Czarne skrzydła czasu

Jak w każdej z książek Serii Butikowej, tak i w przypadku tej uderza piękno okładki. I cieszę się, że i trzecia najbardziej mroczna i tajemnicza powieść Diane Setterfield znalazła się w tej serii. Czy jednak zachwyciła mnie równie bardzo jak „Była sobie rzeka” i „Trzynasta opowieść”?

Z pewnością odnalazłam w niej tak charakterystyczny dla autorki niespieszny gawędziarski styl doprawiony magicznym klimatem, ale jednocześnie okazała się najbardziej mroczną i melancholijną z nich. Traktującą o nieubłagalności upływającego czasu, ulotności chwil szczęścia i konsekwencji pozornie błahych wyborów. Z cieniem śmierci kroczącej z szumem kruczych skrzydeł.

Tu prozę życia, jego kolejne etapy, od beztroskiego dzieciństwa, poprzez szczęście rodzinne, rozwój biznesu włókienniczego przeplata złowieszcze widmo, które w najmniej spodziewanym momencie uderza z niszczycielską siłą.

Tu bohater przekonuje się, jak niewiele zależy od niego, jego wyborów i pracy, jak łatwo stracić szczęście. Jednak bezczynność budzi w nim mrok i pustkę, a praca okazuje się najlepszą ucieczką od bólu, tęsknoty, przeszłości. Czy jednak pozbawiając się wspomnień zarówno tych szczęśliwych, jak i bolesnych nie zatraca siebie samego?

To piękna, ale też smutna opowieść, spowita mrokiem i dająca pole do domysłów. Wraz z głównym bohaterem możemy dociekać kim jest tajemniczy pan Black i jaką odgrywa rolę w jego życiu. Możemy zastanawiać się, czy dotykające go tragedie są konsekwencją jednego okrutnego czynu, którego dopuścił się w dzieciństwie. Możemy dać się też ponieść opowieści i nurtowi życia, na które składają się wzloty i upadki, którego nie da się zaplanować i przewidzieć.

Diane Setterfield – brytyjska pisarka urodzona w 1964 r. Studiowała literaturę francuską na Uniwersytecie Bristolskim. Jej bestsellerowy debiut, „Trzynasta opowieść” (2006), został wydany w 38 krajach na całym świecie i sprzedany w ponad trzech milionach egzemplarzy. Otrzymała nominacje do nagród Waterstone's Newcomer of the Year i Dilys Awards. W styczniu 2019 ukazała się jej najnowsza powieść „Była sobie rzeka". Książkę nominowano do Goodreads Choice Award w kategorii powieść historyczna oraz uhonorowano nagrodą HWA Gold Crown Award dla najlepszej powieści historycznej 2019 roku, przyznawaną przez brytyjskie Stowarzyszenie Autorów Książek Historycznych.

„Czarne skrzydła czasu” to książka przedstawiająca losy Williama Bellmana, który podczas dziecięcych zabaw ustrzelił za pomocą procy, kruka. Niewinne, chłopięce popisy okazały się wyrokiem nad losem głównego bohatera. Całe jego życie było pasmem śmierci najbliższych mu osób, dodatkowo w dość tajemniczych okolicznościach. Ostatecznie mężczyzna odnajduje wybrankę swego serca i zakłada z nią rodzinę. Początkowe, idylliczne życie młodych zakochanych zamienia się nie do poznania. W mieście zaczyna szerzyć się gorączka, która sukcesywnie odbiera małżeństwu kolejne dzieci, aż w końcu żonę Williama. Mężczyźnie pozostało ostatnie dziecko, które również jest chore, lecz wciąż żyje. Ten jednak zrozpaczony postanawia targnąć się na własne życie, nie przejmując się losem córki. Przeszkadza mu w tym pewien tajemniczy mężczyzna, który był stałym bywalcem wszystkich pogrzebów w rodzinie głównego bohatera. Proponuje ON pakt, który miały uratować życie ostatniego dziecka Bellmana. Jednak jaka jest tego cena?

