Czas jest najprostszą rzeczą

Czas jest najprostszą rzeczą to krótka, licząca niecałe 300 stron książka. W środku znajdziemy wartką akcję i wiele ponadczasowych rozważań. Simak napisał swoją powieść prostym i niezbyt skomplikowanym językiem oraz z dużą ilością dialogów, dzięki czemu czyta się ją szybko i przyjemnie. W ten sposób możemy skupić się na przygodach bohaterów i tematach, jakie autor porusza, i które leżą mu na sercu. Nie jest to książka idealna, wiele rzeczy zdążyło się zestarzeć, a większość z poruszanych tutaj tematów było później wykorzystywanych przez dziesiątki pisarzy. Niemniej jednak powieść Simaka ma coś w sobie i mam nadzieję, że ukażą się jeszcze inne tytuły tego autora w serii Wehikuł czasu.

Jak się łatwo domyślić po tytule książki, jednym z głównych tematów powieści będzie czas, choć nie tylko. W powieści autor snuje również rozważania nad dobrem i złem, a także nad nietolerancją, nienawiścią oraz człowieczeństwem. Równie ważny jest tutaj wątek zdolności parapsychicznych ludzi, czyli telekinezy, telepatii i jasnowidzenia, dzięki którym korporacja Fishhook może w pewien sposób eksplorować kosmos i zdobywać cenne surowce, lekarstwa, czy opracowywać nowe technologie. Jednocześnie te zdolności są powodem rodzącego się konfliktu między pariasami, a normalnymi ludźmi, wracają stare zabobony, uprzedzenia i nietolerancja. Wydawać by się mogło, że tego typu zachowania to już dawno historia, ale ostatnich kilka lat dobitnie pokazuje, że nie wyciągamy wniosków z przeszłości. Bardzo łatwo oceniamy innych i często nie potrafimy wykazać się niewielką nawet chęcią zrozumienia przekonań drugiej osoby, co nieuchronnie prowadzi do konfliktów, nienawiści i nietolerancji. I to właśnie przed tym przestrzega nas Simak.

Czas jest najprostszą rzeczą to krótka i lekka książka, która pokazuje do czego prowadzi nietolerancja, uprzedzenia i brak zrozumienia innych osób.

Ig: co_my_dzis

Już pierwsze zdania wciągają czytelnika w nierealny, kosmiczny świat. Ale mimo genialnych pierwszych stron, po kilkudziesięciu kolejnych, człowiek nie jest w stanie oderwać się od lektury i wydaje się ona jeszcze bardziej cudowna, niż wstęp. Jest w książce kilka, dosłownie kilka, mniej emocjonujących momentów, w których ciężko doszukać się akcji, ale są to krótkie momenty, nie zniechęcające do dalszego czytania. Za to większość książki jest genialna. Bardzo lubię tą serię i mimo różnych autorów, bardzo rzadko znajdują się tu gorsze książki. Cała akcja jest bardzo wartka, historia nie rozciąga się w "czasie", co daje odczucie, że książkę czyta się bardzo szybko. Tak jak inne książki z tej serii pomysł na historię wydaje się tak nierealny, że aż możliwy do zaistnienia w przyszłości 😉

Shepherd Blaine, telepatia, który właśnie wybrał się w kosmiczna " misję", odnalazł istotę, która żyła, a co najważniejsze miała zdolność nawiązania kontaktu. Ale na tym się nie skończyło. Owa różowa istota postanowiła wymienić się swoją świadomością z naszym bohaterem. Jednak telepacie kończył się czas. Jego szok spowodowany powrotem na ziemię z istotą "w głowie" był na początku nie do ogarnięcia.

Wiedział, że wszystko co się tam wydarzyło będzie zapisane na taśmach firmy dla której pracował jako zwiadowca w kosmosie. Czuł, że nie może dopuścić do przejrzenia rejestru. Shep, wiedział, że jeśli Fishhooka dowiedzą się, że stał się obcym, naślą na niego szperaczy. Jednak tylko ucieczka wchodziła tu w grę. Zaczyna się wyścig z czasem i z instytucją, która ma do dyspozycji wyszkolonych ludzi i jest w stanie zrobić wszystko, aby zniszczyć cel.

Czy uda mu się przetrwać, mimo użycia wszelkich możliwych środków przez firmę, która chce go wyeliminować?

"Czas jest najprostszą rzeczą" wydawał mi się tytułem, który będzie poruszać różne fizyczne aspekty związane z upływem czasu. Cóż, pomyliłam się, miał o wiele więcej akcji niż się spodziewałam.

Główny bohater, Shepherd Blaine, pracuje dla korporacji Fishhook, która ma monopol na technologię do wykorzystywania zdolności nadnaturalnych, głównie telepatii. Ludzie o takich umiejętnościach zostają zamykani w specjalnych kabinach, w których mogą podróżować swoim umysłem przez kosmos i odkrywać inne planety.

Brzmi to kosmicznie i zawile, lecz w książce nie ma opisów, które by jakoś szerzej omawiały ten rodzaj technologii. Nie ma tutaj w ogóle skomplikowanego języka.

Blaine na samym początku książki napotyka obcą jaźń, z którą się łączy i dzięki której uzyskuje dostęp do nowej wiedzy i zdolności. W związku z tym podejmuje ucieczkę z korporacji, ponieważ przeczuwa, że gdy odkryją to zdarzenie nie będą mieć wobec niego przyjaznych zamiarów, tylko będą chcieli posiąść i wykorzystać nowe możliwości będące jego udziałem.

