Czas gniewu. Gdańsk 1939-1968. Jaśminowa saga. Tom 2

"Czas gniewu" rozpoczyna się we wrześniu 1939, gdy w Gdańsku rozbrzmiewają pierwsze grzmoty wojennej burzy. Autorka w tej części kreśli losy bohaterów ponad dwadzieścia lat poza wojnę. Książka kończy się w 1968 roku.

.

"Czas gniewu" to dalsze losy rodziny Jaśmińskich. Jest to historia o miłości w trudnych, wojennych czasach, o śmierci i strachu. O decyzjach podjętych z woli przetrwania, które trudno zrozumieć i jeszcze trudniej wybaczyć. Ta część jest dużo bardziej emocjonalna, łapanki, wywózki do obozów koncentracyjnych... Bohaterów nie ominęły towarzyszące wojnie dramaty.

Autorka posługuje się przepięknym językiem, jak nikt potrafi przenieść czytelnika w miejsce akcji i sprawić, że staje się ON naocznym świadkiem wydarzeń.

Mimo iż historia przepełniona jest smutkiem i bólem, to Autorka opowiedziała ją w arcy-piękny sposób.Ta powieść jest nieodkładalna, pochłania się ją w tempie ekspresowym.

Z niecierpliwością czekam na trzeci tom, a Wam gorąco polecam!

„Czas gniewu. Gdańsk 1939-1968. Jaśminowa saga. Tom 2” autorstwa Anny Sakowicz to kontynuacja fascynującej opowieści, która przenosi czytelników w głąb skomplikowanej historii Gdańska w okresie II wojny światowej oraz pierwszych lat powojennych. Książka jest nie tylko literackim dziełem, ale także ważnym dokumentem, który ukazuje losy ludzi w czasach wielkich zawirowań politycznych i społecznych.

Fabuła koncentruje się na losach rodziny Jaśminów, której członkowie zmagają się z konsekwencjami wojny, przemianami społecznymi oraz osobistymi tragediami. W drugim tomie autorka rozwija wątki znane z pierwszej części, dodając nowe postaci i wydarzenia, które sprawiają, że historia staje się jeszcze bardziej złożona i emocjonująca. Sakowicz z niezwykłą wnikliwością kreśli portrety psychologiczne swoich bohaterów, ukazując ich wewnętrzne zmagania, nadzieje i lęki.

Jednym z największych atutów książki jest jej autentyzm. Autorka w mistrzowski sposób oddaje atmosferę tamtych czasów, wykorzystując bogaty język i szczegółowe opisy. Czytelnik ma wrażenie, że przenosi się do Gdańska lat 40. i 50. XX wieku, obserwując z bliska codzienne życie mieszkańców, ich radości i cierpienia. Sakowicz nie unika trudnych tematów, takich jak trauma wojny, utrata bliskich, a także zawirowania polityczne, które wpływają na życie zwykłych ludzi. Dzięki temu książka staje się nie tylko historią rodzinną, ale także refleksją nad losem całego narodu.

Warto również zwrócić uwagę na sposób, w jaki autorka przedstawia relacje międzyludzkie. W „Czasie gniewu” miłość, przyjaźń, zdrada i lojalność splatają się w skomplikowane wątki, które pokazują, jak w trudnych czasach ludzie potrafią się zjednoczyć lub, przeciwnie, skłócić. Sakowicz umiejętnie buduje napięcie między postaciami, co sprawia, że czytelnik z zapartym tchem śledzi rozwój wydarzeń.

Nie można pominąć również warstwy emocjonalnej tej powieści. Autorka w doskonały sposób potrafi oddać uczucia swoich bohaterów, co sprawia, że czytelnik łatwo się z nimi identyfikuje. Ich radości, smutki, marzenia i obawy stają się bliskie i zrozumiałe, co czyni lekturę jeszcze bardziej angażującą.

„Czas gniewu” to nie tylko opowieść o Gdańsku, ale także uniwersalna historia o ludzkich losach w obliczu historii. To książka, która skłania do refleksji nad tym, jak przeszłość kształtuje nasze życie i jak ważne jest pamiętanie o tych, którzy przeżyli trudne chwile. Sakowicz pokazuje, że historia, mimo że często bolesna, jest nieodłącznym elementem naszej tożsamości.

Podsumowując, „Czas gniewu. Gdańsk 1939-1968. Jaśminowa saga. Tom 2” to dzieło wyjątkowe, które zachwyca zarówno bogactwem treści, jak i głębią emocjonalną. Anna Sakowicz stworzyła powieść, która nie tylko wciąga, ale także pozostawia trwały ślad w pamięci czytelnika, skłaniając do przemyśleń o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. To lektura obowiązkowa dla wszystkich miłośników literatury historycznej oraz tych, którzy pragną lepiej zrozumieć zawirowania losów Gdańska i jego mieszkańców.

