Czarownica. Tom 1

Po "Czarownicę" Anny Klejzerowicz sięgnęłam przede wszystkim z dużej ciekawości głównym bohaterem, Michałem. Nie często zdarza się, by głównym bohaterem książki, którą napisała kobieta był mężczyzna, a przynajmniej ja się z w książkach obyczajowych z tym nie spotykam. Nic więc dziwnego, że tak rzadkie zjawisko od razu wzbudziło moje zainteresowanie. Gdybym miała jednym słowem określić, jaka to była książka to bym powiedziała - męska. Krótkie, żołnierskie zdania, prawie że równoważniki, mało opisów, konkretne wydarzenia bez wdawania się w szczegóły. Taka to była książka. Dla mnie - zbyt oszczędna w formie.

Powieść zaczynamy od poznania Michała. Mieszczucha, który po rozwodzie całkowicie zmienia swoje życie i zamieszkuje na wsi. Podczas wstępnego rekonesansu okolicy poznaje tajemniczą kobietę, która w pewnym stopniu staje się motorem podjętych decyzji, a z którą zamienił raptem kilka zdań. Te krótkie spotkanie tak zamąciło mu w głowie, że cały czas o niej myśli i wypytuje o nią nie tylko przyjaciół, ale i nowych sąsiadów. Rudowłosa, tytułowa czarownica, która z czarami ma niewiele wspólnego to kobieta jeszcze mocniej niż Michał doświadczona przez los. Swoją historię opowiada jednak beznamiętnie. Autorka nie skupiała się na życiu emocjonalnym bohaterów, które jak wszystko w tej książce, było podane bardzo oszczędne. Niestety, gdyż wzbogacenie fabuły o coś więcej niż byle jakie refleksje Michała z pewnością zadziałałyby na korzyść powieści.

Jak możecie się domyśleć, dwójka bohaterów, Michał i Ada, szybko znajduje wspólny język i zaczyna tworzyć związek, w który wkrótce wkracza kolejna osoba. Mała dziewczynka.

Dopiero pojawienie się Małgosi wprowadza do fabuły ożywienie i odrobinę emocji. Dopiero od tego momentu czytanie sprawiało mi trochę więcej przyjemności i ciekawości. Wydłużające się opisy, rozwinięte wydarzenia sprawiły, że fabuła nabrała płynności. Brakowało mi jednak pogłębienia rysu bohaterów. Wszystko było zbyt powierzchowne.

"Czarownica" to czytadło. Szybkie, do połowy toporne, nie wywołujące większych emocji. Akurat, żeby poczytać w środkach komunikacji miejskiej.

Po nieudanym małżeństwie Michał porzuca dotychczasowe życie w mieście i przenosi się na wieś,gdzie buduje dom.

Pewnego dnia na swojej drodze spotyka tajemniczą kobietę i postanawia się do niej zbliżyć.

Nie będzie to proste,ponieważ unika ona kontaktów z ludźmi i jest bardzo skryta.

Z biegiem czasu Mikołajowi udaje się jednak uzyskać jej przyjaźń i wysłuchać głęboko ukrytego sekretu.

Razem z nieznajomą w jego życie wkroczy też pewna mała dziewczynka.

Od tej pory nic już nie będzie takie samo...

To była bardzo wzruszająca książka.

O prostocie życia,ważności wzajemnej,sąsiedzkiej pomocy i niezgody mężczyzny na zło,które wokół siebie widzi.

O tym,jak słowa można zamienić w czyn i jak nic nie jest jednakowe.

W każdej chwili można bowiem wszystko zmienić,zostawić przeszłość za sobą i zacząć wszystko od nowa.

Wystarczy tylko chcieć.

Wielu z nas marzy, by pewnego dnia rzucić wszystko, by pozostawiając za sobą kłopoty, rozterki, smutki, zacząć wszystko od nowa. Z wypiekami na twarzy czytamy historię o śmiałkach, którzy na taki nowy początek się zdecydowali , sami jednak rzadko podejmujemy takie wyzwanie, piętrząc przed sobą trudności i racjonalizując wybór mniejszego zła.

Michał nie planował porzucenia miasta na rzecz wsi, raczej za namową przyjaciół pragnął tam zakupić działkę, nie tylko lokując pieniądze, ale też szykując sobie miejsce, w którym mógłby oderwać się od zgiełku i gonitwy wielkiego miasta. Tak naprawdę jednak nic go w tym mieście nie trzymało. Dawno był już po rozwodzie, nie miał dzieci, zwierząt, jedynie rzeczy. Mieszkanie w Gdańsku, małą firm1) komputerową i poczucie pustki, które towarzyszyło mu od pewnego czasu, podobnie jak myśl o skończeniu czterdziestki. Wyrusza zatem w drogę, planując kupić ziemię na tej samej wsi, w której mieszkają jego przyjaciele. Nie spodziewa się jednak, że znajdzie tam dużo więcej, niż ziemię, a spotkanie z pewną rudowłosą czarownicą determinować będzie jego przyszłość.

