Czas musi stanąć

"Gdy człowiek jest rozsądny nie pyta, czy to ma sens" - A. Huxley

Anglia lata 20. Sebastian Barnack przenosi się na zaproszenie stryja (min.: Konesera sztuki) do Florencji. Tam spotyka go niecodzienny romans. Poznaje również Brunona, który potrafił zafascynować go na tyle by Sebastian wpadł w wir refleksji.

Sebastian kroczy przez kolejne etapy spotkań, rozmów, lekkiego filozofowania, refleksji, własnej przemiany.

Spotyka na swojej drodze różnych bohaterów. Ich samych możemy spotkać na kartach książki w praktycznych sytuacjach, codziennych zajęciach by zaraz potem mieli okazję spotkać głównego bohatera.

Te charakterystyczną postać (Sebastiana) osobę dość stanowczą w swoim postępowaniu, ale nie spodziewałam się go wcale w postaci opiekunki dla wnuczki jednej z bohaterek.

Z Eustance było fascynująco "podróżować" między kolejnymi wspomnieniami i czuć to co on sam czuł w tamtych momentach.

W książce można złapać fragment, który w pewnym małym stopniu przypominał "Dziady", ale tutaj o wiele bardziej mi się to podobało. Czuć było strach i niepewność czy coś nie wyłoni się z mroku pokoju.

Ta książka wyprzedzała momentami swoim językiem czasy. Sformułowania przypominały mi te zwykle stosowane w współczesności niż w latach pisania tej książki.

A na koniec powiem, że tak uroczego przekazania słowa miłość jeszcze nie spotkałam.

Jedyne zastrzeżenie mam do przypisów, które znajdowały się na końcu książki niż u dołu strony.

Małym minusem jest dla mnie stosowanie refleksji i opisów jakby pojawiły się w danej stronie nagle i nie były one w ogóle wplecione w temat - chyba, że nie zrozumiałam ich dokładnego mocno ukrytego przekazu.

Książka wciąga od początku, gdy młody chłopak (Sebastian Barnack, który w chwili rozpoczęcia historii w 1938 roku ma zaledwie siedemnaście lat) o poetyckim usposobieniu zostaje uwikłany w walkę pomiędzy bezdusznym socjalistą, dla którego polityka jest wszystkim. Został wzięty pod skrzydła wuja Eustachego i przewieziony do wspaniale urządzonej willi we Florencji; w noc jego przybycia wuj umiera na dusznicę bolesną.

Układ pozwala skonfrontować koncepcje życia i śmierci w sposób, który sprawia, że wszystko wydaje się tak wyjątkowe, ale znane, że nie można nie uznać tego za interesujące, jeśli ma się odpowiednie nastawienie.

Znaczna część powieści dotyczy natury śmierci i kwestionowania, czy istnieje coś poza tym życiem. Śmierć jednego z jego głównych bohaterów, a następnie skontaktowanie się z nim za pośrednictwem medium, daje Huxleyowi jeden wątek eksploracji możliwości życia pozagrobowego… ale używa innych postaci, aby zakwestionować ważność tego, co widzieliśmy. Polecam! 🐦

„Czas musi stanąć” to książka Aldousa Huxleya, autora [Adres usunięty]. „Nowego wspaniałego świata”.

Muszę przyznać, że nie była to łatwa lektura. Ciężko mi się ją czytało, ponadto to jeden z tych tytułów, które budzą w czytelniku pewien dyskomfort ale skłaniają do refleksji.

To druga książka Huxleya, którą miałam okazję przeczytać. Kolejny raz jestem pod wrażeniem umysłu tego pisarza. Wiadomo, ta pozycja została już napisana jakiś czas temu, znajdziemy tu inny język od współczesnego, jednak widać na jakich aspektach skupia się Huxley. Jak porusza różne tematy.

Bardzo ciekawym doświadczeniem, było śledzenie jak rozwija się główny bohater – Sebastian, obserwowanie jego przemiany.

To na pewno ciekawa lektura, chociaż to ten rodzaj literatury, którą czyta się powoli, po trochu. Jednocześnie oddając się przemyśleniom.

Historia ta obfituje w liczne przemyślenia dotyczące [Adres usunięty]. życia i śmierci i jest napisana pięknym, ciekawym językiem, dzięki któremu książkę czyta się naprawdę dobrze. Jednakże jest to lektura dość specyficzna i nie każdemu podejdzie ona do gustu, bo fabuła nie jest w niej na pierwszym miejscu i widać, że autor chciał się skupić raczej na filozoficznych rozważaniach niż akcji, co wielu osobom może się nie spodobać i wydawać się nudne.

Sama przyznam szczerze, że trochę męczyłam się z tą powieścią i miałam problem ze skupieniem się nad tym potokiem refleksji i zrozumieniem ich znaczenia.

Jeśli chodzi o bohaterów, to byli oni dość interesujący, tak samo jak niektóre dialogi pomiędzy nimi, jednak raczej nie zapadną mi na dłużej w pamięci. Mam też wrażenie, że postacie posłużyły autorowi wyłącznie w celu ukazania określonych sposobów myślenia, idei czy zachowań, co jest z jego strony dość ciekawym zabiegiem, z którym nie spotkałam się do tej pory zbyt wiele razy.

Myślę, że jest to warta uwagi pozycja, szczególnie dla fanów literatury pięknej i bardziej wymagających lektur. Choć nie będzie to mój ulubieniec, to mimo wszystko cieszę się, że udało mi się zapoznać z tą historią i zachęcam Was byście sami spróbowali do niej podejść, bo być może odnajdziecie się w niej i przyciągnie ona Waszą uwagę 😊.