak też polecam wam ją przeczytać:-)

“Najważniejsze to przeżyć i pomóc innym, zwłaszcza tym, którzy sami nie mogą sobie pomóc.”

Saga całkowicie mną zawładnęła, dwa pierwsze tomy “Czas nadziei” i “Czas wyboru” słuchałam z zapartym tchem, trzeci tom “Czas pokory” przeczytałam z nie mniejszym zainteresowaniem. Cały cykl jest bliski mojemu sercu, a to dlatego, że dobrze znam miejsca o których pisze Autorka. Pleszew i okolice - tu się urodziłam i wychowałam stąd pochodzi cała moja rodzina. Uch, wrażenie i odczucia ogromne, czytać o dobrze znanych miejscach i ludziach, o których opowiadała moja babcia - to było niesamowite, tak bardzo realne.

Trzy kobiety, Stefania Niemyjska, Helena Szewczyńska i Ryfka Geller, znają się od zawsze, na każdym kroku wspierają i mieszkają w jednej kamienicy. Najstarsza z nich Stefania, nauczycielka z powołania i emancypantka, zaszczepiła w Helenie i Ryfce przyjaciółkach od dzieciństwa miłość do literatury i nauki. Wybuch II wojny światowej zniszczył ich spokój, nic już nigdy nie będzie w ich życiu takie samo. Kobiety nie potrafiły w spokoju patrzeć na szerzące się zło. Czynnie zaangażowały się w pracę konspiracyjną. Stefania po aresztowaniu przez Gestapo trafia do obozu zagłady Auschwitz-Birkenau. Helena jest żoną cenionego lekarza, zostaje łączniczką AK. Przemyca do Pleszewa Henia swojego kuzyna, którego matka jest Żydówką. Ryfka jest Żydówką i prawniczką, pracuje w podziemiu, zmienia swoją tożsamość. Każda codziennie naraża swoje życie, czy dane im będzie przeżyć ten straszny czas?

Ależ to było dobre! Wnikliwa perspektywa, ukazująca studium ludzkich zachowań w trudnych warunkach. Akcja toczy się swoim rytmem, zaskakuje i wywołuje ogromne emocje. Fabuła całkowicie przykuwa uwagę, prawda historyczna umiejętnie połączona z fikcją literacką, a obok skomplikowane ludzkie losy. Autorka pięknie piesze, lekko, naturalnie, z pasją, przez powieść się płynie. Wielkopolska gwara - jak dla mnie duży. Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie, skomplikowane, autentyczne osobowości, wzbudzają w czytelniku wiele sprzecznych emocji. Cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki.

Przejmujące, dramatyczne ludzkie losy, a obok wojna i jej straszne oblicze. Codzienność naznaczona, strachem, niepewnością, niemocą. Brutalność, okrucieństwo, bestialstwo okupanta. Narażanie życia, determinacja, wola życia, walka o przetrwanie. Każdy bez wyjątku kogoś stracił. Gestapo, wyrachowane, okrutne tortury, obóz śmierci Auschwitz-Birkenau, dramatyczne, nieludzkie warunki tam panujące. Strach, głód, robactwo, choroby, spadane razy, praca ponad siły zimno, upodlenie, wszechobecna śmierć. Siła jaką niesie rodzina, przyjaciele, wsparcie, bezinteresowna pomoc.

Fascynująca, mądra, nietuzinkowa, potrzebna opowieść, którą czytałam się z rosnącym niepokojem. O ile dwie pierwsze części czytało z niesłabnącą ciekawością, czasem uśmiechem, o tyle tom trzeci wzbudzał taki silne emocje, że chwilami aż bolało. Czuję żal i smutek, że to już koniec… Wiem, że za jakiś czas do niej wrócę. Z całego serca polecam całą serię! Tatiasza i jej książki :)