Czarna Krew

Jaką magiczna moc chcielibyście mieć? Pewnie właśnie wasza wyobraźnia oszalała i zobaczyliście siebie, jako wielkich czarodziei. A teraz wyobraźcie sobie, że wasza magia nie jest błogosławieństwem, a przekleństwem. Czymś, co spala was od środka, ale nie możecie się tego pozbyć. Trzeba nauczyć się z tym żyć i w liczyć, że uda się nie postradać zmysłów. Skąd u mnie takie pesymistyczne spojrzenie ma magię. Jest to wypadkową wkroczenia do świata z powieści „Czarna krew” Barbary Augustyn. Świata, w którym magia jest nieprzewidywalna, a na tych którzy są nią obdarzeni patrzy się z nieufnością.

Ta książka spodobała mi się już od pierwszej strony. Zacznijmy od tego, że ja w ogóle lubię mroczne i gęste powieści, a u Augustyn od początku widać, że bohaterowie nie będą hasać po kwiecistych łąkach, a wędrować przez surową okolicę, że to będzie przygoda z ciemnych nici utkana. I, co ciekawe, autorka kreuje nie tylko świat, ale też bohaterów. Bohaterów bardzo kompletnych, z całym bagażem doświadczeń, a także wewnętrznymi demonami, które odzywają się w trakcie przygody. Próżno tu szukać herosów. To są ludzie. Owszem, wyjątkowi, ale jednak ludzie, którzy mają swoje marzenia, a najważniejszym z nich to przeżyć.

W „Czarnej krwi” intryguje wszystko. Autorka – pomimo gęstej atmosfery – może poszczycić się wyjątkową lekkością pióra. Augustyn pisze plastycznie nie przesadzając z opisami. Nie brak tu akcji, ale nie takiej, jak z powieści sensacyjnej. Akcji budowanej spokojnie, metodycznie. Odpowiednio przygotowanej, aby czytelnik mógł odetchnąć miejscem wydarzeń, poczuć dylematy bohaterów, a także wziąć udział w przygodzie. Ta książka ma w sobie coś z klasycznego fantasy, ale pogłębione o jakiś psychologiczny pierwiastek. Bo to nie przygoda jest celem. Augustyn dba o szeroki kontekst, dzięki czemu tworzy naprawdę intrygujące fantasy.

Szukałam książki, która porwie moją wyobraźnię, więc mój wybór padł na propozycję Barbary Augustyn. Zapowiedź sugerowała moc wrażeń a ja, zacierając ręce, nie mogłam się ich doczekać. Czy zatem autorka spełniła moje oczekiwania?

Zdecydowanie! Mocna fantastyka pisana z w pełni wykorzystanym potencjałem. Od samego początku podążamy zauważalnie obranym szlakiem, doceniamy wszystkie przedstawione detale oraz analizujemy kreację bohaterów, którzy mają wiele do powiedzenia. Zaskakujący jest fakt, że na trzystu stronach autorka zmieściła tyle wątków, motywów czy sam rozległy świat przestawiony ani przez chwilę się przy tym nie gubiąc, że z zapartym tchem przerzucamy kolejne strony i nie możemy się temu nadziwić. W dodatku całość została przedstawiona w sposób docierający do każdego, bez względu na literackie upodobania, ponieważ każdy z nas znajdzie w tej lekturze coś swojego, coś naprawdę treściwego oraz wartościowego.

Dziewięciu Ilustratorów zniknęło bez wieści i tak rozdarł się świat. Kataklizm doprowadził do całkowitego podziału mapy a magia zmieniła swój bieg. Zaczęło robić się niebezpiecznie, gdy władający nowymi umiejętnościami nie potrafili nad nimi panować. Czwórka bohaterów wyruszy w podróż ku zrozumieniu nowej sytuacji, ale to co spotkają po drodze całkowicie przewartościuje ich potrzeby. Czy są gotowi na nieznane?

Mroczna, niepokojąca, ale jednocześnie przepełniona pozytywną energią. Wszelkie emocje skumulowały się w spójną całość, by nie pozostawiać czytelnika obojętnym choćby na minutę. Fabuła stawia na dużą intensywność, nieustannie coś się dzieje, nowe fakty płynnie przeplatają się z analizą zachowań postaci. Do tego warto dorzucić samą gęstą magię, która napędza machinę zdarzeń a brak ugładzeń, brutalność, walka z prywatnymi demonami, szukanie przez bohaterów własnego miejsca w świecie sprawiają, że właśnie ta konkretna fantastyka staje się bardziej przyziemna. Autorka zadbała o poruszenie istotnych kwestii, ponieważ poza wprowadzaniem nas w labirynt ciemnych miejsc i licznych tajemnic zaglądamy w głąb ludzkiej duszy, patrząc na skrywane zagubienie, lęk przed nieznanym, walkę z własnymi koszmarami czy dążenie do założonych celów. To wszystko oparte na wielkiej, niebezpiecznej, pochłaniającej nas przygodzie, której nie chcemy opuszczać nawet na chwilę.

