Czarny Lampart, Czerwony Wilk

Zawiodłam się tak bardzo na tej książce, że mogłoby się okazać, że za bardzo opisuję ją subiektywnie. Całość jest napisana bardzo dosadnie, brutalnie, krwiście i pewnie ci, którzy mnie znają powiedzieliby, że przecież ja tak lubię! Lubię, ale kurcze, nie przeciągając każde zdanie ile się da, nie dosłownie lejąc wodę na siłę i później nic dziwnego, że wyszło z tego ponad siedemset stron...

Jak na laureata nagrody przystało, ciężko stwierdzić co autor miał na myśli, co chciał czytelnikowi opowiedzieć, co uświadomić, czego nauczyć. Język jest skomplikowany, często zastanawiałam się, o co chodzi i musiałam czytać w ogromnym skupieniu, bo nie jest to książka, przez którą się mknie i co dziwne, maksymalnie po pięćdziesiąt stron i fajrant, do czegoś lżejszego musiałam uciekać.

Ze względu na to, o czym wyżej pisałam uważam, że nie każdemu spodoba się "Czarny lampart, czerwony wilk" i pewnie wręcz będzie więcej negatywnych ocen ze względu na to, jaka jest specyficzna.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Echa :)

,,Czarny lampart, czerwony wilk" Marlon James

⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/10⭐

63/2021

•

Dziecko nie żyje. Nie pozostało nic więcej, by wiedzieć.

Tropiciel jest myśliwym, znanym w trzynastu królestwach jako ten, który ma nos. I choć zawsze pracuje sam, ten jeden jedyny raz musi zrobić wyjątek. By odnaleźć zaginione dziecko, sprzymierza się z grupą podobnych sobie najemników. A są tam wszyscy: od wiedźmy, przez smutnego olbrzyma, aż do zmiennokształtnego Lamparta. Każde z nich jest śmiertelnie niebezpieczne. Każde z nich pilnie strzeże swoich tajemnic.

Podążając za zapachem dziecka, grupa przejdzie przez potężne miasta, groźne rzeki i zaklęte puszcze, na każdym kroku tropiona przez istoty, które pragną ich śmierci. Wątpliwości nie opuszczają Tropiciela ani przez chwilę. Kim jest tajemniczy chłopiec, którego muszą odnaleźć? Dlaczego tak wiele osób chce przerwać ich poszukiwania? I przede wszystkim – kto kłamie, a kto mówi prawdę?

Czerpiąc garściami z afrykańskiej historii i mitologii oraz własnej wyobraźni, Marlon James opowiada historię o niesamowitym rozmachu, której akcja dzieje się w starożytnym świecie, dziwnie przypominającym współczesny. Czarny lampart, czerwony wilk to opowieść niezwykle brutalna, osadzona w fantastycznej scenerii, a jednocześnie poruszająca. 

•

Grupa dziewięciorga najemników, gdzie głównym dowodzącym jest ,,Tropiciel", wędrują przez niezwykle wykreowane krainy, rzeki i puszcze, by odnaleźć chłopca, o którym na dobrą sprawę nic nie wiadomo. Nie znają jego imienia ani nawet nie wiedzą, czy żyje. Każde z najemników jest śmiertelnie niebezpieczne i posiada swoje tajemnice. Na swojej drodze spotkają istoty, które pragną ich śmierci...

•

Bardzo długo podchodziłam do tej książki po przeczytaniu opinii innych, które w większości nie były przychylne. I to był błąd, ponieważ dla mnie książka była świetna. Nie należy ona do lekkich, dlatego też nie było mnie przez ostatni tydzień, ta książka mnie wymęczyła, ale też zachwyciła. Jestem pod ogromnym wrażeniem wyobraźni autora, świat, który wykreował, był niesamowity. Zgodzę się również z większością, że bardzo dużo w niej brutalności, choć mi osobiście, aż tak ona nie przeszkadzała, ponieważ się jej spodziewałam i w pewnym momencie całkowicie przestałam zwracać na nią uwagę. Kolejną rzeczą, do której były zrzuty to ,,brudny" język autora i zgadzam się, że nie do takiego języka jesteśmy przyzwyczajeni, ale to właśnie ON robił kawał dobrej roboty, to ON stworzył klimat swoją prostotą. Jak widać na moim przykładzie, każdy z nas musi wyrobić sobie o niej własne zdanie, bo nie jest ona łatwa w odbiorze. Ja spojrzałam na nią trochę bardziej wyrozumiale i nie żałuję.

