Czarna góra

Rzadko sięgam po książki historyczne. Na początku ciężko było mi się za nią zabrać, ale kiedy zacząłem ją czytać, pochłonęła mnie bez reszty. Bardzo fajny i dobry zbiór opowiadań, przemyślany, napisany mądrym językiem. Książka tego autora pierwszy raz wpadła mi w ręce i absolutnie nie żałuje, już planuje zakup kolejnych jego książek. Łatwo się czyta, nie przynudza, pozwala stać się uczestnikiem wydarzeń opisanych w książce. Losy bohaterów książki bardzo ciekawe i wciągające już od pierwszych stron. Na pewno nie wieje tam nudą. Trudno się oderwać, ponieważ chłonie się strony jedna po drugiej. Książka godna polecenia.

Jestem gorącym fanem całej twórczości Filipiuka, więc nie powiem nic nowego - także ‘’Czarna góra’’ należy do jego udanych dzieł. Historia opowiedziana w tej powieści dosłownie wgniata w fotel. Już sam początek - śmierć katorżnika – zapowiada, jaka będzie cała historia. Brudna, trudna i pełna mroku. Tego też oczekiwałem od ‘’Czarnej góry’’ – jestem znudzony historiami, w których nieskazitelni bohaterowie bez trudu pokonują stawiane im przeszkody i są podziwiani. Tu było inaczej, a fakt, że historię osadzono w nie tak odległym, lecz dzikim i na wpół mistycznym świecie, jedynie dodawał smaku. Daję ocenę 10/10.

Andrzej Pilipiuk ma swój specyficzny styl. Jest to styl ciężki w odbiorze i pesymistyczny. Podobnie jest w ''Czarnej górze'', która rozpoczyna się śmiercią byłego katorżnika. Bardzo przyjemne rozpoczęcie lektury ;)

+ ciekawi, niejednoznaczni bohaterowie, którzy skrywają tak wiele tajemnic i ''trupów w szafie'',

+ oryginalna historia (nie ma tu nieskazitelnych postaci i sztampowych zwrotów akcji),

+ mocne, sugestywne opisy,

+ klimat (epoka pierwszej połowy 20. wieku, co nadaje powieści ponurego klimatu),

- miejscami rozwleczona fabuła.

Podsumowując, 4 plusy, 1 minus, stąd ocena 4/5. Jest to jedna z lepszych powieści Pilipiuka.

Lubię czasy pierwszej połowy dwudziestego stulecia (dwudziestolecie międzywojenne), postać Józefa Piłsudskiego, historie związane z katorgami i zsyłkami na Syberię. Wreszcie, lubię ciekawe, niejednoznaczne postaci. To wszystko znajduje się w najnowszej książce Andrzeja Pilipiuka, a choć ''Czarna Góra'' to w zasadzie jest zbiór wszystkich rozwiązań i smaczków, jakie dotychczas stosował ten autor, wszystko jest na swoim miejscu. Na plus oceniam zwłaszcza dialogi i sugestywne, choć zwięzłe opisy. Na minus - miejscami nieco nudną fabułę, co jednak nie wpływa na całokształt. Całość oceniam na mocny 4 z plusem.

Nigdy nie przepadałam za twórczością Andrzeja Pilipiuka, uważając jego dotychczasową twórczość za grafomanię tak lichą w porównaniu z dziełami innych autorów tworzących prozę o podobnej tematyce. To był wielki błąd z mojej strony. Wartka akcja i niespodziewane twisty, ciekawy klimat, dające do myślenia opisy przeżyć głównych bohaterów (są to bardzo ciekawe, na pewno nie krystaliczne) oraz wisienka na torcie, czyli postać Józefa Piłsudskiego, którego działalność zawsze podziwiałam. Moim zdaniem książka ''Czarna góra'' nie ma żadnych minusów... poza jednym - historia nie jest zbyt długa i kończy się po kilku godzinach lektury.

Po krótkim odpoczynku od zagłębiania się w twórczość Andrzeja Pilipiuka postanowiłam wrócić do lektury jego powieści. Jego najnowsza powieść, tzn. ''Czarna góra'', stanowiła dla mnie okazję do ponownego obcowania z powieściami Pilipiuka, które są mroczne, ponure i pesymistyczne. ''Czarna góra'' nie jest pod tym względem inna. Z satysfakcją śledziłam losy bohaterów i zachwycałam się interesującą fabułą (w historii pojawił się nawet Józef Piłsudski!) oraz niespodziewanych zwrotów akcji. A w ''Czarnej górze'' działo się wiele! Już sam początek opowieści, w którym przedstawiono śmierć byłego katorżnika, był niezwykle interesujący. Dalej nie było gorzej, a atmosfera gęstniała wraz z każdą przeczytaną stronicą. Ocena 9/10.

