Czartoryska. Opowieść o matce

"Czartoryska. Opowieść o matce" to kontynuacja fantastycznej powieści "Czartoryska. Historia o marzycielce".

Księżna Izabela Czartoryska jest w tej części przedstawiona jako kobieta doświadczona i dojrzała, potrafiąca podejmować świadome i odważne decyzje. Zdaje sobie sprawę z zachodzących zmian społecznych, niesprawiedliwości, zwłaszcza tych względem kobiet, jednak potrafi przy tym postępować zgodnie z przyjętymi konwenansami.

Ta część to także obraz niepokojących zmian rewolucyjnych zachodzących w Paryżu, miejscu zamieszkania przyjaciół Izabeli. Uwaga księżnej Czartoryskiej skupia się także na jej córce Marii, która jest kolejną ofiarą aranżowanego małżeństwa. I to ofiarą w dosłownym znaczeniu tego słowa, gdyż za zgodą rodziców, jej mężem zostaje sporo starszy od nastoletniej Marii, Ludwik Witermberski. Mężczyzna bezwzględny, nieczuły, nadużywający alkoholu i dopuszczający się zdrad. Nie trudno sobie wyobrazić, jaki los czeka niewinną, wrażliwą, dobroduszną Marię.

To tak absolutne poświęcenie dobra własnego dziecka, iż wcale się nie dziwię, że koniec końców do Izabeli zaczyna docierać, jak fatalnym w skutkach błędem było to małżeństwo.

"Czartoryska. Opowieść o matce" to przejmujący obraz matki Izabeli i córki Marii. Pierwsza z nich chce jak najlepiej dla swego rodu, chce podtrzymywać rodowe zależności, dbać o koneksje. I z tego względu być może zbyt późno dociera do niej, że przez te układy cierpi niewinne dziecko, jej dziecko. Zaś Maria pragnąca za wszelką cenę uchronić własną matkę przed rozczarowaniem, wystawia siebie samą na ból i cierpienie.

Monika Raspen z wyczuciem pokazuje ludzką stronę postaci historycznych, przybliżając ich rysopisy oraz całkiem przyziemne problemy, z którymi się mierzyli. Z wnikliwością pokazuje problemy społeczne, różnice klasowe, a w końcu napiętą atmosferę nieuniknionego buntu na ziemi francuskiej.

Ta powieść jest pełna nie tylko ciekawostek historycznych, ale również kobiecej siły, odwagi, nieustępliwości. To obraz ludzkich dramatów, wyrzeczeń, poświęceń, zawiedzionych oczekiwań i błędów, za które trzeba zapłacić. To świat, w którym małżeństwa to umowy, niemającego nic wspólnego z miłością i oddaniem.

W tym tomie dzieje się bardzo dużo, a Autorka po raz kolejny pokazuje, że obcowanie z historią i poznawanie jej zawiłych niuansów może być niezwykle przyjemną czynnością. Fakty historyczne zostały idealnie wplecione w fabułę, przeplatane możliwymi scenariuszami w sposób nieprzytłaczający, ale niesamowicie ciekawy.

Wspaniała to była przygoda! Już teraz wyczekuję kolejnego tomu i zachęcam do sięgniecia po tę, jak i po wcześniejszą powieść. Czytajcie!

„Nawet złote klatki pozostają klatkami (…) A kraty, choćby najpiękniej zdobione, zawsze budzą smutek.”

Monika Raspen w swojej najnowszej powieści przenosi nas w fascynujący i zarazem mroczny świat XVIII-wiecznej arystokracji, skupiając się na losach kolejnego pokolenia rodziny Czartoryskich. „Czartoryska. Opowieść o matce” to historia pełna zaskakujących zwrotów akcji, głębokich emocji i tajemnic, które od wieków skrywały się za zamkniętymi drzwiami dworskich salonów.

Autorka dzięki plastycznym opisom przybliża nam świata arystokracji, nie tylko ukazując splendor i bogactwo, ale także ukazując brutalne realia życia kobiet tamtych czasów. Młoda Maria Czartoryska, którą los zmusza do małżeństwa z Ludwikiem Wirtemberskim – mężczyzną o skłonnościach hazardowych, skłonnym do przemocy i nadużywającym alkoholu. Trzeba przyznać, iż autorka nie unika również pokazania trudnej i bolesnej prawdy o życiu Marii. Ukazuje jej emocjonalne rozterki, podwójnie trudne macierzyństwo i dramat niemożności rozwodu. To postać z krwi i kości, którą poznajemy z bliska.

