Czarna Kropla. Tom 1

Akcja rozgrywa się w 1794 roku, w gorącym politycznie Londynie. Jest to okres gdy francuska rewolucja jest groźna także dla Anglii, a w zasadzie dla całej Europy. W tym czasie Wielka Brytania toczy wyniszczającą wojnę z Francją, sytuacja wewnętrzna jest napięta, a każda plotka czy podejrzenie o zdradę może skończyć się publiczną egzekucją. Nikt nie może oczekiwac litości.

W tym niepewnym świecie poznajemy naszego bohatera. Jest nim Laurence Jago, urzędnik Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Z pozoru wydaje się on być jednym z wielu trybików królewskiej maszyny. Ale Jago to nie tylko urzędnik, to wrażliwy, inteligentny, zraniony człowiek, który od lat ukrywa swoje lęki i słabości, topiąc je w tytułowej Czarnej Kropli. Jest to lek, środek o właściwościach uspokajających, który stopniowo uzależnia go i zaciera granice między rzeczywistością a urojeniami. Czyli lekoman- ćpun, jak byśmy go teraz określili.

Początkiem fabuły jest tajemnicza śmierć kolegi Laurence’a, urzędnika podejrzewanego o zdradę. Jego śmierc zostaje uznana za samobójstwo, a ciało zostaje oddane w ręce anatomów. Jago zaczyna podejrzewać, że jego przyjaciel padł ofiarą politycznego mordu. Gdy do prasy wycieka treść poufnego listu, który może zaszkodzić brytyjskiej armii i całej dyplomacji, atmosfera zagęszcza się jeszcze bardziej. A to dopiero początek całej niezwykłej intrygi.

Laurence rozpoczyna swoje amatorskie śledztwo i wikła się w coraz bardziej niebezpieczną grę. Co z tego wyniknie? Tego nie zdradzę. Zachęcam was za to do lektury tej bardzo ciekawej książki. Gwarantuję zaskoczenie.

Jednym z największych atutów książki jest postać narratora i sama forma narracji. Laurence Jago nie jest klasycznym bohaterem. To człowiek pełen wewnętrznych sprzeczności, z jednej strony jest inteligentny, ale przy tym nie zawsze odważny i rozważny; uzależniony, ale próbujący zachować jasność umysłu. Jego narracja ma formę jakby wyznania, przez co zyskujemy dostęp do jego myśli i lęków. Bardzo ciekawy zabieg. Dodatkowo nasz narrator ma coraz mocniejszą paranoję. W pewnym moemncie czytelnik zastanawia się, czy faktycznie ma miejsce jakiś spisek, czy nie są to wymysly naćpanego Laurence'a.

Ogromnym atutem jest warstwa historyczna. Nattrass niezwykle ciekawie oddaje klimat epoki końca XVIII wieku, czasu gdy znany wtedy świat był na skraju obłędu. Były to czasy, gdy rewolucyjne idee ścierały się z monarchiczną tradycją, a społeczeństwo obawiało się plotki o zdradzie równie mocno, co zagrożenia wojennego. Autorka ciekawie wplata w fabułę autentyczne postacie historyczne, takie jak np. Thomas Hardy — radykalny polityczny działacz, którego proces o zdradę jest jednym z tętniących życiem wątków pobocznych, i wiele innych postaci.

Ciekawy jest też język powieści. Wyróżnia on Czarną kroplę spośród innych książek historycznych. Nattrass odtwarza styl epoki, sprawiając, że czytelnik ma wrażenie, jakby naprawdę czytał pamiętnik z końca XVIII wieku. Całość jest po prostu świetna. Książka nie ma wad. No może tylko za szybko się kończy.

Czarna kropla to bardzo dobra powieść. Zachwyci ona czytelników ceniących literaturę inteligentną, nieoczywistą i taką z klimatem epoki. To historia nie tylko o politycznych intrygach, ale też o samotności, uzależnieniu, cenie prawdy i niebezpieczeństwie bycia zbyt uczciwym w świecie pełnym politycznego szaleństwa i manipulacji. Zadziwiająco ponadczasowe. Polecam.

„Czarna kropla” Leonory Nattrass przenosi nas do Anglii z XVIII wieku. Autorka tak dobrze oddała klimat tamtych czasów, że momentami myślałam, że książka pochodzi z tamtej epoki. To zaskakujące wrażenie utrzymywało się do samego końca i było dla mnie czymś nowym. Dawno nie czytałam takiej historii — z jednej strony wymagającej, a z drugiej bardzo wciągającej.

Głównym bohaterem opowieści jest urzędnik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Wielkiej Brytanii — Laurence Jago. Ten młody mężczyzna dzięki wykształceniu, a nie tytułowi zdobył posadę, która daje mu lepszy status społeczny. To na pozór przykładny obywatel z niebezpiecznym sekretem. Jednak, gdy pewnego dnia Laurence znajduje ciało kolegi z pracy, zaczyna bać się o swoje życie, bowiem Londyn to niebezpieczne miasto pełne intryg, zwłaszcza dla osób sympatyzujących z Francją.