Ogromnie zawiodłam się na tej książce. Przed jej przeczytaniem, natchnęłam się na liczne pozytywne recenzje. Została ona wydana kilka lat temu pod innym tytułem i w innej szacie graficznej. Niestety nie sprostała ona moim oczekiwaniom. Moją pierwszą uwagą jest fakt, iż w jednej książce, autorka zawarła całe życie jednego bohatera, przez co fabuła stawała się nudna i niezwykle rozciągnięta. Zdawała się specjalnie przedłużana. Cała historia była bardzo przewidywalna, co było kolejnym, nużącym aspektem podczas lektury. Wykreowana historia również nie była niczym nadzwyczajnym. Jedynym plusem książki był styl pisarki – przyjemny do czytania, pozwalający na wyobrażenie sobie każdej przytoczonej sceny. W dorobku twórczym autorki są jeszcze dwie pozycje. Nie zniechęcam się tą historią, gdyż przeczytałam, że „Trzynasta opowieść” jest o wiele lepsza. Książkę polecam wytrwałym czytelnikom.

„Zadowolony z wyższości bycia żywym, stwierdził, że nie może się doczekać pogrzebu”

Julia G.

źródło: [Adres usunięty]

Czarne skrzydła czasu, podobnie jak większość powieści Setterfield, to powieść, która zasługuje na szczególną uwagę. Łączy w sobie elementy charakterystyczne dla nowoczesnej literatury, z elementami charakterystycznymi dla poprzednich epok. Tutaj widoczny jest wpływ XIXwiecznego stylu gotyckiego, jak i inspiracje starożytnością, np pod postacią tego, czym jest karma i jak działa. Do tego książka jest wypełniona symbolizmem i ukrytymi znaczeniami: czarne kruki od razu rozpatrujemy jako pewien symbol.

Diane Setterfield przyzwyczaiła swoich czytelników do książek pełnych tajemnic, usłanych magią i mrokiem. Już zawsze będzie mi się kojarzyć z literatura wysokich lotów.

Pewne przyzwyczajenia sprawiają, że oczekujemy od kolejnych książek tego samego, tych samych emocji i doznań, tej zagadkowości i bajkowości.

Czarne skrzydła czasu niestety nie satysfakcjonują tak jakbym tego oczekiwała. Cała opowieść skupiła się tu na pokazaniu życia zapracowanego człowieka, na utracie przez niego kontroli czasu. To coś w stylu Czekając na Gogota.

Czekałam, aż nastąpi punkt kulminacyjny, kiedy spełni się czarny scenariusz, kiedy nadprzyrodzone siły zła rozłożą swe czarne skrzydła.

Być może czytałam ją w nieodpowiednim czasie, ale moim zdaniem zabrakło tu głębi, puenty, która odarłaby całą historię z jej jałowości.

Niby ten sam mrok, zrywające się stada kruków wieszczą kolejne tragiczne wydarzenia lub czyjaś śmierć, wszystko to omija naszego bohatera.

Z całej opowieści zapamiętam jedynie trzepot czarnych skrzydeł, może o to właśnie chodziło autorce?

Czy to możliwe, by jeden nieprzemyślany czyn, położył się cieniem na naszej przyszłości? By jedna nierozważna decyzje determinowała cale nasze dalsze życie? Choć wydaje się to niemożliwe, historia zna wiele takich przypadków, kiedy wciąż płacimy za coś, co zdarzyło się przed laty, kiedy nieustannie zmagamy się ze skutkami swojej decyzji. Niekiedy udaje nam się w końcu wyjść na prostą, a choć nie zapominamy tego, co się stało, to uczymy się żyć z tą prawdą, z wyrzutami sumienia.

W dzieciństwie takiego nieprzemyślanego czynu dopuścił się William Bellman, a choć od początku był ON świadomy wagi swego przewinienia, to na wiele lat wyparł go z pamięci. Zwyczajny zakład i chęć zaimponowania rówieśnikom pchnęły chłopca do użycia procy przeciwko krukom. W rezultacie jeden z ptaków stracił życie, zaś wydarzenie to odcisnęło swe piętno na wszystkich obserwatorach. Mimo iż mogłoby się wydawać, że ten bezmyślny akt okrucieństwa nie wywarł na Williamie wpływu, to może po prostu los czekał na właściwy moment, by przypomnieć mu te chwile.