Nie jestem fanem fantastyki, ale od czasu do czasu zdarzy mi się przeczytać jakąś powieść z tego gatunku. Szczególnie cenię te, które zostały napisane przez polskich autorów. Ostatnio sięgnąłem po książkę Andrzeja Pilipiuka pt. "Czarna góra" i muszę przyznać, że jestem nią bardzo pozytywnie zaskoczony. Dawno nie czytałem tak mocnej, a jednocześnie tak dobrze napisanej i dopracowanej powieści. Ta lektura jest po prostu kompletna. Autor ma swój niepowtarzalny styl, który sprawia, że czytelnik nie może oderwać się od czytania. Fabuła jest spójna i logiczna, a bohaterowie niemal idealnie napisani.

,,Czarna Góra” to kolejny przykład na to, że Andrzej Pilipiuk świetnie odnajduje się w krótkich formach. Opowiadania wciągają czytelnika, zaskakują niesamowitymi pomysłami, a jednocześnie cieszą bardzo dobrym wykonaniem. Dlatego niezależnie czy czytaliście poprzednie tomy z serii, czy będzie to Wasza pierwsza wyprawa do ,,Światów Pilipiuka” możecie być pewni, że czeka Was po prostu dobra lektura .

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.

TAJEMNICE PRZESZŁOŚCI

Jeden z najpopularniejszych opolskich pisarza powraca z tym, co wychodzi mu najlepiej… Nie, nie z kolejnym tomem przygód Jakuba Wędrowycza tylko z tym drugim, czyli opowiadaniami. Bądźmy więc zatem poważni, bo i treść do komediowych – mimo pewnej dozy humoru – nie należy. Ale za to właśnie cenię sobie krótkie formy Pilipiuka – za tę ich powagę połączoną z dobrymi pomysłami i równie dobrym wykonaniem. I taki jest właśnie ten zbiór.

Jak wszystkie zbiory z serii „Światy Pilipiuka”, tak i ten nie może obejść się bez dwóch bohaterów: Pawła Skórzewskiego i Roberta Storma. Teraz jednak czeka nas okazja odkrycia jak wyglądało życie tego pierwszego zanim został doktorem, którego tak doskonale znamy. Ten drugi zaś znów pakuje się w tarapaty i znów odkrywa przed nami fascynujące przygody. Nie ważne jednak czy rzecz dotyczy pewnej deski, czy polskiej bomby atomowej z lat 20., za każdym razem wciąga, zaskakuje i dostarcza dobrej rozrywki.

Pilipiuk nie potrafi pisać powieści. Wiele ich wydał w swojej karierze, ale rzadko która była naprawdę udana. Problem z długimi formami w jego przypadku jest taki, że mamy w ich przypadku do czynienia ze zlepkiem pomysłów, które nie do końca do siebie pasują. Pilipiuk bierze wszystko co przyjdzie mu do głowy i w formie przeładowanych pomysłami rozdziałów, które same w sobie stanowią bardziej opowiadania przekute na siłę w kolejny fragment większej całości, niż cokolwiek innego, próbuje posklejać to w jedną całość. I rzadko się to udaje.

Ale z krótkimi formami Pilipiuk sobie radzi i to jeszcze jak. W końcu to właśnie na opowiadaniach zbudował niemal całe swoje jakubowe uniwersum, a także zapełnił nimi już dwanaście tomów „Światów Pilipiuka”. I to one naprawdę mają w sobie to coś. Dobre, skończone pomysły, nie wymagające rozwinięcia w nic więcej ani też wiedzy o innych losach przedstawionych w nim postaci, dobry styl, ciekawy klimat… Owszem, są tu przeplatające się wątki, ale Pilipiuk swoją prozę konstruuje tak, by można było zacząć czytać od dowolnego tekstu i bawić się tak samo dobrze, jak wychwytując wszystkie te powiązania.

A zabawa jest udana, bo mamy tu tajemnice przeszłości, akcję, przygody… Czasem bliższe jest to literaturze historycznej, czasem iście detektywistycznej, podanej z pazurem i humorem, czasem awanturniczej, a czasem zahaczającej o oldschoolowy fantastykę. Wojny, archeologii i tym podobnych tematów, charakterystycznych dla Pilipiuka, także nie brakuje. Każdy więc, kto lubi powyższe gatunki czy estetyki, znajdzie tu coś dla siebie. Reszta to po prostu dobre wykonanie, pełne lekkości, swobody, ale i dobrze odmalowywanych realiów.

Kto lubi Pilipiuka, rekomendacji nie wymaga, bo i tak przeczyta. Kto nie lubi, przekonać się nie da. Ale jeśli nie znacie jeszcze jakimś cudem jego prozy, sięgnijcie i przekonajcie się, co ma do zaoferowania. Nie jest to głęboka, wybitna literatura, ale jako rozrywkowa lektura sprawdza się dobrze także dla nowych odbiorców. A stałym czytelnikom gwarantuje to, na co liczą: jeszcze jedną, równie udaną wyprawę do niezwykłego, a jednak bliskiego nam świata, w której towarzyszyć będą im doskonale znani bohaterowie. I fakt, że pomimo tylu tomów Pilipiuk wciąż trzyma poziom, także należy docenić.

