Cyberpunk Girls

Science-fiction nieodłącznie kojarzy mi się przede wszystkim z wielkimi autorami takimi jak Frank Herbert, Stanisław Lem, Philip K. Dick, czy William Gibson. Może zabrzmi to trochę szowinistycznie, ale niedawno zorientowałem się, że nie miałem okazji czytać twórczości kobiet w tym gatunku, a przecież napisały one wiele fantastycznych utworów. Dziś jednak to się zmienia, gdyż w moje ręce wpadł niezwykły napisanych przez polskie autorki.

Sześć autorek i siedem opowiadań, to dwa wspólne mianowniki dla opowiadań zawartych w najnowszej pozycji wydawnictwa Uroboros. Wszystkie są z gatunku cyberpunk, skupiającego się [Adres usunięty]. na wpływie zaawansowanej technologii na funkcjonowanie ludzkości, ale nie tylko, o czym najlepiej przekonacie się po lekturze książki. Jeśli chodzi o tematykę opowiadań, to jest ona bardzo różna, ale zarazem bardzo ciekawa. Obca cywilizacja po cichu próbująca przejąć kontrolę nad światem, niebezpieczny wyścig z wielkimi ambicjami w tle, wirtualna rzeczywistość jako pułapka bez wyjścia, czy walka o własne życie spowodowana przez technologię, która miała je uratować. To tylko niektóre z historii, jakie będziecie mieli okazję poznać.

Co ciekawe, te wyżej wspomniane tematy w większości są związane z wydarzeniami, z którymi czytelnik może bardzo dobrze się utożsamić. Wystarczy powiedzieć, że już na wstępie otrzymujemy opowiadanie pod tytułem Heartbyte, w którym panuje koronawirus i to właśnie ON powoduje kłopoty dzielnej Keiry, zasuwającej jak szalona, by opłacić technologię utrzymującą ją przy życiu. Innym razem pojawia się jakże aktualny obecnie wątek aborcji, w najbardziej przerażającej historii Nitro. W aktualnej sytuacji interesująca jest również przygoda z wirtualnym światem, w którym bohaterowie Spandau przebywają niemal non-stop.

Autorki tworzą bohaterki i bohaterów, których losy po prostu chce się śledzić. Przedstawiłem wam już kurierkę bez zahamowań Keirę, a na kartach książki przeczytacie jeszcze o tak kolorowych postaciach, jak ciekawska Tyana, której znakiem charakterystycznym jest królicza maska i e-hulajnoga, o odwadze nie wspominając. Jest także Charon, tajemniczy, również zamaskowany naukowiec, legenda podziemia, który skutecznie dokona tuningu każdej osoby, ale za tym idzie mroczna cena, jaką jest nienarodzone jeszcze dziecko! Gość jest prawdziwym potworem, choć posiada magnetyczną, tajemniczą osobowość.

Kolejnym plusem Cyberpunk Girls jest forma, w jakiej napisano opowiadania. Niektóre wciągają już od pierwszej strony, inne rozwijają się powoli by pod koniec zrzucić na czytelnika bombę, po której już się nie podniesie. Jedne są krótsze, a inne dłuższe, ale każde z nich napisane w oryginalnym, charakterystycznym dla danej autorki stylu. Potrafią one zaskakiwać zwrotami akcji, sprowadzać nas na manowce lub po prostu sprawić, że z łatwością poczujemy się częścią stworzonego przez nie świata.

Opowiadaniem, które spodobało mi się najbardziej, jest Heartbyte Martyny Raduchowskiej. Historia wciągnęła mnie swoim tempem oraz nieprzewidywalnością pomimo irytującej powtarzalnością działań głównej bohaterki Keiry, która brnie w bagno i do pewnego momentu w ogóle nie zastanawia się nad tym, jak uwolnić się z technologicznej pułapki, w jaką się wplątała. Jeszcze ciekawszy jest fakt, że na świecie panoszy się koronawirus, ludzie tracą pracę, biznesy plajtują, a o wsparcie od państwa jest naprawdę ciężko ze względu na ilość wymagań niezbędnych do spełnienia. W takim położeniu znajduje się Keira, która dodatkowo ma problemy zdrowotne i tylko nielegalnie może coś na nie poradzić. I w tym miejscu pojawia się zhakowane serce, które będzie działać tylko po opłaceniu abonamentu, a ten za każdym kolejnym razem wzrasta. Myślę, że nie tylko powyższe elementy wpłynęły na mój bardzo pozytywny osąd opowiadania, ale także fakt, że te bliskie nam okoliczności w jakiś sposób powodują, że wczytując się w historię, sam poczułem ulgę i łatwiej jest mi funkcjonować w czasach pandemii.