O tym, jak potoczą się losy Michała przeczytać możemy w najnowszej książce Anny Klejzerowicz pt. „Czarownica”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Replika powieść to dowód na to, że los niekiedy szykuje dla nas prawdziwe niespodzianki, że niekiedy trzeba na swoje szczęście poczekać i…że przychodzi ono niespodziewanie. To lektura nie tylko dla miłośników twórczości autorki, ale i dla wszystkich, którzy przytłoczeni życiem są przekonani, że nic dobrego ich już nie spotka. To również pozycja dla tych, którzy łakną odrobiny nadziei, życia bliżej natury, którzy być może poszukują bodźca, by odważyć się rzucić wszystko i wyjechać.

Ada, tak bowiem ma na imię kobieta spotkana przez Michała, nie jest typową czarownicą, choć jego z pewnością zaczarowała. I faktycznie mieszka w małym domku przypominającym chatkę Baby Jagi, ale raczej z konieczności, a nie z wyboru. Choć teraz prawdopodobnie byłby to jej wybór, bowiem w ostatnich latach jej życie niezwykle się zmieniło. Po tym, jak straciła wszystko, co kochała, jak znalazła się na bruku bez pracy i pieniędzy, samotna, mały domek dał jej schronienie, mogła tu tworzyć również lalki, które szybko zaczęły przynosić jej dochód, a także przygarniać i dokarmiać bezpańskie koty.

Z Michałem połączyła ją niezwykła więź, a choć szybko zaczęli spędzać ze sobą czas, to jednak długo nie mogła wyjawić powodów swojego wycofania, swojej ucieczki na wieś. Jednak ta relacja nie byłaby tak niezwykła, gdyby w ich życiu nie pojawiła się pewna dziewczynka, Małgosia, doświadczona przez los sześciolatka pochodząca z alkoholowego domu. To ona wniesie w ich życie dużo radości, ale też pojawia się dylematy, a przed bohaterami dużo trudnych decyzji…

Lektura „czarownicy” dostarcza sporo refleksji na temat życia i jego rytmu, na temat tych wszystkich kamieni milowych, które los rozrzuca na naszej drodze, byśmy dzięki nim dojrzewali, wzrastali. Frapującej fabule towarzyszy wartka akcja, zaś fakt, że narracja jest tym razem męska, to bowiem Michał opowiada historię, intryguje i przyciąga. Podobnie zresztą jak sami bohaterowie i niezwykle plastyczny język, który pozwala niemal poczuć ciepło bijące z wnętrza uroczej chatki Baby Jagi…

„Nie wolno dopuszczać, żeby zdominowała nas przeszłość, bo rezygnacja z pełni życia, ze wszystkimi jej konsekwencjami, może na zawsze pogrążyć człowieka w emocjonalnym letargu”.

Michał jest po czterdziestce, ma za sobą nieudane małżeństwo, jego pozycja zawodowa jest stabilna. Od jakiegoś czasu pragnie zmian, marzy mu się domek na wsi. W końcu jego marzenia zaczynają przybierać realny kształt. Kupuje działkę, zaczyna budować dom, porzuca życie w mieście i rozpoczyna spokojne życie na wsi z dala od miejskiego pośpiechu i ciągłego gwaru. Na jego drodze staje tajemnicza kobieta Ada, Michał jest nią zafascynowany. Ich sąsiedzka relacja zaczyna się zmieniać w coś więcej. Do ich ustabilizowanego życia niespodziewanie wkracza siedmioletnia, przerażona dziewczynka, Małgosia…

Autorka porusza cały szereg trudnych, życiowych problemów. Robi to z wyczuciem i empatią. Życie na wsi toczy się innym, spokojniejszym rytmem, ale ludzie są tak samo okrutnie doświadczani przez zły los. Zwykli ludzie ich codzienne troski i zmartwienia, wspierają się nawzajem. Bezinteresowna pomoc, serdeczność, szacunek. Pragnienie miłości, czułości, spokoju, zrozumienia, obecności drugiego człowieka. Ale i niezgoda, alkohol, obojętność wobec dziecka. Czarujące, naturalne opisy przyrody, ogromna bijąca na każdym kroku miłość i poszanowanie do zwierząt. Pięknie to wyszło!

Piękna, wciągająca, klimatyczna, mądra powieść obyczajowa. Otulona ciepłem i spokojnym, pięknym wiejskim klimatem. Ukazuje poplątane, trudne życiowe ścieżki. Niesie nadzieję i wiarę w drugiego człowieka. Czekam na kolejne części. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)