Ta historia potrzebuje czytelnika, który poświęci jej czas. Tu nie może być pośpiechu, bo można się pogubić. „Czarną kroplę” trzeba czytać na spokojnie, by dokładnie zapoznać się z bohaterami i wydarzeniami. I tak też zrobiłam, ponieważ mamy tu dużo postaci. Od zawsze mam problem z nazwiskami, szczególnie gdy są obcojęzyczne, gdyż trudno mi je spamiętać. W połączeniu z politycznymi rozgrywkami lektura nie należała dla mnie do najłatwiejszych. Jednak gdy powoli czytałam wyznanie Laurence’a, to moja ciekawość bezustannie rosła i dążyła do tego, by poznać zakończenie tego niecodziennego, a co najważniejsze ciekawego kryminału.

To dobry kryminał z realistycznym, historycznym tłem. Zagadkowa śmierć urzędnika daje nam przemyślaną intrygę z mocnym i trzymającym w napięciu finałem, a ciekawość i obawa o losy narratora są siłą napędową czytania. Cały czas chcemy więcej! Chcemy wiedzieć, czy Jago wyjdzie bez szwanku, ponieważ to ciekawy i wywołujący pozytywne uczucia bohater. To taki nasz człowiek wśród wyższych sfer, który dawno temu podjął decyzję, która dziś może być jego gwoździem do trumny. Gdy już wkręciłam się w cały ten angielski klimat, to czytanie szło mi się płynnie i przyjemnie. Polubiłam Laurence’a oraz jego spotkania i rozmowy z innymi bohaterami. To one rysowały w mojej głowie tamten czas, tamte wydarzenia.

Cieszę się, że mam już drugą część z tej serii, bo wyciągnęłam się w klimat szpiegów, polityki, XVIII wieku oraz w samą postać Laurence'a. Jeśli lubicie powieści historyczne, to polecam wam tę książkę. Znajdziecie tu interesującą fabułę, ciekawych bohaterów oraz pożądane przez mnie napięcie i ciekawość. Ja jestem pod wrażeniem.

Moja ocena: 8/10.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Nemezis.

Burzliwa końcówka osiemnastego wieku, szpiegowski fach w rozkwicie, zapotrzebowanie ogromne. Rewolucja francuska jeszcze odbija się echem, Stany Zjednoczone nie są już kolonią, polityka jest kotłem, w jakim nieustannie wre, a wczorajsze sojusze, dzisiaj mogą okazać się zdradą. Książka w takim klimacie już na wstępie intryguje, a im bardziej zagłębiamy się tym zainteresowanie rośnie. Dorzućmy do tego Londyn oglądany z ówczesnej perspektywy, oddany z detalami i z różnymi, kontrastowymi, obliczami. To jednak tylko tło dla intrygi, w jakiej nie ma łatwych odpowiedzi i prostego podziału. Jak się przekonujemy jest ona dużo bardziej skomplikowana i przede wszystkim zagadkowa. „Czarna kropla” to historia od podszewki, tej nie na pokaz, gdzie autorka doskonale zaciera granicę pomiędzy fikcją literacką a faktami, realnymi postaciami oraz tymi powstałymi w twórczej wyobraźni. W fabule spod pióra Leonory Nattrass znajdziemy doskonałą lekturę, która ani na moment nie daje pewności co do tego, co jeszcze wydarzy się oraz kto jest sprzymierzeńcem, a kto nim nie jest, natomiast wróg niejedno ma imię. Spiski i podstępy są w tej książce na porządku dziennym, czasem dostrzegamy je po fakcie, podobnie jak i bohaterowie, niekiedy zaczynamy łączyć pojedyncze nitki w wątki, zaskakujące finałem.

Polityka od zawsze była domeną podejrzeń, zakulisowych gier, zdrad i poszukiwania winnych. Niezależnie od epoki, scenariusz pozostaje zadziwiająco podobny: gdy władza drży w posadach, gdy społeczeństwo z niepokojem patrzy w przyszłość, zawsze znajdzie się ktoś, kogo można obarczyć winą. Czasem będzie to wróg zewnętrzny, czasem wewnętrzny — cudzoziemiec, inna klasa społeczna, niewygodny myśliciel. W tej zawikłanej materii, gdzie prawda rzadko bywa oczywista, historia staje się nie tylko nauczycielką życia, ale i lustrem, w którym widzimy nasze własne czasy.

Leonora Nattrass, wykładowczyni akademicka, z wielką erudycją i literackim kunsztem podejmuje tę tematykę w powieści „Czarna kropla”, tworząc dzieło, które nie tylko intryguje fabularnie, ale też stanowi cenny komentarz do realiów XVIII-wiecznej Anglii — epoki burzliwych przemian, rozkwitu imperium, ale i głębokich podziałów społecznych oraz politycznych napięć.