•

•

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwoczarnaowca 🤎

Widząc w zapowiedziach tę pozycję musiałam zapoznać się z opisem, bo okładka jak sami widzicie robi wrażenie. Książka zaczyna się od słów

„Dziecko nie żyje. Nie ma potrzeby wiedzieć nic więcej”

Napotkamy na sytuacje, kiedy dziecko dowiaduje się, że nie jest synem swego ojca, lecz swego dziadka i ze nosi w sobie kobietę, bo nie przeszedł rytuału. W pewnym momencie autor pokazał konflikt starszych pokoleń i tego jak bardzo nasz umysł jest ograniczony i nie chcemy przyjąć czegoś innego, czegoś, co dobrze prosperuje gdzieś w dalekich krajach a mam tu na myśli związki obydwu kobiet jak i mężczyzn. Wierzenia ludzi tych, których spotkał są różnorodne, co daje chłopcu szerszy punkt widzenia, ale w książce jest o wiele więcej historii, o jakich się dowiecie. Świat przedstawiony w książce momentami przypomina nasz współczesny

Potem zabiera nas w świat mitologicznych wierzeń afrykańskich oraz w świat, w którym brutalność, podporządkowanie jak i świat drapieżników rządzi się swoimi prawami. Poznajemy tropiciela, wiedźmę oraz lamparta, który potrafi się zmienić oraz olbrzyma. Łączy ich wspólne przymierze i podążają za tropem dziecka, ale każdy z nich ukrywa pewną tajemnice i nie dokończa jest szczery oraz niebezpieczni. W książce znajdziemy obraz, historii, wierzenia starożytnej afrykańskiej kultury oraz potężna wyobraźnia autora.

Człowiek zwany wilkiem opowiada historię, która zaczyna się od lamparta i wiedzmy oraz chłopca, który uciekł z domu zabijając ojca, z którym wcześniej grał w grę Bao. Jak stał tak wyszedł. Imię nawet zmienił, bo imię należało do ojca. Podczas podróży spotyka mnóstwo ludzi i chyba istot ( tutaj nie jestem pewna) książka, w której pojawia się mnóstwo wierzeń, ludzkich tragedii, mitów, historii. Kim jest tajemniczy chłopiec, którego muszą odnaleźć? Dlaczego tak wiele osób chce przerwać ich poszukiwania? I przede wszystkim, – kto kłamie, a kto mówi prawdę?

Książka, która nie jest łatwa, ponieważ wymaga mnóstwa uwagi i skupienia od czytelnika. Autor posługuje się dobitnie językiem nie dość, że wulgarnym to jeszcze momenty, obrazy są w taki sposób przedstawione, że miałam wrażenie, że to widzę.. Lecz niestety mnie to lekko przeraża.

Przyznam się, że dwa razy przesłuchałam książkę, bo czytanie mi nie szło. Gubiłam watek i od nowa zaczynałam. Głos lektora dawał mi ten plus, że szłam do przodu. Książka dla wymagających czytelników i tu mnie boli, ponieważ nie złapałam wspólnego języka z książką i treścią, jaką autor nam przedstawia. Dla mnie za trudna, ale to nie znaczy, że ktoś z was ma z niej zrezygnować! Nic bardziej mylnego. Postanowiłam być szczera ze sobą i z wami, bo nie każdy lubi bigos.

Oryginalna, brutalna, dziwna. Mam bardzo mieszane uczucia co do tej książki. Czytając " Czarny Lampart, Czerwony Wilk" czułam się, jakbym grała w ruletkę, odczuwałam tak skrajne emocje. Przyznam się szczerze, że sięgając po nią, byłam jej niezwykle ciekawa. I niewątpliwe dostarczyła mi wrażeń.

Może zacznę od plusów, a jest ich przeważająca ilość. Fabuła jest bardzo intrygująca i dopracowana od samego początku do końca. Wszystko jest spójne i logiczne.

Akacja dość powolna, można wręcz nazwać ją mozolną, ale w tej książce to zdecydowanie na plus. Ponieważ dzięki takiemu zabiegowi czytelnik dostaje możliwość zagłębienia się w świat wykreowany przez autora. Niewątpliwie ogromną zaletą tej lektury jest klimat, który zabierze nas do ciepłej, a zarazem niebezpiecznej Afryki.