W tle tej osobistej opowieści rozgrywa się wielka historia – Rewolucja Francuska, jej wpływ na Europę, walki o prawa kobiet oraz autentyczne postaci, takie jak Maria Antonina czy Ludwik XVI. Te wszystkie wydarzenia zostały wyjątkowo umiejętnie wplecione, nadając książce wymiar nie tylko osobisty, ale i historyczny. To sprawia, że niemal czujemy się uczestnikiem tamtych wydarzeń.

Podsumowując, „Czartoryska. Opowieść o matce” to doskonała lektura dla miłośników historii, literatury obyczajowej oraz portretów silnych kobiet. To opowieść, która odsłania kulisy arystokratycznego życia, ale także porusza takie uniwersalne tematy jak miłość, władza, lojalność oraz tajemnice przeszłości. Zdecydowanie Wam ją polecam.

„Czartoryska. Opowieść o matce” to już czwarta książka w dorobku pisarskim Moniki. Zarazem jest to kontynuacja jej pierwszej powieści „Czartoryska. Historia o marzycielce”. W tej części Izabela to już „matrona” pragnąca wydać swoją szesnastoletnią córkę Marię za mąż. Ale jak to ma się w Familii, nie może to być mariaż z miłości a z powinności. Taki, który przyniesie Czartoryskim jak najlepsze korzyści. Nie te majątkowe bo pieniędzy im nie brakuje a taki, który przybliżyłby Rodzinę do korony. Zatem wybór pada na księcia Ludwika Wirtemberskiego - „hulaka i utracjusz, o którym mówiło się, że trwonił więcej, niż posiadał”. Ale czy takie małżeństwo może być szczęśliwe? „Marynia nie kochała Ludwika (…). Ale ona także się go bała!” Zatem czy takie małżeństwo ma przed sobą jakąkolwiek przyszłość? A jeśli tak, to jaką? Niektórzy miłośnicy historii znają odpowiedź. Pozostali czytelnicy mają szansę się tego dowiedzieć z powieści. I tak Maria zostaje wywieziona ze swojej oazy spokoju jaką były Puławy do jej nowego domu w Trzebiatowie. Zaczyna swoje dorosłe małżeńskie życie, któremu my – czytelnicy będziemy się przyglądać, a w międzyczasie będą nam towarzyszyły wydarzenia z Paryża, który zaczyna płonąć. Zarówno dosłownie jak i w przenośni. A pomiędzy Polską, Paryżem jak i Londynem przemieszcza się Izabela. Odwiedza swoich wieloletnich znajomych jak i zawiera nowe znajomości.

Przedstawia nam, czytelnikom hart ducha i niezłomność kobiet. Jednak byłabym niesprawiedliwa nie oddając części pola również szlachetnym Panom. Spotykamy ich głównie we Francji. Są to nowe postacie jak i znane nam już osoby z części pierwszej. Pomagają biednym i pokrzywdzonym przez los jak i tym szlachetniejszym – królewskim osobistościom.

Monika po raz kolejny prowadzi czytelnika po zawiłych losach Czartoryskich, których historia rozgrywa się w naprawdę „gorącym” okresie zarówno Polski jak i Francji. Tę historię czyta się jakby to była zupełna fikcja literacka a tej fikcji jest tutaj tak naprawdę „jak na lekarstwo”. I głos kobiet, które nie tylko w Polsce ale i na świecie zaczynają chcieć być dostrzeżone. Chcą aby ich głos się liczył. I po niespełna stu latach od pierwszych wyborów, w których głos kobiet zaczął się liczyć niektórzy chcą nas uciszać. Tak niewiele czasu minęło... A jak pisała Anna Jabłonowska do Izabeli: „Czy jesteśmy mniej inteligentne lub wykształcone? Nie! Tylko uprzedzenia i mizoginizm wielu mężczyzn, którzy chcieliby mieć pod kontrolą wszystkie aspekty naszego życia, sprawiają, że nie weszłyśmy jeszcze do polityki”. Zatem moi drodzy, książka ta to nie tylko pięknie napisana powieść historyczna. Powieść ta to również przesłanie niosące ostrzeżenie. Czytajcie ze zrozumieniem. Gorąco polecam nie tylko tę pozycję ale również pozostałe książki autorki.

Monika Raspen nakreśliła mistrzowskie i porywające połączenie historii z fikcją literacką, które zabiera nas w niezapomnianą, choć niebywale surową, przesyconą samotnością i cierpieniem podróż w czasie, jaka pozostanie w czytelniczym sercu na bardzo długo. Utalentowana Autorka mistrzowsko spaja historyczną precyzję z literacką wrażliwością, ukazując nie tylko życie krzywdzonej i poniżanej przez bezdusznego męża Marii Czartoryskiej, ale zarazem niesprawiedliwy los wielu kobiet, jakie nigdy nie zaznały prawdziwej miłości, musiały zamieszkać z narzuconym partnerem, gdyż liczyło się jedynie dobro rodu, majątek i opinia.