Zachwyciło mnie też Spandau Jagny Rolskiej. Jest to tego rodzaju historia, w trakcie której czytelnik podważa każde zdarzenie, każde posunięcie bohaterów, tak naprawdę nie wiedząc, co jest prawdą, a co fikcją i co się tutaj dzieje. Już po kilku stronach zacząłem układać sobie w głowie teorię na temat tego, czy świat, w którym żyje Johann i Annika istnieje naprawdę, ale ostatecznie i tak nie miałem racji. Autorka wpuściła mnie w prawdziwy labirynt tajemnic i wciąż zadawanych pytań i nawet się nie zorientowałem, a opowiadanie dobiegło końca. Śmiało mogłoby ono posłużyć za podstawę wciągającej książki.

Myślę, że w Cyberpunk Girls każdy znajdzie coś dla siebie. Nie musicie czytać wszystkich opowiadań, ale jestem przekonany, że więcej niż jedno przypadnie wam do gustu. Autorek nie ogranicza nic oprócz ich wyobraźni, a dzięki temu obcujemy z naprawdę fantastycznymi historiami. Lektura minie wam szybko i jestem przekonany, że będziecie pragnęli więcej!

„Cyberpunk girls" to zbiór siedmiu opowiadań science fiction, które stworzyły polskie autorki. Dały one czytelnikowi ogromną różnorodność na wysokim poziomie!

Początkowo planowałam napisać osobno wrażenia po lekturze każdego opowiadania, ale po kilku okazało się, że wszędzie musiałabym pisać to samo! Bo wszystkie mają fajnych bohaterów, są zgrabnie napisane i ogromnie wciągają. Autorki wykazały się kreatywnością i przepadłam dla stworzonych przez nie światów. Za każdym razem przez pierwsze strony czułam się lekko zagubiona, ale potem tonęłam wśród kolejnych zdań. Za każdym razem po skończeniu lektury byłam zadowolona i za każdym razem mogłabym czytać dalej. Do końca miałam nadzieję, że choć jedno nie przypadnie mi do gustu i będę miała czego się czepiać, ale nic z tego! Nie często spotyka się tak przyjemne zbiory opowiadań.

Na szczególną uwagę zasługuje również okładka! Uwielbiam prace Tomasza Majewskiego, ale tym razem przeszedł samego siebie! Piękna okładka jest dla mnie bardzo ważna, a gdy i treść równie mi się podoba, to naprawdę chyba nie mogę być już szczęśliwsza.

[ współpraca reklamowa ]

Muszę przyznać, że nie sądziłam, iż ta antologia spodoba mi się aż tak bardzo. Może dlatego, że po ostatniej nie byłam zbyt pozytywnie nastawiona. Po pierwsze były to zdecydowanie moje klimaty i po tej pozycji ja na pewno sięgnę po inne pozycje ze słowem "cyberpunk" w tytule. W przypadku tych opowiadań miałam małe zgrzyty przy tych końcowych, a ostatnie już na pewno nie przypadło mi do gustu, pozostałych słuchałam jednak z wielkim zainteresowaniem. Autorki napisały to w taki sposób, że bez problemu wyobraziłam sobie to wszystko, a do tego ich style pisania były bardzo przystępne. Bohaterki zostały wykreowane w taki sposób, że zachęcało to do zapoznania się z ich historią. Opowiadania nie dłużyły się i mimo że jest to krótka forma nie dało się tego odczuć. Czuję się na pewno zachęcona, aby sprawdzić jakie książki napisały te autorki i zapoznać się z tymi. Cóż mogę więcej rzec? Z ręką na sercu polecam sięgnąć po tę antologię, zwłaszcza, jeśli takie klimaty są wam bliskie.

Siedem opowiadań i sześć autorek: Martyna Raduchowska, Magdalena Kucenty, Jagna Rolska, Krystyna Chodorowska, Gabriela Panika i Agata Suchocka. Jako że przyszłości nie znamy, tak i opowiadania autorek nie pokazują jednej wizji świata. Wszystkie łączy jedno: cyberpunkowy klimat, brutalność, dystopia. Nie każdy odnajdzie się w klimacie opowiadań” Cyberpunk girls”. Nie dlatego, że kobiety piszą złe sci-fi, bo tylko mężczyźni robią to dobrze. Absolutnie przeczą temu zamieszczone w antologii utwory. Część z nich widziałabym nawet w jakiejś dłuższej formie! Odnajdą się tu czytelnicy, które lubią niepokojące światy przyszłości, tej dalszej i bliższej. Spodoba się to każdemu, kto uważa, że triumf cybernetyki nad człowieczeństwem jest przesądzony, choć niekoniecznie przyniesie nam lepszy świat. Wreszcie zadowoleni będą ci, którzy kochają refleksyjną literaturę. Tu trzeba przystanąć i zastanowić się, czy idziemy w dobra stronę. Wszystko ma swoje dobre i złe strony i już od czasu wynalezienia dynamitu wiemy, że ludzkość wykorzystać może dar technologii w dobry i zły sposób. Nie jestem pewna tylko, czy stali wyjadacze gatunku będą ukontentowani. „Cyberpunk girls” traktuję raczej jako przedsmak dla zainteresowanych lekko cyberpunkiem, choćby i grą tylko. Za to bardzo treściwy i pyszny przedsmak!