Według mnie ta książka jest zdecydowanie dla osób o mocnych nerwach, którym niestraszne brutalne sceny. Dla mnie były troszkę już za brutalne, czasami wręcz odkładałam książkę, by na chwile się uspokoić.

Autor stworzył w swojej książce niezwykłą historię przepełnioną mitami, które nie zawsze się dobrze kończą.

Świat, w którym rządzi brutalność, przemoc oraz zło. Z tym wszystkim musi zmierzyć się sławny Tropiciel, by odnaleźć zaginione dziecko. Czy mu się uda?

Gorąco polecam dla wszystkich, którzy chcą przeczytać coś zupełnie innego.

Ulubiony cytat : Może tak kończą się wszystkie opowieści, te o prawdziwych ludziach, o rzeczywistych ciałach padających od ran i śmierci, z przelaną krwią. Może dlatego wspaniale historie opowiadane przez nas są tak inne. Bo my opowiadamy, by żyć, a taka historia wymaga celu, a taka historia nieuchronnie jest kłamstwem. Bo na końcu prawdziwej historii nie ma nic prócz marności.

Przyznam szczerze, że długo wahałam się czy wybrać tę książkę do zrecenzowania. Odstrasza grubość - prawie 750 stron oraz sama tematyka - fantasy. Gatunek ten niestety jest bardzo ciężki do pracy, łatwo się w nim zagubić i przesadzić. Wyobraźnia teoretycznie nie ma granic, jednak tutaj autor troszeczkę wychodzi poza ramy.

Duży plus to oprawa książki i mapki.

W Czarnym Lamparcie, Czerwonym Wilku dostrzegam przede wszystkim Tolkiena oraz może trochę George’a R.R. Martina tak jak napisał Salman Rushdie w Times.

Ciekawe wykreowany świat, w którym mamy do czynienia z istotami takimi jak ogry, wiedźmy oraz zmiennokształtni. Śledzimy losy Tropiciela szukającego zaginione dziecko, który musi połączyć swoje siły z innymi i odbyć niebezpieczną podróż.

Spodziewałam się więcej porywających przygód, a otrzymaliśmy pobieżną historie śledztwa.

Największy minus dla mnie to brutalność całej książki. Mnóstwo przemocy i krwi. Morderstwa wydaje się głównych bohaterów. Niestety również seks, ale w obrzydliwym wydaniu - gwałty na ludziach, seks ze zwierzętami... Za dużo i za mocno. Mam wysoki próg zniesmaczenia, jednak mnie to przerosło.

Jestem rozdarta.

Druga powieść którą przeczytałem pisarza, który zachwycił mnie swoją powieścią „Krótka historia siedmiu zabójstw”. A kolejnym jego dziełem, z którym się zapoznałem, a raczej z fragmentami dzieła jest „Czarny lampart. Czerwony wilk”.

Tropiciel jest myśliwym, znanym w trzynastu królestwach jako ten, który ma nos. I choć zawsze pracuje sam, ten jeden jedyny raz musi zrobić wyjątek. By odnaleźć zaginione dziecko, sprzymierza się z grupą podobnych sobie najemników. A są tam wszyscy: od wiedźmy, przez smutnego olbrzyma, aż do zmiennokształtnego Lamparta. Każde z nich jest śmiertelnie niebezpieczne. Każde z nich pilnie strzeże swoich tajemnic.

Podążając za zapachem dziecka, grupa przejdzie przez potężne miasta, groźne rzeki i zaklęte puszcze, na każdym kroku tropiona przez istoty, które pragną ich śmierci. Wątpliwości nie opuszczają Tropiciela ani przez chwilę. Kim jest tajemniczy chłopiec, którego muszą odnaleźć? Dlaczego tak wiele osób chce przerwać ich poszukiwania? I przede wszystkim – kto kłamie, a kto mówi prawdę?

Słowem podsumowania.

Jedna z tych książek których się nie zapomina po przeczytaniu. Wspaniała opowieść dziejąca się w świecie w którym praktycznie wszystko jest możliwe, ale to nie znaczy że się zdarza . Oczywiście świetnie zarysowane postacie, interesujący świat, intrygi, potyczki, mnóstwo odwołań do do mitologii, czyli to wszystko co czyni powieść interesująca. Jako że moja wersja jest wersją przedpremierową nie napiszę nic więcej. Nawet te fragmenty przypadły mi do gustu, tak że zapewne sięgnę po pełna wersję gdy już będzie dostępna. Być może autora poniosła wyobraźnia co do opisywanych scen seksu, ale w żadnych stopniu nie umniejszyło to mojego zachwytu nad resztą tego co przeczytałem. Polecam zatem.

