Niezwykłą kolekcję legend, podań, opowieści zebrał Julian Tuwim, od "Co za moc czarci mają", przez opisy lotów czarownic, rodzajów czarnoksięstwa, moce tajemne ziół i kamieni, aż po sposoby, co by każdego kogo trzeba usidlić i alchemii liznąć ale też o próżności sztuki diabelskiej czegoś się dowiedzieć!
Julian Tuwim (1894-1953) - bodaj najwybitniejszy polski poeta XX wieku był także wielbicielem różnego rodzaju smaczków, stworzył, a może bardziej zebrał i opracował "Polski słownik pijacki i antologię bachiczną", a w 1922 roku (wydane 1924) spisał właśnie "Czary i czarty polskie oraz wypisy czarnoksięskie".
Nie jest to książka naukowa lecz piękny zbiór opowieści, jaki pisze we wstępie Tuwim: "Czary i czarty polskie" są dziełem dyletanta i kompilatora, szperacza i bibliofila, zamiłowanego w poznawaniu dziejów kultury w ogóle, a jej kuriozów i osobliwości specjalnie. (...) Z dość obszernej literatury dzieł dotyczących czarów powypisywał autor miejsca najciekawsze - i zebrany materiał sklecił jako tako na przedmowę, ilustrującą dzieje czarownic i zabobonu w Polsce, same zaś "Wypisy czarnoksięskie" są próbą antologii polskiej literatury magicznej i zawierają przedruki z dzieł arcyrzadkich...
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna polska
Jakiego rodzaju teksty znajdę w antologii przygotowanej przez Juliana Tuwima?
Książka stanowi bogaty zbiór dawnych polskich legend, podań oraz tekstów źródłowych dotyczących magii i wierzeń ludowych. Czytelnik odnajdzie tu opisy lotów czarownic, właściwości ziół i kamieni szlachetnych oraz tajniki staropolskiej alchemii. Julian Tuwim zebrał najciekawsze fragmenty z rzadkich dzieł literackich, tworząc unikalną panoramę rodzimego zabobonu. Całość ma charakter literackiej ciekawostki, która przybliża zapomniane aspekty polskiej kultury i historii obyczajowości.
Czy "Czary i czarty polskie oraz wypisy czarnoksięskie" to opracowanie naukowe?
Dzieło to nie jest traktatem naukowym, lecz pasjonującą kompilacją przygotowaną przez bibliofila i miłośnika osobliwości. Sam Julian Tuwim określał siebie w tym kontekście jako dyletanta i szperacza, skupionego na wyszukiwaniu literackich kuriozów. Autor nie analizuje zjawisk z punktu widzenia etnografii akademickiej, lecz prezentuje najbardziej sugestywne fragmenty dawnego piśmiennictwa. Jest to idealna lektura dla osób szukających klimatycznych opowieści o dawnym czarnoksięstwie, a nie suchych faktów historycznych.
Dla kogo ta publikacja będzie najbardziej wartościowym nabytkiem?
Publikacja ta jest doskonałym wyborem dla miłośników staropolszczyzny, folkloru oraz osób zainteresowanych historią polskiej literatury magicznej. Lektura zachwyci każdego, kto ceni kunszt językowy Juliana Tuwima oraz jego pasję do odkrywania zapomnianych tekstów. Książka służy jako doskonałe źródło inspiracji dla twórców literatury fantasy lub badaczy dawnych obyczajów szukających barwnych opisów. Stanowi ona również cenną pozycję w biblioteczce kolekcjonera unikalnych antologii tematycznych.
Z jakich źródeł korzystał autor podczas tworzenia tej antologii?
Julian Tuwim oparł swoją pracę na wypisach z arcyrzadkich dzieł literackich oraz dawnych tekstów dotyczących magii i czarownic. Autor przeszukał obszerne zbiory biblioteczne, aby wyselekcjonować fragmenty ilustrujące dzieje polskiego zabobonu na przestrzeni wieków. Wypisy zawierają przedruki z trudno dostępnych publikacji, które bez tej kompilacji mogłyby pozostać nieznane szerszemu gronu odbiorców. Dzięki temu czytelnik otrzymuje bezpośredni wgląd w autentyczny język i wyobrażenia minionych epok.
Dla kogo ta książka nie będzie odpowiednim wyborem?
Książka ta nie jest podręcznikiem do praktykowania współczesnej magii ani poradnikiem ezoterycznym dla osób szukających rytuałów. Zawarte w niej treści mają charakter historyczny i literacki, prezentując archaiczne wierzenia, które nie znajdują zastosowania w nowoczesnych praktykach duchowych. Osoby oczekujące rzetelnej analizy socjologicznej lub psychologicznej mechanizmów wiary w czary mogą poczuć się zawiedzione brakiem naukowego aparatu krytycznego. Jest to pozycja przeznaczona do czytania dla przyjemności i poznawania kulturowych ciekawostek, a nie do celów instruktażowych.