Przez wiele lat Williama można było nazwać prawdziwym dzieckiem szczęścia, choć na to szczęście tak naprawdę sam sobie zapracował. Zatrudniony przez wuja w fabryce nie stronił przed żadnym wysiłkiem fizycznym, a pragnąc poznać cały proces produkcji próbował zarówno tkania, jak i barwienia tkanin. To dało mu właściwą perspektywę, zaś zamiłowanie do nowoczesnych technologii i otwarty umysł sprawiło, że wysunął wiele innowacyjnych pomysłów oraz racjonalizatorskich wniosków, coraz bardziej zwiększając zyski fabryki i angażując się w zarządzanie nią. Mimo początkowej niechęci pracowników do bratanka właściciela, stopniowo jego zapał i pracowitość sprawiły, że stał się szanowany mimo świadomości, że to nie ON pewnego dnia stanie się właścicielem fabryki, Ta bowiem miała przypaść w spadku jego kuzynowi, tyle tylko, że ten był bardziej zainteresowany poszukiwaniem artystycznych środków wyrazu (i kochanków) poza granicami kraju.

William przez wiele lat pracował niestrudzenie, powiększając zakład i podsuwając wujowi nowe pomysły. Zdążył nawet ożenić się z cudowną kobietą i spłodzić czwórkę dzieci, a jego życie stanowiło przykład na to, że ciężką pracą, lojalnością i oddaniem można wiele osiągnąć. Śmierć ukochanej matki była dla niego ciosem, ale praca dała mu ukojenie, którego potrzebował. Tyle tylko, że pewnego dnia szczęście nagle się od niego odwróciło, zabierając mu trójkę dzieci i ukochaną żonę, a śmierć wyciągnęła swoje macki nawet po najstarszą córkę, Dorę. To wówczas William zawarł zagadkowy pakt z tajemniczym nieznajomym, którego od pewnego czasu widywał na pogrzebach. Osłonięty czernią niczym kruk mężczyzna zjawiał się znienacka nad grobem zmarłej osoby i nagle też znikał, ale w krytycznym momencie wspomógł Williama. Dora, zawieszona pomiędzy życiem a śmiercią powróciła do naszego świata, choć tak długa choroba odcisnęła na niej piętno, deformując jej ciało i pozbawiając w zagadkowy sposób owłosienia, które po chorobie nie chciało odrastać.

Kiedy tylko William upewnił się, że córka jest bezpieczna, znów rzucił się w wir pracy, tym razem jednak zupełnie zmieniając kierunek działania, pod wpływem tajemniczej umowy o nieznanej treści. Było to o tyle trudne, że w nieprzewidzianych okolicznościach został właścicielem fabryki, której poświęcił tak wiele lat swojego życia. Jednak ostatecznie stał się nie do powstrzymania, z właściwą sobie determinacja rozkręcając nowy biznes – oparty na śmierci…

Ta niezwykła i dziwna opowieść intryguje i budzi wątpliwości co do interpretacji już od pierwszych stron. Być może to celowy zabieg autorki, Diane Setterfield, bowiem „Czarne skrzydła czasu” angażują nas emocjonalnie, że lektura dzięki swej wieloznaczności zaciekawia i skłania do dyskusji. Niezależnie od tego, czy rzeczywiście to zamierzony efekt, to opublikowana nakładem Wydawnictwa Albatros książka zachwyca pięknym słowem i frapuje. Mimo iż nie jest to najlepsza z książek autorki, to kryje w sobie niepokojący magnetyzm, który nie pozwala nam przerwać czytania, który wywiera na nas wielki wpływ, napełniając nasze serca irracjonalnym lękiem. Tajemniczy pan Black, rozdziały przybliżające nam życie kruków, ptaki pojawiające się w życiu bohaterów pod różnymi postaciami – to wszystko buduje niezwykłą atmosferę, której czytelnik się poddaje. I nawet jeśli ostatnie strony rozczarowują brakiem jednoznacznej odpowiedzi, to tak naprawdę możemy znaleźć ją sami, rozmyślając przy okazji również nad własnym życiem i nad tym, co jest ono warte…

Jakiś czas temu miałam okazję zapoznać się z inną powieścią autorki i byłam bardzo ciekawa tego wydania.

Głównym bohaterem został mężczyzna, który był wychowywany przez matkę, gdyż ojciec opuścił ich krótko po jego urodzeniu. Teraz zdobywał praktykę w firmie wuja co nie każdemu się podobało, zwłaszcza tym, którzy czuli się przez niego zagrożeni. Co z tego wyniknęło?

Nie mogłam doczekać się tej lektury i zostawiłam sobie na nią odpowiednią liczbę godzin. Jest tak świetnie napisana, że najchętniej nie robiłabym sobie przerwy między kolejnymi stronami, do czego Was też serdecznie zachęcam.