Macie czasami tak, że dany tytuł przyciąga Was do siebie okładką i opisem, a kiedy już poznacie daną książkę, okazuje się, że nie było to coś, czego od początku oczekiwaliście? Ja miałam tak właśnie z powieścią Marlona Jamesa, czyli Czarnym Lampartem, Czerwonym Wilkiem. Powieść ta okazała się na tyle dziwna i chwilami niepokojąca, że aż ciekawa. Jednak czy to wystarczyło, bym mogła wystawić jej wysoką ocenę? O tym opowiem poniżej.

Pewnego dnia w tajemniczych okolicznościach znika Dziecko. Źródła mówią, że ono nie żyje i nie ma potrzeby go szukać. Jednak tropiciel jest znany w aż trzynastu królestwach i by mimo wszystko podjąć próbę odnalezienia dziecka, postanawia sprzymierzyć się z grupą najemników, wśród których jest [Adres usunięty]. zmiennokształtny lampart i prawdziwa wiedźma. Przejdą oni przez różne miasta, niebezpieczne rzeki i puszcze, na każdym kroku zważając na istoty, które pragną ich śmierci. Komu tak bardzo zależy na utrzymaniu w tajemnicy miejsca pobytu dziecka? Kto mówi prawdę?

Pozwólcie, że zacznę od słów: jaka to była dziwna książka. Naprawdę, jeszcze nigdy nie czytałam aż tak pogmatwanej i jednocześnie zadziwiającej na każdym kroku historii. Twórczość Marlona Jamesa była mi wcześniej znana, ale tylko ze słyszenie. Dlatego też nie wiedziałam, czego mogę spodziewać się o tej książce - podchodziłam do niej z całkowicie czystą głową. Czy wyszło mi to na dobre? No cóż, myślę, że raczej tak. Dzięki temu mogę teraz wydać stosunkowo dobry osąd.

Bohaterowie, którzy się tutaj przewijają, są niezwykle barwnie przedstawieni. O dziwo, podczas lektury potrafiłam ich sobie bez problemu wyobrazić. Oczywiście najbardziej zaciekawiła mnie postać Lamparta, który potrafił przybrać dowolny kształt. Ten fantastyczny element okazał się strzałem w dziesiątkę i myślę, że gdyby go tutaj nie było - ta książka wypadłaby w moich oczach znacznie gorzej.

Powieść ta jest gabarytowa i nie oszukujmy się - dla niektórych jej lektura może być prawdziwą torturą. Ponad siedemset stron czystego tekstu, a na dodatek dość zagmatwanej momentami historii, której nie potrafiłam ogarnąć swoimi myślami. Bywały rozdziały, przez które przelatywałam z ogromnym zainteresowaniem, ale nie zabrakło i tych, których teraz po prostu nie pamiętam. Autor zadbał o to, by działo się tutaj dużo, ale chwilami było tego po prostu ZA wiele.

Pióro Marlona Jamesa jest bardzo dobre i ciekawe. Widać, że autor ma już wyrobiony pewien sposób przedstawiania postaci czy samej historii i to w tym wszystkim było najlepsze. Nie zmienia to jednak faktu, że trochę żałuję tego, iż wcześniej nie przeczytałam innej jego książki. Po skończeniu Czarnego Lamparta, Czerwonego Wilka poczułam się po prostu przeciążona i nie wiem, czy zechcę w najbliższym czasie przeczytać inne książki pana Jamesa.

Pozycja ta to twór, który na pewno nie spodoba się wszystkim. Czytelnicy oczekujący czegoś w stylu bardziej kryminalno/thrillerowym mogą poczuć się srogo rozczarowani. Znacznie więcej tutaj elementów fantastycznych i surrealistycznych, więc miłośnicy właśnie takich klimatów powinni poczuć się zainteresowani. Jest to pierwszy tom trylogii, jednak ja raczej nie będę sięgać po kolejne - czuję przesyt i brak większego zainteresowania kontynuacją. Mimo wszystko oceniam tę powieść na ocenę dobrą - nie mogę odmówić jej fenomenalnie przedstawionego świata, ciekawych bohaterów oraz stylu autora, który jest bardzo charakterystyczny.