Więcej na: [Adres usunięty]

W ostatnim czasie nastąpiła premiera polskiej gry "Cyberpunk 2077" długo wyczekiwanej przez społeczeństwo graczy.

Przyznam osobiście, że gdyby nie ta gra to nie miałabym bladego pojęcia czym jest termin CYBERPUNK. Sama nazwa kojarzyła mi się w sumie z ludźmi noszącymi irokezy i kolorowe fryzury. Lecz gdy zobaczyłam ile szumu jest wokół tej gry, postanowiłam zgłębić ten temat.

I muszę przyznać, że motyw Cyberpunku mnie szczerze zafascynował. Czytałam o nim naprawdę wiele, oglądałam gameplay'e tej gry! Miałam niezłego fioła na tym punkcie.

Więc gdy zobaczyłam, że istnieje Zbiór Opowiadań "Cyberpunk Girls" stwierdziłam, że muszę go przeczytać! Jeśli chodzi o Cyberpunk to długo się nie zastanawiam.

Pierwsze opowiadanie "Heartbyte" napisane przez Martynę Raduchowską mnie szczerze zachwyciło. Świat, który wykreowała mnie zafascynował. Również nawiązanie w nim do Naszej obecnej sytuacji pandemicznej o dziwo mnie nie odrzucało. Problem głównej bohaterki nie był błahy. W jej życiu liczyła się każda sekunda. Pandemia zmieniła jej życie o 180 stopni i to zdecydowanie na gorsze. By przeżyć musiała robić takie rzeczy, które wcześniej nie przyszłyby jej na myśl. Walka o każdy oddech, o życie było codziennością bohaterki.

Gdybym miała oceniać cały Zbiór tylko przez to opowiadanie to na pewno miałby 10/10 lecz to jest niemożliwe! Martyna Raduchowska zamiast jedynie opowiadania mogłaby napisać całą powieść na temat z motywem cyberpunku. Na pewno bym z wielką przyjemnością przeczytała.

Kolejne opowiadanie tej autorki w tym Zbiorze, mimo że jest niezwykłe krótkie to jest przejrzyste, jasne i na temat. Wiadomo o co w nim chodzi czego nie mogę napisać o pozostałych opowiadaniach.

Można zauważyć, że opowiadania mają tendencję spadkową z małymi wyjątkami tzn. im dalej tym mniej zrozumiałe z wyjątkiem opowiadania Pani Martny, które jest pod koniec!

Drugie opowiadanie w kolejności pt. "Dziewczyna, której nie było" Magdaleny Kucenty miało potencjał. Lecz brakowało mi podstawowej rzeczy, a mianowicie małego wyjaśnienia z jakiego powodu ludzie noszą maski? Im dalej szło to opowiadanie tym mniej je rozumiałam. W pewnym momencie wkradł się chaos, którego autorka nie opanowała, a ON jedynie siał spustoszenie dalej. Do tej pory nie mam pojęcia o co chodziło na końcu.

Trzecie opowiadanie "Spandau" Jagny Rolskiej od samego początku mnie zainteresowało. Zaginiona dziewczyna, trup oraz para detektywów. Na początku mnie nawet wciągnęło i byłoby dobrze gdyby nie ten koniec. Nie rozumiem związku tytułowego "Spandau" z tym opowiadaniem. Miałam wrażenie, że zostało one wepchnięte na siło co popsuło moje pierwsze wrażenie na temat całej tej historii.

Czwarte opowiadanie moim zdaniem również jest wyjątkiem co do tendencji spadania w dół, a mianowicie chodzi o "Dotknąć ciemności" Krystyny Chodorowskiej oraz Gabrieli Paniki. Mamy tutaj przedstawioną pracę policji przy sprawie zaginięciu dzieci oraz tajemniczych kopców. Opowiadanie jest dobrze prowadzone, wszystko jest fajnie wyjaśnione tak, że nawet czytelnik nie orientujący się w tym motywie będzie miał jasność. O i zakończenie również jest jasne co jest rzadkością w tym Zbiorze!

Piąte opowiadanie jest Martyny Raduchowskiej.

Szóste opowiadanie jest napisane przez Agatę Suchocką i nosi tytuł "Nitro". Tutaj jest na odwrót gdyż początek może sprawiać wrażenie zagubienia, chaosu, lecz im dalej tym wszystko jest bardziej jasne. Również to, że do końca nie możemy przewidzieć wydarzeń jest wielkim plusem!

I ostatnie, czyli siódme opowiadanie napisane przez Agatę Suchocką pt. "Amber". To opowiadanie ma w sobie zdecydowanie najmniej cyberpunku. Podczas jego czytania przychodził mi na myśl serial "The 100". To opowiadanie jest nużące i zajęło mi najwięcej czasu by je przeczytać.

Książkę otrzymałem/otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]