Książka została wydana w sztywnej oprawie z elegancką obwolutą w serii butikowej. Rozdziały są krótkie, więc lektura tym bardziej posuwa się do przodu błyskawicznie.

,,Czarne skrzydła czasu" Diane Setterfield to wspaniała pozycja, w której postać kruka odgrywa dość duże wrażenie.

Wierzę, że wszystkie dobre uczynki do nas wracają. Wracają również te złe, o czym szybko dowiaduje się William, który jako dziecko w ramach popisania się przed kolegami zabił kruka.

To właśnie ten kruk będzie przyczyną wszelkich niepowodzeń w jego życiu. William, jako ambitny człowiek szybko pnie się po szczeblach kariery. Przychodzi sława, pieniądze, lecz wraz z tym powoli zaczynają umierać wszyscy, których kocha. Bierze udział w licznych pogrzebach i na każdym pojawią się on, człowiek, który stoi z boku i z kpiącym uśmiechem przygląda się głównemu bohaterowi. Kim jest i czego chce?

W ubiegłym roku pokochałam "Trzynastą opowieść" Diane Setterfield. Musiałam więc sięgnąć po "Czarne skrzydła czasu". Czy ta książka również mnie zachwyciła?

Niestety nie. Zabrakło jej czegoś, co miała poprzedniczka. Cała fabuła średnio mnie angażowała, chociaż nie można jej odmówić klimatu. Pomyśl z zawarciem paktu i tajemniczym nieznajomym był świetny, jednak nie jest to historia, która skradła moje serce. Akcja płynie bardzo powoli, lecz książka nadrabia pięknym językiem, którym posługuje się Setterfield. Nie wywołała też we mnie zbyt wielu emocji, a wiem, że autorkę na to stać.

To nie jest zła książka. Po prostu zbyt wiele zabrakło, żebym się nią zachwyciła.

Było to moje pierwsze czytelnicze spotkanie z twórczością Diane Setterfield. Jest to bardzo tajemnicza i mroczna historia. Znajdziecie w niej mnóstwo kruków, panikę dotyczącą odliczania czasu i tajemniczego współwłaściciela. Można powiedzieć, że karma wraca ze zdwojoną siłą. Nasz bohater William Bellman będąc dzieckiem zamordował kruka. Niby nic takiego się nie stało, ale… Po wielu latach nasz Bellman miał idealne życie cudowną rodzinę i swój biznes. Jednak ta sielanka nie trwała długo. Dopadła go życiowa tragedia. O czym piszę dowiecie się po przeczytaniu.

Książka dzieli się na trzy części. W ostatniej z nich poznajemy Bellmana bardziej spanikowanego. Z całej rodziny została mu już tylko córka. Wchodzi w spółkę z tajemniczym inwestorem. Kim jest ta postać? Prawie nic o nim nie wiemy, jednak nasz bohater jest przerażony na samą myśl o nim. Za wszelką cenę chce spłacić dług. Co chwilę widzi kruki. Nie dają mu spać.

Ciekawe kim jest ten inwestor? Czy to może jest sam diabeł, a umowa to cyrograf? Poczytajcie.

Czy jego życie było konsekwencją tego co zrobił temu biednemu ptaszkowi? Czy atak na kruka zapoczątkował przenikanie zła do jego życia?

Moim zdaniem jest to bardzo mocna historia pokazująca, że złe uczynki zaprocentują w późniejszych latach życia. Do tej książki trzeba przysiąść, żeby ją lepiej zrozumieć. Nie jest to lekka lektura. Długo zastanawiałam się co o niej napisać. Nie za bardzo przypadła mi do gustu. Przez połowę książki zastanawiałam się o co tutaj chodzi. Co jakiś czas miałam ochotę odłożyć tą książkę. Jednak nie byłabym sobą, gdybym nie przeczytała jej do końca.

Mroczny i gotycki klimat tej powieści sprawił, że miałam wrażenie, że czytam baśnie Braci Grimm.

Jeżeli lubicie gotyckie klimaty w powieściach to koniecznie przeczytajcie „Czarne skrzydła czasu”.

Czas, kruki, śmierć i karma to według mnie motywy przewodnie tej książki.

Wielkie plusy należą się za cudowną okładkę. Niesamowicie przyciąga wzrok. Jestem pod ogromnym jej wrażeniem.