Po raz pierwszy zetknęłam się z elementami mitologii afrykańskiej w powieści Czarny lampart, czerwony wilk Marlona Jamesa. Warto dodać, że autor jest laureatem nagrody Bookera. Razem z Tropicielem i jego towarzyszami udajemy się w podróż, by odnaleźć zaginionego chłopca. Jestem pod wrażeniem niesamowitego, fantastycznego świata wykreowanego w powieści. To z pewnością historia brutalna, pełna fascynujących postaci prosto z horrorów i baśni. Znajdziecie tu także wiele erotycznych fragmentów, muszę przyznać, że całkiem zaskakujących połączeń. ⁠

Warto wspomnieć, że język jest dość specyficzny, jak na literaturę, zawiera wiele wulgaryzmów. ⁠

Na uwagę na pewno zasługuje także wydanie - piękna, błyszcząca twarda oprawa na zewnątrz, a w środku oprócz wciągającej treści, liczne mapy, które pomagają odnaleźć się czytelnikowi w tej zawiłej historii. ⁠

Czarny lampart, czerwony wilk to moje pierwsze tete-a-tete z autorem i myślę, że nie ostatnie. To było trudne spotkanie, wymagające skupienia i czasu, ale zdecydowanie wartościowe.

Twórczość Marlona Jamesa nie była mi wcześniej znana. Mimo to skusiłam się na tę powieść zachęcona jej opisem, jak i dlatego, że lubię fantasy. Również umiejscowienie akcji wydawało mi się intrygujące i odmienne od tego, co znaleźć można w wielu książkach z tego gatunku. To samo dotyczy samego charakteru fabuły nasączonej afrykańskimi baśniami i mitologią. Pomyślałam sobie przed czytaniem, że powieść może okazać się czymś świeżym w swojej kategorii.

Tak też się stało. Nawiązanie do mitologii afrykańskiej i osadzenie na tym kontynencie historii okazało się świetnym połączeniem. Wprowadziło to też do fantasy nieco egzotyki i trochę odpoczynku od elfów, trolli, orków i tym podobnych stworzeń. Do tego doliczyć należy ciekawy styl pisania autora, który stworzył świetną powieść. Warto przeczytać i odpłynąć wyobraźnią do zupełnie innego świata.

W życiu przeciętnego czytelnika (a za takiego się uważam) czasem nadchodzi moment, kiedy zderza się ze ścianą. U mnie to bolesne doświadczenie właśnie miało miejsce a przyczynił się do tego "Czarny lampart, czerwony wilk" wydane przez ECHA, imprint literacki @wydawnictwoczarnaowca

Marlon James znany jest już w polskim kręgu miłośników literatury ("Księga nocnych kobiet", "Diabeł Urubu" oraz " Krótka historia siedmiu zabójstw" za którą otrzymał The Man Booker Prize 2015). Opisywał w nich głównie problemy, które wiążą się z Jamajką, miejscem jego pochodzenia. Bunt niewolnic, religijne potyczki, brak stabilności politycznej był kanwą do snutych przez Jamesa opowieści. Jednak tuż obok leży kontynent, który zainspirował go do stworzenia czegoś zupełnie nowego. We współpracy z badaczami, uczonymi i bibliotekarzami z Timbuktu powstało coś, co próbuje postawić się na półce z fantasy, ale które jednocześnie jest czym o wiele więcej. Zapewniam, że nie jest to przyjemna lektura, ale warto poznać ją w całości, zdanie po zdaniu, na spokojnie, dawkując ją sobie porcjami, by móc wyłapać to, co w szlamie brudnych słów jest sensem tej historii.

Pierwszy tom tej afrykańskiej trylogii oscyluje wokół Tropiciela, myśliwego o doskonałym węchu, który dostał zadanie życia. Ma odnaleźć zaginionego chłopca. Do poszukiwań dołącza  lampart, zmiennokształtny myśliwy, którego spotkamy w kilku innych wcieleniach. W tym typowo męskim, brutalnym świecie musi być przeciwwaga, którą tu stanowi Sogolon, wiedźma, którą dziś śmiało można nazwać feministką - cyt.: "żadna kobieta nie jest wychowana dla użytku mężczyzny" - remember! Podążając za zapachem dziecka, przemierzają krainy, które zamieszkują nekromanci, mścicielki, leśne skrzaty,  obłąkane istoty, konstable,  dziwki, trole, wampiry i inne indywidua, w większości niezbyt przyjaźnie nastawieni do nowoprzybyłych.  Jak zakończy się ta wyprawa? Po 748 stronach wszystko stanie się jasne.