Podejmuje zatem ucieczkę, motyw, który wyjątkowo lubię w książkach i przeżywa różne przygody oraz doświadcza ksenofobii i dyskryminacji. Z jednej strony depcze mu po piętach korporacja, a z drugiej musi sobie też radzić z zabobonnymi zwykłymi ludźmi, którzy jeśli czegoś nie rozumieją, traktują to wrogo - w tym wypadku zdolności nadprzyrodzone.

Fabuła tej książki ma więcej akcji niż się spodziewałam, lecz nie obfituje w większe emocje.

Podróż Blaine'a dotyczy głównie napotkanej przez niego niechęci i dyskryminacji. Autor książki wyraźnie skłania czytelnika do zastanowienia się nad tym procesem. Jak niechęć rośnie w ludziach w zależności od tego, gdy nie rozumieją i boją się tego co nieznane. Ta książka jest właśnie o tych ludzkich zachowaniach, które nie należą do chwalebnych. Gdy strach i agresja powstrzymują przed rozsądnym myśleniem i empatią.

Zakończenie książki jest bardzo ciekawe i dało mi satysfakcję 😁 Jest to książka specyficzna, nie spodoba się każdemu. Nie jest tyle dla fanów sci-fi, co dla tych, którzy lubią dumać i rozmyślać nad ludzkimi zachowaniami i reakcjami. Przyjemnie spędziłam czas z tą książką, chociaż raczej nie będzie ona jedną z tych, które na długo zostają w pamięci. Nie mniej miło mi się ją czytało 😉

Simak w swojej powieści przenosi nas do alternatywnej przyszłości, w której nauka zawiodła, gdyż ludzie nie potrafili podróżować w kosmosie, ciało ludzkie po prostu było na to zbyt słabe. Jednak pewne osoby, niepopierane przez rząd, zaczęły szukać alternatywnych rozwiązań, zakładając w tym celu firmę nazwaną Fishhook. Okazało się, że ludzie, którzy rozwinęli w sobie pewne umiejętności takie jak np. telepatia, czy telekineza, są rozwiązaniem tej sytuacji. To oni, za sprawą nowoczesnych technologii, mogą przenosić swoją jaźń na inne, odległe planety. To co tam znajdują zostaje przekazane firmie, która później przekazuje, lub sprzedaje nowe rozwiązania ludziom.

Wiele problemów ludzkości zostaje rozwiązanych, jednak same nadnaturalne umiejętności w oczach zwyczajnych ludzi to magia, a niekiedy nawet zło, które należy zniszczyć...

Główny bohater, pracujący w Fishhooku, wraca z jednej ze swych podróży z dodatkową jaźnią i wie, że musi uciekać, jednak czy poradzi sobie w nieprzyjaznym dla niego świecie?

Książka jest krótka, akcja dosyć wciąga, więc można ją przeczytać w jeden dzień. Autor ukazuje jak bardzo strach przed nieznanym może wpłynąć na świadomość ludzi i przemienić się w nienawiść.

Choć czytało mi się to naprawdę dobrze, to zwróciłam uwagę na kilka niekonsekwencji, jednak wiem, że książka została pierwszy raz wydana w 1961 roku, więc i tak jestem pod wrażeniem pomysłów, które są tam zawarte.

Trochę też zaskoczyło mnie zakończenie tej powieści - liczyłam na inne rozwiązanie. Mimo to powieść na pewno jest warta poznania i polecenia, zwłaszcza, że była nominowana do nagrody Hugo.

Sądzę, że jest to ciekawy tytuł zaliczany do klasyki gatunku.

Przyznam, że jest napisana w dość ciekawym stylu. Niby prosto wszystko jest opisane, jednak jeśli już ma użyć słowa, które opisuje rzeczy zwykłe, to dobiera tam takie, które jednocześnie kojarzą się z kosmosem. Rozdziały są raczej krótkie i jest całkiem sporo dialogów. Dla mnie taka pomieszana fantastyka z rzeczywistością. Od początku mamy wytłumaczone dlaczego człowiek nie nadaje się do wszystkiego i co z tym fantem zrobił. Wszelkie podróże w kosmos chyba ciekawią każdego, jednak nie każdy może się w taką podróż udać, a i szanse na jego przeżycie są bardzo znikome. Dlatego właśnie ludzie biorąc pod uwagę te fakty postanowili wymyślić coś, co sprawi, że i tak poznają go, tylko nie osobiście. Sama chciałabym posiadać moce jak pewna osoba. Telepatia zawsze bardzo mnie ciekawiła i jak widać nie tylko mnie. Tutaj pewna osoba wymieni się z nią świadomością zyskując tym samym potężne moce. W ten oto sposób stanie się przeciwnikiem, którego trzeba wyeliminować. Będą go ścigali nie tylko zabójcy, ale i ludzie, którzy nie rozumieją pojęcia telepatii. Dla nich będzie kimś, kto może im zaszkodzić, choć w jaki sposób, to nawet tego nie widzą. Boją się tego, czego nie znają i są skorzy do oceny kogoś, kogo nie widzieli. To tylko pokazuje jak bardzo człowiek wciąż posiada pierwotne umysły. Wrogiem staje się osoba, która jest bardziej rozwinięta umysłowo. Jak sądzicie, czy uda mu się uciec?

Powiem wam, że w dzisiejszych czasach również nie brakuje ludzi tak bardzo prostych jak w książce. I nie jest to spowodowane ich nierozwinięciem, tylko lenistwem. Od małego nie chcą się niczego uczyć, nie słuchają głosów rozsądku, a później podejmują prace, które nie wymagają większej interwencji umysłowej. Są zacofani na własne życzenie. Oczywiście nigdy nie tyczy się to każdego człowieka.

Dla mnie książka jest napisana bardzo mądrze z przesłaniem dla każdego, kto tylko ją przeczyta. Warto w życiu wyznaczyć sobie wyższe cele i do nich dążyć, a naprawdę się spełnią:-)