Diane Setterfield osiągnęła mistrzostwo w niezwykłej sztuce: jak nikt inny okiełznała gęstwinę literackiego mroku. Tworzone przez nią wiktoriańskie światy pełne melancholii i nostalgii ożywają w wyobraźni i nabierają całkiem realnych kształtów. „Czarne skrzydła czasu” nie są tu wyjątkiem: Setterfield sprawnie porusza się w świecie tajemnic, zapraszając czytelnika w tę niezwykłą podróż. Główną osią powieści są losy Williama Bellmana, którego historia życia naznaczona jest pewnym incydentem z dzieciństwa. Kładąc się cieniem zarówno na szczęśliwej młodości i małżeństwie Bellmana, jak i jego późniejszych, burzliwych latach kiedy stopniowo osuwa się w coraz gęstszy mrok, zdarzenie to nigdy nie pozwala mu o sobie zapomnieć i pojawia się w kluczowych dla bohatera momentach. Rozsnuta na przestrzeni ponad czterdziestu lat historia przedsiębiorczego Bellmana jest także wnikliwym studium wiktoriańskiego społeczeństwa i burzliwych przemian gospodarczych. Kluczowym motywem, wokół którego zawiązuje się główna zagadka powieści, jest przypadkowa śmierć gawrona – to ten wątek, nawiązując też daleki dialog z twórczością Edgara Allana Poe, będzie powracał aż do ostatniej kropki powieści.

W tej powieści, analogicznie do pozostałych dzieł autorki, ogromną rolę odgrywa wszystko, co wydarza się między słowami. To, co niedopowiedziane, wypełnia jednak tak istotną przestrzeń, że miejscami zdaje się przytłaczać czytelnika, a zakończenie, choć skłania do refleksji nad przemijaniem i miejscem straty w naszym życiu, może nie satysfakcjonować po tak długim podążaniu ścieżką tajemnic. W moim przypadku pozostawiła pewien niedosyt. Tak spektakularny debiut jak „Trzynasta opowieść” zawiesił poprzeczkę naprawdę wysoko, dlatego warto samemu przekonać się, czy „Czarne skrzydła czasu” sprawią, że dołączycie do grupy osób rozczarowanych czy zachwyconych tą książką, bo ma ogromny potencjał do podzielenia czytelników.

Czy widmo wydarzeń z przeszłości może rzutować na całe życie? Czy za błędy i nieprzemyślane decyzje trzeba płacić do samego końca? A może istnieje sposób, by się wykupić, zapomnieć, odpokutować? Zawierane umowy mają wielka moc. Szczególnie, gdy w grę wchodzą obietnice składane nieznajomym…

Diane Setterfield poznałam przy okazji lektury urzekającej książki „Trzynasta opowieść”. Choć fabuła nieco zatarła mi się w pamięci, przygnieciona ciężarem kolejno poznawanych historii, to dobrze pamiętam emocje, jakie towarzyszyły mi w tamtej czytelniczej podróży. Setterfield wywołała u mnie duże zaciekawienie, ale też drążący niepokój. Intrygujące tematy szły w parze z dużym emocjonalnym przesłaniem, dzięki czemu całość miała poruszający i magnetyzujący charakter. Czy może zatem dziwić, że tego samego oczekiwałam po nowym tytule utalentowanej pisarki?

„Czarne skrzydła czasu” to jednak nieco inna opowieść. Na szczęście pozostało w niej to, na co najbardziej liczyłam. Obyczajowe wydarzenia rozgrywały się w cieniu niepokoju, obawy i napięcia. Podczas lektury czułam, że z czasem wydarzy się coś złego, a główny bohater będzie musiał zmierzyć się z błędami przeszłości i złymi decyzjami. Bardzo cenię książki dla kobiet, ale staram się, by zawsze wybierać te z górnej półki. Zaskakujące pod wieloma względami, dobrze przemyślane i pięknie napisane. Takie, które robią wrażenie nie tylko ze względu na wybrany temat, ale też sposób jego realizacji. Dokładnie takie, jak ta.

Nowa książki autorki jest bardzo klimatyczna i emocjonalna. Mimo że wydarzenia nie rozgrywają się w szalonym tempie, to lektura nie męczy i nie nudzi. Widać, że autorka zadbała o inne elementy, dzięki którym całość ma głębię i charakter. Łatwo zatracić się w tej historii, podążając za subtelnym piórem pisarki. Setterfield z uwagą przygląda się swoim bohaterom, obserwuje ich ruchy, zagląda w umysły. Tworzy psychologiczne tło dające czytelnikowi bazę do przemyśleń i refleksji. Siłą rzeczy porównujemy się do powieściowych postaci, stawiamy się obok nich i patrzymy jak w tym zestawieniu wygląda rachunek zysków i strat.