Andrzej Pilipiuk to autor, który zachwycił mnie swoją wyobraźnią. Został laureatem nagrody literackiej im. Janusza A. Zajdla za rok 2002. Jego książki są napisane w specyficzny sposób i czasami ciężko je zrozumieć, dlatego postanowiłam poznać duszę tego artysty i przeczytałam „Czarną górę".

Dzieło Pilipiuka zawiera kilka w miarę krótkich opowiadań. Każde z nich trzeba oceniać osobno, ponieważ ich treści oraz bogactwo językowe różnią się od siebie. Większość tekstów opiera się na rzeczywistych wydarzeniach związanych z historią Polski. Przodującymi tematami są wojna i okupacja. Głównym bohaterem jest Paweł, szesnastoletni chłopak którego zesłano na Syberię w celu organizacji pogrzebów Polakom. Podczas sekcji zwłok został znaleziony paszport pewnego nieboszczyka. Dzięki niemu przyjaciel Pawła mógł wrócić do rodzinnego miasta, gdyż podszywając się pod zmarłego, nie zwrócił niczyjej uwagi. Natomiast Paweł w tym samym czasie odkrył, że nieżyjący miał przy sobie również notatnik. Bohater, zaciekawiony wpisami, przerzucał kartki, aż w końcu dowiedział się, że prawdopodobnie na Czarnej Górze znajduje się złoto. W tamtym momencie pieniądze były dla niego bardzo ważne, więc zdecydował, że wyrusza na wyprawę. Niestety, zamiast poszukiwanego skarbu odkrył tajemnicę, która zmieniła jego życie na zawsze, a jego poprzedników nigdy nie odnaleziono.

Czy bohaterowi udało się poznać historię tajemniczego miejsca? Czy dopisał mu los i będzie mógł wrócić do domu żywy?

Ostatnim opowiadaniem będącym bliżej mojemu sercu jest „Grom". Historia alternatywnej Warszawy, okupowanej przez Rosję i Austrię. Czytając te parę stron, można porównać sobie obecne czasy z przeszłością i zobaczyć przepaść między 1927 a 2021 rokiem.

Mam wrażenie, że jedynym dobrym opowiadaniem o nawet przyjemnej tematyce jest właśnie tytułowa „Czarna góra”. Ten tekst wzbudził we mnie duże zainteresowanie historią Polski w czasach okupacji i zrozumiałam, jak tak naprawdę czuli się ludzie w tamtych czasach.

Mimo że autor dodał elementy fantastyki do swojego dzieła, nie jest to ani trochę książką fantasy. Brakuje wielu detali, szczegółowych opisów, jasnej fabuły oraz wielowątkowości. Czas mi się dłużył, kiedy czytałam pozostałe opowiadania. Miałam wrażenie, że nie przekazują żadnej wartości i są „o niczym”. Może to było tylko moje wrażenie, gdyż na co dzień nie interesuję się drugą wojną światową, ani nie jestem fanką biografii Hitlera czy też Stalina.

Ksiązka Pilipiuka na pewno zaciekawi odbiorców z dużą wiedzą historyczną. Żart, którym operuje autor, prawdopodobnie będzie zrozumiały dla większości pasjonatów przeszłości. Jednak jest to lektura monotonna i nie da się jej czytać na ławce w parku. Trzeba poświęcić jej dużo czasu, aby zrozumieć przekaz.

Zuzanna, lat 18

źródło: [Adres usunięty]

Andrzeja Pilipiuka, a dokładnie jego książki, znam już od jakiegoś czasu. Tak, nie ukrywam, że jestem jego wielkim fanem już od dawna i każda premiera jego nowej książki jest dla mnie prawdziwym świętem. "Czarna Góra" już gości u mnie na półce, tak jak poprzednie książki, które opowiadają o Doktorze Skórzewskim i innych bohaterach, jacy znani są z tej serii. W środku znaleźć można wszystko, do czego Pilipiuk zdążył nas już przyzwyczaić. Jest tu więc bardzo szybka, wartka akcja, która nie ustaje ani na chwilę. Są tu także bohaterowie, dzięki którym czytelnik się nie nudzi i czuje się jak "między swemi".

Pilipiuk nigdy mnie jeszcze nie zawiódł. Jego historie są mroczne, nieprzyjemne (ale to nie jest wada!) i takie... życiowe. ''Czarna góra'' nie jest wyjątkiem, a umiejscowienie akcji w pierwszej połowie dwudziestego wieku jedynie dodaje uroku. Czytałem historię stworzoną przez Pilipiuka z zapartym tchem, chcąc za wszelką cenę poznać tajemnice skrywane przez bohaterów. Zakończenie historii wgniata w fotel. Jedyną wadą jest moim zdaniem miejscami nieco toporny styl. Gdyby nie toporność w niektórych momentach, byłoby 9/10, daję zatem 9/10 za ciekawy pomysł i niejednoznacznych, złożonych wewnętrznie bohaterów oraz miejsce i czas akcji.