W mitach ludu Joruba możemy znaleźć  tę oto mądrość: "Ten, który uderza, zanim zapyta, a zabija, zanim padnie odpowiedź, jest jak ślepiec, który nie odróżnia gęsi od kruka". "Czarny lampart, czerwony wilk" właśnie pada na kolana, niezrozumiany, smagany surowymi ocenami polskich odbiorców. Jest jak kruk, którego większość pomyliła z gęsią.

Wulgarna cielesność w powieści Jamesa skupia chyba najwięcej uwagi. Już od pierwszych stron serwowany jest seks ze zwierzętami (wywodzący się z mitologicznych wierzeń Fonów, gdzie  mężczyźni łączyli się z kozami a kobiety z kozłami), obcowanie z nieletnimi (szybszy okres dojrzewania kreuje apetyczność młodego ciała, patrz "Biel" Kydryńskiego), zbiorowe akty homoseksualne i tym podobne wydają się nie do przejścia przez bigoteryjną kulturę europejską. Kiedy u nas Instagram blokuje zdjęcia karmiących matek (bo widać fragment nagiej piersi), kobiety Himba dumnie je prężą, nie widząc w nich absolutnie nic intymnego. Mimo to, my, Europejczycy, my, ludzie rasy białej dajemy sobie prawo do oceniania cielesności innej kultury.

"Dziewczę, któremu nie wycięli wewnętrznego chłopca, po dwakroć jest pobłogosławione przez boga rozkoszy i obfitości".

"Pierwszy mężczyzna zazdrościł pierwszej kobiecie błyskawicy, która była przepotężna".

W swojej powieści autor odnosi się też do problemu rytualnego okaleczania narządów intymnych kobiet. Pokoleniowa gehenna milionów Afrykanek. Wycinanie łechtaczki w części, całości lub wraz z wargami sromowymi. Bez znieczulenia, po wcześniejszym nacieraniu narządu parzącą pokrzywą w celu jego powiększenia. Czy to może być opisane poetyckim językiem? Chyba nie. Na pewno nie! James robi to idealnie, bo rzeczywistość fundowana kobietom jest brudna i brutalna.

Wiele jest w "Czarnym lamparcie, czerwonym wilku" kontekstów religijnych. Pogarda wobec wiary monoteistycznej jest odczuwalna ponad miarę, bo ta znów potępia to, co w Afryce jest instynktowne (poszukiwanie pokarmu i seks w celu zapewnienia ciągłości gatunku). "Zachowujesz się jak stara kobieta, która zapomniała, że była młoda. Jak ten - twój jedyny bóg, który rozkosz uważa za marność". W tym temacie James jest trochę niezdecydowany, bo z jednej strony śmiało ukazuje absurdy wierzeń plemiennych, z drugiej zaś strony chce chronić kulturę ludową przed często siłową chrystianizacją. Nasuwa się też podstawowe pytanie, czy  takie "nawracanie" jest w ogóle potrzebne?

Na pewnym etapie powieści po raz kolejny przebija się głos kobiet. "Jesteśmy bestie, u których kobieta daje zadania, a mężczyzna zadania wykonuje. Skoro mężczyźni urządzili to tak, że największy fiut rządzi niebem i ziemią, czy nie sensowne jest, żeby to kobiety miały większe ptaki?".

Bunt kulturowy podnosi zdanie: "wszelkie potomstwo pochodzi z woli matki, a nie ze spłodzenia przez ojca". James odwołuje się w tym miejscu do ludu Idżau, w którym to najwyższym bytem jest bogini-matka, Matka Świata.  Do dnia dzisiejszego to ona umieszcza w łonach matek embriony dzieci i to dzięki jej mocy w mężczyznach płynie nasienie. Po raz kolejny trzeba się wykazać dawką szacunku i zrozumienia wobec innej kultury, czy to jest wykonalne?