A strata niewątpliwie stanowi temat przewodni dla tej historii. Wiktoriańska opowieść przepełniona została śmiercią, tęsknotą, niezrozumieniem. Strony książki osnute są melancholią i nostalgią. Dziś żyjemy w innych czasach, ale zmagamy się z podobnymi problemami. Dzięki czemu wydźwięk tej historii jest tak autentyczny, a emocje bohaterów tak realne.

Setterfield stara się nadać opowieści nieco magiczny i przewrotny styl. Nad bohaterami krążą kruki, swoimi skrzydłami zdają się kształtować książkowe wydarzenia i zmieniać bieg historii. I nie da się ukryć, że dzięki temu książka ma swój urok. Szczególnie, gdy pomyśli się o tych krukach za oknem, zaskakujących dumną czernią i bystrym umysłem. Ten motyw przewodni dodaje całości mroku i niepokoju, wprowadza pewien intrygujący element, który będzie z tą opowieścią się kojarzył i powracał w pamięci, ilekroć taki kruk pojawi się także na naszej drodze.

Autorka kolejny raz zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie. Interesujący temat został bowiem nie tylko świetnie zrealizowany, ale także opisany dojrzałym i pięknym językiem. Widać, że autorka poświęciła przygotowaniu tej historii czas i energię, ale także włożyła w to dużo serca, zostawiając na papierowych stronach część siebie.

Diane Setterfield to zdecydowanie jedna z moich ulubionych autorek. Jej wcześniejsze powieści znalazły stałe miejsce w moim sercu, więc każda nowa historia spod pióra tej pani jest dla mnie wielkim wydarzeniem. Co prawda "Czarne skrzydła" to niekoniecznie nowość, ale wznowienie w cudownej szacie graficznej, które zdecydowanie powinno dołączyć do wcześniej wydanych, równie imponujących książek Setterfield.

Autorka wyróżnia się cudownym stylem. Plastyczny, obrazowy, wspaniale działający na wyobraźnię czytelnika prowadzi nas przez fabułę, która wydaje się równie intensywna co film, ale dużo, dużo lepsza, ponieważ odgrywana na naszych zasadach. Uwielbiam to jak pisze Diane Setterfield, uwielbiam również jej nieograniczoną wyobraźnię, która często pozwala jej poruszać się po niespodziewanych, dotąd niespotykanych zakamarkach i na tej podstawie budując wielopoziomową, dojrzałą, piękną niczym bajka fabułę.

To historia o wyjątkowym klimacie, wydaje się kameralna, mroczna i bardzo niebezpieczna. Na każdym kroku wyczuć można wszechobecną tajemnicę a bohaterowie nie ułatwiają nam sprawy w rozwiązaniu zagadki, ponieważ sami wydają się skrywać własne sekrety. William Bellman jako małe dziecko uśmiercił kruka. Bardzo szybko zapomniał o swoim niecnym czynie a wraz z upływem lat ułożył sobie stabilne, pozornie szczęśliwe i bogate życie. Nie spodziewał się, że los tylko czeka na okazję, by odebrać mu to co zbudował a tajemniczy nieznajomy, który zaproponuje mu pewien układ wcale nie będzie jego wybawieniem.

Bardzo, bardzo intensywna w odbiorze, przenikająca do krwi, dojrzała, wielowarstwowa, zmuszająca do czytania między wierszami, cudowna opowieść o tym jak jeden czyn wywołuje prawdziwe tsunami kolejnych wyborów i decyzji. Diane Setterfield pisze cudowne książki, utrzymane na wysokim poziomie i z bardzo mądrym przesłaniem, więc powyższa lektura jedynie potwierdza talent autorki i pobudza wyobraźnię czytelnika, jednocześnie zmuszając nas do przeanalizowania dobra i zła zamkniętego na kartach powieści pod postacią dynamicznie zmieniającego się Williama.