Literatura wojenna okresu drugiej wojny światowej jest tą, którą bardzo sobie cenię, i po którą sięgam zawsze z niezwykłym szacunkiem i uznaniem dla tych, którzy przeżyli te trudne czasy. I po dziś dzień w ich pamięci wracają straszne wspomnienia przepełnione cierpieniem oraz strachem o los i życie swoje lub swoich bliskich. Zawsze z ciekawością słuchałam trudnych opowieści moich pradziadków na temat piekła tamtych czasów. Nie chcę jednak przyswajać tylko suchych historycznych faktów. Zależy mi na tym, aby niejako przeżywać te dramatyczne czasy historii, postrzegając je oczami osób, dla których są one niestety częścią ich życia. Taką możliwość dają nam oczywiście książki i właśnie teraz chcę wam o jednej z nich opowiedzieć. „Czas gniewu” autorstwa Anny Sakowicz, bo to tę powieść będę dla was recenzowała. Jest ona drugą częścią zajmującej i mocno angażującej czytelnika Sagi Jaśminowej, której bohaterów Antoniego Jaśmińskiego i jego rodzinę poznaliśmy już w pierwszej części sagi „Czas grzechu”.

Przyznam szczerze, że podczas lektury poprzedniej części niemalże od pierwszych jej stron rodzina ta stała mi się bardzo bliska i pragnęłam, aby los oszczędził bolesnych doświadczeń zarówno samemu Antoniemu, jak i jego córkom. Niestety spotykając ich ponownie na kartach „Czasu gniewu”, szybko przekonałam się, że moje życzenia się nie spełniły. W Gdańsku słychać pierwsze przejawy rozpoczynającej się wojennej burzy. Obecna rzeczywistość jego mieszkańców ulega diametralnie zmianie, będąc osnutą poczuciem strachu i niepewności tego, co przyniesie przyszłość, a nawet kolejne godziny toczących się w kraju wydarzeń. To kobiety muszą teraz walczyć o przetrwanie, drżąc o życie swoich mężów, braci i synów powołanych do walki na froncie. Nie będę zdradzała wam zbyt wiele, ale musicie wiedzieć, że ta rodzina pozna, czym jest ciężar śmierci, ból po stracie, czy też niepokój trawiący serce i duszę, kiedy osoby nam bliskie zostaną rozdzielone na wiele lat, a może i na zawsze, podczas gdy ci, którzy zostają w rodzinnym domu, nie wiedzą, co się z nimi dzieje. Wszyscy doskonale wiemy, że wojna wiązała się z licznymi wysiedleniami Polaków i Żydów. Autorka w bardzo prawdziwy, a co za tym idzie, przejmujący sposób ukazała losy takich osób skazanych na bezlitosne traktowanie przez oprawców. W fabule książki odnajdziemy kilka wątków, których wyznacznikiem są ówczesne koleje losów i miejsca pobytu ich bohaterów. I tak mamy Gdańsk i niełatwe życie Antoniego oraz Stasi, jej córki Izy i siostry Julii. Życie Kasi w Warszawie, jak również towarzyszymy synowi Antoniego oraz jego zięciowi w walce o życie. Każda z tych odsłon jest bardzo prawdziwa i silnie emocjonalnie wpływa na przeżycia czytelnika. W moim odczuciu to, co najbardziej trudne, to przedstawiony przez Panią Anię obraz życia obozowego więźniów. Ich cierpienie i upokorzenie ze strony prześladowców. Nie sposób nie uronić łzy lub poczuć serca bijącego w przyspieszonym rytmie podczas uświadamiania sobie autentyczności wszystkiego, o czym czytamy na kartach powieści. Bo choć jej fabuła jest fikcją literacką, to jednak została ona oparta na licznych materiałach źródłowych, a także opowieściach realnych świadków historii.

Będąc obserwatorami tego, jak pozostała w Gdańsku część rodziny Jaśmińskich próbuje odnaleźć się w nowych realiach życia, widzimy zarówno gasnącą w ich oczach nadzieję, bezsilność, jak i smutek, ale także świadomość tego, że to pełne kłód rzucanych im pod nogi życie, musi toczyć się dalej. Julia i Iza pracują i chcą, choć w ten sposób uciec od koszmarów dnia codziennego. Bardzo istotnym aspektem poruszanym w odniesieniu do postaci Izy jest poszukiwanie własnej tożsamości. Pytanie „Kim jestem?” nieustannie towarzyszy dziewczynie. O tym jednak musicie przeczytać już sami.