Akcja powieści rozgrywa się w 1794 roku, w czasach, gdy Wielka Brytania toczy wojny z rewolucyjną Francją, a wewnętrzne spory polityczne — między torysami a wigami — nabierają intensywności. To czas, gdy lojalność obywatelska jest stale poddawana próbie, a każdy przejaw sympatii wobec idei rewolucji może zostać uznany za zdradę stanu i skończyć się ... szubienicą. W tym kontekście pojawiają się listy, które mogą zagrozić stabilności rządu. Gdy jeden z urzędników zostaje znaleziony martwy, śledztwo prowadzi nasz główny bohater — Laurence Jago, skryba w Foreign Office i człowiek o skomplikowanej przeszłości. Jednocześnie jest to człowiek, który znalazł wiszącego Willa Bensona i nie jest w stanie uwierzyć, że ten popełnił samobójstwo.

Jago, narrator powieści, jest postacią niejednoznaczną — lojalnym sługą Korony, ale też człowiekiem rozdwojonym między obowiązkiem a moralnością, przeszłością a teraźniejszością. Jego historia, osobista i zawodowa, wpleciona zostaje w sieć intryg, w której każde słowo, każdy dokument może ważyć więcej niż całe bataliony żołnierzy. Równie ciekawa jest jego historia rodzinna – jest synem kornwalijskiego farmera i francuskiej wdowy, co w obliczu napiętej sytuacji politycznej, bynajmniej nie jest powodem do dumy.

Tym, co czyni „Czarną kroplę” dziełem zwracającym uwagę, jest dbałość autorki o realia historyczne. Nattrass nie tworzy jedynie tła wydarzeń — ona je rekonstruuje z precyzją godną archiwisty. Począwszy od opisu biurokracji Foreign Office, przez język epoki, aż po detale życia codziennego londyńskich elit i miejskiego pospólstwa — każdy szczegół wydaje się starannie wyważony i oparty na źródłach historycznych.

Na uznanie zasługuje również sposób, w jaki autorka przedstawia polityczną atmosferę końca XVIII wieku. Rewolucja francuska budzi w Brytyjczykach strach, ale i fascynację. W powieści widzimy napięcie między konserwatyzmem a nowymi ideami wolności i równości. Rozważania bohaterów o zagrożeniach płynących z „kontynentalnej zarazy” to nie tylko echo tamtej epoki, ale i komentarz do ponadczasowego strachu przed zmianą i obcym wpływem. Nattrass nie popada jednak w moralizatorstwo — pozwala faktom i postaciom mówić same za siebie.

Warstwa literacka zasługuje na osobną uwagę. Styl Leonory Nattrass cechuje się powściągliwością, dbałością o rytm narracji oraz język wyważony i osadzony w konwencji epoki, ale zrozumiały dla współczesnego czytelnika. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie (jest to swego rodzaju spowiedź Laurence`a), co pozwala czytelnikowi śledzić proces dochodzenia do prawdy oczami głęboko złożonej postaci. Jago nie jest bohaterem nieskazitelnym, ale to właśnie jego słabości i wątpliwości czynią go wiarygodnym. To nie detektyw à la Sherlock Holmes, ale człowiek pogrążony w strukturach władzy, starający się zrozumieć, komu naprawdę służy.

Powieść przypomina czytelnikowi, że historia to nie tylko zbiór dat, ale ciąg dramatów ludzkich, rozgrywających się na tle wydarzeń, które wciąż kształtują naszą teraźniejszość. Nattrass, jako historyczka, nie pozwala sobie na fabularne swawole — jej fikcja literacka opiera się na silnych fundamentach źródłowych, co czyni jej dzieło lekturą wartościową nie tylko dla miłośników literatury sensacyjnej, ale i dla tych, którzy cenią rzetelność historyczną. Tradycjonalista znajdzie tu nie tylko hołd dla dawnego stylu pisania i narracyjnej uczciwości, ale także przypomnienie o tym, że przeszłość jest czymś więcej niż tylko tłem — to sedno zrozumienia człowieka.

„Czarna kropla” to powieść, która łączy w sobie zalety historycznej rekonstrukcji, literackiej dojrzałości i politycznego thrillera. Leonora Nattrass udowadnia, że można pisać z szacunkiem dla przeszłości, nie rezygnując z dynamiki i napięcia fabularnego. W czasach, gdy historia bywa spłycana do memów i uproszczeń, takie książki są potrzebne — jako przypomnienie, że to właśnie szczegół, dokument i świadectwo czynią historię żywą. Zdecydowanie warto książkę przeczytać — nie tylko dla samej intrygi, ale dla głębszego zrozumienia mechanizmów władzy, które, jak pokazuje Nattrass, od wieków działają według tych samych reguł.