"Czarna krew" to pisana z pasją i zaangażowaniem opowieść dla każdego poszukującego lektury przekraczającej granice. Niepozorna a jednak kryjąca wielkie wnętrze, otwarta na magię niosącą ze sobą zaskakujące konsekwencje. Rewelacyjnie przedstawiony świat, niezapomniani bohaterowie, wędrówka z wartościami, które odwołują się do otaczającej nas rzeczywistości. Barbara Augustyn napisała książkę obok której nie możecie przejść obojętnie! Brawo z zaangażowanie, brawo za przegonienie znamion debiutu. Mam nadzieję, że kolejne książki autorki będą tylko lepsze.

W literaturze fantasy chaos najczęściej pojawia się jako siła zła, niszczycielska, pierwotna, zewnętrzna. W „Czarnej krwi” Barbary Augustyn jest czymś więcej, to nie tylko rozchwiana magia, która zmieniła świat, ale też metafora wewnętrznych przeżyć bohaterów, traumy, strachu, samotności. Debiut autorki to nie klasyczna powieść o ratowaniu świata, lecz głęboko psychologiczna opowieść o próbie ocalenia własnego człowieczeństwa.

Fabuła osadzona jest w świecie po magicznej katastrofie, wydarzeniu, które zmieniło oblicze rzeczywistości. Zniknięcie dziewięciorga najpotężniejszych magów, zwanych Ilustratorami, zburzyło dotychczasowy porządek i pozostawiło po sobie rzeczywistość zdominowaną przez nieprzewidywalną, dziką magię. Nowo narodzeni czarujący nie posługują się już bezpiecznymi zaklęciami, ale niekontrolowanymi impulsami, których cena bywa tragiczna. W takim świecie wyrastają bohaterowie, czwórka osób, których ścieżki krzyżują się nieprzypadkowo. Każde z nich nosi brzemię, traumę, zbrodnię, pustkę. Ich wędrówka jest nie tylko podróżą przez zniszczony świat, ale i przez własne sumienia. Barbara Augustyn kreśli bohaterów z niezwykłą psychologiczną przenikliwością, są ludzcy, niedoskonali, czasem bezradni. Ich przemiany nie są efektem wielkich bitew, lecz cichych, wewnętrznych decyzji.

System magiczny stworzony przez autorkę zasługuje na szczególną uwagę. Chaos magiczny nie jest tylko tłem, stanowi integralną część świata i psyche postaci. Użycie magii wiąże się z ryzykiem fizycznym, ale też moralnym. Nie da się oddzielić potęgi od skutków. W ten sposób Barbara Augustyn podejmuje temat odpowiedzialności za własne czyny i pokazuje, jak trudno jej sprostać w świecie pozbawionym jasnych zasad. Nie ma tu miejsca na bohaterów wszechmocnych i bezbłędnych. Każde użycie magii może sprowadzić tragedię nie tylko na wroga, ale na bliskich, a nawet na samego czarującego. To fascynujące odwrócenie klasycznego tropu, gdzie dar staje się błogosławieństwem sprawia, że „Czarna krew” przypomina nieco estetyką i problematyką dark fantasy.

Atmosfera powieści jest gęsta, mroczna, pełna ruiny, śmierci i smutku. Autorka nie boi się pokazywać okrucieństwa, zarówno fizycznego, jak i emocjonalnego. Mimo to w tej brutalności istnieje delikatna nić nadziei. Nie jako naiwna wiara, ale jako przekonanie, że nawet najmniejszy akt dobra może mieć znaczenie. Augustyn ukazuje emocjonalną prawdę bolesną, czasem brutalną, ale przez to wiarygodną. „Czarna krew” to powieść dla czytelników, którzy od fantasy oczekują nie tylko przygody i świata z mapą, ale również literackiego wyzwania. To książka stawiająca pytania o granice odpowiedzialności, o rolę traum w kształtowaniu tożsamości, o wybory, które definiują nie tylko losy świata, ale i jednostki. Miłośnicy psychologicznej głębi, złożonych postaci, a także ci, którzy doceniają mroczną atmosferę i moralne szarości, znajdą tu coś dla siebie. To lektura, która bardziej niepokoi niż uspokaja, ale pozostawia z refleksją, której tak często brakuje w literaturze rozrywkowej