Bieg wydarzeń opisanych w książce nie dotyczy jednak tylko czasów samej wojny, ale także okresu powojennego. Jesteśmy świadkami tego, jak sam Gdańsk i Polska próbują odbudować się z gruzów, które ścielą obecnie ścieżki ich życia. Ludzie przepełnieni są gniewem i żądzą zemsty. Domagają się sprawiedliwości. Jednocześnie pragną stabilizacji, spokoju i powrotu do utraconej normalności. Tylko, czy po tym, co przeszli taka dawna normalność jest jeszcze możliwa? Mogę wam zdradzić, że niektórym z bohaterów uda się wrócić do domu, ale niestety przeżyte traumy i dramaty uczyniły z nich zupełnie inne osoby, niż te, jakimi byli dawniej. Każdy z nich ma swoje tajemnice i przerażające wspomnienia przeżyć, do których nie chce wracać. Mijający czas zmienił także ich uczucia i emocje. Sprawdźcie koniecznie, czy da się na nowo wskrzesić żar miłości. Przekonajcie się, jak to wszystko wpłynie na ich teraźniejszość i życie rodzinne.

Już wiem, że saga ta nigdy nie opuści mojego serca i umysłu. Takich książek nie da się zapomnieć. Już podczas czytania pierwszej części byłam mocno poruszona, ale to „Czas gniewu” zdecydowanie mocniej mną wstrząsnął i wycisnął ze mnie morze łez. Decydując się na sięgnięcie po te książki, musicie być przygotowani na bardzo trudną emocjonalnie historię, ale jednocześnie piękną i trafiającą wprost do serca osoby ją czytającej. Taką, od której mimo ciężaru tematyki nie da się oderwać. Tutaj miłość przeplata się ze śmiercią, a marzenia z rodzinnymi tajemnicami. Oczywiście gorąco zachęcam Was do spędzenia czasu z tą powieścią. Na pewno po skończonej lekturze będziecie czuli, że przeczytaliście naprawdę wyjątkową książkę. Ja jestem bardzo ciekawa, co dla swoich bohaterów Pani Ania przygotowała w trzeciej i zarazem ostatniej części sagi. Zanim jednak zacznę ją czytać, potrzebuję chwili na to, aby ochłonąć i uspokoić emocje po tym, czego wspólnie z nimi doświadczyłam do tej pory.

"Czas gniewu" Anny Sakowicz to pełna dramatyzmu i emocji kontynuacja Jaśminowej Sagi. To powieść, która nie tylko opowiada historię, ale sprawia, że czytelnik staje się uczestnikiem życia bohaterów. Jest to lektura idealna i zdecydowanie takie książki chce się czytać.

Drugi tom rozpoczyna się, gdy w Gdańsku rozwijają się grzmoty wojennej burzy. W powieści słychać nie tylko wybuchy bomb, ale razem z bohaterami cierpimy głód, z nimi się cieszymy i płaczemy po stracie ukochanej osoby. Tragiczne lata wojny sprawiają, że życie rodziny Antoniego staje się coraz bardziej skomplikowane. Bohaterska walka o przetrwanie to nie tylko domena mężczyzn, ale i kobiet.

Autorka oddaje realia okupacji, i powojennej Polski z wielką dokładnością. Z kart książki wyłania się obraz miasta, które musi przejśc przez burzę historii. Sakowicz wnikliwie pokazuje, jak wydarzenia wielkiej polityki wpływają na codzienne żtcie zwykłych ludzi.

Jest to wspaniała powieść, która dostarcza wiele emocji. Pierwszy tom bardzo mi się podobał, ale drugi jest jeszcze lepszy - dramatycznym i wzruszający. To historia o miłości w wojennych czasach, o stracie, strachu, śmierci i dramatycznych decyzjach. O chęci przetrwania za wszelką cenę. Po raz kolejny autorka dostarczyła masę emocji. Ksiązki nie da się odłożyć, czyta się ją z zapartym tchem.

Siła tej książki tkwi w postaciach. To własnie kobiety - córki Antoniego - stają się sercem powieści. Ich losy splatają się z dramatyzmem epoki, pokazując, że nawet w najtrudniejszych momentach człowiek potrafi walczyć o miłość, godność i nadzieję. "Czas gniewu" to lektura, która porusza do głębi i pozostawia w czytelniku emocje na długo po zamknięciu ostatniej strony. To saga, która rośnie z każdym tomem - a drugi jak podkreśla wielu czytelników bije na głowę pierwszy. Książka dla czytelników, którzy szukają powieści, która wciągnie, wzruszy i pozwoli na chwilę przenieść się w sam środek historii.