"Czarne skrzydła" tworzona na wzór klimatyczne baśni mocno nawiązuje do współczesnych problemów. Oryginalna i ponadczasowa powieść pełna ukrytych znaków porwała mnie od pierwszej strony. Diane Setterfield idealnie trafia w mój czytelniczy gust, potrafi wspaniale żonglować emocjami i buduje tak nieoczywistych, płynnie zmieniających się wraz z fabułą bohaterów, że ich losy pamięta się przez długi, długi czas. Jestem oczarowana lekturą, zachwycona klimatem i pod wrażeniem wykonania. Innymi słowy - gorąco polecam!

Tym razem przyszła kolej na lekturę książki ”Czarne skrzydła czasu”. Jak się już pewnie domyślacie, albo jeśli pamiętacie mój zachwyt nad poprzednią książką autorki, tak i tym razem poruszone przez nią mroczne, owiane tajemnicą tematy mnie oczarowały. Baśniowy, gotycki klimat i mgła, która opadając odsłania prawdziwie przerażający obraz tej historii. Historii, której to dalsze koleje losu wymierzą sprawiedliwość.

Autorka w niezwykle umiejętny sposób i bardzo niespiesznie wprowadza czytelnika w świat swojej historii, przyciąga opisami i ukazuje grozę. I choć momentami lektura była dość przygnębiająca czy wręcz bolesna - język, którym posługuje się autorka niezmiennie zachwyca i oczarowuje. Zawarte emocje powodują, że powieść trudno jest odłożyć, a nawet jeśli już się uda to historia ciągle krąży po głowie. To taki przykład gotyckiej i baśniowej opowieści, która zostaje z czytelnikiem na długo.

Czy jeden nieopatrzny akt okrucieństwa z przeszłości może mieć wpływ na dalsze życie? O tym musicie przekonać się sami, a ja wszystkich fanów gotyckich powieści zapraszam do lektury książki…

Opowieści Diane Setterfield są pełne niedopowiedzeń i tajemnic, często bywają osnute gęstą mgłą potworności, z których krok po kroku wyłania się przerażający obraz, zmuszający do wytężania umysłu w czasie lektury. Najnowsza powieść właśnie taka jest, też mami wiktoriańskim sznytem, trąca wszystkie czułe struny w czytelniczym umyśle i niezmiennie zachwyca.

Historia Williama Bellmana wydaje się prosta. Jako chłopiec, zabija kruka, ale szybko zapomina o sprawie, dorasta, żeni się z ukochaną kobietą, rodzą się im kolejne dzieci. Dobra passa zdaje się trwać. Niestety los bywa przewrotny i ma jeszcze coś do powiedzenia jeśli chodzi o Bellmana, dlatego na jego drodze stawia tajemniczego mężczyznę, z którym wkrótce zawiera umowę. A zapłata będzie sroga i wyjątkowo bolesna.

Autorka ma ogromny talent do snucia plastycznych i delikatnych historii. Wprowadza czytelnika w swój baśniowy świat powoli i z rozmysłem. Zaciekawia opisami, bawi się nimi, wplata w każdą scenę, którą w ten sposób ilustruje i płynie na tej fali aż do końca, zmieniając jedynie natężenie i wprowadzając do fabuły elementy grozy.

To, co pozwala cieszyć się lekturą, to przepiękny, literacki język, który ukontentuje najbardziej wymagające gusta. Jeśli zaś chodzi o fabułę to przygnębienie, towarzyszące czytaniu jest odczuwalne szalenie mocno. Winę ponosi za to depresyjny i na wskroś nieszczęśliwy bohater, który pogrąża się w swojej rozpaczy coraz bardziej, mimo, że stara się żyć i pracować normalnie.

To bardzo interesująca (mimo swojej dziwności), lektura. Z pewnością przygnębia, bez wątpienia przytłacza dusznym klimatem, ale piękno i styl jakim operuje autorka winduje tę pozycję wysoko na liście literackich geniuszy. Wspaniała uczta dla duszy!