To, co jeszcze rzuca się w oczy uważnego czytelnika, to znów wypowiedź Sogolon o ochronie chłopca przed czarnoksięstwem i - białą nauką. Kiedy biali kolonizatorzy wdarli się na kontynent afrykański, uważali, że sprowadzają cywilizację i kulturę. Do tej pory wiele osób nie jest w stanie pojąć, że przed NASZĄ ERĄ  istniały na tym lądzie cywilizacje, które rozwojem naukowym były posunięte dużo dalej niż piętnastowieczna Europa. Udoskonalanie rzemiosła czy tworzenie dokładnych map to nie były czary, bo była praca połączona z nauką. Autor nie pominął tej kwestii w swojej powieści.

À propos cywilizacji i nawiązań do Marvela, które pojawia się okładce książki. Chodzi oczywiście o film "Czarna pantera", który to garściami czerpie inspiracje z minionych epok. Wakanda mogłaby być odpowiednikiem Aksum, a wojownicze amazonki pojawiające się u boku Bosemana wojskiem z Dahomej, do którego werbowano tylko kobiety, wyjątkowo agresywne zabójczynie (na co pewnie po części wpływ miał celibat, który musiały zachowywać jak i też pierwotna forma rekrutacji, przymusowa niestety). Tak więc Marvel tego sam nie wymyślił, ale FILM POLECAM, głównie ze względu na kostiumy! Odpowiada za nie Ruth E. Carter, która najpierw musiała wyszkolić swój zespół ilustratorów, pokazując i tłumacząc piękno Afryki dawnej i obecnej, a następnie opracować każdy projekt, doprowadzając go do perfekcji. Połączenie afropunku, stylów rdzennych plemion i afrofuturyzmu po prostu zachwyca.

"Czarny lampart, czerwony wilk" to nie fantasy, jakie funduje nam Tolkien czy R.R. Martin (choć podobnie jak u niego trup ściele się gęsto). Marlon James tworzy coś nowego. Łączy afrykańską kulturę z baśniowością, poruszając jednocześnie bolesne tematy toczące Afrykę niczym rak, i robi to przy pomocy prostego, brutalnego języka, a hedonistyczna kreacja bohaterów tej powieści jest kwintesencją robaczywej cywilizacji, której mamy "przyjemność" być częścią.

PS Oklaski za wydanie! Przepiękna (KLIMATYCZNA) okładka i ukłon w pas za opis postaci występujących w książce!

IG @angelkubrick

,,Czarny wilk, czerwony lampart" zasługuje na miano książki fantastycznej, niebanalnej i osobliwej pod wieloma względami 🙃Marlon James zabiera nas w podróż do świata afrykańskich mitów, wierzeń i legend.

Przewodnikami tej podróży są głównie Lampart i Tropiciel, a celem odnalezienie zaginionego chłopca. Trochę frasowało mnie to, że odnalezienie chłopca nie było głównym wątkiem a tylko tłem do reszty wydarzeń. Książka o tyle niezwykła co fascynująca, napisana specyficznym językiem z niecodzienną naracją. W tej powieści trzeba czytać miedzy wierszami i mieć szeroko otwarty umysł. Mi zajęło trochę czasu jej przeczytanie, bo nie należy ona do książek, które czyta się szybko i łatwo, ale warto było poświęcić jej czas🙃 Poznałam wszelkiej maści storzenia fantstyczne od chochlików i wiedźm po trole, demony i wampiry. Różnorodność istotot i zróżnicowanie postaci są tu zniewalające.

Język i styl należą zdecydowanie do tych ordynarnych, często ocierają się o prostacki i kolokwialny, co nie każdemu czytelnikowi może się spodobać. Powieść charakteryzuje brutalność, barbarzyństwo, zezwierzęcenie, ale też fantazyjność i ekscentryczność, więc jeśli lubicie takie klimaty to jest książka dla was.

Dobra książka. Bardzo spodobał mi się sposób, w jaki pisze autor, ponieważ umie wciągnąć czytelnika do wykreowanego przez siebie świata. Poza tym język jest jednocześnie bardzo ładny i łatwy do zrozumienia. Nie ma tu jakichś niepotrzebnych zagmatwań. Uniwersum przedstawione w "Czarnym Lampardzie, Czerwonym Wilku" jest na pewno oryginalne i ciekawe. Ale to, co mi osobiście najbardziej się spodobało to sięgnięcie do mitologii afrykańskiej. Jeszcze nie spotkałam się z fabularną książką, która przybliżała by mity z Afryki, których my w Europie zupełnie nie znamy. To jedna z ciekawszych książek fantasy jakie wyszły w ostatnich latach.