Czas grzechu to drugi tom opowieści o rodzinie Jaśmińskich. Jest to liczna rodzina, a każdy jej członek jest inny, ma inny charakter, inne marzenia. Osobiście najbardziej przypadła mi do gustu Julia, która mimo, że nie ma urody to ma czyste i piękne serce. Rodzinie przyszło żyć w trudnych czasach ale mam wrażenie, że to tylko ich zahartowało do walki.

Saga rodziny Jaśmińskich jest piękną o historią o dojrzewaniu, o trudnych wyborach ale i o tym, że szczęście jest bardzo ulotne. Książka trafiła do mojego serduszka i wiem już, że kolejny tom jest na mojej liście książek do przeczytania. Choć już wiem, że przydadzą się chusteczki.

Dalsze losy Stasi i jej najbliższych śledziłam z wypiekami na twarzy. Młoda kobieta w wysokiej ciąży wróciła z dziećmi do Gdańska po tym, jak z mieszkania w Tczewie Niemcy zabrali jej ukochanego męża. Wraz z resztą bliskich stara się jak może by przeżyć w nowej, straszliwej rzeczywistości. Z kolei dzięki Katarzynie mogłam obserwować, co się dzieje w okupowanej Warszawie i jak ona radzi sobie w tej wojennej zawierusze. Rozbroiła mnie postawa Antoniego. Mimo przeżyć podczas II wojny światowej mężczyzna nie zmienił swoich poglądów. Nadal uważał, że kobiety nie powinny pracować, a sensem ich życia winno być tylko i wyłącznie małżeństwo i wychowywanie dzieci. Pewne schematy mimo działań wojennych i zmieniającej się rzeczywistości były trwałe dla seniora rodu.

O czym jest „Czas Gniewu”? To historia o miłości w wojennych czasach, o stracie, strachu, chaosie, śmierci, o dramatycznych decyzjach podjętych z chęci przetrwania. O obozie koncentracyjnym w Stutthof „położony był w trójkącie wód. Nogat, Wisła i Bałtyk, święta trójca broniąca dostępu do wolności… do tego miejscowa ludność w roli Piłata umywającego ręce od tego, co działo się w obozie”. Opowieść o przymusowych robotach, o niemieckich oprawcach uciekających przed drapieżnikami w mundurach bolszewickich żołnierzy. O odbudowie z gruzów Gdańska, Warszawy, o nowym, powojennym ładzie, który nie zawsze mógł się jednak kojarzyć z utratą trosk i z końcem walki o byt. Wręcz przeciwnie, wciąż daleko było do sielanki. Nowa komunistyczna rzeczywistość czasem wydawała się bardziej niezrozumiała od tego, co się działo, gdy w mieście rządzili Niemcy. Jak stwierdził Antoni: „Historia lubi się powtarzać tylko w różnych konfiguracjach”. Historia opisana w książce była dopracowana w najdrobniejszych szczegółach, każdy detal został wyłuskany i wymuskany, wiec czułam się, jakbym szła wraz z bohaterami ulicami Gdańska, nad którymi powiewały najpierw flagi ze swastykami a później z sierpem i młotem. Czułam, jak przenikają przeze mnie dwa światy. Dzięki Pani Annie Sakowicz przeżyłam kolejną niezapomnianą czytelniczą podróż.

„[…] każdy człowiek powinien wiedzieć, gdzie jest granica pomiędzy dobrem a złem, bo inaczej zatraci się w szarości”.

Muszę szczerze przyznać, że o ile pierwszy tom Sagi Jaśminowej bardzo mi się podobał, o tyle II tomem jestem po prostu zachwycona! Być może dlatego, że wydarzenia historyczne z lat 1939-1968 są już mi zdecydowanie bliższe. Chwilami czułam się trochę jak podglądacz. Cierpienie innych osób bywa czasem zastanawiająco hipnotyzujące. Bardzo podobało mi się to, że Autorka w sposób obiektywny opisywała ówczesne czasy oraz ludzi i ich postępowania. Nie moralizowała, nie krytykowała. Ocenę zostawiła w gestii czytelnika. Tworząc historię rodziny Jaśmińskich Autorka opierała się na wydarzeniach zaistniałych w życiu realnych ludzi. Podała źródła, z których korzystała. Kto chce może więc samodzielnie pogłębiać wiedzę w tym temacie.

Tom II kończy się znów w ekscytującym momencie – tuż przed marcowymi protestami 1968 roku. Po raz kolejny poczułam niedosyt, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Historia urzekająca, przepiękna, mimo że smutna, napisana wspaniałym językiem. Trudno było mi się rozstać z bohaterami i będę z niecierpliwością czekać na tom III.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Poradni K