Śmierć nigdy nie wychodzi z mody”… Te słowa najbardziej utkwiły mi pamięci podczas lektury powieści „Czarne skrzydła czasu”. Mrocznej, przytłaczającej, otulającej duszną atmosferą historii o losach małego chłopca, potem mężczyzny, którego prześladowało nieszczęście. Niby nic takiego się nie zdarzyło… Tak bardzo chciał zaimponować towarzyszom zabaw, skazując kruka na śmierć, za narzędzie mając zaledwie jeden kamień celnie wypuszczonym z procy. Tak zaczyna się ta historia, która potwierdza znane słowa, że nie ma winy bez kary. Williamowi przyjdzie zapłacić wysoką cenę za beztroskę i bezduszność okazaną niewinnej istocie. Fabuła książki toczy się niespiesznie, a mimo to cały czas w napięciu czekamy na rozwój wydarzeń. Niemal czujemy na szyi oddech niepokoju i to ON towarzyszy nam podczas lektury. Autorka sprawnie bawi się gatunkami, mieszając elementy powieści obyczajowej, grozy, okraszając domieszką magii, która na myśl przywodzi baśń z morałem. W książce Setterfield możemy dostrzec także cechy powieści gotyckiej takie jak, chociażby tajemnicza atmosfera narracji, poczucie grozy, śmierć oraz antynomiczną parę bohaterów. Choć w przypadku Williama Bellmana i tajemniczego pana Blacka ta sprzeczność nie jest tak oczywista. Autorka skupia się przede wszystkim na opisach, rozważaniach głównego bohatera, jego dylematach i lękach, co daje czytelnikowi możliwość zajrzenia niemal na dno jego duszy i sprawdzenia, czy ma szansę na odkupienie swych win, zanim nastąpi to, co ostateczne… Wszechobecny i główny motyw kruka spowija całą opowieść mrokiem, zupełnie jakby ten piękny, choć przerażający ptak, przykrywał ją swoimi rozłożystymi skrzydłami i jednocześnie przypominał o tym, co nieuchronne. Można powiedzieć, że Setterfield traktuje głównie o tym, co zazwyczaj wywołuje w nas lęk. Tematach, przed którymi próbujemy mimowolnie uciec, jak cierpienie, strata oraz poczucie zbliżającej się śmierci. Zmusza do zadania sobie pytania, jak wiele jesteśmy w stanie zrobić, aby spróbować ją oszukać? Wydaje się, że nasz bohater, choć nie do końca zdaje sobie z tego sprawę, postanawia spędzić życie na spłaceniu długu. Realizacji umowy, która staje się jego obsesją, sensem istnienia, próbą wymazania z pamięci bolesnych wspomnień. Za przewrotność można uznać fakt, że chcąc uciec przed śmiercią, wciąż wokół niej krąży i niejako cały czas znajduje się w jej „mackach”. Poniekąd na własne życzenie.

Podsumowując:

„Czarne skrzydła czasu” to powieść, która z jednej strony absorbuje, a z drugiej wywołuje niepokój. Niepokój, który zachęca nas do dalszej lektury, do rozwiązania tajemnicy, do odkrycia, czy także w tym przypadku kara za grzechy zostanie wymierzona? Mroczna, gęsta atmosfera otula czytelnika do tego stopnia, że niemal czujemy na szyi oddech strachu i upływającego czasu. Autorka zmusza nas do refleksji nad tym, gdzie leży cienka granica między życiem a śmiercią, między działaniem w imię poświęcenia a strachem, między chęcią wykorzystania tego, co daje nam życie w stu procentach, a nie do końca świadomą ucieczką od niego. Setterfield pokazuje także, jakie konsekwencje niosą ze sobą nieprzemyślane czyny, które zupełnie niespodziewanie mogą stać się początkiem końca i położyć się cieniem na całym naszym życiu.

Kolejna pięknie wydana książka w Serii Butikowej kusiła mnie mocno. To jak wyglądają powieści z tej serii, precyzyjne i kunsztowne, zadowoli każdą okładkową srokę. I tak było tym razem.

Nie jest to jednak książka dla każdego. To taka stateczna, wyważona powieść, których jednych może zachwycić, a drugich trochę znużyć. I niestety, byłam w tej drugiej kategorii. Sam pomysł na fabułę, na zagadkę, był całkiem poprawny, jednak brakowało mi tu dynamiki i zdecydowania. Dużo tutaj mroku, gotyckiej atmosfery i namacalnego strachu, jednak trzeba czasu, żeby wejść w ten świat. Może gdybym lubiła się z klasyką to odbiór tej powieści byłby inny. Czuję, że może jej nie zrozumiałam, nie pojęłam w pełni i dlatego nie przypadła mi do gustu. Czytałam ją długo i z trudem, bo nie jest to łatwa powieść.

Czy warto? Nie wiem, sama ją męczyłam i raczej nikomu bym nie życzyła takiej przeprawy, jednak to historia, w której trzeba odkryć drugie dno i morał ukryty przez autorkę. Ja w niej go nie znalazłam, ale może źle szukałam.