Pisarka nie zawodzi i funduje czytającym powieść na miarę brawurowego rollercoastera, a zarazem głęboką, refleksyjną historię, ukazującą wewnętrzną walkę między sercem a rozumem i obowiązkiem spełnienia woli rodziców. Nie zabrakło również podkreślenia potęgi roli matki, która mimo przeszkód i przymusu dostosowania się do wymogów społeczeństwa, zawsze będzie zaciekle walczyć o dobro dziecka.

„Czartoryska. Opowieść o matce” to wybitna, literacka kompozycja, składająca się z solidnej, doskonale prześledzonej przez pisarkę porcji historii z lawiną skrajnych, obezwładniających emocji, dlatego żaden czytelnik nie będzie w stanie przejść obok niej obojętnie. Pisarka charakteryzuje się niesamowicie sugestywnym stylem, w skutek czego czytający czuje się niemal jak naoczny świadek nakreślonych ludzkich dramatów. I choć nie jest to lektura lekka, a surowa atmosfera dawnych czasów często przyprawia o dreszcze, niesamowity klimat i plejada nietuzinkowych bohaterów, zarówno tych prawdziwych, jak i fikcyjnych, sprawiają, że czytający płynie po kolejnych stronach z zapartym tchem.

Monika Raspen po raz kolejny zachwyca dopracowaną w każdym szczególe powieścią historyczną, która Was pochłonie bez reszty. To nie tylko odurzająca i emocjonująca lektura, ukazująca dramat nieudanego małżeństwa, trudy macierzyństwa czy kobiecą bezradność wobec panujących zasad, ale także piękna, nawiązująca do historycznych wydarzeń i autentycznych osób opowieść, pozostawiająca po sobie ślad już na zawsze! Polecam gorąco💚

„… gdyby ktoś chciał skrzywdzić któreś z moich dzieci, byłabym w stanie zabić”.

Czy Elżbieta Czartoryska dotrzyma swego słowa? W imię dobra rodziny wydaje swoją córkę Marię za Ludwika Wirtemberskiego. Mariaż dwóch silnych rodów to dla dziewczyny przedsionek piekła, mąż ją nienawidzi i ustawicznie poniża. Elżbieta jak za czasów młodości zderza się z falą konwenansów, sekretów i niebezpiecznych zasadzek historii.

Gdy byłam mała lubiłam czytać powieści o przenoszeniu się w czasie. Intrygowały mnie dawne wieki i ich zwyczaje, zastanawiałam się jacy wtedy byli ludzie. Monika Raspen przypomniała mi o mojej dziecięcej fascynacji. Otworzyła przede mną drzwi do niesamowitego świata. Wiek XVIII zawitał do mojego domu na kilka dni i rozsiadł się wygodnie na kanapie.

Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron. Losy bohaterek mocno mnie zaangażowały i wywołały mnóstwo emocji. Zarówno Elżbieta jak i jej córka Maria wiele razy stawały przed dylematem: rodzina czy szczęście. Często padały ofiarą knowań, skandali, pomówień. Ich reputacja oraz bezpieczeństwo wielokrotnie wisiały na włosku.

Autorka zręcznie połączyła fakty z fikcją literacką a postaci historyczne uzupełniła wymyślonymi bohaterami. Kobieta, to słowo klucz jej powieści. Jest ona często środkiem do osiągnięcia celu: statusu, bogactwa, koligacji. Mężczyzna dominuje, mężczyzna rządzi, kobieta nie ma praw głosu. Musi się wykazać wielką przebiegłością i niesamowitą inteligencją aby przetrwać w tym okrutnym patriarchalnym świecie. Wiele dam cierpi w zaciszu swoich alków, liczne szukają szczęścia poza małżeństwem. „Czystość krwi” wielkich rodów wydaj się być bardzo umowna.

Arystokracja to nie śmietanka a zjełczało masło – parafrazując Autorkę – środowisko przegnite do szpiku kości, ślepe na krzywdę innych, zapatrzone we własne interesy. Paryż staje się zaczątkiem wielkich zmian, które mają dotknąć arystokracje i zmienić rozkład sił w Europie. Runie nie tylko Bastylia, ale też stare układy. W tych rewolucyjnych czasach zacznie też rodzić się feminizm.

Monika czaruje słowem, ujmuje opisami, łapie za serce prostymi aczkolwiek bardzo głębokimi myślami, burzy krew fabułą, która zręcznie tka. Każde jej słowo pokazuje jej talent, ale też wielką wiedzę historyczna.

„Czartoryska” to płynne złoto, gorącokrwista pasja i niezwykle wciągająca historia.